ตอนที่ 1 : บทที่ 1 แรกพบเจอ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    20 พ.ย. 61


1

แรกพบเจอ



"เอี๊ยด!..."  
เสียงล้อรถบดไปกับท้องถนนดังอยู่ในหูของคนที่นั่งอยู่บนรถสปอร์ตคันหรู  ในนาทีต่อมารถก็หยุลงด้วยการควบคุมของเขา
"เมี้ยว...เมี้ยว..."  เสียงร้องที่ดังขึ้นปลุกชายหนุ่มขึ้นมา  เขาเงยหน้าขึ้นจากพวงมาลัยรถ  ก่อนจะพบเข้ากับภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง  ใส่เสื้อคลุมตัวยาวคล้ายชุดนอน  มือของเธออุ้มแมวตัวสีดำขึ้นมา
"บ้าเอ๊ย!"  ชายหนุ่มสบถออกมาเมื่อพบว่าอะไรเป็นอะไร  หญิงสาวคนนั้นตัดหน้ารถเขาเพราะเจ้าแมวสีดำเกือบทั้งตัว  แมวที่ไม่หน้าตาไม่น่ารักเอาเสียเลย  
ทว่าสุดท้ายชายหนุ่มก็ยอมเปิดประตูรถออกไปเผชิญกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"  ชายหนุ่มถามพร้อมกับถอดแว่นกันแดดออก  
วิมลกานต์ลุกขึ้นยืน  มือลูบเจ้าตัวปุกปุยในอ้อมแขน  ก่อนจะหันมาหาเสียงที่ดังขึ้นด้านหลัง
"ไม่เป็นไรค่ะ  แต่เจ้าตัวนี้เหมือนจะตกใจ"  วิมลกานต์มาทันก่อนที่เขาจะชนเจ้าแมว  นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้ชนมัน
"คุณไปเถอะค่ะ  เดี๋ยวฉันจะพามันไปหาหมอเอง"  เพราะเจ้าแมวร้องเหมือนกำลังเจ็บ  แต่มองจากภายนอกกลับไม่เจอบาดแผลใดๆ  
แต่การไม่เห็นบาดแผลก็ไม่ได้หมายความว่าภายในของมันจะไม่มีบาดแผล...
"แน่ใจนะครับว่าจะไม่ให้ผมช่วยอะไร"
"คุณไม่ได้ชนมันสักหน่อย  ดูท่าคุณจะรีบด้วย"  คำพูดตรงๆ  จากหญิงสาวพร้อมท่าทีราวกับเมินเฉยทำให้กานต์พงศ์รู้สึกประหลาดใจ
เขาไม่เคยเจอใครเมินเฉยใส่แบบนี้เลยสักครั้ง
มุมปากได้รูปเหยียดยิ้ม  ก่อนจะกดโทร.หาใครคนหนึ่ง  เสร็จแล้วจึงหันมาบอกกับเธอ
"ขึ้นรถเถอะครับ  เดี๋ยวผมไปส่ง"  ชายหนุ่มบอกพร้อมกับเปิดประตูรถให้  เห็นแบบนั้นวิมลกานต์จึงขึ้นรถของเขา  ก็ดีเหมือนกันจะไม่ต้องสิ้นเปลืองเงินในกระเป๋าเธอ!

ณ  คลีนิกรักษาสัตว์แห่งหนึ่ง
แผลที่วิมลกานต์หาไม่เจอจากเจ้าแมวก็ได้รับการตรวจพบ  มันอยู่ในขนสีดำปุกปุย  ตรงข้างหลังของเจ้าแมว  บริเวณนั้นถูกโกนขนทำให้พบแผลที่เกิดจากน้ำร้อนสาด
"ให้ทานยาให้ตรงเวลา  และทายาวันละครั้ง  ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ก็หายแล้วครับ"
"ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ"
"คุณอยู่ไหน  เดี๋ยวผมไปส่ง"  เมื่ออกมาจากห้อตรวจเขาก็ถาม  ชายหนุ่มขันอาสา  มองหญิงสาวที่อยู่ในชุดเสื้อคลุมนอนผ้ายืน  ผมยาวคล้ายไม่ใส่ใจ  และแว่นกรองแสงทำให้เขายิ่งละสายตาไม่ได้
ไม่ใช่เพราะว่าเธอสวย  แต่เขาไม่เจอผู้หญิงแบบนี้  หน้าตาธรรมดาแต่การแต่งการของเธอธรรมดาไปยิ่งกว่า  ราวกับไม่ใส่ใจตัวเองสักเท่าไหร่ 
ไม่สิ...ราวกับไม่ใส่ใจสรรพสิ่งบนโลกใบนี้
ทว่าก็น่าแปลกที่เธอใส่ใจสิ่งที่ผู้คนส่วนใหญ่เลือกจะไม่สนใจ
แมวสีดำเป็นเสมือนลางร้ายสำหรับบางคน  ใครๆ  ต่างก็อกว่ามันไม่น่ารัก  เขาก็เองก็คิดเช่นนั้น
ยิ่งมองแมวที่เธออุ้มอยู่  ตัวของมันสีดำเกือบทั้งตัว  จะมีก็แต่ส่วนที่เป็จมูกและหาง  และเท้าด้านหน้าทั้งสองข้างที่มีสีขาวที่มันดูต่างจากแมวดำทั่วไปอยู่บ้าง  
"บ้านฉันอยู่ไม่ไกลจากที่คุณเจอเมื่อเช้า  ฉันกลับเองก็ได้"
"ไปด้วยกันนี่แหละ  สงสารเจ้าแมวนี่"
"งั้นฉันไม่เกรงใจนะ  เจ้ากีวี่เองก็คงอยากจะพัก"
หืม...กีวี่หรือ  ชายหนุ่มคิดในใจมองแมวในอ้อมแขนเธอที่หลับปุ๋ยไปแล้วในตอนนี้  เจ้าตัวนี้สีดำเกือบทั้งตัวกี่วี่มันก็ต้องมีสีเขียวสิ
"ไม่กลับเหรอคุณ"  
กานต์พงศ์หลุดออกจากสิ่งที่คิดก่อนจะเดินไปยังรถที่จอดอยู่หน้าคลีนิก  แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อหยิงสาวคนนั้นขึ้นรถราวกับไม่ต้องการการกระทำเยี่ยงสุภาพบุรุษจากเขา
ชายหนุ่มยักไหล่กับภาพที่เกิดขึ้น  มุมปากมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นเมื่อมองอาการแปลกประหลาดของเธอ  ก่อนจะเดินเข้าไปภายในรถแล้วออกรถตามคำสั่งของเธอ



บ้านหลังเล็กที่อยู่ตรงหน้าของกานต์พงศ์มีพื้นที่น้อยกว่าก้องน้ำบ้านเขาเสียอีก  ทำให้ชายหนุ่มลอบมองอย่างสนใจ
ทางเข้าของมันเปลี่ยวและขรุขระพอสมควร  หน้าบ้านมีต้นลีลาวดีเด่นหราอยู่ต้นเดียว  
ขนาดบ้านยังธรรมดา  ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด
"ขอบคุณนะ  ไม่มีอะไรแล้ว  คุณกลับไปเถอะ"
คำบอกที่ไม่ต่างอะไรจากการไล่  มันกลับทำให้กานต์พงศ์อยากทำตรงกันข้ามกับสิ่งที่หญิงสาวบอก  ก็เขาไม่ชอบความเมินเฉยแบบนี้
เธอทำห้เขารู้สึกว่าตนเองไม่น่าสนใจ  และไม่มีใครทำให้เขารู้สึกแบบนี้มาก่อน
"ผมอุตส่าห์ขัยรถมาส่ง  แค่น้ำสักแก้วคุณยังไม่ให้ดื่มมันเกินไปหน่อยไหม"
หญิงสาวนิ่งไป  ก่อนจะหันมาหาเขา  
"ทำไม  หรือว่า...คุณมีแฟน  อ้อ!  หรือมีสามีแล้ว  เลยกลัวเค้าจะหึง..."
"ฉันไม่มีใคร..."  คนบอกบอกเสร็จก็เปิดประตูรถออก  ก่อนจะหันมาบอกกับเเขกอีกครั้งเมื่อเห็นเขายังนิ่งเฉย  ขณะที่มือบางจับตะกร้าใส่เจ้าแมวเอาไว้  "อยากลงก็ลงมาสิ แต่อย่าอยู่นานนะ  ฉันมีงานต้องทำ"
เสร็จแล้วเธอก็ดึงตะกร้าเจ้าแมวไปไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินเข้าบ้านไป







เจอกันตอนใหม่กั๊บ  กีวราขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกั๊บ  ถ้าชอบกดแอด  Fav.  ไว้เจอกับวีวี่อีกนะกั๊บ ^^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #76 Noolekkimi (@Noolekkimi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 19:39

    คำตกหล่นเยอะค่ะอ่านแล้วสะดุด ปรับปรุงด้วยค่ะ

    #76
    0