สายใยสวาท

ตอนที่ 16 : เส้นทางเด็กเสี่ย 6/1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

ทำสัญญาทางวาจากันเรียบร้อย เป็นอันว่าก็ตกลงกันตามนั้น แม้จะอยู่ในสถานะที่แสนขมขื่น แต่เมื่อถูกเขาทวงบุญคุณซึ่งหน้า ซ้ำยังได้เสียเนื้อเสียตัวให้เขาไปถึง...หนึ่งครั้ง...ที่รับรู้กันทั้งสองฝ่าย

ส่วนครั้งแรก ไม่เอามานับ เพราะเธอจะเก็บมันไว้คนเดียว...ตลอดไป

เขาก็ให้ฝ่ายหญิงเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายในห้องน้ำที่มีขนาดใหญ่กว่าห้องเช่าที่เธออยู่ เมื่อย่างกายมาหยุดยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธอก็จ้องไปที่ใบหน้าตัวเองชัดๆ แล้วค่อยๆ ปลดปมเชือกที่ผูกเอวให้คลายออก จากนั้นจึงถอดชุดคลุมออกจากเรือนร่าง ร่องรอยช้ำที่เป็นสีเข้มมีกระจายอยู่เต็มตัว ทั้งหน้าอก หน้าท้อง สะโพก เขาเผลอกัดต้นขา ทั้งหมดคือหลักฐานของความอัปยศ

น้ำตาหยดหนึ่งไหลเผาะลงมาตามแก้มนวล ดวงตากลมฉ่ำชื้นเป็นม่านน้ำ ภาพใบหน้าคนในกระจกจึงพร่าเลือน เธอเองก็ไม่อยากมองหน้าตัวเองเช่นกัน  ตั้งแต่วินาทีที่เธอตอบรับข้อเสนอจากเขา ปณิธานที่เธอเคยตั้งไว้อย่างแน่แน่วมั่นคง...จะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรี...ก็พังครืนลงเหมือนกำแพงที่ก่อขึ้นด้วยทราย ยามเมื่อต้องลม แม้แผ่วเบาก็ทำให้ทลายลงมาอย่างไม่เหลือชิ้นดี

สิ่งที่มุ่งกระทำด้วยปลีแข้งของตนเองคือทำงานสุจริต แบ่งเบาภาระการส่งเสียของแม่ แต่มาวันนี้เขาคนนั้นได้ยื่นข้อเสนอว่าจะส่งเสียค่าเล่าเรียนให้เธอ รวมทั้งค่าใช้จ่ายอื่นๆ แลกกับที่เธอต้องสนองตัวให้เขาเชยชม มันเป็นข้อเสนอที่แสนจะสบาย ไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยหนัก ก็มีกินมีใช้ หากก็ต้องแลกกับ...แผลเป็นที่จะอยู่ในใจเธออีกนาน

ทำไมในที่สุดแล้วสิ่งที่เธออยากหลีกหนีกลับต้องเดินเข้าสู่วังวน เป็นสิ่งที่หญิงสาวถามย้ำกับตัวเอง ว่าใจเธอไม่แข็งพอจะปฏิเสธ หรือเพราะเขาคนนั้นขู่บังคับ...

นาน...เกือบชั่วโมงกว่าจะเห็นร่างเล็กในชุดคลุมอาบน้ำตัวเดิมเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมยาวสยายถูกรวบไว้หลวมๆ บนศีรษะ ยังมีไรผมอ่อนที่ร่วงหลุดลงมาเคลียลำคอและข้างแก้ม ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มยามนี้ดูละมุนตานัก

ภายในห้องนอนที่อากาศเย็นฉ่ำคล้ายได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของครีมอาบน้ำจางๆ ลอยเข้าจมูก และยังมีกลิ่นหอมหวานจากเนื้อตัวเธอปะปนอยู่ด้วย ชายหนุ่มนั่งพิงหลังอยู่บนโซฟาตัวเล็กติดกับกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพภายนอก ก่อนเขาจะหมุนตัวกลับมามอง ในมือควงแก้วก้านยาวที่มีน้ำสีอัมพัน ดวงตาที่จ้องมองไปข้างหน้าพร่างพราวเพริดพริ้งดั่งเห็นของหวานล้ำเริด

หญิงสาวเกิดอาการประหม่าเกร็งขึ้นมาทันที ผิวแก้มเริ่มซับสีเรื่อ ยามเมื่อจินตนาการไปถึงเหตุการณ์ที่ร่วมประสานร่างเข้ากับเขา

เสี่ย...เสื้อผ้าขิงล่ะคะ

ทิ้งไปแล้ว

ห้ะ! แล้วขิงจะใส่อะไรกลับหอ

เสื้อผ้าอย่างนั้นใส่ก็เหมือนไม่ได้ใส่ จะใส่ไปทำไม

แต่ขิงก็ไม่มีเสื้อผ้าจะใส่กลับห้องนี่คะ

ก็ยังไม่ต้องใส่ ตอนอยู่นี่

...

หญิงสาวไม่มีคำจะพูด ได้แต่มุ่นคิ้วมองเขาด้วยสายตาขวาง พ่นลมหายใจฮึดฮัด

เสี่ยคะ ไหนว่าจะให้ขิงได้พักร่างก่อน แล้วนี่...

ปากเก่งกับเขาไม่เท่าไหร่ เธอก็ต้องหุบปาก พูดเสียงอ่อย เพราะก็ยังรู้สึกกระดากเขินอายอยู่บ้าง

เสี่ยไม่กลับไร่รึไง จะอยู่ที่นี่กี่วัน

จะอยู่กี่วันก็เป็นเรื่องของฉันที่อยากจะอยู่ เอาเป็นว่าวันนี้ฉันยังอยู่ที่นี่ แล้วเธอก็ต้องอยู่ด้วย

คนฟังได้แต่กัดริมฝีปาก ถลึงตามอง ยังไม่พูดอะไรเสียงโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น ร่างบางผละไปรับ พูดคุยกับคนในสายไม่กี่ประโยคก็วางสาย ก่อนจะกลับมากระแทกก้นนั่งลงที่ขอบเตียงนุ่ม ในขณะที่มีสายตาอีกคู่มองตามติดทุกอากัปกิริยา

ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงแข็งห้วนถามขึ้น

คุยกับใคร

ดวงตากลมตวัดมามอง เพื่อนค่ะ

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออก แล้วพูดในสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มว่า

ฉันควรมีเบอร์เธอในโทรศัพท์ และเธอก็ควรจะมีเบอร์ฉันในโทรศัพท์เหมือนกัน ว่ามั้ย?”

ว่าแล้วชายหนุ่มก็ลุกเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่หัวโต๊ะ แล้วมานั่งลงข้างเธอ ร่างสูงทิ้งน้ำหนักตัวลงจนพื้นที่ข้างตัวเธอไหวยวบรุนแรง

บอกเบอร์มาสิ จะได้โทร. เข้า

“09x-xxxxxxx”

จากนั้นก็ได้ยินเสียงดังเป็นท่วงทำนอง หญิงสาวจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า สไลส์หน้าจอ...

รออยู่อีกหลายอึดใจ เขาก็ถามว่า

เห็นเบอร์รึยัง

ดวงหน้าหวานที่ยังก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตนเอ่ยตอบ

ยังค่ะ มันค้างอยู่ รอเดี๋ยว...

โตมรพลันมุ่นคิ้ว ก่อนจะขยับไปยืนซ้อนด้านหลังของเธอที่ยืน แล้วฉวยโทรศัพท์ของเธอมาไว้ในมือเพื่อจะดู

มันเป็นสมาร์ทโฟนยี่ห้อ xx ราคาไม่แพงตามท้องตลาด สีดำ มีรอยถลอกที่ด้านหลัง ตอนที่เขาเอามาดูหน้าจอโทรศัพท์ของหญิงสาวก็ยังไม่ขยับ จากการประเมินสภาพโทรศัพท์ของเธอบ่งบอกว่าคงผ่านการใช้งานมานาน

ใช้มากี่ปีแล้ว

เสียงถามราบเรียบ พร้อมกับมือหนาพลิกดู

ตั้งแต่ขึ้น ม.ปลายค่ะ เป็นเครื่องแรก ใช้มาจนถึงตอนนี้

เจ้าของเครื่องตอบเสียงเนือย

อ้อ...ก็นานใช้ได้เสียงนี้แผ่วเบาเหมือนพูดกับตัวเอง  แล้วก็แสยะยิ้มออกมา หญิงสาวทันเห็นรอยยิ้มนั้นพานให้คิดว่าเขาคงจะเยาะเย้ยโทรศัพท์ของเธอ เลยพูดออกไปอย่างฉุนๆ ว่า

ขิงก็รู้ว่ามันเก่าและล้าสมัย ขิงก็กำลังเก็บเงินซื้อใหม่อยู่ จะได้โทร. คุยกับแม่ได้ชัดขึ้น

ดวงตาคมเหล่มอง ใบหน้าอมยิ้มกริ่ม แล้วตอบกลับ

ก็ดี งั้นก็ไปซื้อวันนี้เลยสิ ไปเลย

จะไปได้ไงคะ เสื้อผ้าขิงยังไม่มีใส่เลย

ประโยคนี้โตมรหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย

ใส่เสื้อผ้าฉันออกไปก่อน เดี๋ยวไปซื้อตัวใหม่เปลี่ยน

บอกแล้วเขาก็เดินตรงไปยังส่วนแต่งตัว เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหาชุดที่คิดว่าเล็กพอที่เธอจะใส่ได้จนไม่ดูหลวมโคร่ง แล้วก็มาได้เสื้อยืดสีขาวที่เขาซื้อมาไว้ใส่ออกกำลังกาย กับกางเกงผ้าร่ม พร้อมทั้งหาเสื้อคลุมตัวใหญ่ให้เธอใส่ หญิงสาวรับเสื้อผ้าทั้งหมดเข้าไปสวมในห้องน้ำ เสร็จแล้วก็เดินกระมิดกระเมียด อย่างไม่มั่นใจออกมา

ร่างเล็กในชุดผู้ชายตัวใหญ่ดูเหมือนเด็กฮิปฮอปไปเลย โตมรมีสีหน้าอมยิ้ม มองเธอในแววตาร้ายกาจ หญิงสาวมองค้อนเขาก่อนก้มลงมองสภาพตัวเอง แม้เสื้อผ้าจะดูหลวมอยู่มากแต่ก็ดีกว่าจะให้เธอใส่ชุดนุ่งสั้นนั้นไปอวดเนื้อหนังโชว์ใครต่อใคร ดีแล้วที่เขาทิ้งๆ มันไป


การเป็นเด็กเสี่ยเต็มตัวของเธอเริ่มขึ้นตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ร่างเล็กสอดตัวเข้านั่งในรถหรูคันโก้ ดวงหน้าหวานมีสีหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย เพราะยังไม่ชินกับสถานภาพใหม่ และเมื่ออีกคนเข้ามานั่ง คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย รถยนต์คันงามจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวออก จุดหมายคือห้างสรรพสินค้าชื่อดังกลางกรุง

เมื่อมาถึงสิ่งแรกที่ทำคือหาร้านเสื้อผ้าที่เหมาะกับตัว เธอเลือกเข้าร้านเสื้อผ้าลักษณะที่คนทั่วไปสวมใส่ คือ ร้านที่ขายเสื้อยืด กับกางเกงยีน หากพอพลิกดูป้ายราคาก็ทำให้ดวงตาเบิกโต สะอึกอยู่ในใจ

คิดว่าเดินเข้าร้านที่ราคาไม่แพงมากแล้วนะเนี่ย... แต่ราคาของแต่ละตัวก็...สามพันอัพ ทั้งนั้น

โตมรเดินมายืนซ้อนอยู่ข้างหลัง เธอเหลียวหน้ามาก็เห็นคิ้วเข้มเหนือดวงตาคมกล้าเลิกขึ้นเหมือนจะถาม สีหน้าหญิงสาวเผือดลงเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยว่า

ไปดูร้านอื่นเถอะค่ะ

ทำไมเสียงถามเรียบสนิท เช่นเดียวกับสีหน้าเขา

ก็...มันแพงเกินไป ราคาสามพันขึ้นทั้งนั้น ขิง...

เธอกำลังจะบอกว่าเกรงใจเสี่ย... แต่ว่าชายหนุ่มก็หยิบกางเกงยีนทรงสวยตัวหนึ่งออกมาจากราวเสียก่อน เอ่ยในท่าทีเรียบเฉยว่า

ไปลองสิ ใส่ไซส์ไหนก็เอา จะเอากี่ตัวก็เอา ฉันจะนั่งรอ

แต่ว่า...

หญิงสาวอยากจะปฏิเสธอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นสีหน้าเรียบสนิทของเขาที่มองเธออยู่ก็...ทำให้พูดอะไรไม่ออก

สายตาเขาเหมือนจะบอกเธอว่า อยากได้ก็เอา อย่ามากเรื่อง

แล้วขิงก็เลือกเอากางเกงยีนของแบรนดังจากต่างประเทศตัวหนึ่ง กับเสื้อเชิ้ตแขนยาวแบบของผู้หญิงสีเบสตัวหนึ่ง เมื่อใส่คู่กับกางเกงยีนก็ทำให้เธอดูทะมัดทะแมง และเป็นสาวมั่น เขาถามเธอว่าเอาแค่ชุดเดียวหรือ หญิงสาวก็พยักหน้าอย่างสงบเสงี่ยม โตมรก็ไม่ว่าอะไรอีก จากนั้นเขาก็พาเธอไปที่ร้านรองเท้าผ้าใบ เลือกซื้อมาหนึ่งคู่พร้อมใส่

เขาหันมาถามเมื่อเดินออกมาจากร้านรองเท้าว่าอยากดูอะไรอีก หญิงสาวก็ส่ายหน้าซึมๆ โตมรจึงเอ่ยว่า

งั้นก็ไปดูโทรศัพท์เลย

...หญิงสาวพยักหน้าตามคำบอกนั้น

 

ร่างเล็กเดินตามหลังชายหนุ่มร่างสูงต้อยๆ เข้าศูนย์โทรศัพท์ค่ายดังจากอเมริกา เขาเดินนำเธอมาดูเครื่องตัวอย่าง มีพนักงานเมียงมองอยู่ห่างๆ โปรยยิ้มมาให้ มือหนาหยิบสมาร์ทโฟนที่ออกใหม่เป็นรุ่นล่าสุดขึ้นมาเมียงมองครู่เดียว แล้วหันไปถามเธอว่า

อยากได้รุ่นนี้อยู่รึเปล่า

ค่ะ...เอ้ย...เอ่อ...เอาถูกกว่านี้ก็ได้ค่ะ

เพราะจริงๆ ก็ตั้งใจเก็บเงินซื้อรุ่นนี้อยู่พอดีจึงตอบออกไปอย่างรวดเร็วปานนั้น แต่เมื่อนึกได้ว่าต้องมีความเกรงใจเขาบ้าง เธอก็รีบบอกปัด ฝ่ายชายหนุ่มเห็นสีหน้าที่ม่อยลงก็ยิ้มอยู่ในใจ

งั้นก็เอาเครื่องนี้แหละ ใช้ง่ายดี

เป็นรุ่นเดียวกันกับที่เขาใช้อยู่เหมือนกัน พอเขาพูดแบบนั้นหญิงสาวก็รีบออกปาก

ขิงช่วยออกครึ่งหนึ่งค่ะ ขิงพอมีเงินเก็บ

หญิงสาวพูดเสียงเบา ก้มหน้า โตมรจึงขยับมายืนชิดเธอเหมือนปกติดั่งคู่รักที่มักจะยืนใกล้ๆ กัน แล้วพูดเสียงระดับที่สองคนได้ยินว่า

ไม่ต้อง เดี๋ยวซื้อให้ ลืมแล้วเหรอว่าเธอมากับใคร เธอมากับเสี่ย แล้วก็เป็นเด็กเสี่ย นี่ของชิ้นแรกที่เสี่ยจะเปย์ให้เธอ

พลันดวงหน้างามร้อนผ่าวขึ้น เหลือบตามองเขา...จากนั้นชายหนุ่มก็บอกกับพนักงานที่ยืนยิ้มมองอยู่ใกล้ๆ ว่า เอารุ่นนี้

^

^

^

*** ใครอยากโดนเปย์หนักๆ อยากโดนเลี้ยงดู โปรดติดตามต่อไปด้วยน๊าาาาามันก็จะมีความปะแล่มๆ คละเคล้ากับความทรมานใจนิดๆ แบบนี้ไปก่อน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #170 Npff (@Npff) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:32
    ปั้ดโธ่เสี่ย ชอบสาวนี่จีบไม่เป็นรึไง
    #170
    0