มายาหัวใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 405 Views

  • 0 Comments

  • 9 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    9

    Overall
    405

ตอนที่ 9 : มายาหัวใจ 3/1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ก.ย. 61

          วันหยุดที่ผ่านมาภูบดินทร์กลับบ้านคนเดียว เป็นครั้งแรกที่ไม่มีขวัญชนกนั่งอยู่ข้างกาย เขามาช่วยยายขิงเกี่ยวข้าวในนาทั้งสองวันที่กลับมาอย่างไม่ได้พัก ยายให้เงินเป็นค่าจ้างเช่นเดียวกับคนอื่นที่จ้างมาแต่กระนั้นชายหนุ่มก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลมาว่า...

          ผมไม่รับเงินยายหรอกครับ ผมกินข้าวกับยายมาตั้งแต่เด็ก ผมมาช่วยด้วยความเต็มใจและความสำนึกเงินของยายผมรับไม่ได้จริงๆ ตอนนี้ผมเรียนผมมีรายได้จากงานพิเศษอีกทาง ยายไม่ต้องห่วงนะครับ

          หญิงวัยชรายิ้ม ภูมิใจเหมือนเด็กหนุ่มคนนี้เป็นหลานแท้ๆ ในเมื่อคะคั้นคะยอจนเหนื่อยให้รับแต่ชายหนุ่มก็ไม่มีทางรับ จึงได้แต่บอกว่า...

          งั้นดินเอาอาหารที่ยายทำกลับไปกินนะ เอาไปหมดเลยเอาไปเผื่อไอ้เจ้าหนิงด้วย

          ครับยาย

          ก่อนกลับไปเรียนแวะมาเอาข้าวสารด้วยนะ เอาไปหุงกินจะได้ไม่ต้องซื้อข้าว ซื้อแต่กับก็พอประหยัดไปเยอะนะยายว่า ยายฝากไปให้ขวัญด้วย

          ครับยาย...ประโยคนี้ตอบด้วยความเกรงใจอยู่มาก

          วันหยุดผ่านไปชายหนุ่มนั่งรถสองแถวที่ผ่านถนนเส้นหลักในหมู่บ้านกลับมายังตัวเมือง เขาเอากระเป๋าเสื้อผ้าที่นำกลับไปไม่กี่ชุดมาเก็บไว้ที่หอแล้วหันไปดูตารางเรียนที่ไม่ใช่ของตัวเอง จากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกางเกงยีนกดหาเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจ

          ฮัลโหลดิน...

          เลิกเรียนแล้วใช่มั้ย

          อืม...ดินกลับมาแล้วเหรอ

          ใช่ แล้วตอนนี้อยู่หอมั้ย ดินจะเอาของที่ยายฝากมาไปให้ที่หอ

          อยู่ มาสิ

          เขารีบวางสาย ใบหน้าคมผุดรอยยิ้มอ่อนโยนโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้สึกว่ายิ้มอยู่ เปิดประตูพร้อมหิ้วกล่องสี่เหลี่ยมออกมา พอดีเจอเพื่อนร่วมห้องอีกสองคน

          อ้าวไอ้ดิน กลับมาแล้วเหรอวะ

          เออ แต่กูจะรีบไปหาขวัญละ กูเอามะม่วงกับของแห้งมาพวกมึงอยากทำไรกินก็ทำเลยนะ...เห้ยโชค !”

          ไรวะ

          มึงกลับมาพอดี กูยืมมอไซด์มึงอีกได้ป่าว เดี๋ยวเติมน้ำมันให้เต็มถึงเลย

          เออๆ เอาไปเถอะคนเป็นเพื่อนตอบอย่างไม่หวงพร้อมโยนกุญแจให้มือหนารับได้อย่างแม่นยำ ไม่ลืมบอกด้วยว่า

          ขอบใจ

         

          ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากที่วางสายไปหญิงสาวก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง...ก๊อก ก๊อก ก๊อก ร่างบางยังอยู่ในชุดนอนตัวสั้น สายเดี่ยวคลานจากที่นอนเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดเปิดประตูที่ปลายเตียง... เธอไม่ได้หาเสื้อคลุมมาสวมแม้ชายหนุ่มจะเข้ามาในห้อง

          ขวัญ ทำไมยังอยู่ในชุดนี้

          ก็...หล่อนนั่งแหมะ ยกมือสางผมยุ่ง ภูบดินทร์วางกล่องลงกับพื้นที่ว่างในห้องหันมามองอย่างคาดเดา

          อย่าบอกว่าเมื่อเช้าไม่ได้ไปเรียน

          ตื่นสายน่ะ ก็เลยไม่ได้ไป

          แล้วทำไมถึงตื่นสายขนาดนี้ล่ะน้ำเสียงที่ถามขรึมลง ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกา เขากลับมาถึงหอก็เที่ยงพอดี คนฟังเหลือบมองหน้าชะงักไปนิดเหมือนจะรับรู้ความนัยในน้ำเสียงนั้นหากก็วางท่าให้ตัวเองอยู่ ตอบหน้าเฉยกลับมาว่า...

          ก็...เมื่อคืนไปเที่ยวกับเพื่อน ก็เลย...ตื่นสาย

ภูบดินทร์ลอบถอนหายใจมองผู้ที่นั่งเอื่อยในแววตานิ่ง...เงียบ...ไม่อยากต่อความเรื่องนี้ให้ต้องทะเลาะเลยเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น บอกเธอว่า

          ในกล่องนี้มีข้าวสาร มะม่วง อาหารแห้งที่ยายทำไว้ ยายให้เอามาให้ขวัญ

          จะเอามาทำไมก็ไม่รู้น่ะดิน มันมีกลิ่นอับในห้องรู้มั้ย

          ใส่ตู้เย็นไง

          โอ้ย... เอามาขวัญก็ไม่ได้ทำกินหรอก ไม่มีเวลา ไปซื้อกินอาหารตามสั่งยังไวกว่าริมฝีปากบางบิดพูดในอารมณ์หน่าย

          แล้วนี่ได้ตื่นขึ้นมากินอะไรรึยัง หิวมั้ย

          หิว

          งั้นก็อาบน้ำแต่งตัว ออกไปหาไรกินกัน

          คราวนี้คนนั่งหน้าบูดจึงมีรอยยิ้ม กระฉับกระเฉงขึ้นทันที ตอบน้ำเสียงแจ่มใสว่า คร้าคุณดิน จะรีบอาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวนี้เลย

          ร่างเล็กกระถดลงจากเตียงอย่างรวดเร็วลุกมายืนเต็มตัว ชายหนุ่มหลุบตามองพื้นเพราะเห็นเรือนร่างงดงามในสภาพที่หมิ่นเหม่นัก หญิงสาวมองเห็นอาการก้มหน้าอย่างรวดเร็วของเขาก็รู้ทันที จึงเดินเข้ามาใกล้ๆจนได้กลิ่นกายหอมละมุนประหลาด หญิงสาวแกล้งโดยการใช้สองแขนเคลื่อนขึ้นมาโอบรัดต้นคอ ภูบดินทร์ยืนตัวเกร็งมีอาหารหวิวบริเวณใต้สะดือ

ขวัญ ไปอาบน้ำ

หญิงสาวหัวเราะคิกๆ เพราะกระแสเสียงที่เปล่งออกมานี้สั่นจนเกินควบคุมได้ ภูบดินทร์ยิ่งหน้าแดง พยายามแกะมือเธอออก หญิงสาวจึงยั่วว่า

อยากจะรู้นักจะทนได้นานแค่ไหน

พูดแล้วก็ผละออกไปหยิบผ้าขนหนูซึ่งพาดอยู่บนราวแบบยับๆ เข้าไปในห้องน้ำ ได้ยินเสียงล็อกลูกบิดใบหน้าคมจึงหันไปมอง พึมพำตามหลังว่า

เจอแบบนี้บ่อยๆก็ไม่รู้จะทนได้นานแค่ไหนเหมือนกันแหละขวัญ...

เขาโคลงศีรษะยิ้มกับตัวเอง...

หญิงสาวอยากออกมาทานอาหารที่ร้านสเต็กประจำแถวๆหอพักชายหนุ่มจึงขับมอเตอร์ไซด์พามา มือบางใช้มีดตัดชิ้นเนื้อเสต็กชิ้นพอดีคำเข้าปากพลางชายหนุ่มเอ่ยพูด

ขวัญน่าจะกลับบ้านด้วยกัน ยายทำขนมจีนน้ำยาปลาช่อนเลี้ยงคนงานที่จ้างมาเกี่ยวข้าวอร่อยมากเลยนะ

หือ...ขนมจีนน้ำยาฝีมือยายกินมาตั้งแต่เด็กดินยังไม่เบื่ออีกเหรอ ขวัญไม่อยากกินแล้ว

ไม่...ไม่เบื่อเขาโคลงศีรษะตอบเสียงเรียบเรื่อย หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบระหว่างรอเธอกินอิ่ม

แล้วนี่ไม่หิวเหรอ ไม่สั่งอะไรมากิน

ยังไม่ค่อยหิว อีกอย่างดินก็ไม่ค่อยชอบกินอาหารที่มันไม่มีข้าวแบบนี้ มันไม่อยู่ท้องกลับหอไปหุงข้าวที่ยายให้มากินกับอาหารทำเองดีกว่า

ริมฝีปากบางเบ้ออก พึมพำเบาๆ เอางั้นเหรอ...ตามใจ

ไม่กี่อึดใจต่อมาก็ได้เสียงหวานถามขึ้นเหมือนเพิ่งนึกเรื่องขึ้นมาได้

เอ้อ ดิน พรุ่งนี้ดินไปทำงานพิเศษที่ห้างมั้ย

ไป เรียนเสร็จตอนสิบโมงพอดี ก็จะเลยไปเข้างาน

แล้ว...ออกกะกี่โมง

สี่โมงเย็น

ดีเลยขวัญไปหานะ

...เขาพยักหน้าพร้อมผุดรอยยิ้มจางๆบนเรียวปาก เปรยถามแบบไม่จริงจังอะไรว่า

จะไปเดินเล่นเหรอ

อืม อยากกินไก่เคเอฟซี และก็...อยากไปหาที่ถ่ายรูปด้วย

ถ่ายรูปอะไร สติ๊กเก้อเหรอ

...ประมานนั้น หญิงสาวตบท้ายด้วยรอยยิ้มกริ่ม ดวงตาเปล่งประกายวาววับมากกว่าปกติ หากเขาก็ไม่ได้ถามต่อความอะไร รอเธอกินอิ่มเขาก็ขับรถมาส่งที่หน้าหอจากนั้นก็แยกกันรอพบกันอีกทีพรุ่งนี้ตามที่นัดหมาย

^

^

^

***อ่านเต็มๆในรูปแบบอีบุ๊ค นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น