มายาหัวใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406 Views

  • 0 Comments

  • 9 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10

    Overall
    406

ตอนที่ 5 : มายาหัวใจ 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ก.ย. 61

             เรือพายลำใหญ่ลอยเข้ามาใกล้ท่าจอดคนบังคับพลางวาดไม้พายหันเรือเข้าเทียบท่า หญิงสาวดึงเชือกในเรือผูกติดกับเสาให้มั่นแล้วไต่ขึ้นไปบนท่ารับฝักบัวจากชายหนุ่มที่ยื่นมาให้แล้วถอยไปยืนคอย รอจนเห็นว่าเขาขึ้นจากเรือเรียบร้อยพร้อมสายบัวระยางพาดไว้เต็มช่วงแขนเธอจึงเดินนำไปที่รถจักรยาน พลางว่า...

          เห็นยอดขี้เหล็กแล้วก็อยากกินแกงขี้เหล็กใส่หนังหมู พรุ่งนี้มาเก็บเนาะดิน รู้นะว่าดินก็อยากเหมือนกัน

          ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่หรอก หากความอยากของดินจะเป็นการรบกวนขวัญกับยาย...เขาตอบน้ำเสียงราบเรื่อยไปตามปกติ ม้วนๆสายบัวใส่ในกระตะกร้าหน้ารถ หญิงสาวหันกลับมามองก็ไม่พูดอะไร เห็นเขานั่งประจำที่ในท่าพร้อมจะออกรถหญิงสาวจึงขึ้นไปนั่งซ้อนท้าย มือบางตบที่แผ่นหลังกว้างเหมือนครั้งตอนมา บอกว่า

          ออกรถได้...จะไปกินที่บ้านหรือจะให้เอามาส่งที่วัด

          ไม่ต้องดินไม่กินหรอก

          ได้ไง อุตส่าห์พามาแล้วเก็บให้อีกต่างหาก

          เต็มใจ ไม่ได้ลำบาก

          ยังไงก็ไม่ได้ บอกหนิงไว้แล้ว ดินไม่กินก็ให้ไอ้เจ้าหนิงกิน

          หญิงสาวพูดไปเรื่อยไม่สนว่าเขาจะปฏิเสธ... ระหว่างทางกลับเผอิญไปเจอสุนัขแม่ลูกอ่อนถูกรถชนนอนตายอยู่ข้างถนน ใกล้ตัวมันมีลูกหมาตัวน้อยขนสีขาวมีวงดำเป็นจุดๆคลอเคลียดูดนมอยู่ใกล้ๆแม่

          ดินๆ ข้างหน้าตัวอะไรน่ะ หมาถูกรถชนแน่เลย มีลูกหมาด้วยดิน เข้าไปดูเร็ว !”

          ร่างเล็กกระโดดลงจากท้ายจักรยานที่ชะลอจอดวิ่งเร็วๆ ไปนั่งยองดูใกล้ๆ ดวงหน้าเรียวสลดลงในความรู้สึกเวทนา แม่สุนัขนั้นมีเลือดออกทางปาก ลิ้นตก บ่งบอกว่าสิ้นใจแล้ว เจ้าหมาน้อยครางงืดๆ เข้ามาเลียมือ ดวงตาดำขลับเม็ดเล็กแหงนมองหน้าหญิงสาวเหมือนต้องการจะสื่อสารอะไรด้วย

          น่าสงสารจังเลยเจ้าหมาน้อย

          มือเรียวลูบหัวมันเบาๆอย่างเอ็นดู แม่มันตายแล้วน่ะดิน น่าจะเพิ่งโดนรถชน ตอนขามาเรายังไม่เจอเลย

          อืม คงจะเป็นหมาจรแถวนี้

          ทำไงดีล่ะดิน มันมีลูกน้อยด้วยนะ ยังเล็กๆ อยู่เลย

          เขานั่งเงียบคิดอยู่เหมือนกัน เจ้าหมาน้อยหันกลับไปซุกที่ตัวแม่ของมันและยิ่งส่งเสียงร้องถี่ขึ้นราวจะปลุกแม่ให้ตื่น...หรือมันจะกำลังบอกให้คนทั้งสองช่วยพาแม่ของมันส่งโรงพยาบาล

          ดิน !” หญิงสาวหันมาเรียกเสียงอ่อน แววนัยน์ตามองเขาอย่างวิงวอนในเรื่องอะไรบางอย่าง

          เอาเจ้าหมาน้อยนี่ไปเลี้ยงที่วัดได้มั้ย

          ขวัญ หมาที่วัดก็เยอะขืนเอาไปมีหวังหลวงลุง...

          ถ้าบ้านขวัญเลี้ยงได้ ขวัญเอาไปเลี้ยงแล้ว นี่ยายไม่ให้เลี้ยงหมา หลวงลุงเป็นพระย่อมมีจิตเมตตา นะดินนะ ดูมันสิ มันไม่รู้ว่าแม่มันตายด้วยซ้ำ...

          ...ผู้ที่ถูกขอมองหน้าหญิงสาวสลับกับเจ้าหมาน้อยด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความยุ่งยากใจ มิใช่ว่าไม่มีความสงสารลูกหมาที่กำพร้าแม่ หากก็นึกถึงภาระที่เพิ่มขึ้นของทางวัดเหมือนกัน เจ้าลูกหมาครางงืดๆเข้ามาจะเลียหัวแม่เท้าที่โผล่ออกจากรูที่ขาดส่วนหัวของรองเท้าพอดีชายหนุ่มรีบชักเท้าถอยหนีแต่มันก็ยังตามและยังคาบปลายเชือกผูกรองเท้ามากัดเล่น หญิงสาวหัวเราะให้ทั้งคนทั้งหมา บอกว่า

          มันชอบดินแน่เลย ใช่มะเจ้าหมาน้อยแกอยากไปอยู่วัดใช่มั้ย ?”

          หมาน้อยครางหงิงๆเหมือนจะตอบรับ ใบหน้าสั้นเล็กแหงนมองชายหนุ่มที่ก้มมองมันอยู่เหมือนกัน ดวงตาดำขลับมันมองเขาไม่กระพริบประดุจหนึ่งกำลังอ้อนวอนขอที่อาศัย

          ...ภูบดินทร์ถอนหายใจหนัก

 

          แม่แกไปสวรรค์แล้วนะเจ้าหมาน้อย หลวงลุงสวดให้แม่แกได้ไปสวรรค์แล้ว

          มือบางลูบหัวเจ้าหมาน้อยพลางๆขณะมันกำลังเลียนมให้ชามจนเกลี้ยงอย่างเอร็ดอร่อย หมดแล้วมันก็เงยหน้ามอมขึ้นมามองใบหน้าผู้ที่กำลังจ้องมันอยู่ หันซ้ายหันขวาเหมือนไม่รู้จะไปทางไหน หากแล้วมันก็เดินลากพุงที่โย้เพราะอิ่มเกินขนาดไปนอนขดอยู่บนกองผ้าขี้ริ้วดำตรงบันไดกุฏิ และหลับไปอย่างง่ายดาย

          แหม อิ่มแล้วก็หลับเลยนะเสียงหวานบ่นเอ็นดูพลางลุกขึ้น เย็นมากแล้วกลับก่อนนะดิน ป่านนี้ยายคงคอยไม่คิดว่าจะนานขนาดนี้

          อืม...ขวัญ !”

          ฮึ ?”  หญิงสาวหันกลับมามอง คิ้วเรียวเลิกขึ้น แพขนตากระพริบปริบๆแทนการถามออกไป...

          เอ่อ...หมาตัวนี้มันยังไม่มีชื่อเลย จะเรียกมันว่าอะไรดี ขวัญเป็นคนพามันมาตั้งชื่อให้มันหน่อยดิ

          อืม...เรียกว่าไรดีล่ะ

 นิ้วเรียวแตะที่มุมปากกระจับ พลางทำหน้าคิดจริงจัง ริมฝีปากก็ขยับขมุบขมิบว่า เราเจอมันอยู่กับแม่ที่โดนรถชน แต่มันรอด...รู้แล้วดวงตากลมโตเป็นประกายจ้า ฉีกยิ้มจนเห็นฟันเรียงเป็นระเบียบ หันมาบอกเขา

          ให้มันชื่อบุญรอดนะดิน มันมีบุญที่รอดมาอยู่ที่วัดได้

          อืม...บุญรอด

          เขาไม่ขัด หันไปมองเจ้าหมาน้อยอ้วนตุ๊บที่นอนขดอยู่บนกองผ้าแล้วยิ้ม มีความสุขที่ได้ช่วยมัน

          กลับก่อนนะ ยายแกงสายบัวเสร็จจะเอามาส่ง บอกหนิงด้วยให้รอกิน

          อื้ม !”

 ^

^

^

***อ่านเต็มเรื่องได้แล้วที่เว็บอีบุ๊ค Meb, Ookbee, Hytexts นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น