ดอกไม้ในมือมาร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,280 Views

  • 7 Comments

  • 28 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    26

    Overall
    2,280

ตอนที่ 22 : คือเรื่องมหัสจรรย์ที่เราได้พบกัน 8/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 ส.ค. 61

หญิงสาวหยิบหนังสือเปิดประตูออกไปข้างนอก ภายในบ้านหลังใหญ่โตมีหลายจุดที่เปิดไฟสว่างจ้า เธอเลือกมานั่งอ่านนวนิยายที่ติดหนึบอยู่ข้างสระว่ายน้ำ เอนหลังพิงเสาปูนต้นใหญ่แล้วเปิดหนังสืออ่านต่อ ใบหน้าบางขณะแต้มรอยยิ้ม บางขณะดวงตาหม่นเศร้าไปกับเรื่องราวที่อ่าน...

ตรงกรอบหน้าต่างที่เปิดม่านใครคนหนึ่งแลเห็นเงาคนนั่งอยู่ตรงนั้น คราแรกก็ประหลาดใจ คราต่อมาจึงเผยยิ้ม...

ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้

เสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นหญิงสาวพลันหันไปมองด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนเอ่ยตอบแผ่วเบา

มาอ่านหนังสือค่ะ

ทำไมไม่อ่านในห้อง ยุงได้กัดพอดี

เธอก้มหน้าไหวตัวเล็กน้อยกลบอาการประหม่า อ้อมแอ้มตอบ

คือ...ต้องปิดไฟเวลาสามทุ่มค่ะ ฉันเลยมาหาที่อ่าน

ร่างสูงเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างเธอ ได้ยินเหมือนเสียงเขาสูดลมหายใจ ดวงตากลมเหลือบขึ้นมองก็เห็นร่างสูงยืนเด่นอยู่ข้างๆ ดวงหน้ามองไปทางผืนน้ำในสระที่สะท้อนเป็นคลื่นสีฟ้า พลันใบหน้านั้นหันมามองเธอ ท่าทางยามเหลือบตาหันมานั้นเชื่องช้าหากเปี่ยมด้วยเสน่ห์ชวนหลงใหลเป็นอย่างยิ่งจนหญิงสาวรีบหลุบตาหลบ

เกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง แล้วจังหวะที่ช่อเอื้องกำลังจะลุกขึ้นเดินกลับห้องก็มีบางสิ่งกระโดดมายืนตรงหน้าเธอ หญิงสาวตกใจอีกรอบเกือบหงายหลังล้มตึงดีที่ใช้มือยันพื้นไว้ทัน เจ้าตัวนั้นส่งเสียงร้อง เมี๊ยว หนึ่งทีม่านตาดำเม็ดโตขยายกว้าง

หญิงสาวเอามือตบอกเบาๆเพื่อเรียกขวัญ หายใจโล่งขึ้นเมื่อเห็นว่ามันไม่ใช้สัตว์ร้าย แต่เป็นเจ้าเหมียวตัวอ้วนตุ๊บสีน้ำตาลเข้มอมขาว ส่วนหน้าปลายจมูกมันเป็นสีน้ำตาล ตรงกลางลำตัวมีขนสีน้ำตาลเข้มขยายเป็นวงกว้างตัดกับสีขาวลงมาถึงหาง ลักษณะดังกล่าวที่หลายคนเรียกแมวสีแบบนี้ว่า แมวสีสวาท ช่อเอื้องคลี่ยิ้มมองมัน กำลังจะยื่นมือออกมาลองสัมผัสขนฟู พลันเสียงเข้มจากคนข้างกายก็ดังขึ้น

ไอ้ทอม!”

มือบางที่ยื่นออกมาชะงักแหงนหน้ามองเขา สีหน้าชายหนุ่มดูโกรธขึ้งจ้องที่แมวตัวนี้ ต่อมาก็ได้ยินเสียงไล่กึ่งตวาด

ไปให้พ้นหน้าฉันถ้าแกไม่อยากโดนเชือด

เสียงขู่เจ้าแมวตัวนั้นน่ากลัวจนหญิงสาวตกใจ แววตาเหมือนมีเรื่องคับแค้นใจต่อกันมาก่อน

ไป! ถ้ายังไม่ไปฉันจะจับแกโยนน้ำ

เจ้าแมวอ้วนส่งเสียงร้องเมี๊ยวอีกครั้งเหมือนจะวิงวอน เธอเห็นสายตาของมันละห้อยน่าสงสาร ดวงตากลมดำใหญ่ของมันตวัดมองใบหน้าดุเข้ม เมื่อไม่เห็นแววความปราณีอยู่ในนั้นมันก็จำต้องวิ่งหลบไป

ช่อเอื้องเหลียวมองมันจนหายลับไปในความมืดด้วยความสงสาร ได้แต่นิ่งเงียบช่วยอะไรมันไม่ได้ คิ้วเรียวขมวดครุ่นคิดว่าเขาไปมีเรื่องทะเลาะอะไรกับเจ้าแมวตัวนั้น มันออกจะน่ารักน่าเอ็นดู...ในความเงียบเธอก็ได้ยินเสียงก่นด่าขึ้นมาอีกประโยค

ไอ้แมวไม่มีเจ้าของ

หญิงสาวแหงนหน้ามองคนพูดทำสีหน้าฉงน พึมพำถาม

ไม่มีเจ้าของเหรอคะ แล้วมันเข้ามาอยู่ในบ้านนี้ได้ยังไง

เธอแปลกใจเพราะประเมินจากอาณาบริเวณบ้านที่มีรั้วสูงเกือบสามเมตร รั้วรอบขอบชิดไม่น่าที่เจ้าแมวตัวนี้จะกระโดดเข้ามาอยู่ได้

ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปาก ดวงตาคมเป็นประกายวาบขึ้น

แต่ก่อนมี แต่ตอนนี้เจ้าของมันตายไปแล้วมั้ง

น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบเอ่ยออกมาราวกับคับแค้นใจ ดวงหน้าเขาเข้มลงจนหญิงสาวไม่กล้าจะเอ่ยถามอะไรอีก กระนั้นพลันสีหน้าเขาก็เปลี่ยนเมื่อหันมาพูดกับเธอ

เธอกลับไปนอนได้แล้ว ดึกแล้ว

...ค่ะ

ร่างบางลุกขึ้นถือหนังสือแนบอกไว้อย่างถนอม แลสบตาเขาแวบหนึ่งจังหวะนั้นมีสายลมเย็นยะเยือกพัดโชยมาวูบหนึ่ง หากให้ความรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ช่อเอื้องพาร่างสั่นเกร็งก้าวเดินผ่านหน้าเขาไป พอเลี้ยวเข้ามุมหนึ่งก็รีบเผ่นแนบ

^

^

^

***แมวตัวนี้เป็นของใครกัน ทำไมอคินถึงเกลียด โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ...กดแอดเป็นแฟนพันธ์ุแท้ของเรื่องไว้ด้วยน้าาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น