ดอกไม้ในมือมาร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,274 Views

  • 7 Comments

  • 28 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    20

    Overall
    2,274

ตอนที่ 15 : สุภาพบุรุษ 6/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ส.ค. 61


หลังรับประทานอาหารอิ่ม ตรีก็ให้หญิงสาวอาบน้ำทำธุระส่วนตัว ส่วนเขาก็จัดหาเสื้อผ้าที่คิดว่าเธอใส่ได้ไว้ให้ จากนั้นจึงพาเธอออกไปซื้อเสื้อผ้าเพิ่มสักสองสามชุด ช่อเอื้องเดินตามหลังเขาไปด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม เลือกซื้อชุดที่ราคาไม่แพงเอาแค่พอมีไว้ใส่ จากนั้นเขาก็พาเธอไปที่แผนกชุดชั้นในผู้หญิง ปล่อยให้เธอเดินเลือกกับพนักงานขายส่วนตัวเองยืนรออยู่ด้านนอก ลอบหันไปมองเธออยู่เป็นระยะ จนหญิงสาวซื้อเสร็จก็เดินมาหาเขาพร้อมกับยกมือไหว้จนเขาตกใจ

ขอบคุณนะจ๊ะ ถ้าฉันทำงานได้เงินเดือนแล้วฉันจะใช้คืนคุณทุกบาทเลยจ้ะ คุณจะคิดดอกก็ได้

ตรีก้มหน้าอมยิ้มกลบอาการที่อยู่ดีๆก็รู้สึกเขินๆ ใจสั่นแปลกๆ สองมือหนาล้วงลงในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง บอกว่า

อืม...ไปกินข้าวกันเถอะ

หลังเข้าไปรับประทานอาหารที่ร้านในห้างสรรพสินค้าอิ่มจากนั้นเขาก็ยังพาเธอเดินตะลอนดูนั่นดูนี่อย่างไม่รู้เหนื่อย ทั้งที่ตามนิสัยชายหนุ่มไม่เคยสักครั้งที่เขาจะมาเดินเอ้อระเหยกับใครได้ทั้งวันอย่างนี้ ทุกนาทีเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตเห็นจะมีแต่เรื่องงาน! ทุกครั้งที่หันมามองหน้าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆจะเห็นว่าใบหน้าเขามีรอยยิ้มติดในยามที่ถาม ยามที่พูดคุยกับเธอ หากทุกครั้งที่เขาถามเธอว่าอยากได้อะไรเพิ่มคำตอบที่ได้ก็จะเป็นการส่ายหน้าพร้อมเสียงปฏิเสธแผ่วเบาอย่างเกรงใจเขาเหลือเกิน

ตรียังไม่สรุปถึงสาเหตุว่าเหตุใดเมื่ออยู่กับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันเพียงแค่วันเดียวเขาถึงรู้สึกผ่อนคลายสบายใจได้ถึงเพียงนี้ สบายอย่างที่ไม่เคยเป็น

กลับถึงคอนโดสองหนุ่มสาวคุยกันต่ออีกสักพักเธอก็เข้าห้องนอน เตรียมตัวไปสมัครงานกับเขาพรุ่งนี้ และแม้ยามที่เธอนอนหลับช่อเอื้องก็ไม่ได้ล็อคประตูห้อง เธอยังเปิดไฟไว้คิดเผื่อว่าเขาอาจจะอยากเข้ามาหยิบจับอะไรในนี้

กลางดึกตรีแอบแง้มประตูเข้ามาดูเธอจริงๆ โดยหากว่าถ้าเปิดเข้ามาแล้วฝ่ายหญิงยังไม่หลับเขาก็เตรียมข้ออ้างมาแล้วว่าเข้ามาเอาของ ชายหนุ่มเดินเข้ามาหยุดยืนมองเธอเงียบๆข้างเตียง เห็นหญิงสาวนอนหลังตานิ่ง สีหน้าเธอดูสงบลงไม่มีริ้วรอยความหวาดกลัววิตกกังวลติดอยู่ในหน้าให้เห็นเหมือนคืนแรก คนมองเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว สายตาที่ทอดมองอ่อนโยนอย่างไม่เคยให้ใครได้เห็น ยิ่งถ้าตอนทำงานทั้งสีหน้าและแววตาดูจะเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา ระหว่างปิดประตูห้องเขาก็พึมพำออกมาเบาๆ

ฝันดีนะช่อเอื้อง

 

วันถัดมาตรีพาช่อเอื้องนั่งรถไปที่บริษัทจัดหางานตามที่บอก เจ้าหน้าที่ให้ช่อเอื้องกรอกประวัติส่วนตัวลงในใบสมัคร ส่วนตรีขอคุยกับผู้จัดการบริษัทเป็นการส่วนตัวในห้องทำงานที่กั้นด้วยกระจกใส ระหว่างคุยกับเพื่อนสายตาเขาก็คอยชำเลืองออกมามองเธอที่นั่งรออยู่ข้างนอก เพื่อนของเขาไม่ซักไซร้อะไรเขามากเรื่องที่เขาขอให้จัดหญิงสาวไปทำงานที่... และหากเพื่อนเขาจะถามเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับช่อเอื้อง ชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรเหมือนกัน... พักหนึ่งชายหนุ่มก็เดินออกมาหาเธอ

เอ่อ...คุณช่อเอื้องลุกขึ้นทันที

หืม?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นที่เห็นสีหน้าของเธอเหมือนมีเรื่องร้อนรน

คือฉัน ไม่มีหลักฐานการสมัครอะไรเลย บัตรประชาชนก็...ใบหน้าหญิงสาวนิ่วมุ่น อึกอักอยู่อึดใจเมื่อยังไม่รู้จะพูดกับเขายังไงหาย...เธอหลุบตาเมื่อบอกว่าหาย หากแท้จริงสิ่งของทุกชิ้นของเธอยังอยู่ที่บ้านเจ๊หวี บ้านหลังใหญ่แต่เธอไม่คิดจะกลับไปเหยียบที่นั่นอีกแล้ว

อ้อ...แล้วคุณจำเลขบัตรประชาชนหรือที่อยู่ได้มั้ย

ได้เธอตอบรวดเร็ว

งั้นก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะพาคุณไปทำบัตรใหม่ที่เขต

จ้ะ...เธอตอบรับถนอมเสียง เงยหน้าขึ้นมองแววตาที่มองเขาแวววาวด้วยความซาบซึ้งเหมือนเดิมจนชายหนุ่มเองที่จ้องตาเธอได้ไม่ได้ ต้องเสหันหน้าไปมองทางอื่น

งั้นก็ไปเถอะ เรื่องงานของคุณผมคุยกับเพื่อนดูแล้ว เดี๋ยวเขาจะติดต่อผมมาถ้าหางานที่เหมาะกับคุณได้ แล้วผมจะรีบบอกคุณเลย

ระหว่างทางนั่งรถกลับจากการพาเธอไปทำบัตรประชาชนใหม่เสร็จเรียบร้อย ตรีก็ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อน เขาคุยกับคนในสายครู่หนึ่งก็วางแล้วหันมาคุยกับเธอ สองมือยังบังคับพวงมาลัย ดวงตาจับจ้องไปที่ถนนอย่างมีสมาธิ

ถ้าทางบริษัทจะจัดให้คุณไปทำงานแม่บ้าน ไหวมั้ย

ช่อเอื้องที่นั่งเงียบมาตลอดทางเหลือบมองเสี้ยวหน้าคนถาม ก่อนเธอจะเอ่ยถามเขากลับ

หมายถึงไปเป็นคนใช้ในบ้านคนอื่นอย่างนั้นใช่มั้ยจ๊ะเธอนึกถึงภาพลาแมะขึ้นมา

ก็...ประมาณนั้นแหละคุณทำไหวรึเปล่า...คือว่า ทางบริษัทดูประวัติที่คุณกรอกและพิจารณาดูวุฒิการศึกษาคุณ...เขามีท่าทีอึกอักพอดูที่จะพูดต่อ มันน้อยไปที่จะให้ทำงานที่ใช้ความรู้ความสามารถด้านเอกสาร หรือ...เอ่อ...

ฉันเข้าใจที่คุณจะพูด วุฒิการศึกษาน้อยจะให้ทำงานดีๆ คงไม่มีใครรับ

หญิงสาวพยักหน้ารับฟังเขาพูดอย่างเข้าใจ ดวงตากลมนั้นไม่มีแววความน้อยเนื้อต่ำใจกับชีวิต หากกำลังทำใจยอมรับสิ่งที่เป็นอยู่ ตรีพูดต่อไปอย่างถนอมคำพูดไม่ให้กระทบความรู้สึกเธอต่อว่า

มันก็มีข้อดีนะ ทำงานเป็นแม่บ้านคุณจะมีที่พักฟรี อาหารก็ไม่ต้องซื้อกินอยู่กับเจ้าของบ้าน เงินเดือนที่รับมาก็ได้เต็มๆ ไม่ต้องพะวงเรื่องจะจ่ายค่าเช่า ค่าเดินทางไปทำงานช่อเอื้องสีหน้าเปลี่ยนทันที ดวงตาเจิดจ้าขึ้นครั้นได้ฟังประโยคต่อมา

ได้ยินว่าเจ้าของบ้านจะให้เงินเดือนหมื่นสองมั้ง

จริงหรือจ๊ะ!”

อื้อม

เดือนละหมื่นสอง กินฟรีอยู่ฟรีไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่ม

ตรีหันมายิ้มสบตากับคนที่หัวใจกำลังพองโต ในหัวคิดคำนวณแล้วว่าเมื่อได้เงินเดือนมาจะเอาไปใช้จ่ายอย่างไร

ช่วงเย็นก็ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนที่โทรกลับมาแจ้งเรื่องงานของช่อเอื้อง มีบ้านหลังหนึ่งต้องการแม่บ้านเพิ่มพอดีจึงสามารถให้ช่อเอื้องเข้าไปทำงานได้ในเร็วที่สุด จบการสนทนาตรีก็เข้ามาบอกกับช่อเอื้องในห้อง หญิงสาวตอบรับงานทันทีด้วยสีหน้าดีใจจนน้ำตารื่น กล่าวคำขอบคุณเขาไม่รู้กี่สิบครั้งที่คุยกัน

กระนั้น...ทั้งที่สามารถพาช่อเอื้องไปส่งที่บริษัทจัดหางานได้เลยในวันพรุ่งนี้เพื่อแจ้งทางบ้านนายจ้างให้มารับตัวเธอไป แต่ไม่รู้เหตุผลใดเขาจึงไม่รีบร้อนทำเช่นนั้น เหมือนเขาจะอยากยืดเวลาเพื่อให้ได้อยู่กับเธออีกสักหน่อยโดยบอกหญิงสาวว่าทางบ้านนายจ้างจะมารับตัวเธอมะรืน และพรุ่งนี้เขาจะพาเธอไปเดินซื้อของใช้ส่วนตัวอีก

^

^

^

***โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยหนา....


อีบุ๊คผลงานทั้งหมดมีให้อ่านในเวบเมพนะคะ...ขอบคุณคร้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น