ดอกไม้ในมือมาร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,276 Views

  • 7 Comments

  • 28 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    2,276

ตอนที่ 11 : นกน้อยไรรัง 4/1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ส.ค. 61


แกจะไม่รับแขกใช่มั้ยนังเอื้อง!”

          เสียงเจ๊หวีตะคอกออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ร่างป้อมยืนเท้าสะเอวชี้หน้าเธออยู่ ดวงตาที่จ้องมองหญิงสาวที่นั่งขดตัวอยู่มุมห้องเหลือกโลนจนคิดว่าจะถลนออกจากเบ้า ผมดัดหยิกกระเซิงบนศีรษะประกอบใบหน้าเจ๊หวีขณะนี้ดูคล้ายนังยักษ์ขมูขี

          หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธตัวสั่นงันงก ตอบเสียงสั่นเครือด้วยความกลัวว่า

          ไม่จ้ะเจ๊ ให้หนูทำงานอื่นเถอะนะ หนูไม่เอาแล้ว ไม่ทำแล้วจริงๆ ได้โปรดเถอะเจ๊...ฮือๆ

          เจ๊หวีเบ้หน้า พ่นลมหายใจออกเฮือกด้วยความกรุ่นโกรธเต็มประดา    ทำงานอื่นเหรออีเอื้อง อย่ามาดัดจริตกูลงทุนกับมึงไปตั้งเท่าไหร่ แต่มึงทำเงินให้กูสองหมื่นมันยังไม่คุ้มหรอกนะเว้ย ฝันไปเถอะว่ากูจะให้มึงทำอย่างอื่น

          ให้หนูทำงานกวาดบ้านถูบ้านให้เจ๊ก็ได้จ้ะ ให้ทำอะไรก็ได้ แต่หนูไม่ทำแบบนั้นแล้ว...ฮือๆ

          มือเรียวประนมขึ้นขณะวิงวอน ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นเปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา ดวงตาแดงก่ำคลอด้วยหยาดน้ำมากมาย ปลายจมูกแดงเรื่อขึ้นอย่างน่าเวทนา เธอวิงวอนมาตั้งแต่เช้าจนเย็นแต่คล้ายว่าคำวิงวอนนั้นจะไม่ได้รับความเห็นใจจากเจ๊หวีเลยแม้แต่น้อย

          เจ๊หวีสบถคำหยาบคายออกมาอย่างหัวเสีย ในแววตาที่หลุบมองเธอไม่มีแม้แต่ความสงสาร ซ้ำยังเกิดความหมั่นไส้

          แต่แขกเขาต้องการมึง...แหม ทีครั้งแรกเจอแขกหล่อๆรวยๆมึงไม่เห็นออกอาการร้องห่มร้องไห้แบบนี้ หน้ามึงยังบานตอนเอาเงินให้กูอยู่เลย ทีนี้พอเห็นหน้าเสี่ยอู๊ดเข้าหน่อยมึงมาทำเป็นดัดจริตรับสภาพเสี่ยไม่ได้ แต่กูจะบอกให้

          เจ๊...ฮือๆหญิงสาวอ้าปากอยากพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

          มึงไม่ต้องมาทำเป็นเลือกแขกให้มากอีเอื้อง เสี่ยอู๊ดเขาต้องการมึง เค้าบอกจ่ายไม่อั้นถ้ามึงยอมเค้าดีๆ จะซื้อคอนโด ซื้อรถให้มึงไม่อยากได้เหรอ ได้อยู่กับเสี่ยอู๊ดมึงจะได้ไม่ต้องไปรับแขกคนอื่น นี่กูหาหลักมั่นคงในชีวิตให้มึงแล้วนะเนี่ย...มึงก็ทนๆหลับหูหลับตาเอาๆไปไม่ได้เหรอ ห๊ะ!”

          หญิงสาวสะอื้นจนกายสั่นสะท้าน น้ำตาไหลไม่ขาดสาย แม้สารรูปเสี่ยอู๊ดจะอัปลักษณ์ดั่งคนไปอยู่ในร่างหมูแต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอรังเกียจจนไม่อยากพูดคุย หากสิ่งสำคัญมันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีความรู้สึกละอายจากภายในต่างหากที่ทำให้เธอตัดสินใจเลิกทำสิ่งนี้

          เจ๊...ได้โปรด...หนูไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น หนูอยากกลับบ้าน ปล่อยหนูกลับบ้านเถอะนะ หนูไม่เอาแล้ว ไม่ทำแล้ว...ฮือๆ

          เจ๊หวียกมือเกาหัวยิกๆอย่างหงุดหงิดรำคาญ เริ่มจะหมดความอดทนกับการเกลี้ยกล่อมเมื่อพูดดีก็แล้วบังคับก็แล้วแต่คนที่ทำเงินให้ก็ยังยืนยันคำเดิม

          ช่อเอื้องยกมือแตะมุมปากที่ยังบวมช้ำจากฝ่ามือของเสี่ยอู๊ด ความเจ็บตามร่างกายยังไม่เท่าความหวาดกลัวในใจที่จะถูกส่งตัวไปให้เสี่ยอู๊ดอีก หากคำวิงวอนไม่พอให้เจ๊หวีเมตตาชีวิตเธอคงจะดิ่งลงสู่นรกเป็นแน่แท้

          ไม่รู้แหละมึงจะยอมไม่ยอมก็เรื่องของมึง คืนนี้ยังไงมึงก็ต้องไปรับแขก กูไม่เลี้ยงคนเปล่าๆให้เสียข้าวสุกหรอกเว้ย โดนไปแล้วครั้งหนึ่ง โดนครั้งที่สองเดี๋ยวมึงก็จะเริ่มชิน พอเขาชอบใจมึงปรนเปรอให้มึงสารพัดขี้คร้านมึงจะคลานกลับมาขอบใจกูที่มอบชีวิตดีๆให้มึงอีเอื้อง ใหม่ๆมันก็สะดีดสะดิ้งกันอย่างนี้แหละวะ

          เจ๊หวีมองเธอด้วยหางตาเหยียดหยัน แสยะริมฝีปากก่อนจะเดินออกจากห้องปิดประตูดังปัง!

          หญิงสาวยังคงนั่งสะอื้นอยู่ที่เดิมในห้องที่เงียบงัน สองแขนเรียวกอดตัวเองไว้แน่นซบหน้าลงกับเข่าอย่างคนสิ้นหวังไร้ทางออก อีกไม่นานจะมีคนมาช่วยแต่งตัวเนื้อแต่งตัวให้เธอใหม่เพื่อเตรียมออกไปหาไอ้เสี่ยอัปลักษณ์นั่น ไม่รู้มันจะทำอะไรกับเธอบ้างเมื่อได้เจอกันในครั้งนี้...ช่อเอื้องเงยหน้าขึ้นช้าๆดวงตายังพร่ามัวหันมองรอบตัวพร้อมกับในสมองมองหาช่องทางออก ภายในห้องสี่เหลี่ยมยังมีช่องที่พอจะทำให้เธอหนีออกไปได้นั่นคือหน้าต่าง แต่เมื่อกลับมาย้อนคิดว่าถ้าออกไปแล้วเธอจะไปที่ใดนั่นก็ทำให้ใจหญิงสาวอ่อนล้าลงเหมือนเก่า เพราะมันมีแต่ทางตันให้เธอเดิน

^

^

^

***โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยหนา...



ผลงานเขียนทั้งหมดคุณนักอ่านสามารถดาวโหลดได้รูปแบบอีบุ๊คที่เวบ เมพ อีบุ๊คนะคร้าาาา

ไม่มีข้อความกำกับภาพอัตโนมัติ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น