ราคีมาร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,122 Views

  • 0 Comments

  • 10 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    29

    Overall
    1,122

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 7...ติดบ่วงมาร 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 มิ.ย. 61

ไอศูรย์รีบลุกจากที่นอนแต่เช้ามืดสวมใส่เสื้อผ้าให้ตัวเองแต่พอลวกๆ กลับเข้ามาในบ้านใหญ่ หาผ้ากับกะละมังใส่น้ำมาคอยเช็ดตัวให้หญิงสาวทั้งคืน เขาเช็ดทำความสะอาดให้เธอทั้งตัวโดยไม่นึกรังเกียจแม้ส่วนใดส่วนหนึ่ง เพราะทั้งหมดในร่างกายเธอเขาได้จับต้องมาหมดแล้วพร้อมกับตรีตราเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว

จวนสายชายหนุ่มก็เดินหน้าเครียดกลับมาที่บ้านใหญ่อีกครั้งบอกป้าจิตให้ทำข้าวต้มกุ้ง และเตรียมยาแก้ไข้มาไปให้เขาที่บ้านเล็ก พร้อมทั้งบอกว่าสิตานีไม่สบาย ขณะที่เขากำลังบอกกับป้าจิตภรรยาตัวจริงก็กลับเข้ามาในบ้านและได้ยินคำที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยนั้นเข้าพอดี ญาดาเดินปรี่เข้าหาด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง คนทั้งคู่จึงมีปากเสียงกันทันที

 ทำไมต้องให้คนดูแลประคบประหงมอะไรกันขนาดนั้นด้วยคะ มันจะตายแล้วเหรอ

เสียงแหลมแว้ดดังลั่นใส่หน้าเขาทันทีที่ชายหนุ่มเดินออกจากครัว ดวงตาคมที่จ้องตาชายหนุ่มลุกวาบอย่างโกรธเกรี้ยว...ไอศูรย์หันมาสบตากับผู้พูด ใบหน้าเขากระด้างเพราะมีความโกรธอยู่ในใจ พยายามทำใจให้สงบตอบกลับคำสั้นๆน้ำเสียงดุดัน

อย่ายุ่งกับผู้หญิงคนนั้น

กล่าวจบร่างสูงเตรียมเดินจากไป หากเสียงแหวเดิมก็แผดดังขึ้นจนเขาต้องหันหลังกลับ

ทำไม ได้มันเป็นเมียแล้วเหรอถึงจะแตะต้องไม่ได้เลย...ทำอะไรนึกถึงหน้ากันบ้างนะ ฉันยังอยู่ที่บ้านนี้ อยู่ในฐานะเมียของคุณ เป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง อีหน้าไหนที่มันได้ฉันต่อจากคุณมันก็เป็นเมียน้อยทั้งนั้น

หึ! เสียงแค่นหัวเราะดังในลำคอไอศูรย์ ชายหนุ่มสั่นศีรษะ ทำสีหน้าระอา ก่อนหันกลับมาสบตากับญาดา เอ่ยว่า

คุณอยู่ที่นี่เพียงในฐานะแม่ของตามี่กับตาม่วง อย่ามายุ่งกับชีวิตผม

ทำไมจะยุ่งไม่ได้ ฉันก็เป็นเมียคุณ ใครๆในจังหวัดนี้ก็รู้ทั้งนั้นว่าฉันเป็นเมียคุณ!”

ญาดาแผดเสียงลั่นอย่างโมโหเดือด คล้ายดั่งคนเสียสติ...ไอศูรย์กัดสันกรามแน่น ข่มใจก่อนจะบอกกับคนที่อยู่ตรงหน้าว่า

แล้วตัวเองกำลังทำอะไรอย่าคิดว่าคนอื่นไม่รู้...ทำอะไรนึกถึงความรู้สึกของลูกบ้าง อย่าให้มันมากไปนัก ถ้าลูกโตขึ้นแล้วรู้ว่าแม่ตัวเองสำส่อนถึงขั้นลงไปสมสู่กับคนงานลูกจะรู้สึกยังไง! คุณควรสำนึกตัวไว้บ้าง ว่าคุณอยู่ที่นี่ได้เพราะลูก เด็กสองคนนั่นที่หลงเข้ามาเกิดในท้องของคุณได้ทันเวลาพอดีทำให้ชีวิตคุณได้อยู่สุขสบาย เพราะฉะนั้นถนอมความรู้สึกของตามี่กับตาม่วงให้มากๆ เพราะลูกมีบุญคุณกับคุณ ทำให้คุณได้อยู่อย่างสบายที่ไร่นี้

...นานแล้วที่เขาไม่ได้พูดประโยคยาวๆกับภรรยา

เพี๊ยะ!

รอยนิ้วมือแดงๆปรากฏบนผิวแก้มสาก ญาดาแสยะยิ้มมองผลงานตัวเองอย่างสาแก่ใจ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเคียดแค้น... ไอศูรย์หันใบหน้าไปตามแรงตบโดยที่เขายังไม่ทันปัดป้อง ป้าจิตและมัดหมี่อยู่ในเหตุการณ์สะดุ้งตัวโยนยกมือปิดปาก ชายหนุ่มเลียริมฝีปากได้รสเลือดคาวๆของตัวเองตรงมุมปาก หันกลับมามองด้วยแววตาเฉยชา ก่อนเดินจากไปโดยไม่ได้พูดหรือต่อว่าคำใดกับญาดาอีกเพราะมัน...ป่วยการที่จะพูด

คนร่างบางที่รู้สึกรวดร้าวไปทั้งร่างผืนลุกขึ้นจากที่นอนทันทีที่ลืมตาตื่น เธอไม่มามัวนั่งทบทวนว่าเมื่อเกิดเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่ได้คิดว่าเหตุการณ์เมื่อคืนมันคือความฝันเพราะหลักฐานทางร่างกายที่เจ็บช้ำมันบ่งบอกชัดอยู่แล้วว่าผู้ชายสารเลวคนนั้นทำสิ่งใดกับเธอ

หญิงสาวลุกขึ้นเก็บของใส่กระเป๋าทันทีเพราะบอกตัวเองแล้วว่าจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ความเจ็บแค้นที่ไม่อาจเรียกร้องให้กลับคืนมาได้หลั่งไหลออกมาเป็นน้ำตา มันเจ็บจุกไปทั้งเจ็บใจ เสียใจให้ตัวเอง...ที่สุดท้ายพ่ายแพ้ต่อฤทธิ์เสน่หาที่เธอเพิ่งได้ประสบ...แน่นอนเธอถูกเขาข่มขืน ข่มเหงน้ำใจในคราแรกจริงๆ แต่เมื่อเขาล่วงล้ำเข้ามาถึงจุดอ่อนไหวร่างกายมันก็มีปฏิกิริยาตอบสนองไปตามธรรมชาติ เรี่ยวแรงที่จะใช้ขัดขืนก็อ่อนโอนลง สมยอมให้เขาโดยง่าย

ถ้าเขาไม่เริ่ม มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น...ทำไม ชีวิตเธอจะต้องมาประสบพบเจอแต่ผู้ชายเห็นแก่ตัวพรรค์นี้ จะหลีกหนีไปที่ใดก็เหมือนไม่พ้น มันเหมือนกับหนีเสือมาตกลงในบ่อจระเข้ตัวโต

เธอไม่มีหน้าจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้ ผู้ชายที่กระทำการเลวทรามกับเธอเมื่อคืนมีลูก มีเมีย แต่ดูเถิดสันดานความมักมากในตัวผู้ชายมันก็ไม่ได้หายไปในจิตใจเขาเลย

สิตานีกำลังโยนเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเมื่อไอศูรย์กลับเข้ามาอีกครั้ง หญิงสาวหยุดชะงัก จ้องมาที่ชายหนุ่มเขม็ง ความรู้สึกทั้งหมดที่อยู่ในจิตใจตอนนี้ส่งผ่านออกมาทางแววตาเกรี้ยวกราดที่พราวด้วยหยดน้ำ ปลายจมูกแดงเรื่อ

หญิงสาวกัดริมฝีปาก กลั้นเสียงสะอื้น ไม่มีคำพูดที่จะพ่นคำด่าใดออกไปอีกแล้ว เธอเกลียดผู้ชายตรงหน้าจนไม่อยากจะมองหน้าเขาอีกด้วยซ้ำ หญิงสาวเร่งเก็บเสื้อผ้าที่เหลือลงในกระเป๋าให้เร็วที่สุด เพื่อจะรีบออกไปจากที่นี่

ไอศูรย์เห็นดังนั้นก็เดินตรงเข้ามาหา คว้าต้นแขนเรียวไว้ให้หันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากัน

ทำอะไร

น้ำเสียงเขาไม่มีความโกรธ แม้สีหน้าจะเคร่งขรึม

ปล่อย!”

สิตานีกัดฟันพูด ริมฝีปากบางสั่นริก

คุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ผมไม่ให้คุณไป

คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาห้ามให้ฉันอยู่หรือไม่อยู่

สิทธิ์ที่เราเป็นอะไรกันเมื่อคืนพอจะใช้ได้มั้ย

ดวงตากลมแดงเรื่อขึ้น ริมฝีปากบางแสยะเป็นรอยยิ้มเหี้ยม ก่อนจะเอ่ยตอบน้ำเสียงเลือดเย็น

สิทธิ์ที่พวกเดรัจฉานทำกับผู้หญิงอย่ามาใช้อ้าง ปล่อย!”

หญิงสาวสะบัดแขนอย่างแรงหวังจะให้หลุดจากการเกาะกุม ทว่าชายหนุ่มยิ่งกระชับเอวเธอให้เข้ามาแนบชิด เขาไม่ใช้คำพูดรุนแรงตอบโต้เพราะเข้าใจเธอดี เพียงบอกว่า

คุณยังไปตอนนี้ไม่ได้ ไม่ว่ายังไงผมก็ปล่อยให้คุณไปไม่ได้ เรื่องที่เกิดขึ้นผมจะรับผิดชอบ

สิตานีรวบรวมแรงกายทั้งหมดผลักอกเขาออกแล้วฟาดฝ่ามือลงมาแรงๆที่แก้มข้างซ้ายของเขาแบบไม่ทันให้ชายหนุ่มตั้งรับทัน ไอศูรย์หน้าหันไปตามแรงตบ เมื่อหันหน้ามาสบตาเขาก็ไม่เอ่ยอะไร แม้จะรู้สึกเจ็บ

ร่างบางก้าวถอยหลังไปสามก้าว ส่ายหน้าช้าๆ นัยน์ตาที่มองผู้ชายตรงหน้ามีแต่ความโกรธเกลียดที่เขาไม่สำนึก

...จะรับผิดชอบเธองั้นหรือ รับผิดชอบแบบไหนกัน

คุณมันเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจ น่าขยะแขยงที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา...จะรับผิดชอบฉันงั้นเหรอ...เหอะ! รับผิดชอบแบบไหนในเมื่อคุณก็มีเมียมีลูกอยู่แล้ว สารเลว!”

ท้ายประโยคหญิงสาวแผดเสียงด้วยอารมณ์เดือดดาล หยดน้ำตาไหลพรากลงมาตามแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ มือเรียวรีบปาดออก จ้องตากับเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง พูดต่อว่า

          จะให้ฉันอยู่เป็นเมียน้อยคุณเหรอ ช่วยเลี้ยงลูกให้คุณอยู่ลับๆในบ้านอย่างนี้เหรอ

          มันไม่ใช่อย่างที่คุณกำลังคิดอยู่ทั้งหมดนะสิตา ขอเวลาผมหน่อยให้ผมจัดการ...

          ฉันเกลียดคุณ เกลียดที่สุด ฉันจะอยู่หรือไปคุณก็บังคับฉันไม่ได้ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นฉันจะถือว่าทำบุญให้หมาไร้ญาติ แล้วอย่าได้มาพบเจอกันอีก

          พูดจบหญิงสาวก็ตั้งท่าจะเก็บของต่อให้เสร็จ ทว่ามือหนายังตามไปคว้าต้นแขนเรียวดึงเข้ามาปะทะกับอกแกร่งได้อีกอย่างไม่คิดจะปล่อยเธอไป ซ้ำยังแนบริมฝีปากปิดเสียงพูดต่างๆที่จะรอดออกมาจากฝ่ายหญิง

          อุ๊บ!

          จูบรุนแรงปิดปากในคราแรก มือเรียวกำหมัดแน่นทั้งผลักทั้งตีที่อกกว้าง แต่เหมือนผู้ที่ยืนนิ่งดั่งหินผาจะไม่สะทกสะท้านเลย ยังพยามยามสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าสู่อุ้งปากของเธอให้ได้ จากความรุนแรงจึงกลายเป็นความรัญจวนเมื่อเขาใช้วิธีลอกล่อเธออย่างผู้ชำนาญ หญิงสาวปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามใจเขาโดยไร้แรงจะขัดขืน...เนิ่นนาน จนเมื่อชายหนุ่มถอนจูบออก

          กายสาวยืนนิ่งราวหุ่นยนต์ ดวงตาสบมองเขาแน่นิ่ง ก่อนจะกล่าวคำบริภาษ

          สารเลว

          สีหน้าไอศูรย์ตึงขึ้นหลังได้ยินคำด่า แววในตาแปรเปลี่ยน เอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็นไม่ต่างกันว่า

จะบอกให้ คนอย่างผม ถ้าจะหาใครแล้วต่อให้คุณหนีไปสุดขอบโลกผมก็ต้องตามหาให้พบ และจะนำตัวคุณกลับมาอยู่กับผมให้ได้...พึงระลึกไว้แต่วินาทีนี้ซะ ว่าผู้ชายที่คุณยืนด่าอยู่ตรงหน้านี้เป็นผัวคุณแล้ว

ไม่!” หญิงสาวปฏิเสธทันควัน ประกายในดวงตากร้าวแข็ง ร่างกายสั่นเทิ้มเพราะความโกรธ มือเรียวกำแน่น

อยู่ที่นี่แล้วทุกอย่างมันจะค่อยๆดีขึ้น

ฉันไม่อยู่ ฉันจะกลับบ้าน ฉันจะบอกพี่วัฒน์

ศิวัฒน์ช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอกสิตานี

เขาบอกน้ำเสียงเย็นเฉียบ สิตานีกัดริมฝีปากแน่นอย่างเหลืออด ริมฝีปากบางสั่นระริก ความโกรธเกลียด คำด่าทอสารพัดสงผ่านเป็นความรู้สึกออกมาทางสายตาให้เขารู้

อยู่ที่นี่อีกซักพัก ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องแล้วจะไปบอกพี่ชายคุณ แต่ถ้าคุณคิดหนี ผมจะทำแบบเมื่อคืน...ให้คุณต้องร้องขอชีวิตไว้เลยล่ะ

ชายหนุ่มไม่ได้แค่พูดขู่ เขาพลันโน้มใบหน้าหมายจะจุมพิตที่เรียวปากบวมช้ำอีกครั้ง ทว่าหญิงสาวรีบเบี่ยงตัวหลบทันดันแผงอกเขาออก

อร๊าย! สารเลว

เลวแค่ไหนก็เป็นผัวของคุณแล้ว

เขาว่าพร้อมยกยิ้มขึ้นตรงมุมปาก ส่งสายตากรุ้มกริ่มมองเธอด้วย สิตานีอยากจะมีมีดอยู่ในมือ เธอจะไม่รีรอเลยที่จะจ้วงแทงผู้ชายที่ทำหน้าไมรู้สึกรู้สาคนนี้ได้เดี๋ยวนี้

^

^

^

***โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยคร้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น