เทพหมัดสะท้านฟ้า นามของข้าคือ!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 39,469 Views

  • 141 Comments

  • 908 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    20,135

    Overall
    39,469

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 289 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

          หลังจากฝึกประจำวันเสร็จเรียบร้อยแล้ว หนิงเยว่ก็ถูกอาจารย์เรียกให้ไปพบแทนที่จะปล่อยอิสระตามปกติ

          มีธุระอะไรรึขอรับ? หนิงเยว่เดินมารายงานตัวตามคำสั่ง

          จิวซี่ที่กำลังเก็บของใช้ส่วนตัวอยู่ก็หันมาตอบ

          เราจะขึ้นเขากัน จิวซี่กล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

          ชายชรามีแผนจะพาหนิงเยว่ไปฝึกฝนประสบการณ์ต่อสู้จริง

          เขา? เขาไหนกันรึขอรับ? แล้วพวกเราจะไปทำอะไรกัน?หนิงเยว่รัวคำถาม

          เขาธารากระจ่าง ที่ตั้งของสำนักวารีสิ้น ข้าอยากจะให้เจ้าได้ฝึกต่อสู้จริงบ้างก็เลยติดต่อเพื่อนเก่าในสำนักช่วยเอาเจ้าเข้าไปเป็นศิษย์สายพิเศษนะ จิวซี่พูดพร้อมกับโยนย่ามให้หนิงเยว่

          ไปเก็บของซะ เราจะออกเดินทางกันแล้ว

          หนิงเยว่ก้มมองกระเป๋าในมือด้วยความสับสน เขายืนนิ่งอยู่นานทำให้จิวซี่ต้องตะโกนเรียกสติ

          ทั้งสองเก็บของจนสำนักศิลาแทบจะเรียกได้ว่าว่างเปล่า

          สัมภาระกองโตถูกยกให้เป็นหน้าที่ของหนิงเยว่ในการแบกขึ้นเขา

          ทางขึ้นเขาจะผ่านตลาด เจ้าจะแวะทักทายแม่หนูร้านบะหมี่ก่อนก็ได้นะ

          รับทราบขอรับ


          เมื่อมาถึงตลาดหนิงเยว่ก็ไม่รอช้าแวะเวียนไปทักทายลี่มี่

นางกำลังง่วนอยู่กับการดูแลลูกค้าจำนวนมากที่ติดใจในรสชาติ แม้จะไม่มีหนิงเยว่คอยให้บริการแต่รสชาติของบะหมี่นั้นอร่อยจนนางได้ลูกค้าประจำเพิ่มขึ้นมากมาย

อ่าวหนิงเยว่ แบกของขนาดนั้นจะไปไหนกันรึ? ลี่มี่เอ่ยทักทายพลางชี้สัมภาระกองโตที่อยู่บนไหล่ของเด็กหนุ่ม

อาจารย์จะพาข้าไปที่สำนักวารีสิ้นนะ เห็นว่าจะต้องอยู่หลายวันถึงหลายเดือนก็เลยแวะมาทักทายไว้ก่อน หนิงเยว่อธิบาย

งั้นเหรอ โชคดีนะ อย่าเผลอไปกุมหัวใจสตรีนางไหนเข้าละ ลี่มี่เอ่ยแซว

เจ้าจะบ้าเหรอ!” หนิงเยว่หน้าแดงจากความเขิน

กุมหัวใจสตรีอะไรนั่นเขาเป็นที่ไหน

หึหึ ไม่แปลกหรอกที่สาวน้อยจะกล่าวเช่นนั้น สำนักวารีสิ้นนั้นเต็มไปด้วยสตรีมากมาย แถมพวกนางล้วนได้ชื่อว่าเป็นสาวงาม ยิ่งซื่อๆแบบเจ้าแล้วพวกนางน่าจะชอบ จิวซี่กล่าวติดตลก

 โถ่ท่านอาจารย์ หนิงเยว่ที่โดนลุมก็ยิ่งอายม้วน

เด็กบ้านไร่อย่างเขาจะเอาฝีปากที่ไหนไปสู้กับทั้งสองกันข้าล้อเล่นหนิงเยว่ ท่านผู้อาวุโสเองก็อย่าไปแกล้งเขาสิคะ ลี่มี่กล่าววก่อนหัวเราะคิกคัก

ล้อเล่นหรือหึงหวงจ้ะ ลูกค้าในร้านตะโกนแทรก

เจ้านะเงียบไปเลย!! ไม่งั้นก็ไม่ต้องกิน!” ลี่มี่หันไปตะโกนตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ

... ลูกค้าปากร้ายเมื่อโดนประกาศิตก็ปิดปากเงียบในบัดดล

งั้นข้าไม่รบกวนแล้ว ไปกันเถอะหนิงเยว่

จิวซี่เดินตรงไปยังประตูทางออกเมือง

ขอรับ ข้าไปแล้วนะลี่มี่ หนิงเยว่กล่าวลา

ลี่มี่ไม่พูดอะไรต่อ นางยิ้มส่งให้แล้วก็หันไปทำบะหมี่ต่ออย่างเงียบงัน



          สองศิษย์อาจารย์เดินทางออกจากไปเมืองไปกว่าสิบกิโลเมตรถึงจะเข้าอาณาเขตตีนเขา สายธารสีน้ำเงินที่ไหลลงมาจากเขาธารกระจ่างเหมือนกับโลหิตสีฟ้าที่ไหลลงมาจากสวรรค์

          เมื่อเดินขึ้นเขามาถึงจุดหนึ่ง ทั้งสองก็ถูกหญิงสาวสองคนเข้าขวางทาง

          พวกนางเป็นศิษย์ที่ได้รับมอบหมายลาดตระเวนมา โดยระดับของพวกนางคือขั้นสูงระดับหก ซึ่งนับว่าพอมีฝีมืออยู่บ้างสำหรับเมืองชนบทอย่างเมืองสีหมอกแห่งนี้

          แจ้งความประสงค์ของพวกเจ้ามา

ข้าเป็นสหายของฮุ่ยเหมย พอดีจะพาศิษย์มาฝากสักหน่อยนะ จิวซี่ยิ้ม

ท่านผู้อาวุโสหนึ่ง? บังอาจ! ขอทานเช่นพวกเจ้าไม่มีทางรู้จักกับท่านได้หรอก

พวกนางหยิบกระบี่และพัดขึ้นมาเตรียมเข้าขัดขวาง พวกนางพิจารณาจากบรรยากาศที่ทั้งสองแสดงออกมา ซึ่งมันเป็นบรรยากาศของสวะ

หารู้ไม่ว่าคนที่เป็นสวะนั้นมีเพียงหนิงเยว่ เขาไม่มีลมปราณทำให้ไม่สามารถแผ่แรงกดดันได้เหมือนกับคนอื่น

แต่จิวซี่นั้นไม่ใช่

ท่านอาจารย์ หนิงเยว่พยายามจะบอกให้จิวซี่ล่าถอย แต่ถูกชายชรายกมือปรามไว้เสียก่อน

ดูเหมือนยัยนั่นคิดจะทดสอบข้าสินะ ก็ได้!”

สิ้นคำจิวซี่ บรรยากาศกดดันอันล้ำลึกก็ถูกแผ่ออกมา

ในเสี้ยววินาทีนั้น หนิงเยว่รู้สึกเหมือนกับถูกสัตว์ร้ายกุมชีวิตเอาไว้

ขนาดหนิงเยว่ที่ถูกสัตว์ทั้งป่ามุ่งร้ายก็ไม่สะทกสะท้านยังหวาดหวั่น

นับประสาอะไรกับหญิงสาวธรรมดาสองคน พวกนางหวาดกลัวจนสิ้นสติสลบเหมือดไปเรียบร้อย

นี่เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย!!!!”

เสียงใสกระจ่างดังข้ามหุบเขามาพร้อมกับร่างสีขาวนวลพุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้า

ข้าแค่สั่งสอนพวกนางนิดหน่อย เจ้าคงไม่ถือสาอะไรหรอกใช่ไหม ฮุ่ยเหมย จิวซี่กล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง

เจ้า!! เจ้า! เห้อร่างขาวแสดงท่าทางเลียนแบบการถอนหายใจ

ร่างนี้ไร้ซึ่งใบหน้าหรืออาภรณ์ เป็นเพียงก้อนพลังงานสีขาวที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์

ข้าผิดเอง ข้าน่าจะบอกกับเหล่าศิษย์ที่ประจำเวรวันนี้ถึงการมาของเจ้าไว้ก่อน

โห่? ท่านหญิงทิฐิสูงยอมรับผิดเองรึเนี่ย เวลาเปลี่ยนเจ้าไปมากจริงๆ จิวซี่กล่าวด้วยความประหลาดใจ

เจ้าเองก็เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ ใครจะคิดว่าอสูรร้ายจากต่างแดนจะรับศิษย์ในแดนมนุษย์ ร่างขาวกุมขมับ

นั่นไม่ใช่ธุระอะไรที่เจ้าต้องรู้ สายตากดดันของจิวซี่ทำให้ร่างขาวไม่เสถียรไปวูบหนึ่ง

นำทางข้าไปที่พักได้แล้ว ลูกศิษย์ข้าต้องการการพักผ่อน

ตามข้ามาเลยค่ะ ร่างขาวโค้งคำนับก่อนจะเดินนำทั้งคู่ขึ้นเขาไป

หนิงเยว่มองบทสนทนาตรงหน้าด้วยความสับสน 

เห็นทีอาจารย์ของเขาคงจะไม่ใช่ชายชราธรรมดาอย่างที่เขาคิดเอาไว้เสียแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 289 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #8 Tronsa (@Tronsa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:32
    โปรดติดตามตอนต่อไป...
    #8
    0