เทพหมัดสะท้านฟ้า นามของข้าคือ!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 34,789 Views

  • 127 Comments

  • 857 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15,455

    Overall
    34,789

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 285 ครั้ง
    27 ก.พ. 62

       ณ ลานโล่งหน้าสำนัก

         “เข้ามาหนิงเยว่ แสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้ามีพื้นฐานอะไรบ้าง!!” จิวซี่ยืนตั้งท่าพร้อมสร้างเกราะปราณขึ้นมารอบตัว

         “งั้นข้าขอไม่ออมมือนะท่านอาจารย์”หนิงเยว่กระโดดถีบท้าวพุ่งตัวเป็นเส้นตรง

         ‘เร็วมาก! แต่ยังอ่อนหัด’จิวซี่ก้าวท้าวเบี่ยงไปด้านข้างก่อนจะใช้เข่าลอยใส่หน้าท้องของหนิงเยว่

          ปัง

สายลมจากการปะทะพัดหญ้ารอบข้างให้ปลิวว่อน

       ร่างของหนิงเยว่ลอยตามแรงปะทะขึ้นไปกลางอากาศ

ยังหรอก” หนิงเยว่ที่ลงมาอยู่บนพื้นได้สำเร็จก็จัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะตั้งสติอีกครั้ง

          ตูม

          หนิงเยว่กระโดดพุ่งตัวอีกครั้งแต่รอบนี้กลับเล็งไปบนท้องฟ้า

          เมื่อถึงความสูงที่เล็งไว้ก็ หนิงเยว่เริ่มหมุนตัวด้วยความเร็วจนเกิดพายุหมุนรอบร่าง

มีเท่าไร จัดมาให้หมดเลย หนิงเยว่!!” จิวซี่รวบรวมพลังปราณทั้งร่างไว้ยังฝ่ามือ เกราะปราณทั่วร่างกลั่นเป็นกำแพงสีน้ำตาลเข้มห้าชั้น

 

       “ปราการหินผา”

       “เท้าวายุ

ปัง ปัง ปัง

ทันทีฝ่าเท้าของหนิงเยว่ปะทะเข้ากับกำแพงปราณ สามขั้นจากห้าขั้นก็แตกสลายในทันที

 แรงสะท้อนส่งผลให้หนิงเขว่ชะงักไปครู่หรึ่ง

หมัดตรง”เมื่อได้สติ หนิงเยว่ทำการกระโดดถอยหลังก้าวหนึ่งก่อนจะเหวี่ยงหมัดใส่ปราการศิลา

ปัง

ขั้นที่สี่สลายไปเมื่อปะทะกับหมัด

ทุกระดับกำแพงที่การโจมตีของหนิงเยว่ทำลายนั้นคือระดับปราณทั้งหลายที่จิวซี่แบ่งเอาไว้

ก่อเกิด พื้นฐาน และขั้นสูง(ระดับต่ำ) และที่มันกำลังจะปะทะต่อไปคือกำแพงที่สร้างจากพลังปราณระดับขั้นสูง 

ขั้นก่อนที่จะก้าวเป็นจอมยุทธ!

หนิงเยว่เห็นว่าการโจมตีของตนไม่อาจผ่านกำแพงสุดท้ายไปได้จึงถอยออกมาตั้งหลักก่อน

ถ้าเกิดครั้งเดียวไม่ได้ก็ต้องสองครั้ง’หนิงเยว่สาวเท้าเข้าประชิดจิวซี่อีกครั้ง 

คราวนี้หมัดแรกที่ส่งไป ผลที่ได้คือกำแพงปราณเกิดรอยปริเล็กๆ

เพล้ง

หมัดที่สองของหนิงเยว่สามารถทำลายกำแพงได้สำเร็จ ทั้งยังมีกำลังเหลือมาพอจะส่งให้จิวซี่ถอยหลังไปถึง5ก้าว

 

เจ้ามันทำให้ข้าทึ่งได้จริงๆ ชักรู้แล้วว่าหลังจากการฝึกเจ้าจะไปได้ถึงไหนจิวซี่กล่าวชมจากใจจริง แต่ในใจกลับคาดคะเนถึงความน่ากลัวของสัตว์ประหลาดตรงหน้าในอนาคต

"งั้นคืนนี้เจ้าไปพักผ่อนก่อน เดียวจะอยู่คิดถึงหลักสูตรของเจ้าอยู่ที่นี่อีกสักพัก" จากการปะทะกันจิวซี่นั้นรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของหนิงเยว่ได้อย่างดี แต่หนิงเยว่ยังคงขาดทักษะอื่นๆอีกมาก

"ยังพัฒนาได้อีกเยอะ" จิวซี่ยิ้มก่อนจะเดีินไปหยิบพู่กันมาเริ่มขีดเขียนหลักสูตรให้หนิงเยว่


เช้าวันต่อมา

ซ่า

น้ำเย็นถังใหญ่ปลุกให้หนิงเยว่สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียง

       "ตื่นได้แล้วเจ้าศิษย์ขี้เกียจ วันนี้เรามีอะไรต้องทำอีกเยอะ" จิวซี่พูดเสร็จก็เดินออกไปนอกบ้าน 

       หนิงเยว่ใช้เวลาแต่งตัวสักครู่แล้วก็ตามอาจารย์ของตนไป

       "เอาละหนิงเยว่จากที่ข้าลองประมือกับเจ้าเมื่อคืน ก่อนอื่นต้องขอชมในพละกำลังของเจ้า" 

       หนิงเยว่ฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้รับคำชม

       "แต่ว่า!!"

       "มันยังคงไร้ซึ่งความต่อเนื่อง หนักแน่น และที่สำคัญคือจุดประสงค์ของกระบวนท่า"

       "ขอบคุณที่ชี้แนะท่านอาจารย์ แต่ว่าข้ามีข้อสงสัยอยู่ประการหนึ่ง"

       "ที่ใดรึ"

       "ก็ส่วนสุดท้ายที่ท่านว่า จุดประสงค์ของกระบวนท่า นะขอรับ"

       จิวซี่ตบเข่าฉาดใหญ่ให้กับความคิดล้ำเลิศของตนเอง เขาวางแผนไว้แล้วถ้าพูดถึงสิ่งนี้ออกไปหนิงเยว่มันต้องถามเป็นแน่

       "ข้าจะยกตัวอย่างง่ายให้เจ้าเข้าใจแล้วกัน เช่นนี้ หากข้าออกหมัดใส่เจ้าแบบนี้" หมับ หนิงเยว่กำหมัดของจิวซี่ที่พุ่งเข้าที่ใบหน้าได้ทันท่วงที

        "แต่มันมิใช่เพื่อโจมตี ข้าใช้มันเพื่อแบบนี้!" จิวซี่ก้มลงเตะตัดขาของหนิงเยว่ ทำให้เขาล้มลงกับพื้น

          ข้าพอจะเข้าใจที่ท่านพูดแล้วขอรับ หนิงเยว่ลุกขึ้นมาสะบัดเศษฝุ่น เขาเข้าใจแล้วว่ามันหมายถึงอะไร

          หลักสูตรของจิวซี่นั้นยึดหลัก 'รากฐานคือทุกสิ่ง' สิ่งที่จิวซี่จะสอนคือพื้นฐานของทุกกระบวนถ้า เช่น จะต่อยอย่างไรให้รุนแรงที่สุด เตะแบบรุนแรงกับรวดเร็วต่างกันอย่างไร เป็นต้น

          การฝึกดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง

         ในยามแรกนั้นหนิงเยว่ยังคงต้องฟังทฤษฎีมากมายจากปากของจิวซี่เพื่อวางรากฐานของความรู้ก่อนจะเข้าสู่ช่วงปฏิบัติ

          โดยผ่านไปหนึ่งชั่วยาม หนิงเยว่เองก็ได้รับรู้สิ่งที่ควรรู้ไปหมดแล้ว

          สิ่งแรกที่หนิงเยว่ต้องทำคือ ต่อยอากาศให้ถูกต้อง100ครั้ง ในคราแรกหนิงเยว่คิดว่ามันง่ายดายก็ต่อย ต่อยไปเรื่อยๆจำนวนหมัดที่ปล่อยออกไปนั้นรวมกันคงได้พันกว่า แต่จิวซี่ยังคงไม่ได้บอกให้หยุดแต่อย่างใด

          เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม หนิงเยว่ถึงจะรู้ตัวว่าจิวซี่ไม่ได้นับเลขเพิ่มขึ้นเลย ตนจึงลองกลับมายืนตรงตั้งสมาธิ หวนนึกถึงคำสอนของจิวซี่แล้วทำตามอีกครั้ง

          "1 ใช้เวลานานกว่าที่ข้าคาดไว้นะหนิงเยว่" ถึงจะพูดแบบนั้นจิวซี่ก็ยังคงมีรอยยิ้มฉายอยู่บนใบหน้า

          หนิงเยว่ที่รู้ว่าตนควรทำเช่นไรก็โค้งคำนับให้อาจารย์ทีหนึ่งก่อนจะเริ่มออกหมัดอย่างตั้งใจ แม้จะมีผิดๆถูกๆไปบางแต่จิวซี่ก็คอยกำกับชี้แนะตลอดจนครบ100ครั้ง

          "เรื่องต่อไปข้าจะสอนวิชาเตะให้ เอาละขั้นแรกเจ้าต้อง"

          "เดียวก่อนท่านอาจารย์" หนิงเยว่ยกมือปรามเอาไว้

          "แทนที่จะเป็นอธิบาย ท่านช่วยแสดงให้ข้าเห็นจะได้ไหมขอรับ"

          จิวซี่ทำหน้าอ้อไปทีก่อนจะตบหน้าตนเองด้วยเหตุที่ว่าทำไมถึงลืมพรสวรรค์ของลูกศิษย์ตน แล้วก็บอกให้หนิงเยว่ถอยไปแล้วแสดงการเตะสูงและเตะต่ำอย่างถูกวิธีให้หนิงเยว่ดู

          หนิงเยว่ที่มองอย่างตั้งใจก็ลองปฏิบัติตามซึ่งก็สามารถทำได้ในทันทีอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

          "ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอาแบบนี้ละกันต่อจากนี้เวลาข้าจะสอนอะไรจะทำให้เจ้าดูก่อนละกัน"จิวซี่ที่ไม่ได้สอนใครมาก่อนเลยหัวเราะแก้เขิน เขาอาจจะชินกับการพ่นทฤษฐีมากไป

          "ขอบพระคุณมากท่านอาจารย์

          "ไม่ต้องมาขอบคุณข้าหรอก ไปนู่น กลับไปเตะให้ครบ100ก่อนแล้วกลับมาขอบคุณก็ยังไม่สาย"

          "ขอรับ!!"

       เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงวันจิวซี่ที่เห็นการพัฒนาการของหนิงเยว่ก็อดจะตกตะลึงไม่ได้

ตอนแรกที่เขาสอนมัน มันเองก็ทำถูกๆผิดๆจนเขาเผลอคิดว่ามันเองก็มีส่วนเป็นคนปกติ

จนกระทั่งมันบอกให้เขาทำให้ดูหนึ่งครั้ง

หลังจากนั้นมันสามารถทำตามได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทุกวิธีการโจมตีมันสามารถทำถูกหลักวิชาหมดสิ้น ทุกหมัดและลูกเตะไม่มีการขยับที่สูญเปล่าหลงเหลืออีกแล้ว

        "ด้วยความเร็วระดับนี้ ข้าคงไม่มีอะไรจะสอนเจ้าอีกภายใน2ชั่วยามเป็นแน่แท้" จิวซี่กล่าวกับหนิงเยว่อย่างเป็นกังวล

       "วันนี้พอแค่นี้ก่อน เอาเป็นว่าก่อนพระอาทิตย์จะลับฟ้าเจ้าเป็นอิสระ" พูดเสร็จจิวซี่ก็เดินหายเข้าไปในสำนัก

       "เอ่อท่านอาจารย์ แต่ข้าไม่มีเงินสักเหรี..."

หมับ

หนิงเยว่คว้าถุงเงินที่ลอยมา เขาลองเปิดนับดูก็เห็นเงินประมาณ500เหรียญทองแดง

มันมากพอสำหรับซื้อข้าวได้สองจานและเหลือเงินอีกนิดหน่อย

       "เป็นไปได้ก็ซื้อของกินกลับมาให้ข้าด้วยละ"

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 285 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 11:49
    ซื้อข้าวได้สองจานเอง อาจารย์จะงกไปไหน
    #35
    0