[Project W // old Ver] Revolver Choice! ขอโทษค่ะพอดีไม่ใช่พระเอก

ตอนที่ 7 : CHAPTER 1 : รุ่งอรุณใหม่ (2/4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ก.ย. 61


 CHAPTER   1 [2/4]



            สิ้นคำพูด ร่างของทั้ง5คนก็พุ่งทะยานออกไปนอกตัวเครื่อง นั่นแปลว่าพวกเขากำลังมุ่งไปยังพื้นเบื้องล่าง

            “ไปเถอะ จุดที่เราจะลงมันอยู่ข้างหน้า”

            “อ เอา! เอาจริงเหรอ!?

    “กลัวอะไรวะโคซึมะ!? มันก็เหมือนที่เราเล่นบันจี้จัมพ์นั่นแหละ!

            “ท ทุกคน ฉ ฉันกลัว ว้าย!!

    “ไปเลย!!

    แสดงความเป็นหัวหน้าอย่างชัดเจน.. ดาคุคว้าข้อมือของโยนะ ที่มีท่าทางกล้าๆกลัวๆสุด วิ่งนำทุกคนออกพ้นเส้นสีเหลือง และพุ่งลงสู่พื้นเบื้องล่าง ตามด้วยร๊อคกับอันโนะที่พุ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

            “ไหวรึเปล่ายตสึฮะ”

            “อ่ะ อื้ม” โคสึมะดูจะเป็นคนที่นึกอะไรบางอย่างได้ นั่นคือฉันเป็นพวกกลัวความสูง แต่ไม่โดดมันก็ไม่ได้แล้วจริงไหม

            ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆอยู่สองสามครั้ง มองคนที่ยืนอยู่ข้างๆพร้อมยิ้มเป็นสัญญาณว่า พร้อมโคสึมะพยักหน้ารับ และออกวิ่งตรงไปยังเส้นสีเหลืองพร้อมกัน เมื่อขาทั้งสองข้างก้าวพ้นเส้นสีเหลือง ฉันก็ดีดตัวให้พ้นขอบอย่างรวดเร็ว

   

    พั่บๆๆๆ!!

 

            ลมแรงโหมพัด ปะทะเข้ากับร่างกายที่กำลังลดระดับลงเรื่อยๆ ใจที่เต้นอยู่เริ่มรัวขึ้นและหน่วงขึ้น ความรู้สึกหวาดกลัว ตื่นเต้น เกิดขึ้นพร้อมๆกันจนเดาอารมณ์ไม่ออก ฉันกำสายประเป๋าที่ด้านในมีร่มชูชีพเอาไว้แน่น พยายามที่จะไม่มองพื้นด้านล่าง  แต่เปลี่ยนมามอง C bland.ที่กำลังคำนวณระดับความสูงแทน ตอนนี้ตัวเลขเริ่มลดลง ลดลง และลดลงเรื่อยๆ  ใจเริ่มเต้นถี่รัวขึ้น ลองนึกภาพว่าไปยืนอยู่บนหออะไรบางอย่างและทิ้งตัวลงมาดู มันเป็นความรู้สึกเดียวกัน ฉันพยายามกลั้นใจไม่ให้สติแตก เมื่อเห็นสัญญาณรูปร่มขึ้นบนจออุปกรณ์ มือบางก็จับเข้าที่สายของร่มชูชีพอย่างกระชับและออกแรงดึงออกอย่างรวดเร็ว

           

            พรึ่บ!!

 

            เยี่ยม!

 

            ใจชื้นขึ้นอีก เมื่อร่มชูชีพกางออกได้อย่างไร้ปัญหา  ฉันลากสายตามองไปรอบๆเพื่อหาเพื่อนที่ลงมาก่อนและลงมาพร้อมกัน  นี่คงเป็นอีกเรื่องที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะทำมันเข้าจริงในชีวิตและเมื่อหันไปทางซ้ายเหนือจากตัวเองไปไม่กี่เมตร ก็เจอเข้ากับโคซึมะที่ตามกันลงมาติดๆ

           

            ซวบ!!

           

            “พื้นจ๋า..” ทันทีที่ถึงพื้น ร่างก็แทบจะแนบขนาบลง แต่ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างได้ไม่นานนัก โคซึมะที่ลงมาถึงทีหลังคว้ามือฉันแล้วพาออกวิ่ง

            “มาเร็ว!

    “เอ๋! อ อะไร!?

    “มีกลุ่มอื่นอยู่ตรงคฤหาสน์!

    พอหันหลังกลับไปมอง ก็พบกลุ่มคนอีก2-3คนวิ่งสลับกันไปมาอยู่บริเวณชั้นสองของตัวอาคารเก่า นี่พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดแล้วนะ ให้ตายสิ! พวกเราสองคนเพิ่มความเร็วขึ้น เมื่อรุดเข้ามาถึงบ้านชั้นเดียวเสียงปลดเซฟปืนก็ดังแทรกอย่างชัดเจน นั่นทำให้ใจกระตุกวูบ แต่แล้ว..

            “อ้าว! ยตสึฮะกับโคซึมะ!?

    “ร๊อค!?

    “โอ๊ย ตกใจหมดเลย เอาล่ะฟังนะ ตอนนี้ดาคุกับโยนะอยู่หลังนั้น มันบอกว่าถ้าเสร็จแล้วให้ไปรวมที่บ้านสองชั้นด้านหลังใกล้กับจุดต้นไม้ล้มโอเคนะ ตอนนี้รีบเก็บพวกปืนแล้วรีบไป!

    “เข้าใจแล้ว เอ้ย!ตรงคฤหาสน์!

    “ก็ใช่ไง เพราะงั้นรีบเลย!

    “งั้นฉันไปดูแถวบ้านด้านหลังนะ”

            สองคนพยักหน้ารับ ฉันรีบหันหลังกลับไปทางประตูฝั่งขวาและตรงไปยังบ้านด้านในสุดทันที

 

            บ้านสองชั้นที่ว่าให้นัดรวมกับบ้านที่ฉันอยู่ห่างกันไปไม่มากนัก  และดูเหมือนดาคุที่เพิ่งออกมานอกรั้วขาวจะเห็นฉันแล้ว แต่ดูจะวุ่นกับการเก็บกล่องสีเขียวขี้ม้าที่คาดว่าน่าจะเป็นกระสูนอย่างเดียว-0-  ซึ่งทางนี้ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก

            เมื่อวิ่งพ้นรั้วสีน้ำตาลแก่ฉันก็ตรงเข้าไปในตัวบ้าน ภายในมีฝุ่นอยู่มากพอสมควร ตามมุมต่างๆมีกล่องสีฟ้าเล็กๆที่มีตัวหนังสือดำๆเขียนเอาไว้ว่า HG.AMMO หรือก็คือกระสูนปืนพก  ไม่รอช้าที่จะคว้ามัน เมื่อได้แล้วก็เช็คดูทันที ในนั้นมีลูกกระสูนสีเหลืองวาวอยู่ไม่ต่ำกว่า5นัด  สองขากลับวนไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเมื่อเห็นอะไรบางอย่างกำลังสะท้อนแสงอยู่บริเวณนั้น

 

            HAND GUN รุ่น G.18

           

            เห็นแบบนี้แต่ฉันก็พอรู้เรื่องพวกนี้อยู่นะ เพราะบังเอิญว่าตอนยังเล็ก ฉันชอบไปเล่นที่ทำงานคุณลุงบ่อยๆ แน่นอนว่า hand gun หรือ ปืนพก มักเป็นของคู่กายของตำรวจอยู่แล้ว ไม่รู้สิมันดูเท่ดีมั้งฉันเลยแอบสนเรื่องนี้เงียบๆ แต่ก็รู้เพียงเล็กน้อ—!!

            ฉับพลันที่สายตาลากมองไปที่กระจกกลมบนโต๊ะเครื่องแป้ง เผยให้เห็นร่างใหญ่ของชายผิวสีแทน ที่เคลื่อนเข้ามาด้านหลังอย่างเงียบเชียบ  สัญชาตญาณบางอย่างปลุกระดมให้ตื่นตัว ขาทั้งสองข้างดีดตัวเองออกไปอีกทางอย่างรวดเร็วเป็นจังหวะเดียวกันกับเสียงลั่นไกของปืนลูกซองที่อีกฝ่ายจ่อมาแทบจะประชิดแผ่นหลัง

 

 

            ปัง!!!

 

           

            !?

 

    โครม!!

 

            “อึก!” ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาที่โสตสมอง แต่ร่างกายที่เพิ่งล้มกระแทกลงกับพื้นเมื่อครู่ รีบตะเกียดตะกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

            มาตั้งแต่เมื่อไหร่!!?

 

            ฉันพาตัวเองขึ้นไปยังบันไดที่อยู่ในสุด นับว่าเป็นความโชคดีที่ขาก้าวพ้นบันไดขั้นที่สามมาอย่างหวุดหวิด! เพราะแรงลมอัดที่มาพร้อมกับลูกกระสูนเฉียดขาไปอีกครั้งเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น

 

    ปัง!!

 

 

            !

    สองเท้าที่ย่างก้าวมายังชั้นบนต้องหยุดชะงัก เมื่อไม่เห็นทางต่อ นั่นแปลว่า บ้านหลังนี้เป็นแบบขึ้นลงเพียงชั้นเดียวเท่านั้น ใจกระตุกวูบแทบจะหยุดเต้นในทันที ริมฝีปากและกายบางสั่นระริก ราวสวรรค์ลงโทษ เสียงหัวเราะจากมัจจุราชดังกระเหี้ยมขึ้นชั้นล่าง รวมทั้งเสียงลงเท้าหนักๆไล่หลังมาติดๆ

           

ไม่จริงใช่ไหม?

 

 

            ...

 

            !!

 

            แต่บางสิ่งที่นึกขึ้นได้ทำให้ความหวังเกิดขึ้นมา เพื่อเพิ่มเปอร์เซ็นต์รอด สองเท้าค่อยๆก้าวอย่างเบาเสียงที่สุดเพื่อไปหลบหมอบอยู่หลังตู้หนังสือใหญ่ใกล้ขอบหน้าต่าง ที่ถูกไม้ตอกปิดอย่างแน่หนา และเป็นห้องที่อยู่ในสุด ฉันก้มมองจอCPRM.ที่รัดข้อมืออยู่ ตามที่คาดเอาไว้ เครื่องกำลังเยียวยาแผล โชคดีที่เมื่อครู่โดนเฉียดเข้าไปนิดเดียว ทำให้ไม่สาหัสมากนัก แต่เพราะการถูกยิงเข้าเมื่อครู่ทำให้ขีดประเมินสมรรถภาพลดฮวบลง

            ไม่มีทางที่จะไม่รู้ เพราะดาคุที่อยู่ตรงบ้านชั้นเดียวก็ใกล้พอจะได้ยินเสียงลูกซอง ฉันเลือกติดต่อเป็นระบบข้อความ ตวัดนิ้วพิมพ์อย่างรวดเร็วเพื่อส่งสัญญาณ

 

            ขอร้องล่ะใครก็ได้...

 

            ...

 

            “เอ้ะ...”

 

            ข้อความคุณถูกบล็อก...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

15 ความคิดเห็น