[Project W // old Ver] Revolver Choice! ขอโทษค่ะพอดีไม่ใช่พระเอก

ตอนที่ 3 : Before game [2/4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ส.ค. 61


BEFORE GAME [2/4]

 

 

2 years later

 

         

“สรุปคือคู่หมั้นของเธอตายไปทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้ากันเนี่ยนะ”

 

สิ้นคำเอ่ยของคนตรงหน้า เสียงขำจากเพื่อนที่นั่งข้างฉันก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ก็ไม่เข้าใจหรอกว่ามันตลกยังไง แต่มันก็ดูเป็นเรื่องพิลึกเหมือนกัน...

            “โธ่ ฉันล่ะเสียดายแทนคู่หมั้นเธอจริงๆนะ ก็เธอน่ะทั้งสวยทั้งฉลาดอ้ะแต่น้อยกว่าฉันเยอะ ฮ่าๆ”

            “บางทีนายก็เอาเรื่องที่ไม่ควรขำมาขำนะ...” ในที่สุด 1 ในกลุ่มของฉันก็เอ่ยขัดขึ้น อาฮะๆแต่ฉันก็ไม่ใส่ใจอะไรหรอก เพราะมันอาจเป็นเรื่องปกติก็ได้ “คิดถึงความรู้สึกของยตสึฮะบ้างสิ...”

            “อะไรกันเล่า ยัยนี้เฉยๆอยู่แล้วเนอะก็คนมันไม่เคยเจอกันนี่หว่า”

            “อือ ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรหรอก แต่ก็ขอบใจนะโคสึมะ...” ฉันยิ้มให้คนที่นั่งอยู่ที่เบาะด้านหน้า ส่วนเจ้าตัวก็ชำเลืองกลับก่อนจะยิ้มให้เช่นกัน

 

            ฤดูร้อน ปีที่ 18 ฉันเข้าร่วมการอบรมขององค์กร Bsa. หนึ่งในองค์กรชื่อดังที่คอยช่วยเหลือรัฐบาลอย่างเปิดเผย ส่วนมากคือการช่วยเหลือบริหารเยียวยาทรัพยากรบุคคลและอาวุธยุโทปกรณ์ ซึ่งญาติของเพื่อนสนิทพ่อก็ทำงานอยู่ที่นี่เช่นกัน ในตอนนี้ ทาง Bsa.   ก็จัดอบรมเกี่ยวกับนวัตกรรมเทคโนโลยีใหม่ ซึ่งวันอบรมก็ตรงกับวันหยุดเสาร์อาทิตย์พอดี และเนื่องด้วย 2ใน6คนของกลุ่มฉันมีความสนใจและอยากทำงานที่ Bsa. โดยตรง เลยตัดสินใจเข้าสมัครอย่างไม่ลังเล ส่วนฉันเองพอพูดขึ้นมาเกี่ยวกับการอบรมนี้ พ่อกับแม่เลยส่งเสริมโดยไม่ถามใจฉันสักคำ -_-

            วิวทิวทัศน์ข้างทางเปลี่ยนไป จากป่าไพรที่เขียวขจีกลายเป็นป่าคอนกรีตอันเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ในที่สุดก็มาถึงสักที!

            โอ้ย ตื่นเต้นโว้ยย!

            “ใช่ไหมล่ะ ทางนี้ก็เหมือนกัน!

            “งื้อ อบรมเสร็จแล้วไปกินติมกันน้าา ไอติมของร้าน SHOW DESERT อ่ะอร่อยสุดๆ!

            “เฮ้ย ดูในรีวิวของโยซังใช่ป่ะ

            “ช่าย อร้ายพูดถึงโยซังแล้วฟินนกรี๊ด >-<

            ระหว่างที่เพื่อนคุยกันอย่างเฮฮา ฉันกับโคสึมะที่มีท่าทางสงบเสงี่ยมที่สุดก็มองหน้ากันและยิ้มแหย ร่าเริงกันซะทั้งรถเขาหันมามองกันหมดแล้วย่ะ ไม่อายกันเลยรึไงนี่อยู่ปี3จะเข้ามหาลัยแล้วนะ

          สำหรับกลุ่มของฉัน มีสมาชิกทั้งหมด 6คนด้วยกัน

 

            ฉัน ฮารุโทระ ยตสึฮะ ตามที่บอกไป ฉันอายุ 17ปีย่างเข้า18 สองปีก่อน ฉันคว้าแชมป์นักแม่นปืนยอดเยี่ยมมาได้ โดยนอกจากคนในครอบครัวกับกลุ่มพี่สึคุโมะแล้ว ก็มีทุกคนในกลุ่มนี้ที่รู้

 

            คนที่สองคือ มิอุยามะ โคสึมะ อายุ 17 ย่าง 18เท่ากัน  เขาเป็นคนง่ายๆ ออกแนวอ่อนโยนสุภาพบุรุษ แถมยังใจดีที่สุดในกลุ่ม

 

            คนที่สาม มุฮาโนะ อันโนะ อายุ17 เพื่อนสาวม้าดีดกะโหลก ออกแนวสาวดุและขี้โวยวาย เธอค่อนข้างแอคทีฟ รักเสียงเฮฮา

 

            คนที่สี่ ทานะบุยะ ร็อค  อายุ18 นิสัยส่วนตัวของเขา ค่อนข้างไปทางบ้าระห่ำเล็กน้อย มีความเป็นผู้ใหญ่อยู่พอสมควรและไม่ค่อยขัดใจใครเท่าไหร่คล้ายๆพี่ใหญ่ของกลุ่มที่คอยดูแลทุกคน

 

            คนที่ห้า อาคาซามิ โยนะ อายุ17 เป็นคนขี้กลัวไม่ชอบที่แคบที่มืด รู้จักกับฉันตั้งแต่เล็ก แถมยังงอแงและนิสัยเหมือนเด็ก ไม่ชอบการทะเลาะเบาะแว้ง

 

            คนที่หก โยโรซุยะ ดาคุ เป็นหัวหน้ากลุ่มสายฮา ชอบเล่าเรื่องวัยเด็กให้คนอื่นฟังเสมอ เขาชอบและพยายามเป็นผู้นำในทุกๆเรื่อง บางทีขวานผ่าซากไปหรือเล่นแรงไปหน่อยแต่ก็เป็นห่วงทุกคนอยู่ตลอด

 

          เอี๊ยด..

           

            รถบัสหยุดจอดลงที่หน้าอาคารหนึ่งในย่านอายาซาเนะ ตึกสูงราว10ชั้น ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า โดยมีป้ายขนาดใหญ่ประดับว่า BSA. อยู่เคียงข้าง  เจ้าหน้าที่รปภ.ที่ยืนอยู่ด้านหน้า เมื่อเห็นคณะผู้อบรมเดินทางมาถึงก็ยิ้มให้และเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ พร้อมกับผายมือเชิญเข้าไปด้านใน

            “โหวววกว้างงง!

          จะตื่นเต้นไปไหนคะคุณเพื่อน!อายกันบ้างเด้!

            ฉันได้แต่กรีดร้องเบาๆในใจ ก็เข้าใจหรอกว่าภายในอาคารนี่มันหรูหราตระการตาแต่ว่า ช่วยสงบเสงี่ยมทีเถอะหนา..

            “อะไรเธอไม่คิดว่ามันสุดยอดรึไง”

            “ป่ะ..เปล่าหรอก แต่ทำแบบนี้มันไม่เด่นไปหน่อยเหรอ..”

            “โห เธอใครเขาจะสนใจเล่า มาสนุกดีกว่าจะกลัวอะไร”

          ไม่มีใครสนเลยจริงๆนะ (......)

สายตาไม่ต่ำกว่า5คู่ที่มองมาไม่รู้สึกกันบ้างเลยรึไงกัน...

            ฉันล่ะเบื่อกับการตกเป็นเป้าสายตาเต็มทน แต่เอาเถอะ เรามาแค่ครั้งนี้ นี่คงไม่มีใครเขาจำหน้าจำตาได้จนเอาไปพูดโพทะนาหรอก(มั้ง)

 หลังจากพูดกับฉันเสร็จ คนที่ถูกเรียกว่าเป็น ‘หัวหน้ากลุ่ม’ อย่างดาคุ ก็วิ่งกระโดดโลดเต้นไปดูหุ่นโมเดลจำลองanatomy อย่างสนอกสนใจ โดยทิ้งฉันที่ยืนเอ๋อรับประทานไว้อยู่คนเดียวด้านหลัง

 

            ภายในตึกเน้นโทนสีขาวเงิน ตกแต่งด้วยสไตร์โมเดิร์น แต่กลับให้กลิ่นอายของความเป็นวิทยาศาสตร์สุดอลัง โดยเฉพาะหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่ติดไว้เหนือเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ซึ่งจอสี่เหลี่ยมกำลังแสดงภาพของส่วนต่างๆในอาคารอยู่อย่างชัดเจน

 

            ยอดไปเลย..

 

“เออน้องครับ..”

 

            “อ่ะ ค—คะ!? ”

 

            “ใช่คนที่มาอบรมรึเปล่าครับ”พนักงานชายวัยประมาณ 20ปีส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร 

 

            “ค ค่ะใช่แล้วค่ะ..”

 

            “ตอนนี้เพื่อนน้องเดินเข้าไปที่ห้องประชุมแล้วนะครับ”

 

            ห้ะ! ไปกันแล้วเหรอ!?

 

            “อ้าว โธ่ดาคุ...ขอบคุณมากนะคะ” ฉันโค้งเคารพ แต่ก่อนที่จะวิ่งออกไปพนักงานหนุ่มคนเดิมก็ส่งเสียงเรียกซะก่อน

 

            “เดี๋ยวครับ”

 

            ?

 

            “อาคารนี้ค่อนข้างกว้างน่ะครับ แล้วก็ค่อนข้างซับซ้อน..ถ้าไปคนเดียวระวังจะหลงนะครับ”

 

            “อ๋อไม่หรอกค่ะ เมื่อกี้เพื่อนก็ไปถูกกัน..”

 

            “ทางเพื่อนคุณเองก็มีคนนำไปครับ”

 

            “อา..”

 

            ทำไมไม่ติดป้ายบอกล่ะคะ (.....)

 

            “ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็ให้ผมพาไปไหมครับ..”

 

            เอาเถอะยังไงก็เป็นพวกหลงทิศบ่อยน่ะนะ..“งั้นก็ขอรบกวนด้วยนะคะ..”

 

            “ครับผม”

 

            เขาส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรอีกครั้งก่อนจะเดินนำด้านหน้า  ตัวเลขสีแดงบนจอแสดงเวลาเปลี่ยนไป จากเลข 9 เป็นเลข 10 หน้าจอสมาร์ทโฟนถูกปลดล๊อค นิ้วเรียวบรรจงพิมพ์ข้อความส่งกลับไปในกลุ่ม family เพื่อรายงานว่าถึงที่อย่างสวัสดิภาพ ไม่มีแวะอ๊อกหรือนอนหงายผึ่งกลางทางเดินหรืออะไรทั้งสิ้น หลังจากส่งข้อความไปไม่ถึง 10วิ น้องสาวของฉันก็ส่งรูปสองเหมียวกลับมาพร้อมข้อความว่า ‘ให้อาหารเรียบร้อย’ นั่นทำให้ฉันอมยิ้มเล็กๆ ทว่ากลับไม่ทันมองเห็นเสาที่อยู่ด้านหน้า

 

            พลั่ก!

 

            “อุก! อุยย”

 

            “หวะ..ป เป็นอะไรรึเปล่าครับน้อง?..”

 

            ที่ถามนี่คือสติเป็นอะไรมากไหม ใช่เปล่าคะ @-@...

 

            พอเริ่มจับทิศจับทางได้ฉันก็ยิ้มแบบเขินๆให้ พร้อมกับส่ายหัวแทนคำตอบ

 

            “ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ ยังไงก็ระวังหน่อยนะ..”

 

            “ค่ะ”

 

            “เพราะถึงเวลาจริง อาจถึงชีวิตนะครับ”  

 

            “เอ้ะ..”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #11 Pain__MY (@Pain__MY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 07:00
    มาแล้ววววว
    #11
    0
  2. #2 iria201 (@iria201) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 18:21
    ตื่นเต้ลลลลล
    อยากอ่านต่อค่าาาาา
    #2
    1
    • #2-1 kinihara ritsuha (@arthitya) (จากตอนที่ 3)
      17 กรกฎาคม 2561 / 18:00
      งุ้ย ขอบคุณนะคะ >w<! อยากแนะนำอาไยบอกเค้าได้น้า มีกำลังใจขึ้นเยอะเช่นเดิม ตอนต่อไปจะรีบมาอัพค่า :3
      #2-1