คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Kuanlin x You]The Impossible Dream(หลับตาฝันถึงเธอ)

โดย New Universe

ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ จะจบลงอย่างไรเมื่อเขาไม่คิดที่จะเปิดใจรับฟัง.. #ภาคต่อฉบับย่อจากฟิคขโมยรักนายวายร้าย

ยอดวิวรวม

302

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


302

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ก.ย. 61 / 19:53 น.
นิยาย [Kuanlin x You]The Impossible Dream(Ѻҽѹ֧) [Kuanlin x You]The Impossible Dream(หลับตาฝันถึงเธอ) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Short fic 
#Kuanlin x You

Full Ver.จะมาหลังจบเรื่องของคู่พี่นะคะ(หรืออาจจะเร็วกว่านั้นแนะนำให้กด Fev รอติดตามไว้ค่ะ^^)



--Thank You--



ไล ควานลิน

น้องชายต่างมารดาของมาร์คต้วน

เขามีนิสัยร้ายกาจมากกว่าผู้เป็นพี่ 
ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทในประเทศจีน
และธุรกิจมืดอีกมากมาย




คาโยะ กันต์พิมาย ภูวกุล(You)

น้องสาวฝาแฝดของแบบแบม สายลับจากMI6

สาวน้อยผู้รักการจัดดอกไม้เป็นชีวิตจิตใจ 
เจ้าของกิจการร้านดอกไม้เล็กๆอันแสนอบอุ่นที่ญี่ปุ่น

cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 ก.ย. 61 / 19:53


  

    "คุณหนูคะ คุณชายเรียนเชิญให้ลงไปทานอาหารเช้าด้วยกันค่ะ"

    สายลมหนาวที่พัดพาความทรงจำของดอกซากุระมาจากแดนไกลตรงเข้ากระทบผิวชมพูใสของนายหญิงที่เป็นคนปลูกมัน สาวน้อยบนเตียงกว้างลุกขึ้นยื่นมือข้างหนึ่งออกไปสัมผัสกับอากาศและละอองหิมะอันหนาวเหน็บ ทอดถอนลมหายใจอุ่นออกมาด้วยความรู้สึกคิดถึงบ้านสุดขั้วหัวใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนราบลงไปกับที่นอนนุ่มอย่างอ่อนล้า สองตาคู่สวยยังคงเหม่อมองออกไปอย่างไร้ซึ่งจุดหมายผ่านกรงเหล็กดัดอันแน่นหนาที่พันธนาการตัวเธอเอาไว้ภายในชั้นบนสุดของตัวคฤหาสน์

    ให้ภาพในห้วงความคิดช่วยปลอบประโลมจิตใจที่แสนจะบอบช้ำ เพราะมันทรมานเกินกว่าผู้หญิงที่แสนบอบบางแบบเธอจะรับไหวกับสิ่งที่ต้องเจอในแต่ละวัน

    "คุณหนูคะ..."

    สาวใช้เก่าแก่ของคฤหาสน์เริ่มมีอาการกระวนกระวายเข้าไปทุกขณะเมื่อเห็นว่าร่างบางยังคงฝังตัวเองอยู่กับภาพนึกคิดมากกว่าที่จะใส่ใจกับเรื่องราวและเวลาที่หมุนอยู่รอบตัวในปัจจุบัน

    "ถ้าคุณชายเธอโมโหขึ้นมามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เอานะคะคุณหนู"

    สาวใช้คนเดิมพยายามพูดจาหว่านล้อมให้หญิงสาวที่มีนิสัยดื้อรั้นไม่แพ้กันกับเจ้าของบ้านได้คิดตระหนักถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาหากเธอยังเลือกที่จะไม่เชื่อฟังและคอยเอาแต่จะขัดคำสั่งของเจ้าของนายเธออยู่เช่นนี้

    "ป้าฮวนคะ.."

    "คะคุณหนูของป้า?" 

    "ฮึก คาโยะ คาโยะอยากกลับบ้าน"

    ร่างบางนอนขดกอดตัวเองปล่อยสะอื้นออกมาอย่างสุดจะกลั้นจนคนฟังรู้สึกสงสารจับใจแต่ก็จนปัญญาที่จะให้ความช่วยเหลือ ในขณะที่เธอจะเดินเข้าหาคุณหนูตัวน้อยเพื่อกอดปลอบขวัญและให้กำลังใจเหมือนอย่างที่ผ่านๆมา แขนเรียวเล็กของคนตรงหน้าก็ถูกกระชากอย่างแรงจนร่างบางตกลงจากเตียงลงมานอนด้วยร้องความเจ็บซะก่อน

    "ออกไปป้าฮวน"

    "คุณชายคะ! ทำไมต้องรุนแรงกันถึงขนาดนี้ด้วยคะ?!"

    "ไม่ได้ยินที่ผมสั่งหรือไง!"

    "คะค่ะคุณชาย"

    ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทลงชายหนุ่มก็ตรงเข้าไปกระชากตัวหญิงสาวบนพื้นขึ้นมาเหวี่ยงลงไปบนเตียงนอน เรี่ยวแรงของเขาทำให้เธอจุกจนต้องขดตัวนอนกุมท้องของตัวเอง

    "ทำไมถึงขัดคำสั่งของชั้น?"

    "นะ.. นายจับชั้นมาทำไม! คนเลว"

    มันเป็นคำถามที่เธอเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ที่เธอต้องถูกจับตัวมากักขังไว้ที่ประเทศจีนก็เพราะว่าเธอเป็นน้องสาวของสายลับที่ฆ่าพ่อของชายหนุ่มตรงหน้า แต่ที่เธอถามออกไปก็เพราะหวังว่าเขาจะฉุกคิดขึ้นมาได้ในสักครั้งว่าเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเรื่องนี้

    และถึงแม้ว่าเธอและพี่ชายฝาแฝดจะถูกเลี้ยงดูกันมาคนละสถานที่ แต่เธอเชื่อมั่นว่าเรื่องนี้มันต้องมีอะไรที่ผิดพลาดไปอย่างแน่นอน..


    "แบมแบมพี่ชายของชั้นไม่ได้ฆ่าพ่อของนาย เมื่อไหร่นายจะเข้าใจเรื่องที่ชั้นพูดซะที"

    เพี๊ยะ!

    "บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าพูดชื่อของมันที่นี่!"

    ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาคร่อมตัวหญิงสาวไว้ มือแกร่งข้างหนึ่งบีบเข้าที่ข้างแก้มเนียนของเธออย่างแรง แม้หญิงสาวจะพยายามใช้สองมือทุบลงไปตามร่างกายของอีกคนแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านแต่อย่างใด มันไม่ช่วยอะไรเลยเมื่อสองมือเล็กถูกมืออีกข้างที่ว่างอยู่ของเขารวบขึ้นไปตรึงไว้ที่เหนือศีรษะ

    "หมดฤทธิ์แล้วสิ"

    "ไอ้คนชั่ว"

    "ทีนี้ก็กินข้าวได้แล้วสินะ"

    หญิงสาวมีท่าทีอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัดจากการดิ้นรนเมื่อสักครู่ เมื่อเห็นเช่นนั้นชายหนุ่มจึงปล่อยมือทั้งสองข้างของเธอให้เป็นอิสระก่อนจะเอื้อมไปตักข้าวต้มอันเย็นชืดกรอกใส่ปากหยักสวยจนเธอสำลัก

    "อื้อออ แค่กๆๆ"

    เมื่อเห็นหญิงสาวสำลักและพยายามจะคายข้าวในปากออกมาเพื่อจะหายใจ ชายหนุ่มจึงก้มตัวลงไปใช้ปากประกบเข้ากับส่วนเดียวกันของอีกคนเพื่อจะให้เธอยอมกลืนมันลงไป

    "อื้ออออ"

    สองมือเล็กพยายามแกะมือแกร่งที่บีบแก้มของตัวเองเอาไว้ เมื่อไม่เป็นผลเธอจึงพยายามทุบลงไปบนอกกว้างอีกครั้งแต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิมจนมือข้างหนึ่งของเธอปัดไปโดนถ้วยข้าวต้มจนมันตกแตกกระจายไปทั่วบริเวณเขาถึงได้ยอมถอนริมฝีปากออกให้เธอได้หายใจ 

    น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความเสียใจไหลออกมาทันทีที่ชายหนุ่มยอมปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ ร่างบางถอยหนีไปนั่งชิดกับมุมห้องอย่างตื่นกลัวมือสองข้างที่เต็มไปด้วยรอยช้ำจากแรงบีบเมื่อครู่ถูกยกขึ้นมาปิดหูของตัวเองไว้แน่นเพราะไม่อยากจะได้ยินเสียงของคนตรงหน้าอีกต่อไป

    "จำไว้ว่าอย่าได้คิดที่จะขัดคำสั่งของชั้นอีก!"



    "จะใจร้ายกับเธอไปถึงไหนวะควานลิน"

    "จนกว่าพี่มาร์คจะติดต่อมา"

    "แล้วมันจะอีกนานแค่ไหนวะ? ผู้หญิงตัวแค่นั้นน่ะทนได้ไม่นานนักหรอก แล้วอีกอย่างเธอก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย"

    ควานลินไม่ตอบคำถามมินฮยอนเพื่อนสนิท เขาเลือกที่จะกระดกวิสกี้ที่เหลืออยู่เกือบครึ่งแก้วลงคอรวดเดียวจนหมด 

    ที่ไม่ตอบ.. เพราะว่าเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันถึงสาเหตุที่ต้องรุนแรงกับเธอ มันอาจจะเป็นเพราะว่าเธอเป็นน้องสาวของคนที่ฆ่าพ่อของเขา หรือเป็นเพราะว่าเธอดูอ่อนแอจนซะน่าแกล้ง ..ก็เท่านั้น

    มันเริ่มมาจากการที่มาร์คต้วนติดพี่ชายต่างมารดาต่อมาให้เขาไปลักพาตัวน้องสาวของสายลับจากMI6เพื่อคลี่คลายสาเหตุการตายของพ่อ ครั้งแรกที่เขาได้เห็นใบหน้างดงามไร้ที่ติของคาโยะคือตอนที่เธอกำลังนั่งยิ้มระหว่างพรวนดินให้ต้นซากุระที่เจ้าตัวเพิ่งจะลงมือปลูก การสังเกตการณ์ที่กินระยะนานเกือบสี่วันกับการที่ต้องเฝ้าดูอีกคนไว้ไม่ให้คลาดสายตา ..มันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด

    ยิ้มง่ายและใจดี อบอุ่นและแสนจะอ่อนโยน แต่ก็อ่อนแอจนถูกรังแกเอาได้ง่ายๆ มันเหมือนกันเกินไป.. เหมือนกับแม่ของตัวเองที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียเก็บของท่านนายพล เขาจึงต้องเกิดมาพร้อมกับสถานะลูกชายของผู้หญิงที่ทำให้นายพลริคาร์โดที่ใครๆต่างให้ความเคารพต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง
 
    ...เขาเป็นความผิดพลาด และแม่คือผู้หญิงไร้ศักดิ์ศรีที่ทำให้เขาต้องก้มหน้ารับสภานะนี้ด้วยความจำยอม

    ปกป้องตัวเองก็ไม่ได้ ปกป้องลูกชายอย่างเขาก็ไม่ได้ 





หลายอาทิตย์ก่อน ใกล้กับทะเลสาบโมโตสุโกะ ,ประเทศญี่ปุ่น

    "เอ่อ ขอโทษ นะคะ"

    ควานลินอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อโดนหญิงสาวที่เขาเคยเห็นแต่ในระยะไกลมานั่งอยู่จ้องหน้าเขาตาแป๋วอยู่ตรงหน้าของตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผลอเลอจนถูกเป้าหมายพบตัวเข้าแบบนี้

    "ครับ?"

    "คือว่าชั้นเห็นคุณมานั่งอยู่ตรงที่เก้าอี้ตัวนี้หลายวันแล้ว ไม่แน่ใจว่าคุณสนใจดอกไม้ในร้านชนิดไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า?"

    "เอ่อ คือว่า.."

    "นี่ค่ะ^^"

    "..?"

    ควานลินมองช่อดอกไม้สีชมพูตรงหน้าของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

    "รับไว้เถอะค่ะ ดอกชิบะซากุระที่คุณชอบมองอยู่บ่อยๆ ชั้นให้ค่ะไม่คิดเงินหรอก^^ เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนก็มีคนอยากจะซื้อมันไปเซอร์ไพรส์แฟน แต่เพราะราคามันแพงเกินไป"

    "คาโยะ มัวทำอะไรอยู่ห๊ะยัยบ๊อง"

    "จ้าา^^ไปเดี๋ยวนี้ล่ะอี้เทียน"

    หญิงสาวคว้ามือของชายหนุ่มขึ้นมาก่อนจะยัดช่อดอกไม้ที่เธอตั้งใจจัดมาใส่มือเขา เพราะเธอเข้าใจว่าอีกคนคงจะตัดสินใจไม่ถูกหรือไม่ก็อายจนไม่กล้าเดินเข้าไปซื้อด้วยตัวเอง

    "ไปก่อนนะคะ หมอนั่นเวลาดุน่ากลัวมากจริงๆ" 

    "สู้ๆนะคะคุณ ขอให้เธอตอบตกลงเร็วๆนะคะ^^"

    ควานลินนั่งมองแผ่นหลังบางของคาโยะที่วิ่งไกลออกไป เขามองดูชายหนุ่มที่ตะโกนเรียกเธอเมื่อสักครู่ยืนรออยู่หน้าประตูร้านโดยที่เขาคอยดุปรามคนตัวเล็กให้ระวังว่าจะสะดุดล้มเพราะนิสัยจอมซุ่มซ่ามของเจ้าตัว

    "หึ"

    แล้วเธอจะได้รู้จักถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่าน่ากลัว 

    ..คาโยะ กันต์พิมาย ภูวกุล

    
    5 เดือนผ่านไป มณฑลใต้หวัน ,ประเทศจีน

    ควานลินในตำแหน่งแหน่งประธานบริษัทที่ใหญ่เป็นอันดับต้นๆในประเทศจีน ตัดสินใจพาคาโยะมาทำงานด้วยกันเพราะอีกคนจ้องแต่จะหนีและซุกซนจนทำให้เขาต้องปวดหัวอยู่บ่อยๆ 

    "นี่นาย"

    ควานลินที่กำลังนั่งจัดการกับเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานเงยหน้าไปมองที่หญิงสาว ก่อนจะเห็นว่าอีกคนกำลังยืนทำหน้าลังเลเหมือนอยากจะพูดบางอย่าง ถ้าจะให้เดาก็คงอยากจะได้แจกันใบใหม่มาจัดดอกไม้เหมือนอย่างเคย

    "คือว่า.."

    เขาพยายามกลั้นขำให้กับท่าทางของคาโยะ เธอเป็นคนขี้เกรงใจ และเอ่ยปากรบกวนคนอื่นไม่เก่งนัก มือเล็กสองข้างกุมกันแน่นกับใบหน้าน่ารักที่ก้มงุดไม่ยอมสบตาเขาตรงๆในตอนนี้นั้นไม่เหมือนกับคาโยะจอมหัวรั้นคนเดิมเมื่อสมัยที่อีกคนเพิ่งจะมาอยู่กับเขาที่นี่ใหม่ๆ

    และไม่รู้ว่ามันตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขามองว่าอาการเหล่านี้เธอของมันช่างน่ารัก..

    "อยากจะขอเงิน ไปซื้อแจกันหน่อยน่ะ แล้วก็ดอกไม้ด้วยไปกับซองอูสัญญาว่าจะไม่หนี"

    ..คิดผิดซะเมื่อไหร่ล่ะ

    "อืม มาเอาไปสิ"



    ควานลินไม่มีสมาธิให้กับงานตรงหน้าอีกต่อไปเมื่อเห็นว่าคนที่ขอเงินออกไปซื้อแจกันยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาง่ายๆ

    ก๊อก ก๊อก

    มาช้าขนาดนี้ครั้งหน้าจะให้เงินไปน้อยๆเลยคอยดู..

    "ทำอะไรอยู่คะควานลิน?"

    "แชยอง.."

    "ก็แชยองน่ะสิคะคิดว่าเป็นใครกันล่ะ วันนี้เรามีนัดไปดูแหวนแต่งงานกันนะคะลืมแล้วหรือไงกัน"

    "เปล่า ไม่ได้คิดว่าเป็นใครหรอก"

    "ขอโทษทีนะ ชั้นกลัวจะมาไม่ทันก็เลยจัดมาจากที่ร้านดอกไม้ก็เลยกลับมา ..ช้า"

    "อ๊ะ! ขอโทษค่ะ"

    คาโยะสะดุ้งตัวก่อนจะรีบหันหลังให้กับชายหญิงที่กำลังนัวเนียกันอยู่เพราะเธอต้องใช้สองมือประคองแจกันจึงไม่มีมือเหลือที่จะใช้เคาะประตู แต่นั่นก็ทำให้ควานลินได้จังหวะผละตัวออกจากหญิงสาวอีกคน

    "อุ้ย คุณสั่งดอกไม้มาให้ชั้นหรอคะควานลิน ขอบคุณนะคะ"

    หญิงสาวเดินตรงมาหาคาโยะก่อนจะคว้าแจกันที่มีดอกไม้สีสวยอย่างที่เธอไม่เคยเห็นจากที่ไหนมาก่อนไปถือไว้ซะเอง

    และนั่นทำให้ควานลินนึกถึงเรื่องราวในตอนนั้นขึ้นมาได้ ถึงมันจะผ่านมานานพอควรแต่เขายังจำได้ขึ้นใจ ..ดอกชิบะซากุระ

    "ไม่ได้นะ!"

    คาโยะพูดขึ้นก่อนจะพยายามแย่งแจกันดอกไม้ของเธอกลับคืนมาและนั่นก็สร้างความไม่พอใจให้กับแชยองเป็นอย่างมาก

    เธอจึงแกล้งยื้อแจกันในมือไว้เพื่อรอให้คาโยะได้ออกแรงดึกมากกว่าเดิมเพื่อที่เธอจะได้ทำในสิ่งที่ทำให้ควานลินต้องใจเต้นไม่เป็นระส่ำ

    เพล้ง!!

    "คุณคาโยะ!!"

    ซองอูมือขวาของควานลินรีบวิ่งเข้ามาดูอาการของเพื่อนใหม่หลังจากได้ยินเสียงแตกของวัตถุบางอย่าง เลือดสีแดงที่ไหลลงมาจากบริเวณศีรษะของคาโยะมันมีจำนวนมากซะจนเขากังวลว่าจะทำให้ร่างบางช็อคจากการเสียเลือดมากเกินไป

    "เจ็บ ฮึก.."

    "แผลอยู่ตรงไหนคาโยะ เจ็บตรงไหนบอกผมมาเร็ว?!"

    "แชยองไม่ผิดนะคะยัยนั่นอยากเข้ามาแย่งเองนี่นาช่วยไม่ได้"

    ซองอูพยายามมองหาบาดแผลของคนในอ้อมกอดอย่างลนลาน ก่อนที่ควานลินจะตรงเข้ามาช้อนตัวของคาโยะขึ้นไว้ในอ้อมแขนและวิ่งออกจากตรงนั้นเท่าที่จะเร็วได้เพราะเขากลัวว่าถ้าขืนอยู่นานกว่านี้เขาคงได้ฆ่าแชยองตายคามือแน่ๆ

    หน้าห้องฉุกเฉินควานลินกำลังรู้สึกกลัวอย่างที่เขาไม่เคยได้รู้สึกมาก่อน เลือดของคาโยะออกมามากจนเสื้อเชิ้ตของเขาเปียกชุ่ม ซึ่งมัน ..ไม่ดีเลย

    "เอานี่" 

    ซองอูยื่นของบางอย่างให้ควานลินก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างคนหมดแรง

    "กำไว้แน่นเลย หมอแกะมือตั้งนานกว่าจะออก"

    มันก็แค่การ์ดธรรมดาๆ..

    ก็แค่การ์ดเปื้อนเลือดที่เขียนด้วยลายมือแสนน่ารักเอาไว้ว่า ..แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ควานลิน

    "บ้าเอ้ย!"


    หลังจากที่ได้กลับมาพักรักษาตัวที่บ้าน ควานลินก็ใจดีต่อเธอมากขึ้น เขามักจะซื้อแจกันและดอกไม้หลากหลายชนิดมาให้คนตัวเล็กได้นั่งจัดอยู่บ่อยๆ

    "ตัวเธอหอมดีนะ" 

    "คะ?"    

    "เอ่อ.. ชั้นหมายถึงตัวเธอหอมกลิ่นดอกไม้พวกนี้ ..ดี"

    "อ่ะอ๋อ อือ ขอบคุณนะ"

    "นายช่วยหยิบกรรไกรตัดกิ่งตรงนั้นให้หน่อยสิ"

    "ห๊ะ ไอ้นี่น่ะหรอ.."

    ปั่ก!!

    ในจังหวะที่มาเฟียหนุ่มไม่ทันระวังตัว คาโยะจึงใช้แจกันที่วางอยู่ใกล้มือทุบลงไปที่ท้ายทอยจนควานลินฟุบหน้าหมดสติลงกับโต๊ะ 

    เมื่อคืนเธอได้รับจดหมายจากพี่ชายที่ป้าฮวนมักคอยแอบเอามาให้ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เนื้อหาข้างในย้ำมาว่าให้เธออดทนรอในระหว่างที่คนเป็นพี่กำลังค้นหาความจริง และยังได้ขอร้องให้เธอช่วยงานบางอย่าง 

    คำว่า รัก คิดถึง และขอโทษที่พี่ชายพร่ำเขียนมามันทำให้เธอตัดสินใจกล้าที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือแบมแบม

    มากพอแล้วที่คนอ่อนแออย่างเธอต้องคอยแต่จะทำให้พี่ชายต้องคอยลำบาก ครั้งนี้เธอจะต้องเป็นฝ่ายปกป้องพี่ชายด้วยตัวเธอเอง..

    'คาโยะต้องขโมยหลักฐานในห้องควานลินมาให้ลูกน้องของพี่นะ...'

    "ขอโทษนะ แต่ถ้าชั้นบอกไปนายคงจะต้องไม่เชื่อแน่ๆ"

    สองขาเรียวออกวิ่งสุดแรงไปตามทางที่ป้าฮวนได้เขียนแผนที่ให้กับเธอ แต่คนตัวเล็กเลือกที่จะวิ่งไปอีกทางเพื่อเจอกับคนสำคัญที่เธอไว้ใจมากที่สุดในชีวิต



    "คาโยะ/อี้เทียน"

    เพื่อนรักทั้งสองวิ่งตรงเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง ก่อนจะคลายออกสำรวจร่างกายของกันและกันเพื่อให้มั่นใจว่าต่างฝ่ายต่างไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ

    "ฉันไม่มั่นใจคนที่มาจากองค์กรเลยต้องรบกวนนายขอโทษจริงๆนะ"

    "สบายมากบ๊อง พี่แบมก็เป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆของชั้นเหมือนกันนะอย่าลืมสิ"

    "อือ"

    มือหนาคอยเช็ดน้ำตาให้เพื่อนตัวเล็กอย่างแผ่วเบาอยู่ไม่ห่าง คาโยะที่เคยสดใสราวกับดอกไม้ในตอนนี้ช่างดูเปราะบางซะจนราวกับจะแตกสลายออกได้ง่ายๆ

    "คิดว่าจะหนีชั้นพ้นยังงั้นหรอคาโยะ"

    "เฮือก! ควานลิน"

    คาโยะรีบยัดเอกสารในมือให้อี้เทียนก่อนจะออกแรงดันให้เพื่อนสนิทรีบหนีไปอีกทางเพราะเสียงของควานลินดังอยู่ไม่ไกล ตอนนี้ไม่มีเวลาจะมาอ่อนแออีกต่อไปแล้ว

    "รีบหนีไปนะอี้เทียน เอานี่ไป ฝากบอกกับพี่ชายชั้นด้วยว่าชั้นจะเข้าไปเอาเอกสารที่เหลือมาให้ ชั้นรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ให้เขาดูแลตัวเองให้ดีและไม่ต้องเป็นห่วง"

    "ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วยคาโยะ หนีไปกับชั้นเถอะ.."

    "ไม่ได้หรอกอี้ทียน ไม่อย่างนั้นเราจะตายกันหมด"

    ควานลินที่เพิ่งจะวิ่งมาถึงหยุดยืนหอบหายใจน้อยๆ ตรงหน้าคือคาโยะที่กำลังมองมาทางเขาด้วยแววตาที่ดุดัน สองแขนเล็กกางออกขวางทางไม่ให้ใครได้วิ่งตามเพื่อนของเธอไป

    ...สายตาแบบนี้ มีไว้เพื่อปกป้องผู้ชายข้างหลังเธออย่างนั้นสินะ


>>NC



    ความเข้าใจผิดยังคงอยู่ควบคู่กันกับเวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในชีวิตที่ต้องติดอยู่ในคฤหาสน์ร่วมกับคนใจร้าย แต่ในตอนนี้เธอยอมแล้ว ยอมรับในชะตากรรมที่ตัวเองจะต้องได้เจอต่อจากนี้ 

    "ไอ้อี้เทียนแฟนของเธอจะทำหน้ายังไงนะถ้าได้รู้ว่าครั้งแรกของเธอถูกชั้น.."

    "ฮึก ออกไป.."

    ควานลินที่สวมเพียงกางเกงยีนส์ขายาวลุกขึ้นจากเตียงนุ่ม ท่อนบนของชายหนุ่มเต็มไปด้วยรอยข่วนซึ่งเป็นฝีมือของหญิงสาวที่กำลังนอนกอดตัวเองร้องไห้อย่างน่าสงสาร

    "ที่ผ่านมาเธอมันก็แค่ทำดีสร้างภาพเพื่อที่จะหาทางหนีไปหามัน"

    หากเป็นเมื่อก่อนการที่ยิ่งทำให้คาโยะต้องร้องไห้เสียใจได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดูเหมือนว่าควานลินจะมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น แต่ตอนนี้มันมีบางอย่างที่ต่างออกไป..

    "ชั้นเกลียดนาย"

    แค่ประโยคสั้นๆก็ทำให้สองขาต้องชะงักนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจอย่างไม่มีสาเหตุ ยิ่งได้ยินอีกคนร้องไห้พร่ำเรียกหาชื่อของผู้ชายคนอื่นมันยิ่งเจ็บ เจ็บจนต้องรีบเดินออกมาให้ไกลพอที่จะไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น..



    และในค่ำคืนที่ความมืดมิดเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ คาโยะพยุงร่างกายที่บอบช้ำของเธอจากการกระทำของควานลินมายืนจ้องไปที่พระจันทร์ดวงโต มันคือดวงเดียวกับที่เธอชอบมองเมื่อตอนอยู่ที่ญี่ปุ่น ในครั้งนั้นเธอเป็นหญิงสาวที่มักจะมีความสุขอยู่เสมอกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่ในตอนนี้เธอกลับหวาดกลัวและระแวงไปหมดทุกอย่าง

    ..แม้แต่พระจันทร์ที่เคยชอบมาก ตอนนี้ก็ไม่อยากจะเห็นอีกต่อไปแล้ว เพราะทุกครั้งที่ได้มองความทรงจำอันเลวร้ายที่ควานลินเป็นคนทำไว้มันก็ชัดเจนขึ้นมาทุกครั้ง

    "อ๊ะ อื้ออออ"

    คาโยะดิ้นสุดแรงเมื่อถูกใครบางคนใช้มือปิดปากเธอไว้จากทางด้านหลัง เธอใช้เท้ากระทืบแรงๆลงไปที่เท้าของมันจนเธอหลุดออกมาได้ หญิงสาวรีบวิ่งตรงไปที่ประตูเพื่อร้องขอความช่วยเหลือ

    "ช่ะ ช่วยด้วย แฮ่ก ควานลิน"



    "อั่ก!!"

    คาโยะหมดสติทันทีที่กำปั้นของชายปริศนาชกเข้าที่ท้องน้อยของเธอ เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่สติอันน้อยนิดจะเลือนหายไป ใบหน้าของชายที่เธอแสนจะเกลียดกลับกลายเป็นใบหน้าเดียวกันกับคนที่เธอคิดถึงสุดหัวใจ



    "ควานลิน คาโยะหายตัวไป!"

    "หมายความว่ายังไง?!"

    ควานลินไม่รอฟังคำตอบจากซองอูเขารีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนด้วยความเร็ว มันน่าแปลกที่เขารู้สึกหน่วงๆจนกลายเป็นเจ็บแปลบที่หัวใจ และกลายเป็นความทรมานจนแทบจะไร้เรี่ยวแรงที่จะหยัดยืนในที่สุด เมื่อได้เห็นสภาพร่องรอยการต่อสู้ภายในห้องที่เคยมีคนตัวเล็กอยู่

    "ไอ้องค์กรสวะแน่ๆที่ส่งคนมาชิงตัวเธอไป"

    ซองอูพูดขึ้นขณะเดินสำรวจเส้นทางที่คาโยะถูกพาตัวไปเพื่อที่เขาจะได้ตามแกะรอย

    "มินฮยอน ซองอู"

    "ว่าไง/ว่าไง"

    "ไปตามคนที่เหลือมา"

    "กูจะฆ่าทุกคนที่แตะต้องตัวเธอ"




ท่าเรือมัคโฮ

    "คาโยะ คาโยะ ได้ยินเสียงผมมั้ย?!"

    "ได้โปรดเถอะ อย่าจากผมไปในตอนนี้ ตอนที่ผู้ชายหน้าโง่อย่างผมเพิ่งจะได้รู้ความจริง"

    ควานลินกัดฟันแน่นเพื่อข่มอารมณ์วู่วามของตัวเองเอาไว้ ในวินาทีนี้เขาต้องมีสมาธิให้มากที่สุดเพื่อที่จะได้ช่วยเหลือผู้หญิงที่เขารักได้สำเร็จ

    "ควานลิน/พี่มาร์ค"

    เมื่อหันไปพบกับผู้เป็นพี่ชายและพี่สะใภ้ผู้ซึ่งมีหน้าตาคล้ายกันกับผู้หญิงที่ตัวเองคิดถึงสุดหัวใจ น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลลงมาอาบแก้มอย่างสุดจะกลั้น

    "ฮึก พี่มาร์ค ผมแม่งโคตรเหี้ย ผมทำร้ายเธอมาตลอดทั้งๆที่คาโยะไม่ผิดอะไร แต่กลับกัน.."

    "อย่าร้องดิวะ ตอนนี้คาโยะกำลังรอให้แกไปช่วยอยู่นะ ถ้าเรื่องนี้จะมีคนผิดคนๆนั้นคือชั้นไม่ใช่แก"

    พี่สะใภ้เดินตรงเข้ามาสวมกอดแล้วลูบหลังปลอบใจควานลิน ชายหนุ่มเอ่ยขอโทษคนตรงหน้าซ้ำไปซ้ำมาเพราะความผิดที่เขาทำเอาไว้กับคาโยะมันเกินกว่าจะร้องขอคำว่าอภัยจากอีกคน

    "แยกกันตรงนี้ ช่วยคาโยะให้ได้นะ ..ไอ้น้องชาย"

    หลังจากได้ข้อมูลมาจากมาร์ค ควานลินกับพวกลูกน้องฝีมือดีอีกเกือบยี่สิบคนจึงรีบวิ่งไปหาที่กำบังเพื่อรอจังหวะที่พวกมันจะพาตัวคาโยะมา



    "แกนี่มันอดทนเก่งเหมือนกับพี่ชายแกจริงๆ ไม่สิถ้าจะให้ถูกต้องพูดว่าคนตระกูลนี้เค้าอดทนกันดีจริงๆสิเนอะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ"

    "มอบตัวซะเถอะค่ะ ยังไงคุณก็ไม่รอดอยู่ดี"

    เพี๊ยะ เพี๊ยะ!

    คาโยะที่เพิ่งจะถูกพาตัวลงจากรถเก๋งสีดำล้มลงไปกับพื้นแต่เพียงไม่นานก็ถูกชายฉกรรจ์สองคนคว้าตัวเธอขึ้นมาอีก ภาพดังกล่าวทำเอาควานลินที่ซุ่มดูอยู่ไม่ไกลคลุ้มคลั่งจนแทบบ้า จนมินฮยอนกับซองอูต้องคอยเตือนไม่ให้เขาวู่วามเพราะกลัวว่าคาโยะจะได้รับอันตราย

    "ใครถามความคิดเห็นจากแกไม่ทราบ"

    "ตอนนี้แม่ของชั้นได้ของที่ต้องการแล้ว ดังนั้นแกก็หมดประโยชน์ไปโดยปริยาย"

    "ชั้นอยากจะให้แกได้เห็นพี่ชายแกตายต่อหน้า แต่น่าเสียดายที่มันดันชิงไปเกิดใหม่เร็วไปหน่อย"

    "แต่ไม่เป็นไร ชั้นยังมีเหลืออยู่อีกคน ความสนุกคงไม่ต่างกันเท่าไหร่.."

    ประตูรถอีกคันที่เพิ่งเคลื่อนตัวเข้ามาถูกเปิดออกพร้อมปรากฏให้เห็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิตที่โดนซ้อมจนทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลถูกปิดตาและถูกโยนลงบนพื้นถนนในขณะที่ตัวรถยังไม่ทันจะจอดสนิท

    "อี้เทียน.. ไม่นะ!"

    "ไม่นะ ชั้นขอร้องได้โปรด อย่านะ อย่าทำเค้า ย่ะ.."

    ปั้ง!!

    "กรี๊ดดดดดดดดดดดดด อ๊าา กรี๊ดดดดดดดดดดดดด อี้เทียน ม่ายยยยยยยยย"

    คาโยะลืมตาค้าง เธอช็อคกับภาพตรงหน้าจนเกือบหยุดหายใจ เสียงกระสุนปืนดังที่ขึ้นพร้อมกันสองนัด มันทำให้มีสองคนต้องล้มฟุบจมกองเลือดลงกับพื้น 

    อีกคนคือคนร้ายตรงหน้า ส่วนอีกคน ..คือผู้ชายที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เธอจำความได้ เป็นเพื่อนกันมาก่อนที่จะได้เข้าใจในความหมายของคำว่าเพื่อน หูอี้เทียน เธอจำชื่อนี้ได้ก่อนชื่อของตัวเองเสียด้วยซ้ำ

    แต่ตอนนี้อี้เทียน ตายแล้ว..

    เธอจะไม่สามารถพบเจออี้เทียนในโลกใบนี้อีกแล้ว ..ไม่ว่าจะไปที่ไหนๆก็ตาม

    โลกใบนี้ไม่มีเสียงของอี้เทียนอีกแล้ว..

    "คาโยะเป็นยังไงบ้าง? บาดเจ็บ.."

    ควานลินใจกระตุกวูบ เมื่อหญิงสาวตรงหน้าไม่แสดงอาการใดๆโต้ตอบกลับมา คาโยะนิ่งจนเขาใจไม่ดี 

    แววตาของเธอไม่สะท้อนภาพของเขาอีกต่อไปแล้ว..

    "คาโยะ คาโยะ นี่ผมเอง ไลควานลิน"

    ควานลินตบแก้มหญิงสาวเบาๆเพื่อหวังจะให้เธอได้สติ แต่มันไม่ได้ผล ..คาโยะในตอนนี้ไม่สามารถรับฟังใครได้อีกต่อไปแล้ว

    ดอกไม้พระจันทร์ดอกนี้บอบช้ำหนักและกำลังใกล้เฉาตาย..

    "ฆ่าชั้น ได้โปรด ฆ่าชั้น ช่วยด้วย ช่วยฆ่าชั้นทีนะคะ"

    ไลควานลินทนฟังประโยคที่คนตัวเล็กพูดซ้ำไปซ้ำมาอีกต่อไปไม่ไหว เขารวบตัวคาโยะเข้ามากอดแล้วฝังจุมพิศไปตามใบหน้าเนียนที่มีเลือดซึมออกมาจากรอยแผลนับสิบแห่งเพื่อหวังให้เธอตอบสนองและกลับมาหาเค้าอีกครั้ง 

    แต่ในจังหวะเวลาที่ไม่มีใครจะทันได้คาดคิดมือบางได้หยิบปืนจากเอวของมาเฟียหนุ่มมาจ่อเข้าที่ขมับของตัวเอง ควานลินรีบถอยห่างออกมาเพราะกลัวว่าเธอจะรู้สึกกดดันและทำเรื่องที่เขาภาวนาด้วยชีวิตว่าอย่าให้มันเกิดขึ้นจริง

    "คาโยะ อย่าทำนะ"

    ควานลินรู้สึกเหมือนจะตายในทุกนาทีที่เห็นหญิงสาวพยายามต่อสู้กับความคิดของตัวเอง 

    "มินฮยอน เมื่อไหร่ที่ปืนจ่อไปทางอื่น รีบช่วยเธอ.."

    "เข้าใจแล้ว"

    มาเฟียหนุ่มค่อยๆขยับตัวเข้าหาหญิงสาวอีกครั้งด้วยความระมัดระวัง ยิ่งเห็นคนตรงหน้าหวาดระแวงจนตัวสั่นมันก็เหมือนกับว่ามีมีดนับร้อยๆเล่มกำลังกรีดเข้าที่หัวใจของเขา

    "คาโยะ ฆ่าผมสิ ฆ่าผมเถอะนะ ได้โปรด ช่วยฆ่าผมที"

    "ไอ้ควานลิน..!"

    "พวกมึงอย่าเข้ามา นี่เป็นทางเดียว"

    "ฆ่านายหรอ ทำไมกันล่ะ?"

    "ฆ่าผม เพื่อให้คุณได้มีชีวิตอยู่ต่อไป.."

    ควานลินอาศัยจังหวะที่อีกคนจ้องมาที่ใบหน้าของเขาค่อยๆเอื้อมมือไปจับกระบอกปืนในมือของหญิงสาวที่เขารักหมดหัวใจ ขยับช้าๆให้ปลายกระบอกปืนพ้นรัศมีที่เธอจะเป็นอันตราย และเพื่อให้เขาได้มีเวลาจดจำใบหน้าอันแสนงดงามตรงหน้าตัวเองในตอนนี้ให้นานอีกสักนาที

    ปั้ง!

    "คาโยะ/ควานลิน"



(ติดตามเรื่องราวความรัก ความแค้น ความเกลียดชัง ของเขาและเธอเวอร์ชั่นเต็มรูปแบบได้ต่อจาก Mission Impossible ภารกิจขโมยรักนายวายร้าย)






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ New Universe จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:17
    มาต่อเร็วๆนะไรท์
    #1
    0