คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เพลิงมาร

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 ก่อนการเริ่มต้นของแผนการร้าย /รีไรท์


     อัพเดท 27 ธ.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : อโนมาตัน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อโนมาตัน
My.iD: https://my.dek-d.com/arnomatan
< Review/Vote > Rating : 93% [ 475 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 103,781
1,761 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 134 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เพลิงมาร ตอนที่ 8 : บทที่ 7 ก่อนการเริ่มต้นของแผนการร้าย /รีไรท์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4518 , โพส : 23 , Rating : 93% / 38 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





หลังจากเมื่อพาวิทได้เข้าไปรอพบกับพัสวีที่หอพักพยาบาล เขาต้องเสียเวลาคอยเก้ออยู่พักใหญ่ กว่าจะได้รับการแจ้งจากทางเจ้าหน้าที่ประจำหอพักว่าตอนนี้พัสวีไม่ได้อยู่ในห้อง ชายหนุ่มต้องขอร้องให้เจ้าหน้าที่หอพักช่วยทำการติดต่อมาทางวอร์ด เพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าสาวน้อยที่เขากำลังตามหา ไม่ได้อยู่ในระหว่างการขึ้นเวรอย่างแน่นอน   

เหตุเพราะตัวเขาได้ทำการอาสากับผู้เป็นบิดาไว้แล้ว อย่างไรครั้งนี้จะต้องพาน้องสาวจอมเบี้ยวกลับบ้านให้จงได้ ไม่ว่าจะต้องถึงขั้นจับมัดแขนมัดขาแล้วโยนใส่กระโปรงรถมาก็ตาม กระทั่งทราบจากเพื่อนในวอร์ดว่าเจ้าตัวได้แวะเข้ามาทำธุระทางนี้ เขาถึงได้ตามมาดักรอพบจนเจอกับพัสวีได้       

พาวิทชายหนุ่มผิวสีออกคร้ามแดด เจ้าของใบหน้าคมเข้มรับแนวเคราสีเขียวจางๆ ผลจากความเข้มตามธรรมชาติ เสริมให้ใบหน้านั้นคล้ายจะมีความดุดันในตนเอง จะมีแต่เพียงสิ่งเดียวที่พอทำให้ดวงหน้าคม ดูอ่อนโยนลงบ้าง นั่นคือสายตายามที่ทอดมองมายังน้องสาวของเขา..ทุกครั้ง          

ตลอดทางที่พัสวีก้าวเข้ามานั่งเคียงข้างทางตอนหน้า ชายหนุ่มต้องเหลือบมามองจากทางกระจกหน้ารถอยู่บ่อยครั้ง เพราะจับสังเกตได้ถึงอาการใจลอยของน้องสาว ด้วยหลายคำถามที่เธอต้องให้เขาถามซ้ำ แบบคนที่จิตใจยังคงไม่อยู่กับเนื้อตัว

“วี..พี่ว่าเราลืมเอาอะไรบางอย่างมาซะแล้วล่ะ”        

“คะ?” น้องสาวเปิดตาโตเมื่อถูกดึงจากภวังค์        

“พี่อยากรู้ว่า..วีเอาของมาครบไหม ลืมเอาอะไรบ้างหรือเปล่า?”      

“อืม..ก็ครบนี่คะ ถ้าของฝากก็มีเนคไทด์ไหมของพ่อ สตอร์เบอรี่อบแห้งของป้าเอม แล้วก็..แถมของฝากถูกๆ ให้พี่วิทด้วย” เจ้าตัวบอกด้วยรอยยิ้ม          

“พี่ไม่ได้หมายความถึงของฝากในกระเป๋าหรอกจ้ะ แต่พี่หมายถึงหัวใจข้างในตัวเราน่ะ เอามาด้วยไหม จะไปลืมทิ้งไว้กับคุณหมอหรือกับคนไข้ที่ไหนแล้วมั้ง”          

พอกระเซ้าให้คนฟังหน้าตูมได้พาวิทก็หัวเราะร่วนชอบใจ แม้พัสวีจะนึกขวางท่าทางราวกับ‘กูรู’ของเขา แต่ก็อดปฏิเสธมิได้เลยว่าสายตาที่อ่อนโยน กับรอยยิ้มอบอุ่นละมุนละไมแบบนี้ ชวนให้เธอรู้สึกหวั่นไหวเป็นหนักหนา หลายปีแห่งความใกล้ชิดทำให้ได้ประจักษ์แล้วถึงความห่วงใย..เอื้ออาทร ด้วยสายใยของความรักจากผู้ชายคนนี้มาโดยตลอด   

จนถึงวันที่เธอต้องยอมรับในความเป็นจริงว่า ตนเองมิได้รักพาวิทดังเช่นน้องสาวที่รักพี่ชาย เท่ากับที่พาวิทคงไม่อาจเปลี่ยนความรักเฉกพี่ชายเป็นอื่นได้ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอเลือกตัดสินใจไปไกลถึงเชียงใหม่ เพียงเพื่อต้องการจะอยู่ให้ไกลจากเขา แล้วเก็บเอาความรู้สึกนี้ไว้กับตัวเองตลอดไป

พัสวียังไม่อยากให้พาวิทจับได้ถึงความรู้สึกอ่อนไหวของตนเอง จึงรีบตอกกลับตามอุปนิสัยแบบไม่ค่อยจะยอมใคร ตามที่พี่ชายคุ้นเคยอยู่แล้ว           

“ถ้าอย่างนั้น เวลาที่พี่วิทใจลอยนั่นก็หมายความว่า หัวจิตหัวใจคงจะล่องลอยไปอยู่ในคุกกับผู้ต้องหางั้นสินะ” 

พาวิทหัวเราะเมื่อถูกยอกย้อนบ้าง ก่อนละมือจากเกียร์เอื้อมไปเขย่าหัวคนนั่งข้างด้วยความเอ็นดู   

“คิดอย่างเรา นายตำรวจอย่างพวกพี่ก็คงเซ็งแย่เลยล่ะ อืม..กับคนอื่นไม่รู้ยังไงนะ แต่สำหรับร้อยตำรวจเอกพาวิท ตัวกับหัวใจอยู่ด้วยกันเสมอจ้ะ”          

“วีจะพยายามเชื่อค่ะ เอ๊ะ..โบราณเขาว่าอะไรนะ รถไฟ..เรือเมล์..ลิเก..ตำรวจ เชื่อถือไม่ได้นี่นา” คนพูดหลิ่วตาอมยิ้ม 

“แล้วทำไมไม่ยักมีพยาบาลด้วยล่ะ?”         

“อ่ะ..ก็เพราะพยาบาลส่วนใหญ่มักจะหน้าตาสวย แล้วก็เชื่อถือได้ไงคะ”      

“จ้า.. นี่ถ้าไอ้กันย์มันมาได้ยิน มันคงรีบยกมือสนับสนุนเราเลยล่ะ”       

“แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่กันต์ด้วย?” คนถามทำหน้าหงุดหงิด        

“ก็รายนั้นมันชอบมาถามถึงเราบ่อยๆ อย่าง..เมื่อไหร่น้องวีจะกลับมาบ้านบ้างล่ะ เมื่อไหร่น้องวีจะย้ายมาประจำที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯสักที จนพี่ชักรำคาญ ถามมันไปตรงๆ มันก็เลยยอมรับกับพี่ว่าตั้งแต่มันรู้จักกับวี หัวใจมันก็ไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว”            

“ถ้าขนาดนั้นพี่วิทก็ช่วยไปบอกกับเพื่อนเลิฟด้วยแล้วกัน ในเมื่อถ้าหัวใจเขาไม่ได้เก็บอยู่กับตัวแล้ว ก็สมควรเอาอวัยวะที่เหลือไปบริจาคเป็นสาธารณกุศลซะ เอาไปชำแหละตอนเป็นๆ นี่แหละดี..ได้บุญเยอะ” พอพูดจบ พัสวีก็แทบจะย่นปากไปติดกับจมูก ด้วยความหมั่นไส้ในอาการพ่อสื่อพ่อชักของพาวิท       

“โธ่! ลองพิจารณาเพื่อนพี่หน่อยสิจ๊ะ เจ้ากันต์มันเป็นคนดีนะ ฐานะทางครอบครัวก็ใช่ย่อย อีกไม่นานมันก็จะได้ติดยศร้อยเอกแล้ว ยังมีอะไรที่..” พาวิทยังพูดไม่จบ เพราะคนฟังเสียงเขียวขัดขึ้น     

“พี่วิท! ถ้าวีจะชอบใครวีอยากจะตัวสินใจเลือกเอง วีขอแค่นี้ได้มั้ย”      

แม้ยังรู้สึกโกรธอยู่มาก แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะหันไปสบตากับเขา ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มันยังคงซ่อนลึกอยู่ในหัวใจ จึงเป็นการยากเหลือเกิน หากต้องทนฟังคำแนะนำถึงชายอื่นจากปากของชายที่เธอแอบรัก    

“พี่ขอโทษ..ถ้าเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเรามากเกินไป”  เสียงนุ่มแสดงความสลดลง ยังคงไม่เข้าใจอาการฉุนฉับพลันของน้อง

ต่อเมื่อพัสวีได้เห็นอาการจ๋อยสนิทของพี่ชาย เจ้าตัวก็อดสงสารไม่ได้ จึงทำเสเปลี่ยนเรื่องไปเสีย

“ช่างเถอะค่ะ วีง่วงแล้ว ขอหลับสักงีบก่อนนะ  แล้วตอนที่วีหลับพี่วิทก็ห้ามขับรถเร็วด้วย ขี้เกียจต้องมาคอยดูแลเหมือนกับ..”

แล้วชื่อของ‘รามิล’ก็ปรากฏขึ้นมาชั่วแวบ ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบพูดต่อในคำสุดท้ายว่า “..คนอื่น”   

หญิงสาวปิดเปลือกตาลง แล้วห่อตัวลงในผ้าแพรเนื้อบางสีกลีบบัว โดยเจ้าตัวได้จับมาพันทบกันเหนือไหล่ แล้วปล่อยชายให้ทิ้งลงมาเกือบถึงขอบเอว หากความบางของผืนผ้า ไม่อาจจะต้านความเย็นจากช่องแอร์ได้มากนัก เพราะพัสวีเจตนาปล่อยให้ความเย็นเฉียบผ่านมาสัมผัสกับผิวเนื้อ เพื่อลดทอนความรู้สึกเจ็บปวดภายในหัวใจตัวเอง   

ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าใดกว่าที่เธอจะเปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่อพาวิทได้  พร้อมทั้งยังไม่อาจจะหาคำตอบด้วยว่า ความรู้สึกเหล่านี้มันเริ่มต้นเกิดขึ้นกับเธอเมื่อใด อาจจะนานเท่ากับระยะเวลาที่เธอได้เข้าไปอยู่ในครอบครัว ‘ธุวานันท์’  ครอบครัวเดียวที่เธอเหลืออยู่ ในฐานะลูกสาวบุญธรรมของนายการุณ
       

................................................................


ชายหนุ่ม
ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนสวมทับเหนือเสื้อยืดสีขาวตัวใน โดยมีช่วงล่างเป็นกางเกงยีนสีซีด ที่ปลายขาด้านหนึ่งถูกพับขึ้นมาเล็กน้อย เพราะติดเฝือกอ่อนตรงบริเวณข้อเท้าข้างขวา กำลังยืนอยู่ในท่วงท่าสบายๆ ก่อนจะเอื้อมไปกดกริ่งหน้าประตูปีกไม้ขนาดใหญ่ ซึ่งต่อเชื่อมกับกำแพงลายหินสลักที่มีขนาดความสูงเกินระดับสายตา

“..กริ๊งงง..!!”           

จนเมื่อไม่เห็นการตอบรับจากบุคคลข้างใน เขาจึงต้องกดเรียกซ้ำอีกหน ร่างอ้วนกลมของเด็กชายอายุราวสิบกว่าขวบ จึงได้ถลาวิ่งมาทางประตู พอเห็นถนัดว่าหน้านั้นหาใช่คนคุ้นเคย เด็กชายจึงเอียงหัวพร้อมกับหรี่ตาที่แทบจะติดกันด้วยความเจ้าเนื้อ มองดูคนแปลกหน้าอย่างฉงน          

“มาหาใครเหรอคับ?”           

รามิลเริ่มจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า เจ้าหนูน้อยคนนี้เอง เมื่อเจ็ดแปดปีก่อนมันยังเป็นแค่เด็กตัวกระเปี๊ยก ที่ชอบร้องไห้ชักดิ้นชักงอในทุกเช้าก่อนไปโรงเรียน          

“อ้าว! ตกลงจะมาหาคนหรือจะมายืนมองหน้ากันฮึ..เพื่อนเล่นเหรอไง?” เด็กชายยื่นหน้าแป้นๆ รอดแนวช่องไม้ออกมา ด้วยทีท่าของนักเลงรุ่นเล็กที่พร้อมต่อการต่อยตีเหลือเกิน       

“เอ่อ..ฉันมาหา...”           

“ใครมาน่ะ เจ้าหมูหยอง?”           

เสียงชายชราตะโกนถามดังมาจากด้านใน กระทั่งเมื่อยังไม่ได้ยินเสียงตอบ จึงเดินลิ่วๆ ตรงมาทางประตู หมายจะดูหน้าตาผู้มาเยือน  เพราะเรือนสีขาวของพวกเขาไม่ค่อยได้ต้อนรับใครมานานพอสมควรแล้ว    

ตาโชคชายชราท่าทางแข็งแรง แหงนเงยดูชายร่างสูง แล้วพยายามเพ่งพิเคราะห์ใบหน้ารูปยาว ที่ซ่อนอยู่หลังแว่นสีชาอย่างนึกคุ้น

“ลุงจำผมไม่ได้เหรอ?”          

“ฮ้า..คุณราม !” เสียงร้องของชายชราลั่นถึงความประหลาดใจเต็มปรี่ แล้วรีบกุลีกุจอเปิดประตูให้ชายหนุ่มก้าวเข้ามาภายใน

ริมฝีปากบางของคนถูกเอ่ยทักจึงคลี่ยิ้มอย่างขำขันในท่าตกใจของชายชรา      

“ลุงยังแข็งแรงเหมือนเดิมเลยนะ”         

“โถ..เป็นไปตามสังขารล่ะคับ โชคดีที่พอได้เจ้านี่คอยช่วยหยิบจับงานได้บ้าง” คนพูดบุ้ยใบ้ไปทางเจ้าเด็กพุงป่อง ที่กำลังยืนเกาหัวอยู่แกรกๆ           

“อ้าว..ไอ้หมูหยอง มายืนปลิ้นพุงอยู่นั่นแหละ นี่..คุณราม ลูกชายของคุณท่าน”      

เจ้าหมูหยองยกมือไหว้คุณรามแล้วทำตาปริบๆ อย่างเด็กที่กำลังเริ่มลุแก่ความผิดของตัวเอง   

“ตอนนี้พ่ออยู่ที่ไหนน่ะลุง?”          

“ท่านอยู่ในเรือนหลังเก่าคับ”          

“ฮื่อ..นั่นสินะ ไม่น่าถามเลย”  เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าตลอดเวลาพ่อชอบที่จะอยู่ในเรือนไม้สีขาวหลังเก่า มากกว่าเรือนหลังใหญ่ที่พึ่งจะปลูกสร้างใหม่          

“เดี๋ยวผมจะเอากระเป๋าพวกนี้ไปเก็บให้ก่อนนะคับ..”        

รามิลส่งกระเป๋าเป้ที่มีล้อลากได้ให้กับชายชรา ที่ทำท่าจะส่งต่อให้กับหลานชายอีกทอดหนึ่ง    

“เอ้า! เอ็งเอาไปเก็บที่เรือนใหญ่ก่อน..ถือดีๆ ล่ะ”        

พอเจ้าหมูหยองรับมาปุ๊บก็รีบถือเดินตัวเอียงชิ่งหนีออกไปโดยเร็ว เพราะกลัวคุณรามของตาโชคจะหันกลับมาเล่นงานมันข้อหาปากพล่อยเมื่อครู่นี้          

“ลุง อยู่ทางนี้พ่อเป็นยังไงบ้าง?”        

“ท่านก็ยังกระฉับกระเฉงเหมือนเดิมล่ะคับ ผมเห็นท่านออกไปโรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ บางครั้งอาทิตย์หนึ่งไปแทบวันวันเว้นวันเลยทีเดียว”           

“นี่พ่อจะต้องไปโรงพยาบาลบ่อยขนาดนั้นเลยหรือ แล้วเขาให้ลุงขับรถไปส่งไหม?”    

“โอ๊ย! ท่านไม่ยอมให้ผมขับไปส่งเลยคับ บอกว่าผมแก่แล้ว ขับรถชักช้าไม่ทันใจ ท่านเหมารถรับจ้างไปเองสะดวกกว่า”

ประโยคบอกเล่าธรรมดาของชายชรา ทำเอาคุณรามถึงกับต้องถอนหายใจเป็นเฮือก    

“เอาล่ะ..ขอบใจมากลุง” แล้วชายหนุ่มก็พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้ลุงกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว   

รามิลค่อยๆ เดินพาตัวเองผ่านความร่มครึ้มของสวนไม้ภายในบ้าน อันกอปรด้วยต้นไม้ใหญ่น้อยปลูกเรียงราย ร่วมกับไม้หอมอีกนานาพันธุ์ ไม่ว่าจะเป็นจันทน์กะพ้อ ลั่นทม พิกุล แก้ว ไม้ดอกที่ต่างแข่งกันส่งกลิ่นฟุ้งกระจายอยู่ทั่วบริเวณ หากแต่ชายหนุ่มกลับเลือกเก็บดอกไม้สีขาวห้ากลีบ ที่ได้หลุดล่วงลงมาอยู่ตรงโคนต้นแล้ว    

ดอกลั่นทมที่อยู่ในมือเขาบัดนี้ ช่วยทำให้รามิลได้หวนคิดถึงใครบางคน ในวันที่เขาต้องอยู่บนรถเข็น โดยมีสตรีในชุดเครื่องแบบสีขาวคอยยืนอยู่เคียงข้าง  แม้เธอจะไม่เคยพูดกับเขาด้วยประโยคที่นุ่มนวลอ่อนหวาน แต่เขาก็ยังปรารถนาที่จะได้พูดคุย ตอบโต้ หรือแม้กระทั่งชวนทะเลาะกับเธอ..        

พลันเสียงห้าวห้วนของชายสูงวัยก็ดังขึ้นมาขัดห้วงภวังค์ของชายหนุ่ม

“ใครอยู่ตรงนั้น ฉันถามว่าใคร?”   

ร่างสูงจึงหันขวับหาคนที่อยู่ห่างจากตนเพียงไม่กี่ก้าว เจ้าของเสียงเป็นชายสูงอายุในวัยเกือบหกสิบ แต่กลับดูล่วงเลยเกินจริง ด้วยผมสีดอกเลากับลำตัวที่แลผอมซูบ ซึ่งเดินมาพร้อมกับไม้เท้าที่เจ้าของใช้มันช่วยเคาะนำทาง

“ผมเองครับพ่อ” เสียงนุ่มตอบรับ แล้วค่อยเดินเข้าไปยกมือไหว้ตรงอกของผู้เป็นบิดา     

“รามเองหรือ” น้ำเสียงไม่มีแววของความประหลาดใจแม้แต่น้อย      

“พ่อดูเหมือนผอมลงไปมากเลยนะครับ”        

“ไม่เป็นอะไรหรอก ก็ยังเหมือนเดิมนั้นแหละ แต่ตอนนี้หมอบอกว่ามะเร็งของพ่อมันไม่ได้ลุกลามแล้ว เหอะ..มันคงรอให้พ่อได้เห็นวันหายนะของคนที่มันทำร้ายพวกเราก่อน”       

“พ่อจวนจะได้เห็นวันนั้นแล้วล่ะครับ” ดวงตากร้าวบ่งบอกถึงความมั่นใจในคำพูดของตัวเอง     

“น่าเสียดายที่ตาสองข้างของพ่อมันเห็นภาพได้แค่รางๆ  พ่ออยากได้เห็นในวันที่ไอ้ศรุตมันต้องเจ็บปวดทุรนทุราย ในวันที่มันได้รู้ความจริงว่า คนที่ทำลายชีวิตครอบครัวของมัน..คือใคร”       

แล้วเสียงหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียมก็หลุดออกมาจากปากของชายชรา ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน อย่างสาแก่ใจ! 


................................................................


เสียงประกาศแจ้งเตือนผู้โดยสารเข้าประจำเที่ยวบินเชียงใหม่กรุงเทพฯ ณ ท่าอากาศยานเชียงใหม่ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่รามิลจะลากกระเป๋าเดินเข้าสู่ทางเชื่อมที่ทอดยาวถึงยังห้องผู้โดยสารบนเครื่องบิน    

หลายคนที่เดินเข้ายังห้องผู้โดยสารเริ่มสอดส่ายสายตา ดูหมายเลขประจำที่นั่งของตน รวมทั้งชายหนุ่มร่างสูงที่มาพร้อมกับกระเป๋าล้อลาก ซึ่งมาสะดุดกึกตรงเก้าอี้เบาะนั่งสามตอนติดกัน เนื่องจากได้เห็นตัวอักษรอังกฤษตามด้วยเลขที่นั่งตรงกับเลขของตั๋วในมือ โดยหลังจากที่เขายกสัมภาระวางไว้ยังช่องเก็บของด้านบนแล้ว  รามิลก็เข้าไปนั่งติดริมหน้าต่างตรงที่นั่งตัวเอง

สักเดี๋ยวชายหนุ่มสองคนที่น่าจะเป็นเจ้าของที่นั่งถัดจากเขา ก็มาหยุดชะเง้อมองหมายเลขตรงเก้าอี้ด้านข้าง หนึ่งในหนุ่มนั้นหันไปพยักหน้ากับชายคนที่มาด้วยกัน แล้วก้าวเข้ามานั่งใกล้กับเขา ด้วยใบหน้าที่ดูราวกับลูกครึ่งตะวันตกของคนที่พึ่งจะมานั่งด้านข้าง สะดุดสายตาเขาเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะรามิลจะหันไปใส่ใจกับทิวทัศน์เบื้องล่าง ยามที่เครื่องบินพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า           

เสียงพูดคุยระหว่างผู้ชายสองคนข้างๆ ลอยผ่านเข้ามาในหูคนที่นั่งติดกับหน้าต่างด้านในเป็นระยะๆ หากแต่เจ้าตัวกลับจับใจความไม่ได้ เพราะมันบางราวกับเสียงกระซิบ แกมด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ แต่รามิลก็ยังคงไม่ได้ใส่ใจสิ่งรอบข้างเหมือนเคย จนเมื่อรู้สึกได้ว่าตนเองคงจะต้องลุกไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวนี้แล้ว      

ชายหนุ่มจึงหันมาเอ่ยขอโทษตามมารยาท เพื่อเป็นการขอทางเดินออก แต่แล้วภาพที่เห็นกลับทำให้เขาต้องอึ้งไปเล็กน้อย เมื่อหนุ่มลูกผสมหน้าตาหล่อเหลาที่นั่งด้านข้าง กำลังใช้จมูกซุกไซ้อยู่ตรงซอกหูของชายคนที่มาด้วยกันอย่างไม่แคร์สายตาใคร โชคดีที่แว่นสีชานั้นเข้มพอที่จะปกปิดสายตาสอดรู้ของเขาได้       

ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นภาพคู่รักในเพศเดียวกัน หากแต่นิดเดียวที่เขาประหลาดใจ คือท่าทางของคนทั้งสองที่ดูเป็นเพียงแค่ผู้ชายปกติทั่วไป อย่างที่ชายเพศเดียวกันแบบเขายังแทบจะมองไม่ออก       

จนเมื่อเขาเดินย้อนกลับมาหลังจากเข้าไปทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว อาการซุกไซ้จากทั้งสองเมื่อครู่ จึงลดระดับเหลือแค่การเอาหัวอิงไหล่ จากชายใบหน้ากระเดียดมาทางเอเชียมากกว่า

อาการซบหนุ่มลูกครึ่งนั้น ราวกับสตรีที่กำลังอิงแอบแนบชิดกับชายคนรักของเธอ จากนั้นรามิลก็เมินสายตากลับไปมองภาพปุยเมฆนอกกระจกหน้าต่างดังเดิม อย่างที่เขารู้สึกว่ามันน่าชวนพิสมัยมากกว่าภาพคู่รักข้าวใหม่ปลามันนี้ 
       
รามิลพาตัวเองมาถึงยังทางผู้โดยสารขาออกที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน มีบางกลุ่มที่มายืนรอถือป้ายรับลูกค้าตามที่นัดไว้ ส่วนบางผู้ก็โบกมือทักทายคนรู้จักที่เดินออกมาพร้อมกันกับเขา

โดยหนึ่งในนั้นคือสตรีรูปร่างบอบบาง ผู้ซึ่งโดดเด่นในชุดเสื้อแขนกุดสีม่วงเข้มกับกางเกงผ้าเข้ารูปสีดำ เธอขมวดผมรวบตึงไปเบื้องหลังจึงเผยให้เห็นลำคอยาวระหง กับพวงต่างหูระย้าสีดำเงาตัดกับผิวเนื้อขาวนวลของตน 

ชายหนุ่มนึกสะดุดกับใบหน้าสวยอันแสนจะคุ้นตานั้นมาก ผู้หญิงคนนี้เขาเคยเห็นเธอแล้วแน่ๆ

แต่ว่าที่ไหน..เมื่อไหร่กัน?      

รอยยิ้มของหญิงสาวกระจาย เมื่อเจ้าหนุ่มลูกครึ่งที่นั่งมากับเขาเดินตรงรี่เข้าไปหา ไม่รู้ว่าไอ้หนุ่มอีกคนที่ก่อนหน้านั้นยังอิงแอบแนบหนุ่นกันอยู่แยกตัวไปไหนเสียแล้ว เสียงเอ่ยทักของไอ้หมอนั่นตอนมันโผเข้ากอดผู้หญิงคนนี้ ดังพอจะจับใจความได้ชัดเจนในความหมายว่า‘ที่รัก’         

เฮ้ย! นี่มันอะไรกันวะ?       

ชายหนุ่มนึกสบถในใจ แล้วไอ้ที่รักอีกคนหนึ่งของเอ็งเมื่อตะกี้นี้ล่ะ เอาไปซุกเก็บไว้ไหน ดูท่าทางของมันทำราวกับพิศวาสผู้หญิงในอ้อมแขนเสียเต็มทน  ดูเธอก็ช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าตอนนี้กำลังกอดอยู่กับผู้ชายแบบไหน   

แต่ผู้หญิงคนนี้ทำไมช่างดูคลับคล้าย..คุ้นตา..เหลือเกิน พลันดวงตาที่หรี่ลงของชายหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน 

ใช่แล้ว!..ผู้หญิงคนนี้คือ..อริสรา เธอคนเดียวกับที่เขาได้เห็นจากภาพข่าวทางโทรทัศน์อย่างแน่นอน..!

...............................................................

(ถ้าพบคำผิดรบกวนแจ้งด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ)



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เพลิงมาร ตอนที่ 8 : บทที่ 7 ก่อนการเริ่มต้นของแผนการร้าย /รีไรท์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4518 , โพส : 23 , Rating : 93% / 38 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1682
คนแต่งค่ะ พักผ่อนบ้างนะค่ะ ทานอาหารให้ตรงเวลานะค่ะ เดี้ยวเป็นโรคกะเพาะลองดื่มเป็ปทีนแล้วแต่งนะค่ะสมองโล่งดีค่ะ จากแฟนคลับค่ะ
Name : ยูมิ [ IP : 125.27.34.123 ]

วันที่: 21 เมษายน 2554 / 23:01
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1632
งานนี้มีเกย์เป็นแฟนแล้วไง
PS.  มาเม้มท์ให้แล้วนะ สู้ ๆ
Name : ตะบองเพชรจิ๋ว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตะบองเพชรจิ๋ว [ IP : 113.53.43.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ธันวาคม 2553 / 17:38
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1509
เหอะ ๆ อ่านมา 8 ตอนแล้วยังไม่แน่ใจเลยว่าใครเป็นนางเอก
แต่งได้สุดยอดมั่ก ๆ 55+
PS.  เริ่ดค่าเริ่ด
Name : aoistar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoistar [ IP : 183.89.100.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2553 / 02:20
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1399

อ่านต่อดีกว่าค่ะ

Name : Fog line < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fog line [ IP : 118.173.236.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2553 / 10:16
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1287

หนุกหนานดีค่ะ วันนี้พอก่อนง่วงแว้ววว
เดี่๋ยวพรุ่งนี้มาใหม่


PS.  อ่านแล้วเม้นต์เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆนะค้าาาา
Name : มาอายะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มาอายะ [ IP : 115.67.38.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ธันวาคม 2552 / 22:06
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1127

พระเอกต้องร้ายเพราะพ่อใช่ป่าวเนีย


PS.  ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อาจจะหื่นได้ทุกสถานการณ์
Name : Bonus.P.s < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bonus.P.s [ IP : 203.121.167.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2552 / 01:32
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1069

ถ้าจะบอกว่ารามิลกำลังแก้แค้นพ่อที่แท้จริงของตัวเอง (เดาเอาน่ะ)  ก็พอจะเดาเรื่องได้แล้วแหล่ะ  แต่ะจะอ่านไปเรื่อยๆ นะจ๊ะ

Name : เศษแก้ว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เศษแก้ว [ IP : 125.25.18.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2552 / 11:49
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1059
พ่อของรามิลไม่ตายซะทีเพราะมีแรงใจสินะ

เพื่อที่จะแก้แค้นศัตรู

มันก็เป็นแรงใจที่ดีนะที่ทำให้ไม่ล้มง่าย ๆ

ถ้าหากทำแบบนี้แล้วมีความสุข


เหวอ แฟนอริสราเป็นเกย์  ยี้
PS.  you'll find me...I promise
Name : เจ้านางน้อยแห่งล้านนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้านางน้อยแห่งล้านนา [ IP : 118.172.60.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2552 / 19:48
# 15 : ความคิดเห็นที่ 908

แวะ....มาเยี่ยมจ้า.....เป็น กา...ลา...จา....ให้....นะ.....ผูกเรื่อง ดีนะ..ทุกคน...มีปม...ในใจ.ของตัวเอง...แล้ว....คุณอริสรา....เป็นไงบ้าง........แบบว่า  สวย รวย เก่ง....และ รัก เด็กๆๆๆ ด้วยนะ........อะ.....ล้อเล่น

Name : แก้ว_เจ้าจอม < My.iD > [ IP : 115.67.242.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2552 / 02:16
# 14 : ความคิดเห็นที่ 889
สนุกดีค่าาา เป็นกำลังใจให้ค่ะ
Name : อ้วนน้อยๆ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อ้วนน้อยๆ [ IP : 202.176.81.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2552 / 10:46
# 13 : ความคิดเห็นที่ 856
จะบอกว่าไงดี
ที่พ่อของพระเอกต้องสู้กับมะเร็ง เพราะการปล่อยวางไม่ได้หรือเปล่า

ว่าแต่ จะรู้มั้ยว่าแฟนเป็นเก้งอะ คุณอริสรา
PS.  มาอ่านนิยายเราบ้างนะ ติชมให้ด้วยยิ่งดีเลย
Name : Chii_Elda < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chii_Elda [ IP : 125.25.110.243 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2552 / 23:14
# 12 : ความคิดเห็นที่ 844
โอ้โห อริสรา เธอเป็นคนแบบนี้ได้ยังไงกันเนี่ย หา!!!!!!!
PS.  รักSuperman สุดใจขาดดิ้น
Name : Adella < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Adella [ IP : 124.122.106.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2552 / 00:42
# 11 : ความคิดเห็นที่ 729
คุณอริสราเธอมีแฟนอยู่แล้วหลอแถมเป็นเกย์อีกต่างหาก
แล้วอย่างนี้แผนของคุณรามิลเราจะสำเร็จมั้ยน้า
PS.  เจ้าหญิงผู้เย็นชา
Name : jubjang-จ๊ะจ๋า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jubjang-จ๊ะจ๋า [ IP : 118.172.227.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2552 / 02:09
# 10 : ความคิดเห็นที่ 665
อืม พยายามเรียงลำดับเหตุการณ์ว่าใครเป็นใคร
Name : ณรัญณ์ชญาณ์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ณรัญณ์ชญาณ์ [ IP : 125.26.87.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2552 / 02:31
# 9 : ความคิดเห็นที่ 583
ชักซับซ้อน      ให้เดาว่าใครคู่กับใครใช่ปะค่ะ    
ลูกบุญธรรมอย่างพัสวีน่าสงสารที่สุด    
อย่าให้แก้แค้นผิดตัวอย่างจำเลยรักนะ
แต่ถึงแก้แค้นได้   ก็อาจเสียคนที่รักไปอยู่ดี
ชอบหนุ่มคู่นั้นบนเครื่องจัง   
Name : TongFaธงฟ้า < My.iD > [ IP : 125.27.60.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มิถุนายน 2552 / 15:13
# 8 : ความคิดเห็นที่ 226
หุหุ
คึคึ
ก๊ากก
หนุกๆๆๆค่ะๆๆ
PS.  +---ถ้าไม่จำก้ไม่ใช่คนแล้ว ไอ้จัยยง่ายยย แบร่ๆ---+
Name : โอ้ววส์ มายยก็อด>//< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอ้ววส์ มายยก็อด>//< [ IP : 124.121.51.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2552 / 12:12
# 7 : ความคิดเห็นที่ 225

อู้วววว เจ๊อะภาพเด็ดบนเครื่องบินซะด้วย ^^
น่าสงสาร คุณอริสรา เสียจริง...อนิจจา


PS.  อดทนเยี่ยงควาย สู้ตายเยี่ยงแรด!!
Name : โซมุ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โซมุ [ IP : 58.8.65.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2552 / 21:30
# 6 : ความคิดเห็นที่ 224
แล้วผู้ชายสองเพศนั่นคือใครนะ

ไม่เข้าใจกับประโยค ที่ว่าหน้าตาคลับคล้ายคลับคลากับเขา

เหมือนจะบอกว่าหน้าตาเหมือนกันเลย
PS.  เราจะเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น เมื่อมันจากเราไปแล้ว
Name : fiberhaha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fiberhaha [ IP : 119.42.85.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2552 / 15:05
# 5 : ความคิดเห็นที่ 223
อ้าว...ตกลงว่ารามิลกับอริสรายังไม่รู้จักกันเหรอคะเนี่ย
เอ..มิ้งคงอ่านพลาดไปตอนไหนซํกตอนแน่ๆ
เด๋วต้องกลับไปอ่านใหม่อีกทีละมั้ง
มิ้งนึกว่ารู้จักกันแล้วซะอีก

ไม่เป็นไร...ติตามต่อไปดีกว่า
Name : **~Mink~** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ **~Mink~** [ IP : 202.191.13.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2552 / 17:08
# 4 : ความคิดเห็นที่ 222
เม้นเป็นกำลังใจให้ค่ะ

PS.   การแต่งนิยายที่ดีต้องออกมาจากใจ
Name : กระปุกออม < My.iD > [ IP : 125.27.186.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2552 / 11:52
# 3 : ความคิดเห็นที่ 221
ตัวบุคคลที่เข้ามาเกี่ยวข้องหลากหลาย..แต่ก็เป็นเหตุผลที่รับได้...ตอนนี้..รู้สึกตื่นตะหนกแทน..คุณอริสรา.จัง.
อ่านตอนนี้แล้ว..ค่อยหายง่วงหน่อย...จ้าๆๆๆๆ
Name : Kaew_ChaoChom [ IP : 58.136.206.167 ]

วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2552 / 03:54
# 2 : ความคิดเห็นที่ 220
กะลังอ่าน อิอิ..

สงสัย นิดนึง ว่า นางเอก เปงใคร แฮ่ะๆๆ หรือว่า ต้องอ่านอีกรอบ

เปงกำลังใจให้ค่ะ
Name : ตะวัน^^ < My.iD > [ IP : 114.128.76.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2552 / 18:55
# 1 : ความคิดเห็นที่ 219

หนุกมาก ๆ คะ ขอไปต่อนะคะ อย่าน้อยใจน้า

Name : sherine_wu_food tech < My.iD > [ IP : 202.28.69.165 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2551 / 03:38
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android