คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เพลิงมาร

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 การจากลา


     อัพเดท 26 ก.พ. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : อโนมาตัน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อโนมาตัน
My.iD: https://my.dek-d.com/arnomatan
< Review/Vote > Rating : 93% [ 475 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 103,791
1,761 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 134 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เพลิงมาร ตอนที่ 7 : บทที่ 6 การจากลา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4899 , โพส : 22 , Rating : 90% / 27 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




ความโกลาหนเกิดขึ้น เมื่อเจ้าหน้าที่เวรเปลของโรงพยาบาล ต้องช่วยกันยกร่างไร้สติของคนไข้ขึ้นวางบนเตียงรถเข็น โดยมีบุรุษพยาบาลใส่เครื่องช่วยหายใจเข้าไปตรงระหว่างจมูกกับปากของคนไข้ แต่ก่อนที่ร่างนั้นจะถูกนำตัวส่งเข้าห้องฉุกเฉิน สิ่งที่พวกเขาไม่คาดฝันว่าจะได้เห็นก็เกิดขึ้น        

เมื่อสตรีที่นอนแน่นิ่งเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ น่าประหลาดที่ดวงตาคู่นั้น ยังคงมีแววของการรับรู้ ถึงแม้ว่าแทบจะดูเลื่อนลอยเต็มทน เธอกรอกตามองไปยังเด็กหญิงในอ้อมแขนของรามิล แล้วมืออันสั่นเทาก็ถูกยกขึ้นทีละน้อย ชายหนุ่มจึงรีบประคองตัวเด็กหญิงโน้มเข้าหาผู้เป็นแม่          

หากเพียงแค่ปลายนิ้วที่ได้สัมผัสกับตัวลูกน้อย นัยน์ตาของเธอก็ทอประกายแวววาวขึ้นมาในชั่ววินาทีสั้นๆ ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยปิดลง           

สำหรับพัสวีแล้ว สิ่งที่เธอเห็นในขณะนี้ไม่ต่างอะไรจาก‘ปาฏิหาริย์’ แม้ว่ามันอาจจะเป็นเพียงแค่เสี้ยวเวลาหนึ่งที่แสนสั้นเหลือเกิน นับจากนี้ไม่ว่าผลภายหลังที่เกิดขึ้นจะเป็นเช่นไร ฉันเชื่อเหลือกเกินว่าคุณได้ต่อสู้ด้วยหัวใจของแม่อย่างเต็มที่แล้ว 

จากนั้นรามิลก็ส่งตัวหนูน้อยกลับคืนสู่อ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ เขารีบจุมพิตปลอบขวัญลูกสาวทันที แล้วถึงหันมากล่าวขอบคุณคนทั้งสองด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะรีบอุ้มเจ้าหนูน้อยตามไปยังห้องฉุกเฉิน อย่างคนที่พอจะมีความหวังเหลือบ้าง พัสวียังคงมองตามทั้งสองไปด้วยสายตาแกมกังวล ในขณะที่มีมืออีกข้างเอื้อมมาบีบมือของเธอแผ่วเบา สัมผัสนั้นถ่ายทอดถึงความห่วงใยจนพยาบาลสาวรู้สึกได้         

“พัสวี..คุณได้ทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว” เสียงปลอบโยน..อบอุ่น..หนักแน่น ช่วยเป็นหลักยึดให้หัวใจที่กำลังแกว่งไกวของคนข้างๆได้นิ่งสนิทขึ้น จนแทบไม่ได้สนใจว่าเขาหลุดปากเรียกชื่อเธอได้อย่างคุ้นเคย    

ถ้าเป็นเวลาอื่นด้วยสัมผัสคล้ายเช่นนี้ พัสวีอาจจะกระชากมือกลับพร้อมกับตีหน้ายักษ์ใส่ แต่บัดนี้เจ้าตัวปรารถนาจะได้ยินคำพูดคล้ายอย่างนี้จากใครสักคน ผู้ซึ่งได้เห็นว่าเธอได้ทำทุกอย่าง เต็มกำลังความสามารถแล้วจริงๆ   

ภาพของคนทั้งคู่ในระยะไม่ไกลกำลังสะดุดสายตาคู่หนึ่ง ที่ยังเฝ้ามองผ่านจากระเบียงชั้นสองของอาคารผู้ป่วยด้านหลัง แค่เพียงชั่วครู่ดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นก็หรี่ลงด้วยความไม่พอใจ เมื่อหมอหนุ่มได้เห็นชัดแล้วว่า พยาบาลสาวที่กำลังยืนอยู่ด้วยกันกับคนไข้ของเขาคือ‘พัสวี’ ผู้หญิงที่เขาไม่ได้ปรารถนาแค่เพียงจะเฝ้ามองเท่านั้น



รามิลจรดปากกาลงบนการ์ดใบเล็กที่เขาแอบซื้อมา ขณะลงไปเดินเล่นข้างล่างเมื่อหลายวันก่อน นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับการหาของขวัญ หรือการ์ดสวยๆ ให้ใครสักคนหนึ่งแบบนี้    

ระยะเวลาที่ชายหนุ่มกำหนดให้ไว้กับตนเองสำหรับการพักฟื้นร่างกาย เหลืออีกเพียงไม่นานนัก เป็นที่น่าประหลาดใจ เมื่ออยู่ๆ นายแพทย์หนุ่มกลับบอกว่า อาการเขาในตอนนี้สามารถจะกลับไปพักที่บ้านได้แล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังดูเหมือนจะอยากให้ได้พักดูอาการที่โรงพยาบาลก่อน ชายหนุ่มอาจยังคงความสงสัยตามประสาคนไข้อยู่ ถ้าบังเอิญเขาไม่ทันเหลือบไปเห็นสายตาของหมอปวัตน์ในตอนนั้นเข้า        

รามิลนึกตำหนิตัวเองในใจ ทำไมนะ เขาถึงไม่เคยสังเกตนัยน์ตาที่หมอปวัตน์มองพัสวีแต่แรก ด้วยความเป็นผู้ชายด้วยกันมันไม่ยากเลยที่จะเข้าใจ แต่สำหรับผู้หญิงคนนั้นเล่า เขาเดาไม่ออกจริงๆ ว่าเธอไม่รู้ หรือ..แกล้งไม่รู้    

ชายหนุ่มยังคงจรดปากกาขึ้นลงอยู่อย่างนั้น จนแล้วจนรอดก็ยังนึกไม่ออก ว่าตัวเองควรจะเริ่มต้นมันอย่างไร ถ้าเขาจะมอบให้ไว้กับเธอในวันที่เขาต้องจากไป..          

แต่แล้วภาพข่าวด่วนหน้าจอโทรทัศน์ ก็ดึงเอาความสนใจแทบทั้งหมดจากเรื่องที่เขากำลังจดจ่ออยู่ เมื่องานแถลงข่าวเปิดตัวอย่างอลังการของบริษัทในเครือของไฮพาร์ท ถูกนำเสนอว่าแทบจะล่มอย่างไม่เป็นท่า เมื่อนายศรุต ชนกานต์ ประธานฝ่ายบริหารสูงสุด เกิดมีอาการโรคหัวใจกำเริบ ขณะกำลังจะขึ้นไปบนเวทีในฐานะประธานเปิดงาน จนถึงขั้นต้องหามตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน   

ผู้สื่อข่าวรายงานว่าขณะนี้นายศรุต ได้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังต้องอยู่ในความดูแลของคณะแพทย์ผู้เชี่ยวชาญต่อไป จากนั้นก็เป็นการตัดภาพสลับกับการให้สัมภาษณ์ ของสาวสวยในชุดเดรสสั้นสีทอง ผู้ซึ่งตอบคำถามถึงอาการของบุคคลที่ตนเรียกว่า‘ท่าน’ได้อย่างคล่องแคล่ว ในลักษณะท่วงท่าของผู้หญิงที่คงความมั่นใจสูง โดยมีไมค์หลายตัวถูกยื่นเข้าไปใกล้ รวมทั้งอีกหลายคำถามที่เธอต้องตอบ         

“ช่วงนี้ท่านไม่ค่อยได้พักผ่อนเท่าไหร่ค่ะ แต่ปกติท่านจะเป็นคนรักษาสุขภาพอยู่แล้ว อาการของท่านตอนนี้เหรอคะ คิดว่าคงจะไม่น่ามีปัญหาอะไร เพราะคุณหมอที่ดูแลอยู่ก็เก่งมาก ค่ะ..ยังไงต้องขอขอบคุณผู้ที่ให้ความเป็นห่วงคุณพ่อไว้ด้วยนะคะ”

คำว่า‘คุณพ่อ’นอกจากจะสะดุดความรู้สึกของชายหนุ่มแล้ว มันยังช่วยบ่งบอกถึงความสัมพันธ์ของเธออย่างชัดเจน ผู้หญิงคนนี้หรือคืออริสรา ลูกสาวคนเล็กผู้เปรียบประดุจแก้วตาดวงใจของไอ้ศรุตนั่น เขาแทบคาดไม่ถึงเลยว่า น้องสาวขี้โรคจากคำบอกเล่าของอริญชย์ กลายเป็นคนเดียวกับผู้หญิงที่เขากำลังเห็นในภาพขณะนี้    

“คิดว่าอาการป่วยของท่าน จะมีผลต่อการเปลี่ยนตัวผู้บริหารหรือเปล่าคะ?” เสียงนักข่าวหญิงผู้ที่ยังไม่ต้องการให้เธอจบบทสัมภาษณ์ ถามโพล่งขึ้นมา          

“ดิฉันขอตอบ..เฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับอาการของคุณพ่อเท่านั้นค่ะ ถ้าไม่มีอะไรเป็นสาระมากกว่านี้ ดิฉันขอจบการให้สัมภาษณ์แค่เพียงเท่านี้นะคะ”           

ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียง สีหน้า หรือสายตา บอกได้อย่างชัดเจนว่าคนให้สัมภาษณ์เริ่มจะไม่สบอารมณ์แล้ว ดูเธอจะไม่ใช่นักเก็บความรู้สึกที่ดีเท่าใดนัก แต่คนดูอย่างเขาก็พอจะมองออกว่า ผู้หญิงคนนี้คงจะพยายามอย่างยิ่งแล้วที่จะระงับอากัปกิริยาของตัวเอง           

คุณเธอคงรู้ตัวหรอกว่าอีกสักไม่กี่คำถามที่อาจฟังไม่เข้าหู เธออาจเผลอระเบิดอารมณ์ออกมามา ตามแบบฉบับนิสัยเสียของลูกเศรษฐีที่ชอบ‘เหวี่ยง’ แต่ลักษณะผู้หญิงเจ้าโทโสแบบนี้แหละ เหมาะสมที่สุด สำหรับงานของเขา  

รามิลวางการ์ดที่ยังคงถืออยู่ในมือลง แต่ยังไม่ได้ละสายตาไปจากมันเสียทีเดียว ราวกับต้องการชั่งใจถึงอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอื้อมมือไปกดโทรศัทพ์ต่อไปยังเค้าเตอร์พยาบาล แล้วแจ้งความประสงค์ที่จะขอออกจากโรงพยาบาลในวันนี้ ด้วยเหตุผลที่บอกกับตัวเองว่า เขาใช้เวลาอยู่ที่นี่เนินนานมากแล้ว

..................................................................


นาฬิกา
แขวนขนาดใหญ่เหนือเค้าเตอร์พยาบาล ชี้บอกเวลาเปลี่ยนเข้าสู่กะบ่าย หลังจากที่พยาบาลสาวหลายนางได้ทำการรับส่งเวรกันเสร็จ ต่างก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ของตัวเอง เหลือเอีกไม่กี่นางที่นั่งประจำตรงเค้าเตอร์อยู่ สักครู่เสียงหัวเราะคิกคักของพราวรุ่งก็ดังขึ้น ขณะฉวยโอกาสคว้าซองการ์ดจากมือของพยาบาลรุ่นพี่ หลังจากที่เจ้าของพึ่งจะนำมาฝากไว้ให้กับใครบางคน พร้อมคำขอบคุณในการดูแลช่วยเหลือเขาเป็นอย่างดี ก่อนจะพาร่างสูงๆ เดินจากพวกเธอไป      

“ฮั่นแน่ การ์ดใบเนี้ย..เจ้าของเขาฝากให้วีนะ ไม่ได้ให้พี่นิดาสักกะหน่อย ทำเป็นนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปได้ เดี๋ยวน้ำลายก็ไหลไปเปื้อนซองเขาหมดหรอก”         

“ฉันเขินแทนเจ้าตัวเขาหรอกย่ะ แล้วนี่วีนัสลาหยุดไปตั้งหลายวัน เมื่อไรจะได้กลับมาอ่านก็ไม่รู้..เสียดายจัง”   

“โถ..นั่นสินะ เสียดายจัง..อีกตั้งหลายวันกว่าพี่นิดาจะได้รู้เรื่องของชาวบ้าน” พอพูดจบพราวรุ่งก็หัวเราะคิก  

“ใครว่าเรื่องชาวบ้าน น้องๆ ในวอร์ดก็เหมือนพี่น้องฉันทั้งนั้นแหละ มีแต่กับแกคนเดียวที่ฉันจะถือเป็นศัตรู เอาของชาวบ้านคืนฉันมาบัดเดี๋ยวนี้เลย” พอนิดาฉกการ์ดจากพราวรุ่งคืนมาได้ ก็รีบไขว้ซ่อนไปด้านหลัง แล้วแกล้งทำตาถมึงทึงข่ม      

“ดีนะ..ที่มันเป็นแค่การ์ด ถ้าเกิดริมาฉกผู้ชายจากฝ่ามืออันกำยำของฉันล่ะก็ ไอ้รุ่ง..แกได้ย้ายลงไปอยู่ไอซียูแน่ บอกซะก่อนนะว่าฉันไม่ได้ขู่”          

พยาบาลคนอื่นที่พลอยได้ยินเสียงทั้งคู่หยอกเย้ากัน พากันหัวเราะคิกคักกับอาการของนิดา ผู้นับวันน่าจะกลายเป็นดาวตลกหญิงมากกว่าพยาบาลรุ่นใหญ่          

พอดีพราวรุ่งได้หันไปเห็นพัสวีในชุดกางเกงยีนเสื้อยืด เดินผ่านตรงหน้าเค้าเตอร์ของพวกตนไปจึงร้องเรียก  

“เอ้ย นั่นวีนี่นา วี..วี..พัด-สะ-วี!!” เมื่ออีกฝ่ายยังคล้ายไม่ได้ยิน เธอจึงต้องเรียกชื่อเต็มของเพื่อนอีกครั้ง   

เสียงเรียกตรงเค้าเตอร์ดังพอแทรกเข้ามา ระหว่างที่กำลังเสียบหูฟังเพลงจากโทรศัพท์มือถืออยู่ ทำให้อาการก้มหน้าก้มตาเดินของเจ้าตัวหยุดชะงัก           

เช้านี้พัสวีพึ่งจะนึกได้ในตอนเตรียมจัดกระเป๋าเดินทาง ว่าเธอลืมของฝากบิดาไว้ในล็อกเกอร์ตัวเอง ทำให้ต้องกลับมาที่วอร์ดอีกครั้ง เนื่องจากหยุดคราวนี้มีกำหนดยาวต่อเนื่องหลายวัน เพื่อกลับกรุงเทพฯ ตามที่บอกไว้กับทางบ้าน หลังจากทำการผลัดหลายครั้งหลายครา ด้วยเหตุผลของงาน และความต้องการลึกๆ ที่ไม่อยากจะกลับไปของตนเอง   พัสวีดึงสายหูฟังออก แล้วสาวเท้าเข้าไปหากลุ่มเพื่อนตรงเค้าเตอร์       

“วี..คุณรามิลห้อง 203 เขากลับแล้วนะ แล้วเขาก็ฝากการ์ดไว้ให้ตัวเองด้วย แต่พึ่งจะเดินออกไปเมื่อตะกี้นี้เอง”

พราวรุ่งรีบบอกเพื่อน ขณะนิดายื่นการ์ดที่ถูกพูดถึงส่งให้กับเจ้าตัว แล้วคอยชำเลืองดูว่าฝ่ายรับจะมีปฏิกิริยาเช่นไร เมื่อมีคนไข้หนุ่มหล่อแสดงความสนใจอย่างนี้         

พัสวีใช้ปลายเล็บตวัดเปิดปากซองออก แล้วดึงเอาการ์ดสีขาวที่ปรากฏรูปตัวการ์ตูนหน้าตาทะเล้นในท่วงท่าน่าเอ็นดู โดยมือหนึ่งกำลังยื่นช่อดอกไม้สีขาวส่งให้กับเธอ แต่อีกมือกำลังเกาะกุมหัวใจตัวเอง นั่นยังไม่ร้ายเท่าขาซ้ายของมันมีเฝือกพันอยู่

อีตาคนนี้..ช่างสรรหาอะไรแทนตัวให้คนนึกถึงได้ประหลาดพิลึก..!             

พัสวียังคงบังคับสีหน้าได้เรียบเฉย ก่อนจะพลิกเปิดดู ขณะเดียวกับที่ดอกลีลาวดีแห้งเกือบจะล่วงหล่นลงมาด้วย นัยน์ตาคู่สวยทอแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนกวาดตามองตามลายเส้นหนักๆ จากตัวอักษร ซึ่งเจ้าของลายมือน่าจะจัดว่าเป็นคนที่เขียนตัวหนังสือได้สวยทีเดียว          

'ขอโทษอีกครั้ง สำหรับความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น คุณคือความทรงจำที่ดีที่สุดของผู้ชายคนหนึ่ง ขอให้คุณรู้ว่าทุกครั้งที่ผมเห็นดอกลีลาวดีสีขาว..ผมจะคิดถึงคุณ..

เจ้าของลายมือจบประโยคด้วยตัวอักษรเล็กๆ ในชื่อของตัวเอง  

พัสวีสอดการ์ดกลับเข้าไปในซองดังเดิม โดยไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นยินดี หรือแม้แต่ความปลาบปลื้มสักเพียงนิด  จนคนยื่นซองหันไปแอบไปกระซิบกับพราวรุ่งว่า        

“ทำไมวีนัสไม่เห็นทำหน้าเซอร์ไพรส์เลยอ่ะ แกะซองบัตรเครดิตหน้าตายังดูลุ้นกว่านี้อีก”    

“อืม..นั่นสิ สงสัยเห็นว่ามีผู้หญิงอายุมากแอบเหล่อยู่มั้ง” แม้จะพยักพเยิดรับในตอนแรก แต่ลูกคู่ก็ยังไม่วายขอ‘กัด’สักหน่อย นิดาเลยได้แต่ค้อนประหลับประเหลือกให้         

“ดูเหมือนเขาอยากจะคุยกับวีนะ เสียดาย..คลาดกันนิดเดียวเอง” ลูกคู่ของนิดาบอก    

“แต่ก็ไม่ยอมนั่งรถเข็นออกไปนะ เห็นขาก็ยังเดินได้ไม่ค่อยดี ออกไปแป๊บเดียวแค่นั้น..พี่ว่าเขายังเดินไปได้ไม่ถึงไหนหรอก” นิดารีบเสริมทับ           

“ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก แค่การ์ดขอบคุณธรรมดาน่ะ วีแค่แวะมาเอาของที่ลืมไว้ในล๊อคเกอร์เท่านั่นเอง จะได้มีของฝากติดมือกลับไปให้ที่บ้านด้วย" คำว่า‘บ้าน’ของเธอเป็นที่รู้กันว่าหมายถึงกลับไปหาพ่อที่กรุงเทพฯ “ไปก่อนนะจ๊ะ” พูดเสร็จก็ไม่ลืมโบกมือลาเพื่อนก่อนจาก      

เมื่อได้ของที่ตนตั้งใจจะมาเอาแล้ว พัสวีก็มีท่าทางรีบร้อนเกินกว่าปกติ ทันทีเมื่อเจ้าตัวรีบก้าวเข้าไปในตัวลิฟท์แล้วกดย้ำตรงปุ่มปิดหลายครั้ง รอคอยให้ตัวเลขค่อยเปลี่ยนลำดับชั้นอย่างช้าๆ จนถึงชั้นล่างสุด     

กระทั่งได้ยินเสียง..กริ๊ง..ประตูลิฟท์จึงเด้งเปิดแยกจากกัน พยาบาลสาวรีบบี่ยงตัวหลบคนข้างๆ ก้าวออกมา จากนั้นก็กวาดตาหาร่างสูงๆ ที่น่าจะมีเฝือกอ่อนใส่ตรงเท้าอยู่ วันนี้แผนกผู้ป่วยนอกจัดว่ามีคนไข้หนาตาที่เดียว ถ้าเทียบกับวันปกติ

พัสวีเดินก้าวยาวๆ ไปชะแง้หน้าตรงประตูทางออก แล้ววกกลับเข้ามาภายในอีกครั้ง เมื่อยังไม่พบกับคนที่เธอต้องการเจอ โดยมิทันเห็นชายที่นั่งหลบมุมแอบมองดูตน จากระยะไม่ไกลนัก พร้อมความพลุกพล่านของผู้คนที่กลายเป็นกำแพงสายตาอย่างดี 

เพราะคนไข้หนุ่มยังคงลังเลต่อการจากไปอยู่ ด้วยแอบหวังว่าอีกสักครู่เขาอาจจะได้เห็นพยาบาลสาวอีกสักครั้ง แต่สิ่งที่เขาพบกลับทำให้รู้สึกยินดียิ่งกว่า เมื่อท่าทีของเธอเสมือนกำลังจะมองหาใครสักคนหนึ่ง ซึ่งรามิลมั่นใจหนักแน่นว่าคงต้องเป็นตัวเขาเอง           

กระทั่งใครบางคนที่กำลังลงจากบันไดเลื่อน ร้องเรียกเสียงห้าว      

“วี..ทางนี้..!” 

เสียงเรียกนั้นยังผลให้หญิงสาวรีบหันขวับไปมอง รวมทั้งตัวรามิลเองที่เกือบจะเป็นฝ่ายเรียกเธอด้วยแล้วเหมือนกัน            

เจ้าของเสียงนั้นเป็นชายร่างสูง ผิวสีแทนเกือบเข้ม ส่งยิ้มร่ารีบเดินลงมาหาพัสวีด้วยท่าทางสนิทสนม ส่วนคนถูกเรียกนั้น ก็ดูจะมีอาการดีใจที่ได้พบกับเขาคนนั้นเช่นกัน        

ทันทีเมื่อเขาเดินมาถึงตัวเธอ ชายผู้นั้นก็ทักทายด้วยคำพูดไม่กี่คำ พร้อมกับอาการใช้มือลูบผมหยอกล้อหญิงสาว เพียงชั่วครู่มือนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่ ดึงรั้งตัวเธอให้เข้าไปอยู่ใกล้ชิดกับเขามากกว่าเดิม ไม่มีอะไรจะบ่งบอกความสัมพันธ์ในฐานะอื่นนอกจากคนพิเศษ..คู่รัก..หรืออาจจะลึกซึ้งเกินกว่านั้นแล้ว      

อย่างนี้เองมิน่าเล่า.. เธอถึงไม่ได้สนใจนายแพทย์หนุ่มผู้เพียบพร้อม แล้วเธอจะมาให้ความสำคัญอะไรกับคนไข้ที่พึ่งจะรู้จักอย่างเขา              

รามิลค่อยๆ ยันตัวลุกยืนขึ้น แล้วรีบหันหลังให้กับภาพของคนทั้งคู่ พลางบอกกับตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายว่า พอกันที..เขาเสียเวลามากแล้วกับความรู้สึกไร้สาระที่นี่ ถึงเวลาที่เขาจะต้องกลับไปสู่โลกความจริงของตัวเองแล้ว..

...................................................................

(ถ้าพบคำผิดรบกวนแจ้งด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ)



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เพลิงมาร ตอนที่ 7 : บทที่ 6 การจากลา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4899 , โพส : 22 , Rating : 90% / 27 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1508
เอ่อ...คุณหมอดูไร้จรรยาบรรณจัง...ให้คนไข้ออกก่อนเพราะหึง..อ่ะนะ
PS.  เริ่ดค่าเริ่ด
Name : aoistar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoistar [ IP : 183.89.100.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2553 / 02:07
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1398

ให้กำลังใจจ้า

Name : Fog line < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fog line [ IP : 118.173.236.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2553 / 10:01
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1285
ผู้ชายคนนั้นใครอ่ะ
PS.  อ่านแล้วเม้นต์เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆนะค้าาาา
Name : มาอายะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มาอายะ [ IP : 115.67.38.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ธันวาคม 2552 / 22:01
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1057
โล่งอกไปที  อย่างน้อยคนไข้ก็ฟื้นขึ้นมา



รามิลทำไมไม่ตามไปดูล่ะ

สิ่งที่เป็นอาจจะไม่ใช่อย่างที่เห็นก็ได้
PS.  you'll find me...I promise
Name : เจ้านางน้อยแห่งล้านนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้านางน้อยแห่งล้านนา [ IP : 118.172.60.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2552 / 19:39
# 18 : ความคิดเห็นที่ 907

อ่านแล้ว...อ่านอีก...ก็ยังลุ้น....คุณรามิล...นะ...รามิล.....สู้..สู้

Name : แก้ว_เจ้าจอม < My.iD > [ IP : 115.67.242.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2552 / 01:54
# 17 : ความคิดเห็นที่ 855
พี่ชายแหง๋ ๆ
PS.  มาอ่านนิยายเราบ้างนะ ติชมให้ด้วยยิ่งดีเลย
Name : Chii_Elda < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chii_Elda [ IP : 125.25.110.243 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2552 / 23:07
# 16 : ความคิดเห็นที่ 843
ผู้ชายคนนั้นน่ะ พี่ชายรึเปล่าคะ 55555555+ รามิลเข้าใจผิดเลย (รึเปล่า) เอ๊ะ! ยังไง ไปอ่านต่อดีกว่า
PS.  รักSuperman สุดใจขาดดิ้น
Name : Adella < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Adella [ IP : 124.122.106.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2552 / 00:20
# 15 : ความคิดเห็นที่ 726
ขอทายผู้ชายคนั้นน่ะ พี่ชายชัวร์...ฟันธง !
PS.  เจ้าหญิงผู้เย็นชา
Name : jubjang-จ๊ะจ๋า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jubjang-จ๊ะจ๋า [ IP : 118.172.227.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2552 / 01:55
# 14 : ความคิดเห็นที่ 664
ตอนต่อไปต้องได้เจกันที่ กทม. เดาน่ะ
Name : ณรัญณ์ชญาณ์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ณรัญณ์ชญาณ์ [ IP : 125.26.87.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2552 / 02:18
# 13 : ความคิดเห็นที่ 566

ลืมไปค่ะ ตรงบทสัมภาษณ์ ต้องเป็น ถาม"แทรก"ขึ้นมา นะคะ
 


PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 124.86.170.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มิถุนายน 2552 / 19:20
# 12 : ความคิดเห็นที่ 565
คุณรามิลถอยเอาดื้อๆอย่างนี้หรือคะ  แสดงว่ายังไม่ได้ชอบเข้าขั้นนะ
PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 124.86.170.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มิถุนายน 2552 / 19:06
# 11 : ความคิดเห็นที่ 541

เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ

รายงานตัวเลยแล้วกันนะ

Name : mint-ball < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mint-ball [ IP : 125.27.37.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤษภาคม 2552 / 13:30
# 10 : ความคิดเห็นที่ 218

เด๋วมาติดตามต่อค่ะ แต่ตัวอักษรเล้กไปอ่า อ่านยากกกก


PS.  มันทรมานแค่ไหน ใครๆก็ไม่เห็นจงจำเอาไว้เลย...อย่ารักใครข้างเดียว
Name : »¦สุÐที่šก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ »¦สุÐที่šก [ IP : 118.173.42.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2552 / 14:25
# 9 : ความคิดเห็นที่ 217
ถอดใจซะแหละ

พรุ่งนี้มาใหม่นะคะ
Name : padawan < My.iD > [ IP : 90.3.51.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2552 / 03:57
# 8 : ความคิดเห็นที่ 216
วะหุ้วววว
มาแย้วววววว
แม่มะอยุยึดคอมแม่ๆๆ
คอมตะเองเน่าๆๆ
555555
อ่านๆๆ
หายหัวไปนานน
มาตามอ่านนแล้วฮับบบบ
PS.  +---ถ้าไม่จำก้ไม่ใช่คนแล้ว ไอ้จัยยง่ายยย แบร่ๆ---+
Name : โอ้ววส์ มายยก็อด>//< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอ้ววส์ มายยก็อด>//< [ IP : 124.121.51.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2552 / 12:04
# 7 : ความคิดเห็นที่ 215

มีแฟนแล้วหรอ T_T

อ๊ะ! แต่ไม่แน่เนาะ ต้องติดตามตอนต่อไป...


PS.  อดทนเยี่ยงควาย สู้ตายเยี่ยงแรด!!
Name : โซมุ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โซมุ [ IP : 58.8.65.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2552 / 21:26
# 6 : ความคิดเห็นที่ 214
เรื่องนี้ใครพระเอก ใครนางเอกกันนะ

แต่พัสวีต้องเกี่ยวข้องกับครอบครัวที่รามิลจะแก้แค้นใช่ไหม

ไปอ่านต่อดีกว่า
PS.  เราจะเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น เมื่อมันจากเราไปแล้ว
Name : fiberhaha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fiberhaha [ IP : 119.42.85.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2552 / 14:53
# 5 : ความคิดเห็นที่ 213
ขอบคุณมากนะคะ
ที่ทำให้รู้สึกสุขใจเล็กๆ
เมื่อได้รู้ว่าอย่างน้อย ปาฏิหารย์ก็มีจริง
แม้ว่าจะอยู่แค่ในนิยายก็ตาม
Name : **~Mink~** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ **~Mink~** [ IP : 202.191.13.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มีนาคม 2552 / 22:18
# 4 : ความคิดเห็นที่ 212
TT-TT เลิกสนใจจริงๆหรอ
PS.  I remember the time I knew what happiness was.Let the memory live again.
Name : ~...mm-tiana...~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~...mm-tiana...~ [ IP : 58.9.69.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2552 / 19:47
# 3 : ความคิดเห็นที่ 211
เม้นเป็นกำลังใจให้ค่ะ

PS.   การแต่งนิยายที่ดีต้องออกมาจากใจ
Name : กระปุกออม < My.iD > [ IP : 125.27.186.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2552 / 11:52
# 2 : ความคิดเห็นที่ 210
จวนพบ..คุณอริสรา.แล้วอ๊ะป่าว...และคุณพสวี..มีกิ๊ก...รักมิใช่..ดวงดาวที่พราวแสง...หรือร้อนแรง.เหมือนแสงอาทิตย์ส่อง...กำลัง อิน...
Name : Kaew_ChaoChom [ IP : 58.136.206.167 ]

วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2552 / 03:37
# 1 : ความคิดเห็นที่ 209
ผู้ชายคนนั้นเป็นใครงะ พระเอกจะเลิกสนใจนางเอกจริง ๆ เหรอ ไม่นะ ทำใจมะด้ายยย
Name : sherine_wu_food tech < My.iD > [ IP : 202.28.69.165 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2551 / 23:37
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android