คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เพลิงมาร

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 ความใกล้ชิดจากหัวใจสองดวง


     อัพเดท 26 ก.พ. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : อโนมาตัน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อโนมาตัน
My.iD: https://my.dek-d.com/arnomatan
< Review/Vote > Rating : 93% [ 475 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 103,791
1,761 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 134 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เพลิงมาร ตอนที่ 6 : บทที่ 5 ความใกล้ชิดจากหัวใจสองดวง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6047 , โพส : 18 , Rating : 94% / 18 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





ห้องพักฟื้นเตียงเดียวในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้จะว่าไปก็ไม่ได้เลวร้ายนัก มองเผินๆ ดูคล้ายกับโรงแรมหรูเสียด้วยซ้ำไป จะผิดหน่อยก็ตรงเตียงนอนแบบปรับขึ้นลงด้วยรีโมท กับเสาแขวนน้ำเกลือเท่านั้น แต่ด้วยร่างกายที่ยังไม่อาจขยับเขยื้อนได้สะดวก ทำให้รามิลอดรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องทนติดแหงกอยู่บนเตียงไม่ได้

“โฮ้ย..น่าเบื่อชะมัด..” สีหน้าคนไข้บอกความเบื่อหน่ายสุดๆ ตามด้วยการโยนรีโมททิ้งบนเตียง เพราะหลังจากที่ได้กดปุ่มเปลี่ยนกลับไปมาหลายรอบ แต่สุดท้ายก็ยังไม่พบสิ่งที่น่าสนใจ        

หลายครั้งเมื่อเขารู้สึกเหนื่อยล้ากับการทำงาน ความปรารถนาเดียวของวิศวกรหนุ่ม คือการได้เอนกายหลับสนิทสักงีบบนเตียงนุ่มๆ ซึ่งก็น่าจะใกล้เคียงกับสภาพที่เกิดจริงตอนนี้ ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเขาได้เรียนรู้ว่าการหลับๆ ตื่นๆ อยู่กับกองงาน เป็นเรื่องน่าพิศมัยรื่นรมย์กว่า หากต้องนอนเหยียดยาวแบบไร้กำหนดเวลาเช่นนี้     

ในครั้งที่เขายังต้องใช้ชีวิตอยู่ในต่างแดน ชื่อของรามิลเคยถูกจัดในลำดับต้นว่าเป็น‘ไอ้บ้างาน’ ความเป็นหนุ่มเอเชียจากประเทศเล็กๆในตำแหน่งวิศวกรระดับสูง ทำให้เขายิ่งต้องพัฒนาตนพร้อมสำหรับการแข่งขัน โดยเฉพาะสังคมตะวันตกที่พร้อมจ่าย และวัดฝีมือคนด้วยมูลค่าการตอบแทนด้วยเงินมหาศาล       

ทว่าในวันนี้เงินกลับไม่ใช่ที่สุดแห่งความต้องการแล้ว ชีวิตการทำงานกว่าเจ็ดปีในยุโรป ทำให้เขาหามันได้มากพอจะกลับมาใช้ชีวิตในประเทศอย่างสบาย หากสิ่งเดียวที่ยังติดค้างในหัวใจ คือการสะสางปมในอดีตให้กับผู้เป็นบิดา

ชายหนุ่มไม่อยากเสียเวลาพักฟื้นนานนัก ความน่าอึดอัดในห้องสี่เหลี่ยมแคบกับสายน้ำเกลือระโยงระยาง เหลือที่เขาจะทนรับต่อไป สิ่งที่เขาต้องการที่สุดตอนนี้คือการสูดอากาศภายนอก คนไข้ชะเง้อมองตรงกระจกใสตรงบานประตู แต่เมื่อไม่เห็นใครก็หันไปคว้าเครื่องกดสัญญาณ สักครู่ร่างระหงคุ้นตาก็ก้าวเข้ามา ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆ

“นึกว่าคุณจะไม่ยอมเข้ามาที่ห้องนี้ซะแล้ว” เสียงห้าวทุ้มเจตนาหยอกเย้า อารมณ์เปลี่ยนแปลงได้ทันใด  

“ดิฉันต้องมาตามหน้าที่ค่ะ คุณต้องการให้ช่วยอะไรล่ะคะ”        

“ผม..อยากจะ..เข้าห้องน้ำ”           

พัสวีแทบจะถอนลมหายใจ ก่อนเข้าไปช่วยพยุงชายหนุ่มให้เขยิบลงจากเตียง แต่พอเท้าแตะพื้นได้เท่านั้น พ่อคนไข้ตัวดีก็ยิงประโยคที่ไม่เข้าหูเธออีกแล้ว

“เออ..ผมเปลี่ยนใจดีกว่า ตอนนี้ผมอยากจะไปเดินออกกำลังกายเล่นข้างนอก แล้วก็..อยากให้คุณเป็นคนพาไปด้วย” เจ้าตัวพูดเอาดื้อๆ ขณะที่มือเล็กทั้งสองนั้นยังบีบกระชับอยู่ที่ต้นแขนเขา

“ดิฉัน..มีหน้าที่ดูแลผู้ป่วยประจำอยู่ในวอร์ดเท่านั้นค่ะ ถ้าจะออกไปได้ก็ในกรณีพิเศษเฉพาะสำหรับ..ผู้ป่วยที่มีอาการทางประสาท หรือผู้พิการซ้ำซ้อน..เท่านั้น” พยาบาลสาวเน้นเสียงหนักชัดเจนกับตัวอย่างที่เธอเอ่ยถึง

“งั้น..คุณจะคิดว่าผมเป็นคนไข้ทั้งสองประเภทนั่นเลยก็ได้”       

ชายหนุ่มพูดพร้อมเดินกะโพลกกะเพลกมานั่งบนรถเข็น ซึ่งได้ขอให้พยาบบาลเวรก่อนจอดทิ้งไว้ พอเห็นอาการยืนอึ้งของเธอได้ เขายิ่งกระหยิ่มชอบใจ          

“ผมรู้น้า คุณคงอยากให้ผมหายไวๆ จะได้รีบไปให้พ้นๆ” คนพูดเอียงหน้าฉายดวงตาคมกริบขึ้นมองร่างที่ยืนนิ่งอยู่

คำพูดนั้น..หากฟังเผินๆ คนอื่นอาจเข้าใจว่าเธอถูกคนไข้พ้อ แต่ลึกลงไปพัสวีรู้ดีว่าชายตรงหน้าเจตนาแฝงอะไรมากว่า แล้วก็คงไม่พ้นเรื่องที่เธอเคยว่าเขาเอาไว้นั่นเอง         

“ในฐานะของพยาบาล พวกเราอยากให้คนไข้ได้กลับบ้านเร็วๆ ค่ะ”       

“แล้วถ้าเป็นในฐานะของคนที่ทำงานบริการ แต่กลับไม่ชอบขี้หน้าลูกค้าล่ะครับ” คนไข้หนุ่มไม่รอเอาคำตอบ

“เอาเถอะ แค่คุณยอมพาผมไปข้างนอก ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรให้คุณต้องลำบากใจอีก”     

รอยยิ้มสดใสที่ส่งให้หญิงสาวคราวนี้ ทำให้ใบหน้านั้นดูราวกับเด็กหนุ่ม พัสวีลังเลอยู่สักครู่ ถึงได้ตัดสินใจเข็นรถพาคนป่วยออกไปตามที่ถูกขอร้อง



รถนั่งสองล้อที่มีขวดน้ำเกลือแขวนไว้ทางด้านบน ถูกเคลื่อนมาพร้อมกับคนไข้หนุ่ม ผ่านหน้าเค้าเตอร์พยาบาล โดยมีสายตาพยักพเยิดของพยาบาลหัวหน้าเวร ส่งให้เป็นเชิงรับรู้การพาคนไข้ออกนอกแผนก     

พัสวีเข็นพาคนป่วยลัดเลาะไปตามทางทอดยาวที่เชื่อมต่อกันระหว่างตัวตึก แดดอ่อนเริ่มสาดตามแนวระเบียง พร้อมสายลมเย็นพริ้วผ่าน รามิลพยายามสูดอากาศเข้าปอดลึกสุดแล้วผ่อนออก พึ่งจะรู้สึกถึงความสดชื่นของคนป่วยเป็นครั้งแรก   

กระทั่งรถเข็นคนไข้เคลื่อนมาถึงสวนหย่อมที่มีเงาไม้ใหญ่แผ่คลุม ถัดไปเป็นไม้พุ่มสลับกับไม้ดอกหลากสี ยังความร่มรื่นสบายตาแก่ผู้ป่วยที่ต้องการเยียวยา โดยเฉพาะสำหรับคนไข้ที่ยังอยู่ในระยะพักฟื้นอย่างเขา     

รถสองล้อนั่งกำลังเคลื่อนผ่านแนวต้นลีลาวดีที่กำลังผลิดอกงามสะพรั่ง ดอกไม้สีขาวกระจัดกระจายตัดกับลานหญ้าเขียวชอุ่ม เป็นความสบายตาที่คนป่วยปรารถนาจะได้พบเห็น แล้วคำถามหนึ่งก็ผุดมากลางหัวใจ แม้นไม่เข้าใจว่า เหตุใดจึงต้องการฟังคำตอบจากเธอผู้นี้           

“ในเวลาที่คุณเห็นคนไข้กำลังจะสิ้นใจตาย คุณรู้สึกยังไงครับ” รามิลทำลายความเงียบระหว่างพวกเขา ขณะที่สายตาทอดเหม่อมองไกลออกไปราวกับกำลังรำลึกถึงอะไรบางอย่าง         

“เราเห็นภาพแบบนั้นจนชินตาแล้วค่ะ” เสียงตอบราบเรียบเสมอกัน      

“นั่นสินะ พวกคุณคงจะรู้สึกเฉย..ชา หรืออาจจะแทบไม่รู้สึกอะไรเลย” น้ำเสียงแฝงแววประชดประชันในที  

“คงอย่างนั้นมั้งคะ เพราะอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นบ่อยๆในชีวิตของเรา มันก็ไม่ได้ต่างจากเรื่องปกติทั่วไป”   

คำบอกราวกับคนไม่มีหัวใจ เล่นเอาคนฟังถึงกับต้องเงียบงันไป        

กระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่วิ่งตัดมาทางสนามหญ้า เสียงห้าวใหญ่เรียกแล้ววิ่งมาหยุดหอบใกล้ๆ   

“คุณพยาบาล..คุณพยาบาล ช่วยเมียผมด้วย เธอเป็นไรก็ไม่รู้คุยกันอยู่ดีๆ ก็ฟุบนิ่งไปเลย”    

“แล้วเธออยู่ไหนคะ” คนย้อนถามมีสีหน้าตกใจ         

“ตรงโน้นครับ” ชายวัยเกือบสี่สิบชี้มือผ่านต้นไม้ใหญ่ที่มันคอยบังอยู่       

“คุณรีบไปตามเวรเปลข้างในนะ เดี๋ยวฉันจะไปดูคนไข้ก่อน” เสียงรัวสั่งอย่างเร็ว    

จากนั้นพัสวีก็รีบหันมาบอกคนไข้ตนเอง ด้วยสายตามีกังวล “คุณรอฉันก่อนนะ..อย่าไปไหน”     

พอเธอวิ่งไปถึงภาพที่กระตุกหัวใจให้สั่นไหวก็ปรากฏขึ้น เมื่อพบร่างสตรีในชุดคนไข้กำลังนอนหงายบนพื้นหญ้า แล้วมีเด็กหญิงร่างเล็กกำลังแนบแก้มเหนืออกผู้เป็นแม่ น้ำตาของหนูน้อยอาบเอ่อเต็มสองข้างแก้ม    

“แม่จ๋า..แม่..แม่ของหนูเป็นอะไร..แม่จ๋า..แม่ตื่นสิ!” เสียงสะอื้นส่งให้ร่างเล็กๆ ของหนูน้อยสั่นไปทั่วทั้งตัว   

“หนู ปล่อยมือจากแม่ก่อนนะจ๊ะ”

พัสวีรีบดึงตัวเด็กน้อยออกจากอกผู้เป็นแม่ ขณะที่ร่างเล็กก็พยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างเต็มที่ ดังนั้นเธอจึงรีบมองหาคนช่วย ด้วยเพราะรู้ว่าเหลือเวลาไม่มาก แล้วหากคนเจ็บมีปัญหากับระบบทางเดินหายใจ เธออาจต้องเร่งทำซีพีอาร์และต้องทำอย่างด่วนที่สุดด้วย          

ดังนั้นเมื่อคนไข้เห็นพยาบาลสาวกำลังต้องการคนช่วยเหลือ เขาจึงกระชากสายน้ำเกลือออก แล้วลากขาโขยกแขยกเดินเข้าหาพัสวี จนลืมอาการเจ็บของตนเองไป          

“คุณช่วยจับเด็กไว้ก่อนนะ” พัสวีร้องสั่ง ขณะจับร่างเล็กส่งให้ชายหนุ่มรับ     

เด็กน้อยยังคงดิ้นรนขัดขืนผู้ที่พยายามจะพรากตัวเธอจากอกผู้เป็นแม่ แต่ไม่อาจจะสู้อ้อมแขนแข็งของผู้ชายตัวโตที่กำลังเกี่ยวกระหวัดตัวเธอไว้             

“ฮือ..ปล่อยหนูนะ หนูจะหาแม่..แม่จ๋า!” สองมือเล็กๆ ทุบตีไหล่กว้าง น้ำตาของเด็กหญิงไหลพรั่งพรูไม่หยุด จนหัวใจของชายหนุ่มอ่อนยวบ ครั้งหนึ่งนานมากแล้ว เขาก็เคยอยู่ในสภาพเดียวกับเด็กน้อยผู้นี้       

หลังจากที่พัสวีใช้ปลายนิ้วกดลงตรงชีพจรบริเวณลำคอของคนเจ็บ สีหน้าของเธอก็ไม่สู้ดีนัก เพราะสิ่งที่กลัวกลายเป็นจริงดังคาด เธอไม่พบอาการตอบสนองจากชีพจรในตัวคนไข้แล้ว เจ้าตัวจึงต้องรีบทำการปั้มหัวใจอย่างเร็วที่สุด  

พยาบาลสาวรีบใช้สองมือประสานกัน แล้วกดทิ้งน้ำหนักตัวลงไปบนหน้าอกของคนไข้ เธอยังคงกดกระแทกด้วยน้ำหนักมือสม่ำเสมอ หนักหน่วงเป็นจังหวะๆ ตามแบบที่ได้เรียนรู้ในวีชาชีพ

แต่เมื่อร่างนั้นยังคงแน่นิ่ง พัสวีตัดสินใจใช้มือบีบระหว่างแก้มเพื่อให้ริมฝีปากของผู้ป่วยแยกออกจากกัน เธอส่งผ่านอากาศจากตัวเองเข้าสู่ร่างกายที่นิ่งสนิทนั้น แล้วกลับมาเร่งปั้มหัวใจเธออีกครั้ง ด้วยลักษณาการของผู้ที่พยายามจะยื้อชีวิตต่อสู้กับมัจจุราช       

“สู้สิคะ คุณได้ยินฉันมั้ย ลูกสาวของคุณแกยังอยู่ตรงนี้นะ แกยังอยู่ใกล้ๆ ลืมตาขึ้นมาดูเธอสิ” เสียงพูดของพัสวีสั่นเล็กน้อย พร้อมกับมือที่ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป         

เด็กหญิงในอ้อมกอดของชายหนุ่มยังคงแผดเสียงร้องไห้จ้าอยู่ แม้จะอ่อนแรงดิ้นรนขัดขืนแล้ว อาจเป็นเพราะสัมผัสที่เธอได้รับจากการปลอบโยนนั้น มีแววความอบอุ่นปลอดภัย แต่ท่าทางของหนูน้อยยังอยู่ในอาการเสียขวัญ

“คุณได้ยินเสียงแกมั้ย..ได้โปรด..อย่าทอดทิ้งเขาไปเลย” คราวนี้เสียงของพัสวีสั่นกว่าเดิม    

เมื่อหนูน้อยได้ยินคำพูดพยาบาลสาว คำถามปนเสียงสะอื้น ก็พรั่งพรูออกมาจนแทบจับใจความไม่ได้   

“แม่จ๋า..แม่จะทิ้งหนูไปไหน แม่ต้องอยู่กับหนูสิ แม่สัญญาว่าจะกลับบ้าน..หนูไม่ดื้ออีกแล้ว..แม่อย่าผิดสัญญานะ” เด็กหญิงสะอื้นฮักๆ ท่าทางของหนูน้อยดูราวกับจะขาดใจ ดวงหน้าน้อยแดงก่ำ ช้ำไปด้วยคราบน้ำตา   

รามิลไม่อาจทนมองภาพที่ทำให้หัวใจของเขาถูกกระชากอย่างแรง รู้สึกถึงอะไรบางอย่างทีเริ่มตีบตันในลำคอ กับอาการร้อนผ่าวในดวงตากะทันหัน สิ่งที่เกิดขึ้นราวกับภาพซ้อนเหตุการณ์ที่มันเคยเกิดขึ้นกับเขามาแล้ว แทบไม่อยากคิดว่า ถ้าเด็กน้อยต้องสูญเสียผู้เป็นแม่ไป ภาพเหล่านี้คงจะติดตรึงในหัวใจของเธอไปเนิ่นนานเท่าใด      

ดังนั้นหากมีใครสักคน..เป็นผู้กำหนดการมีชิวิตอยู่หรือการจากไปของผู้หญิงคนนี้  โปรดอย่าพึ่งพรากวิญญาณของผู้เป็นแม่จากหัวใจดวงน้อยนี้เลย    

.........................................................................



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เพลิงมาร ตอนที่ 6 : บทที่ 5 ความใกล้ชิดจากหัวใจสองดวง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6047 , โพส : 18 , Rating : 94% / 18 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1631
ขอให้ฟื้นด้วยเถิด
PS.  มาเม้มท์ให้แล้วนะ สู้ ๆ
Name : ตะบองเพชรจิ๋ว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตะบองเพชรจิ๋ว [ IP : 113.53.43.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ธันวาคม 2553 / 17:24
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1368
อ๊าก    สะเทือนอารมณ์
PS.   รักน้า จิง
Name : แมวถ้วยฟู < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แมวถ้วยฟู [ IP : 202.91.18.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มกราคม 2553 / 21:05
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1167
 หูย..ตอนนี้อ่านแล้วซึ้งสุดๆอะ

แง้.....ภาวนาด้วยอีกคนอิอิ

อ่านแล้วอินอะ ตอนนี้  ซึ้ง เศร้ามากกกกกกกกก 
PS.   ถ้าพยายามแล้ว อย่าคิดว่ามันไม่สำเร็จ วันหน้ายังรอให้คุณผ่านไปเสมอ
Name : NT_loven\'mew < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NT_loven\'mew [ IP : 124.120.204.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2552 / 12:36
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1050
แก่งแย้ง --> แก่งแย่ง

ที่จริงความรู้สึกที่เห็นคนตายแล้วจะชิน  ของพวกบุคลากรใน รพ น่าจะเป็นสลดใจมากกว่าค่ะ

ถึงจะเห็นบ่อย ๆ เราก็ยังรู้สึกเศร้า สลด  แต่ไม่ใช่ไม่รู้สึกนะ

มันเป็นความรู้สึกปลงมากกว่า (จากประสบการณ์ตอนอยู่ รพ)
PS.  you'll find me...I promise
Name : เจ้านางน้อยแห่งล้านนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้านางน้อยแห่งล้านนา [ IP : 118.172.89.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2552 / 14:03
# 13 : ความคิดเห็นที่ 906
อ่านแล้วคิดถึง....ม่ามี้..อะป่าว
Name : แก้ว_เจ้าจอม < My.iD > [ IP : 115.67.242.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2552 / 01:42
# 12 : ความคิดเห็นที่ 854
อ่านแล้วจุกค่ะ

ชีวิตไม่มีคำว่าแน่นอน
PS.  มาอ่านนิยายเราบ้างนะ ติชมให้ด้วยยิ่งดีเลย
Name : Chii_Elda < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chii_Elda [ IP : 125.25.110.243 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2552 / 23:03
# 11 : ความคิดเห็นที่ 842
รามิลยังเจ้าเล่ห์ได้อีกรึเปล่าคะ ว่าแต่พัสวีนี่เก่งมากเลยนะคะ 5555+ จะหายมั้ย ขอให้หายเถอะ
PS.  รักSuperman สุดใจขาดดิ้น
Name : Adella < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Adella [ IP : 124.122.106.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2552 / 00:10
# 10 : ความคิดเห็นที่ 724
โอยปรับอารมณ์ตามไม่ทันแล้ว
แบบว่าตอนที่แล้วตล๊กตลก...พอมาตอนนี้เศร้าเคล้าน้ำตาซ๊ะงั้น  

PS.  เจ้าหญิงผู้เย็นชา
Name : jubjang-จ๊ะจ๋า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jubjang-จ๊ะจ๋า [ IP : 118.172.227.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2552 / 01:44
# 9 : ความคิดเห็นที่ 663
เศร้า อินจนน้ำตาซึมเขียนได้ดีมากเลย
ว่าแต่รามิลเป็นวิศวกรหนุ่มน่าจะมาคู่กับวิศวกรสาวอย่างเปิ้ลน่ะ เหอๆๆๆ
Name : ณรัญณ์ชญาณ์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ณรัญณ์ชญาณ์ [ IP : 125.26.87.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2552 / 02:10
# 8 : ความคิดเห็นที่ 573

ง่า ตอนนี้ อ่านเเล้วเศร้าจังเลยค่า ทำให้ รักเเม่มากขึ้น อิอิ

Name : kumimeio < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kumimeio [ IP : 125.25.143.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มิถุนายน 2552 / 06:26
# 7 : ความคิดเห็นที่ 546
โอยๆๆๆ ตอนนี้อ่านแล้วน้ำตาซึม - - อย่าไปนะคะ อย่าทิ้งน้องเค้าไปน้า
PS.  สิ่งต่างๆ รอบตัวซับซ้อนเท่าที่มันจำเป็น ไม่มากไปกว่านั้น ถ้าเรายังไม่อาจเข้าใจมันได้ทั้งหมด ขอให้อย่างน้อยเราเข้าใจตัวเองว่า เราปฏิสัมพันธ์กับสิ่งรอบข้างอย่างไร และควรวางตัวอยู่ในจุดไหน...
Name : sarawali < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sarawali [ IP : 222.123.152.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤษภาคม 2552 / 20:40
# 6 : ความคิดเห็นที่ 208
อ๊าๆๆ
ย้ายเครื่องมาเพื่อเม้น
เซงเลยย
เครื่องนั้นไฟล์ดาวโหลดเยอะมากก
เครื่องเลยช้า
อารมเสียย
เซงๆๆๆๆ
ไม่มีอารมอ่านแล้ว
55555+ ย้อเย่นนนนะฮับบบ
PS.  +---ถ้าไม่จำก้ไม่ใช่คนแล้ว ไอ้จัยยง่ายยย แบร่ๆ---+
Name : โอ้ววส์ มายยก็อด>//< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอ้ววส์ มายยก็อด>//< [ IP : 124.122.219.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2552 / 21:34
# 5 : ความคิดเห็นที่ 207
สู้ๆนะค้า..............
Name : ยมฑูตน้อย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยมฑูตน้อย [ IP : 125.24.13.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2552 / 20:08
# 4 : ความคิดเห็นที่ 206
มาอ่านตามคำเชิญค่ะ

ไปอ่านต่อดีกว่า

แต่พยาบาลเวลาเห็นคนจะตายแล้วชินหรอ

คิิดว่าพัสวีจะตอบว่าสะเทือนใจทุกคร้ังที่เห็นหรอก
PS.  เราจะเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น เมื่อมันจากเราไปแล้ว
Name : fiberhaha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fiberhaha [ IP : 119.42.85.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2552 / 14:42
# 3 : ความคิดเห็นที่ 205
ฮือ...ตอนนี้เศร้าจังสงสารเด็กเล็กๆ
หวังว่าตอนค่อไปคงไม่มีใครสูญเสียนะคะ...
Name : **~Mink~** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ **~Mink~** [ IP : 202.191.13.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มีนาคม 2552 / 22:14
# 2 : ความคิดเห็นที่ 204
เม้นเป็นกำลังใจให้ค่ะ

PS.   การแต่งนิยายที่ดีต้องออกมาจากใจ
Name : กระปุกออม < My.iD > [ IP : 125.27.186.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2552 / 11:51
# 1 : ความคิดเห็นที่ 203
เหตุการณ์เจาะจง...ชัดเจนเกินไป..มั๊ยอะ...แต่ขออ่านตอนต่อไปก่อนนะ..
Name : Kaew_ChaoChom [ IP : 58.136.206.167 ]

วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2552 / 03:17
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android