THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,111 Views

  • 65 Comments

  • 176 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    697

    Overall
    10,111

ตอนที่ 8 : ๐๓_การพบกันของโชคชะตา(?) 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 พ.ค. 62


๐๓ : การพบกันของโชคชะตา(?)


126 Best Indochine House Decoration Images On Pinterest - Decoration Style Colonial - Rendernova.com


...


"ห้องอาหารที่นี่อร่อยดี โดยเฉพาะอาหารไทย พี่ชอบ" เสียงใสของคุณหนูใหญ่เอ่ยขึ้นพลางตักอาหารเข้าปาก

เธอและน้องชายเดินทางมาถึงประเทศไทยเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว ความตื่นเต้นที่ไม่ได้กลับมานานทำให้เธอลืมอาการเจ็ทเล็ทที่ควรมีไปเสียสนิท และความอยากอาหารไทยต้นตำรับทำให้น้องชายพาเธอมาที่นี่ ห้องอาหารไทยอันเลื่องชื่อของโรงแรมวิชาญา 

"พี่น้ำจะมาอยู่ที่นี่กี่วันครับ" คำถามของน้องชายทำเอาหญิงสาวหน้ามุ่ย

"ถามอย่างงี้เหมือนอยากให้พี่กลับไว ๆ เลย"

"เปล่าครับ"

"พี่ยังไม่รู้เลย แต่คงจะอยู่จนกว่าภารกิจจะสำเร็จ" คำว่า ภารกิจ สะกิดให้ปฐพีต้องเงยหน้ามาสบตากับพี่สาว รอยยิ้มกว้างตรงหน้าทำเอาเขารู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ขึ้นมา รู้สึกเหมือนภารกิจที่ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับตนเอง

"ภารกิจ?"

"ก็ภารกิจช่วยให้นายคืนดีกับคุณหญิงไง" นั่นปะไร เขาเดาผิดเสียที่ไหน ปฐพีทำหน้าปั้นยากไม่รู้จะเอ่ยปฏิเสธพี่สาวอย่างไร ไม่รวมคนรักตั้งแต่เด็กจนโตก็มีแต่ครอบครัวเท่านั้นที่เขายอมลงให้

"ผมว่าพี่ไม่น่าจะต้องลำบาก" เอ่ยปฏิเสธอย่างอ้อม ๆ แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับส่ายหัว

"ลำบากอะไร เพื่อน้องชายคนเดียวพี่ทำได้ ไม่รบกวนเลยสักนิด" 

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ รับรองงานนี้คุณหญิงจะต้องคืนดีกับนายแน่ ๆ เนี่ย พี่เตรียมแผนไว้ให้หมดแล้ว ถ้าทำตามนี่นะ รับรองเวิร์ค" ใบหน้ามุ่งมั่นทำให้คนเป็นน้องพูดไม่ออก รู้สึกขนลุกซู่เมื่อได้ยินคำว่า แผน ทำใจแล้วว่างานนี้จะต้องวุ่นวายมากกว่าเดิมแน่ ๆ ถ้ามีคุณหนูใหญ่เข้ามาเกี่ยวข้องแบบนี้

"ตามใจพี่น้ำเถอะครับ" ปฐพีลอบถอนหายใจไม่ให้พี่สาวเห็น

สองพี่น้องคุยกันไปทานอาหารกันไป รอยยิ้มและเสียงหัวเราะหลุดออกมาเป็นระยะ ๆ โดยเฉพาะกับหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่ดูจะร่าเริงตลอดเวลา แต่ที่แปลกไปเห็นจะเป็นรอยยิ้มของนายน้อยแห่งธนกิจโภคิณที่ปรากฏออกมาบ่อยครั้งมากที่สุด


ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่ากำลังถูกจับจ้องจากชายคนหนึ่งผ่านกระจกด้วยแววตาคับแค้นจากข้างนอกห้องอาหาร ฝ่ามือกำหมัดแน่นพร้อมปล่อยใส่หน้าใครสักคนที่ทำให้เขาโกรธ




"ผมจองโต๊ะที่ห้องอาหารแสงดาราไว้และสั่งอาหารไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ" คุณชายหนุ่มละสายตาจากภาพตรงหน้ามาพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องอาหารที่ว่า โดยมีพนักงานโรงแรมตั้งแต่ยามไปจนถึงพนักงานทั่วไปก้มหัวให้ตลอดทางเมื่อเดินผ่าน 

วิชาญา เป็นโรงแรมในเครือวิชชากรที่มีเขาดำรงตำแหน่งรองประธานพ่วงผู้ถือหุ้นสูงสุดรองจากผู้เป็นพ่อ ดังนั้น ที่นี่ถือได้ว่าเป็นถิ่นของเขา การที่มันกล้าพาผู้หญิงคนอื่นมากินข้าวที่นี่นับว่าหยามน้ำหน้ากันไม่น้อย

ร่างสูงสง่าเดินเลี้ยวไปทางโต๊ะที่ชายหญิงสองคนกำลังมีความสุขกับทานอาหารโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังมีพายุคลั่งพัดไปหา เลขาหนุ่มเมื่อมองตามสายตาของเจ้านายไปก็ต้องตบหน้าผาก รู้ว่างานนี้ต้องมีเรื่องแน่ รีบเดินตามเจ้านายที่ก้าวเท้าเร็วไปหาเป้าหมาย แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากห้าม

พลั่ก!

"ว้าย! นี่มันอะไรกันเนี่ย?!"

เสียงหมัดกระทบหน้าอย่างแรงจนคนโดนต้องลงไปนอนกองที่พื้น พร้อมเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว บอดี้การ์ดที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ รีบเข้าไปประชิดตัวนายทันทีพร้อมจะเข้าชาร์ตชายหนุ่มหน้าหล่อที่อยู่ดีไม่ว่าดีมาฝากหมัดไว้บนหน้าของคนเป็นเป็นเจ้านาย ถ้าฝ่ายที่นั่งกองอยู่กับพื้นไม่ยกมือห้ามเสียก่อน

"พี่ชายใหญ่" คำเรียกฝ่ายตรงข้ามทำให้คุณหนูใหญ่หันไปมองหน้าคนที่มาต่อยน้องชายของเธอก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

"นะ นาย! อะไรกัน! รู้จักกันเหรอ!?"

"กล้าดีเหมือนกันนี่ที่พากันมาที่นี่" คำถามของหญิงสาวไม่เข้าไปในโสตของชายหนุ่มทั้งสองที่กำลังยืนจ้องหน้ากัน คนหนึ่งมีแววตานิ่งสงบในขณะอีกคนหนึ่งโกรธเกรี้ยว คุณชายหนุ่มที่ยิ่งเห็นหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนในขณะที่น้องสาวของเขาร้องไห้แทบตายก็ยิ่งโมโห

"พี่ชายใหญ่" แม้จะไม่เข้าใจนักว่าชายตรงหน้าโกรธอะไรตนจนถึงกับต้องใช้กำลังแต่ปฐพีก็ยังเอ่ยทักอีกฝ่ายด้วยความสุภาพ

"หึ! นับจากนี้ห้ามแกยุ่งกับน้องฉันอีก จะไปเสวยสุขกันที่ไหนก็ไป" สิ้นคำก็เดินจากมาท่ามกลางสายตาไม่เข้าใจของคนที่ยืนอยู่ที่เดิม โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่ที่งุนงงและไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดที่สุด

"อะไรกันอาหลง?! หมอนั่นเป็นบ้าอะไร น้องอะไร" 

"นั่นคุณชายใหญ่เป็นพี่ชายของ ฟ้า"

"หะ! พี่ชายของคุณหญิงน่ะเหรอ!" คำตอบจากน้องชายทำเอาคุณหนูใหญ่ตกตะลึงไม่น้อย ไม่คาดฝันว่าคู่กรณีในวันนั้นจะกลายเป็นหม่อมราชวงศ์

"ครับ"

"เขาต่อยนายเรื่องอะไร" คนเป็นพี่เอ่ยถาม รู้สึกไม่พอใจมากที่น้องชายโดยทำร้าย

"ผมไม่แน่ใจ"

ดูเหมือนน้องชายจะยังไม่อยากตอบคำถามเธอเท่าไหร่ คุณหนูคนโตจึงทำเพียงแค่ถอนหายใจ ระงับความอยากรู้ไว้แค่เพียงนี้

และโชคดีที่ปฐพีจองห้องอาหารทั้งห้องไว้จึงไม่มีใครรู้เห็นเหตุการณ์นี้นอกจากพวกเราให้เป็นเรื่องใหญ่








ร่างสูงสง่าเดินไปยังห้องอาหารที่นัดพบคู่ค้าไว้ ใบหน้าทะมึนนั้นทำให้ไม่มีใครกล้าทัก แม้แต่คนสนิทอย่างรพีก็ยังต้องสงบปากสงบคำ กระทั่งมาถึงโต๊ะที่จองไว้ก็พบว่ามีคนมารออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหล่อจากบึ้งตึงแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ อย่างแสนสุภาพราวกับเปลี่ยนหน้ากาก พร้อมค้อมศีรษะให้อย่างขอลุแก่โทษคนที่อายุมากกว่า

"สวัสดีครับ ขอโทษด้วยที่มาช้า"

"ไม่เป็นไร ๆ อาคุณชายเชิญนั่ง ๆ" ภาษาไทยสำเนียงจีนหลุดออกมาจากปากชายวัยกลางคนตรงหน้า คุณชายหนุ่มพยักหน้ายิ้มน้อย ๆ ก่อนจะนั่งลงตามคำเชื้อเชิญ "นี่อาหยก หยกมณี ลูกสาวผมเอง อาหยกทักทายอาคุณชายซี"

คุณชายใหญ่หันไปสบตาหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอทักทายเขาด้วยท่าทางขวยเขิน "สวัสดีค่ะคุณชาย ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ไม่รู้มาก่อนว่าเสี่ยดิลกจะพาลูกสาวมาด้วย แต่ท่าทางของสองพ่อลูกทำให้คุณชายหนุ่มพอจะเดาจะจุดประสงค์ที่พาเธอมาด้วยออก 

มันแทบจะกลายเป็นเรื่องปกติเมื่อใครก็ต่างอยากให้ลูกสาวคบหากับเขาทั้งนั้น ไม่ได้หลงตัวเองแต่คนที่เพียบพร้อมไปด้วยรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติอย่างเขาใคร ๆ ก็อยากเข้าหาทั้งนั้น มีแต่เขาเองนั่นแหละที่เลือกจะไม่จริงจังกับใคร เพราะยังไม่พร้อมแม้วัยจะเลยสามสิบแล้วก็ตาม

"คุณชายทานนี่นะคะอร่อยมากเลย หยกตักให้" แม่สาวท่าทางเขินอายก่อนหน้าเริ่มออกอาการรุก เมื่อคุณชายหนุ่มไม่มีท่าทีจะสนใจเธอ เอาแต่คุยเรื่อวธุรกิจไม่หยุดกับพ่อของเธอ

"ขอบคุณครับ อาหารที่นี่ทุกเมนูผมลองชิมเองทั้งหมด ดีใจที่ถูกปากคุณหยก" หน้าหญิงสาวแตกดังเพล้ง ลืมไปเลยว่านี่เป็นโรงแรมของชายหนุ่ม ถ้าไม่รู้รสชาติอาหารสิแปลก

"เอ่อ ค่ะ แหะ ๆ" 

"ถึงไหนแล้วนะครับเสี่ย" เขาหันกลับไปสนใจคู่สนทนาตรงหน้าซึ่งเป็นพ่อของเธอต่อ

การคุยธุรกิจดำเนินไปเรื่อย ๆ หญิงสาวคนเดียวบนโต๊ะดูจะถูกเมินจากชายหนุ่ม เขาไม่มีท่าทีสนใจเธอสักนิด ทำให้สาวสวยอย่างเธอรู้สึกเสียหน้าหน่อย ๆ

ฝ่ายคุณชายหนุ่มเองถ้าเขาอยู่ในอารมณ์ปกติเขาคงจะรับไมตรีหญิงสาวบ้างด้วยการไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อเพื่อธุรกิจจะได้ไม่สะดุด แต่ตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดีเกินกว่าที่สานสัมพันธ์กับใครทั้งนั้น

ยิ่งนึกถึงใบหน้าของคนสองคนต้นเหตุก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด จนต้องลอบระบายลมหายใจบ่อย ๆ เลขาหนุ่มเข้าใจอารมณ์ของเจ้านายดี ได้แต่ภาวนาว่าการคุยธุรกิจในครั้งนี้ประสบผลสำเร็จด้วยดีไม่พังไปก่อนเพราะอารมณ์ของเจ้านาย

30%

tbc.

__________________________________

Talk

เจอกันแล้ววว 
แต่ยังไม่มีโมเม้นร่วมกันเท่าไหร่
ยังไงก็รอหน่อยเนาะ

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น