THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,217 Views

  • 67 Comments

  • 174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    803

    Overall
    10,217

ตอนที่ 7 : ๐๒_คุณชายใหญ่ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 พ.ค. 62




๐๒ : คุณชายใหญ่


Modern Buildings In Sathorn In Bangkok, Thailand. Stock Photo ...




...



วันนี้คุณชายใหญ่เรียกให้รพีมารับไปทำงาน เนื่องจากว่ากว่าเขาจะได้เข้านอนฟ้าก็สว่างเสียแล้ว การขับรถด้วยสภาพที่ไม่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอจึงไม่สมควรอย่างยิ่ง ไม่เช่นนั้นแล้วอาจจะไปเสยเข้ากับต้นไม้สักต้นหรือรถสักคันก็เป็นได้

ดวงตาของชายหนุ่มมองไปยังข้างทางอย่างเหม่อลอย ความง่วงงุนกำลังเข้าครอบงำเขา ยามเช้าแสนวุ่นวายเมื่อต่างคนต่างเร่งรีบเพื่อให้ไปถึงจุดหมายได้ทันเวลา พาหนะจำนวนมากที่เคลื่อนไปได้เรื่อย ๆ บนถนนสายนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นหนึ่งสิ่งที่ไม่โหดร้ายเกินไปนักสำหรับคนทำงานที่ต้องรีบไปให้ทันเวลาตอกบัตร เขาในฐานะผู้บริหารแม้จะไม่ต้องบันทึกเวลาเข้าออก แต่การมาทำงานให้ตรงเวลาทุกครั้งก็เป็นสิ่งที่พึงปฏิบัติให้ได้

นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาต้องมาทำงานให้ทันเวลาเก้าโมงทุกเช้า ถึงแม้ว่าบางคืนจะแทบไม่ได้นอนเช่นคืนที่ผ่านมาก็ตาม 

"คุณชายไหวไหมครับ" เลขาหนุ่มที่วันนี้ทำหน้าที่พลขับให้เจ้านายเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เขาสังเกตมาสักพักแล้วเจ้านายดูไม่ค่อยจะมีสตินัก 

"ผมโอเค เดี๋ยวของีบสักครู่ ถึงแล้วคุณช่วยปลุกผมด้วย" แต่ยังไม่ทันงีบดั่งปากว่า ฟุตบาทข้างทางก็มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น ตาคมเรียวหรี่มองอย่างสงสัย แปบเดียวก็เบิกโพลง ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งความตกใจเข้ามาแทนที่

"หยุดรถ!" ดั่งวาจาประกาศิตรพีหักเลี้ยวรถเข้าข้างทางแทบไม่ทัน เขาไม่สนด้วยซ้ำว่ามันเป็นที่ห้ามจอดหรือไม่แต่เมื่อมันเป็นความพอใจของเจ้านายเขามีหน้าที่ทำตามเพียงเท่านั้น หรือไม่สนแม้กระทั่งเสียงบีบแตรด่าตามหลังมา

"เกิดอะไรขึ้นครับ?!"

ชายหนุ่มไม่ตอบแต่พุ่งตัวออกจากรถไปในทันทีรถจอดสนิท เลขาหนุ่มงงตาแตกมองตามเจ้านายไปแล้วก็ต้องตาเบิกกว้าง รีบลงจากรถตามไปติด ๆ

ภาพที่เห็นคือ คุณชายหนุ่มกำลังประคองหญิงครรภ์แก่คนหนึ่งให้ลุกขึ้นจากพื้น ท่ามกลางไทยมุงจำนวนมากที่ยืนล้อมรอบอย่างสนใจ มีหญิงชราใจดีคนหนึ่งที่เข้ามาพัดวีและยื่นยาดมให้ รพีเห็นดังนั้นจึงรีบบอกให้ไทยมุงทั้งหลายถอยออกไปก่อนที่คนในวงล้อมทั้งหมดจะขาดอากาศหายใจตายไปเสียก่อน

"คุณไหวไหมครับ ผมจะพาไปโรงพยาบาล" 

"มะ ไม่ไหว โอ้ยยย ปวดท้อง" หญิงสาวส่ายหน้าใบหน้าทรมานมือก็ประคองท้องไว้


"ผมขออนุญาตอุ้มนะครับ รพีมาช่วยผมหน่อย" เจ้าของชื่อรีบเข้ามาค่อย ๆ ประคองให้หญิงสาวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเจ้านาย

"ฮึบ!"

"หลีกทางหน่อยครับ!" 

คุณชายหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างอุ้ยอ้ายเพราะครรภ์แก่ไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวังก่อนจะพาร่างของทั้งคู่เข้าไปในตอนหลังของรถ

"ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด!"










ความเร็วที่มากกว่าปกตินำพาให้ทั้งหมดมาถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดในเวลาเพียงไม่กี่นาที ร่างของหญิงสาวของถูกนำขึ้นเตียงเข็นโดยบุรุษพยาบาล 

"ขะ ขอบคุณนะคะคุณ" แม้จะเจ็บเจียนขาดใจแต่เธอก็ยังหันมาเอ่ยขอบคุณพวกเขา ชายหนุ่มและเลขายิ้มรับคำขอบคุณนั้น

"ยินดีครับ ขอให้ปลอดภัยทั้งคุณและลูกนะครับ" คำอวยพรสุดท้ายถูกส่งไปให้เธอก่อนเตียงจะถูกเข็นออกไปโดยมีสายตาสองคู่มองตามไปจนลับตา

คุณชายใหญ่สังเกตเห็นเธอยืนโซซัดโซเซอยู่ริมฟุตบาทพร้อมท้องที่ใหญ่โตนั้นบ่งบอกว่าครรภ์ของเธอกำลังใกล้คลอดแต่เหมือนจะไม่มีใครสังเกตเพราะต่างก็เร่งรีบไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็ว ไม่ช้าหญิงสาวก็ทรุดตัวลงมือกุมไปที่ท้องแน่น ไวกว่าคิดคุณชายหนุ่มจึงให้เลขาจอดรถก่อนจะพุ่งตัวไปที่เป้าหมาย ในขณะที่ผู้คนก็เริ่มมุงเข้ามาเรื่อย ๆ แต่มีเพียงหญิงชราคนเดียวที่ยื่นยาดมพร้อมพัดวีให้ ท่าทางทรมานเหมือนคนกำลังจะคลอดนั้นทำให้เขาหนุ่มตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นและพามาโรงพยาบาล

"เอาล่ะไปทำงานต่อเถอะ"













"คุณชายจะพักผ่อนหน่อยไหมครับ สิบเอ็ดโมงผมจะเอาเอกสารและกำหนดการสำหรับวันนี้เข้าไปให้" รพีเอ่ยขึ้นระหว่างทางเดินไปห้องทำงานของเจ้านาย

"สักหน่อยก็ดี" เลขาหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะเดินแยกไปทางโต๊ะทำงานของตัวเองที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าห้องของเจ้านาย

คุณชายใหญ่จึงหันไปเอ่ยทักทายผู้ช่วยเลขาหญิงวัยกลางคน เสร็จแล้วก็เดินเข้าห้องทำงานของตัวเองไป

ห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยถูกตกแต่งอย่างเรียบหรูด้วยไม้และเฟอร์นิเจอร์สีน้ำตาลเข้มตามสไตล์ของเจ้าของห้อง ชายหนุ่มถอนหายใจพลางก้าวเข้าไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน เอนหลังพิงพนักอย่างผ่อนคลายก่อนตาเรียวทรงเสน่ห์จะปิดลงพร้อมมือที่ประสานลงบนตักเสียงหายใจดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ชายหนุ่มกำลังหลับสนิท










ก๊อก ๆ...

เสียงเคาะประตูทำให้เจ้าของห้องสะดุ้งเล็กน้อย ตาลืมขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเสขึ้นไปมองนาฬิกาบนผนัง

สิบเอ็ดโมงตรง โอเค...

"เข้ามา" สิ้นเสียงอนุญาตประตูถูกเปิดออกโดยเลขาหนุ่มคนสนิทคนเดิมเพิ่มเติมคือแฟ้มงานอีกประมาณสี่ถึงห้าเล่ม

"แฟ้มงานทั้งหมดของวันนี้ครับ และเย็นนี้คุณชายมีนัดดินเนอร์กับเสี่ยดิลกที่วิชาญาตอนหกโมงครับ" เจ้านายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเอ่ยถึงสิ่งที่สั่งไปก่อนหน้า

"แล้วเอกสารที่ให้ตาม"

"ต้องใช้เวลาสองถึงสามวันครับ"

"เร่งมือหน่อย ผมอยากจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเสียที"

"ครับ" รับคำเสร็จก็หันหลังเดินออกจากห้องไปเหลือไว้เพียงชายหนุ่มกับกองเอกสารที่ต้องอ่านและจัดการเซ็นต์ให้เสร็จภายในวันนี้









"บอกมา! จะเอายังไง!" เสียงหวีดร้องของหญิงสาวดังทะลุเข้ามาในโสตของชายหนุ่มที่กำลังเดินออกจากลิฟท์พร้อมเลขาคนสนิท คุณชายใหญ่ขมวดคิ้วแน่น

เรื่องอะไรอีกเนี่ย?!

"เอาไง! พูดมาสิเงียบทำไม!" เสียงนั้นยังดังขึ้นอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด ภาพฝูงชนที่ยืนมุงล้อมตรงหน้าทำเอาคนเป็นเจ้านายกรอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย

"ทำอะไรกันน่ะ!" ฝูงชนที่ว่าแตกฮือเมื่อเห็นใบหน้าเครียดเขม็งของเจ้านายเดินแหวกวงล้อมเข้า

"ทะ ท่านรอง" ชายหญิงที่เป็นต้นเหตุของเสียงดังลั่นโถงนั่นหันมามองก่อนฝ่ายผู้ชายที่เป็นพนักงานของที่แห่งนี้จะหน้าซีดไป

"ว่าไง เกิดอะไรขึ้น" เสียงเข้มเอ่ยถามพร้อมสายตาเรียวดุนั่นจ้องไปที่ทั้งคู่จนร่างแทบจะทะลุ ฝ่ายผู้หญิงดูจะสงบขึ้นมาหน่อยเพราะรู้สึกเกร็งกับสายตาทรงอำนาจนั่น

"คะ คือ...คือ" ฝ่ายชายเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก แววตาคมดุทำเอาเขากลัวจนพูดไม่ออก

"มันทำฉันท้องแล้วไม่รับผิดชอบค่ะ" ฝ่ายหญิงสาวโพล่งขึ้นมา คุณชายใหญ่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนั้น ก่อนจะหันไปทางชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวหาพร้อมส่งสายตาแห่งคำถามกลับไป

"คะ คือว่า..." ท่าทางติดอ่างของชายตรงหน้าทำเอาคุณชายใหญ่ถึงกับถอนหายใจก่อนส่งสายตาตำหนิไปให้

"ผมไม่รู้นะว่าพวกคุณมีปัญหาอะไรกัน แต่การมาเอ็ดตะโรในที่สาธารณะแบบนี้มันไม่สมควรเอาเสียเลย" สายตาตำหนิส่งตรงไปยังหญิงสาวจนเธอถึงกับต้องก้มหน้าหลบตาก่อนจะหันไปทางฝ่ายชาย "ที่สำคัญสถานที่นี้เป็นที่ทำงานคุณไม่ควรเอาเรื่องส่วนตัวของคุณมารบกวนคนอื่นแบบนี้ มีอะไรก็ออกไปคุยกันในที่ลับตา"

ชายหญิงต้นเรื่องวุ่นวายยกมือไหว้อย่างขอลุแก่โทษยิ่งมองไปรอบข้างเห็นคนมุงดูมากมายความอับอายที่ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าหายใบไหนยิ่งแทรกผ่านเข้ามาในความคิด ก่อนฝ่ายชายจะดึงมือของแฟนสาวหลบออกไป

เห็นดังนั้นคุณชายใหญ่จึงหันหลังเดินจากไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้านหน้าพลางส่ายหัวให้กับเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ช่วงนี้ดูจะผ่านเข้ามาในชีวิตให้ได้แก้ไขมากมายเหลือเกิน ดูเหมือนสวรรค์จะรักเขาเกินไปช่วงนี้ความวุ่นวายถึงเกิดขึ้นไม่หยุด 

งั้นเอาอย่างนี้ แน่จริงส่งเข้ามาอีก! เอาให้มันสุด! เอาเลย! คุณชายหนุ่มคิดอย่างประชดประชัน  

เปรี้ยง!!!

เสียงฟ้าผ่าทำเอาเขาสะดุ้ง ขนลุกพรึ่บ ลางสังหรณ์ส่งเสียงเตือนถ้าเป็นสัญญาณไฟก็คงเป็นสีแดงและมีเสียงดังขึ้นติ๊ด ๆ อย่างแน่นอน คุณชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลงตก คาดว่าหลังจากนี้คงต้องเตรียมตัวรับมือกับสิ่งไม่คาดฝันที่อาจจะเข้ามา 

หวังว่าเขาจะไม่เป็นบ้าไปเสียก่อน...


100%

tbc.

__________________________________

Talk

สวรรค์ไม่อ่อนโยนเลย ทำกับคุณชายอย่างนี้ได้ยังไง
ตอนหน้าเค้าจะเจอกันแล้ว










































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น