THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,275 Views

  • 68 Comments

  • 176 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    861

    Overall
    10,275

ตอนที่ 58 : ๒๒_ท่ามกลางอันตราย 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62







๒๒ : ท่ามกลางอันตราย








...




คุณชายใหญ่ทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพงอย่างหมดแรง ขาข้างหนึ่งถูกยกชันขึ้น ใบหน้าหล่อดูเหนื่อยล้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 

ทันทีที่รู้ข่าวว่าหญิงสาวถูกยิง นั่นเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าหัวใจถูกบีบรัดจนหายใจแทบไม่ออก เจ็บปวดไปทั้งอกยิ่งเมื่อรู้ว่าสาเหตุมาจากตัวเอง ไม่คาดคิดว่าพวกมันจะลงมือเร็วขนาดนี้ ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง แผนการณ์ที่เขาวางไว้มันผิดไปหมด 

เพียงโพยมมองพี่ชายอย่างสงสาร นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาเป็นแบบนี้ แม้จะไม่เข้าใจมากนักว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รู้ดีว่ายังไม่ถึงเวลาที่จะถาม

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงประตูห้องผ่าตัดยังคงปิดสนิท หัวใจคนรอแทบแตกสลายด้วยความห่วงหา ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทุกคนจดจ่ออยู่ที่การผ่าตัดข้างใน 




แอ๊ด...

ทุกคนผุดลุกขึ้นยืนทันทีที่ประตูถูกเปิดออก นายแพทย์วัยกลางคนในชุดผ่าตัดสีเขียวเข้มเดินออกมาก่อนจะเผยรอยยิ้มให้ทุกคนที่จ้องมองมาอย่างคาดหวัง

"คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ"

เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกตามมาด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างยินดีของทุกคน

"ขอบคุณครับ"

"ยินดีครับ หมอขอตัวก่อนนะครับ" 







ในห้องพักรับรองกว้างขวางของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ ร่างขาวซีดจากการเสียเลือดในปริมาณมากนอนนิ่งไม่ไหวติง ใบหน้าน่ารักหลับตาพริ้มราวกับเจ้าหญิงนิทราที่รอเจ้าชายมาจุมพิตปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล

คุณชายใหญ่ไม่ชินเอาเสียเลยกับการที่เห็นคุณหนูตัวร้ายเป็นแบบนี้ ให้เธอลุกขึ้นมาโวยวายด้วยเสียงแหลมเล็กหรือก่อเรื่องวุ่นวายยังจะดีเสียกว่าให้เธอนอนอยู่นิ่ง ๆ แบบนี้ หัวใจบีบรัดจนเจ็บไปหมดทั้งอกเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นผ้าปิดแผลสีขาวสะอาดตรงหัวไหล่ ยิ่งตอกย้ำความผิดที่ไม่น่าให้อภัย

"พี่ชายใหญ่จะทำยังไงต่อ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ตาคมมองไปที่ร่างสูงสง่าที่ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง คุณชายใหญ่ยืนอยู่ตรงนี้มาราวครึ่งชั่วโมงได้ ทำเพียงแค่จับจ้องไปที่ใบหน้าหวานโดยไม่ละสายตา

"..." ปฐพีถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดเมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบคำถาม ตอนนี้เขาปวดหัวจนแทบระเบิดเพราะต้องแก้ปัญหาเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนนี้อาป๊ากับแม่ยังไม่รู้เรื่อง ไม่อยากจะคิดว่าถ้านายใหญ่แห่งธนกิจโภคิณรู้เรื่องขึ้นมา ระเบิดจะลงขนาดไหน





ก๊อก ๆ...

"ขออนุญาตครับ" ร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดในชุดดำเดินเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องบางที่ถูกยื่นมาตรงหน้าปฐพี "นายท่านต้องการเรียนสายด้วยครับ"

ปฐพีแทบหยุดหายใจเมื่อได้ยิน คว้าโทรศัพท์มาถือไว้ก่อนจะลุกไปจากห้อง โดยมีสายตาของเพียงโพยมมองตามไปด้วยความเป็นห่วง



"พี่ชายใหญ่จะค้างที่นี่หรือเปล่าคะ" เพียงโพยมเอ่ยถามพี่ชายอย่างเข้าใจ 

"คงไม่ พี่มีเรื่องที่ต้องจัดการต่อ" เจ้าของร่างสูงเอ่ยตอบโดยที่ไม่ละสายตาไปจากหน้าใบหน้าที่ห่วงหา

"มันเกิดอะไรขึ้นคะ บอกหญิงได้ไหม" เสียงหวานของน้องสาวเอ่ยถาม คุณชายใหญ่สูดลมหายใจเข้าลึกหลับตาลงอย่างข่มกลั้นอารมณ์

"มันเป็นเพราะพี่เอง"

"ยังไงคะ" 

"พวกมันคิดจะเล่นงานพี่..."

"หมายความว่า..."

"ใช่ น้ำเป็นตัวล่อ"









"ไอ้พวกโง่!!! ทำบ้าอะไรของพวกแก!" 

"ขอโทษครับนาย" 

"ฉันบอกว่าให้แค่ขู่ แล้วนี่พวกแกทำอะไร"

"ผมไม่คิดว่าพวกมันจะเล่นแรงขนาดนี้"

"ถ้าธนกิจโภคิณตามกลิ่นเจอพวกเราซวยแน่"

"ไม่ต้องห่วงครับพวกมันรู้ตัวว่าควรจะต้องทำยังไง"

"อย่าให้สาวฉันมาถึงฉัน"

"ทราบครับ"








 

"พี่น้ำจะกลับต้องกลับอเมริกาทันทีที่ออกจากโรงพยาบาล" เสียงทุ้มของปฐพีเอ่ยขึ้น ลอบมองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่เหมือนจะชะงักเล็กน้อย "แล้วพี่ชายใหญ่จะทำยังไงต่อ"

"ฉันรู้ ฉันรู้ดีว่าจะต้องจัดการ" 

"แล้วรู้ใช่ไหมว่าถ้าพ่อของผมลงมาจัดการเอง พี่จะไม่มีวันได้เจอพี่สาวของผมอีก" ปฐพีไม่ได้ขู่แต่ถ้านายเหนือหัวแห่งธนกิจโภคิณยื่นมือเข้ามาเมื่อไหร่เขาจะไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น ในฐานะพี่ชายของคนรักปฐพีไม่อยากให้ผู้ชายตรงหน้าเขาในตอนนี้ต้องลำบาก

"ฉันรู้" 

"แล้วพี่รู้ตัวการหรือยัง"

"รู้ เหลือรวบรวมหลักฐานส่งให้ตำรวจ"













"คุณชายครับ หลักฐานที่คุณชายสั่งให้รวบรวมเสร็จแล้วครับ" รพียื่นเอกสารปึกหนึ่งมาตรงหน้า 

"ขอบคุณมาก ขอโทษที่เร่งงาน ไปพักผ่อนได้" คุณชายใหญ่เอื้อมมือไปก่อนจะก้มหน้าตรวจเช็คเอกสารต่อ

"คุณชายไม่พักหน่อยหรือครับ"

"ไม่ล่ะ ผมอยากจะจัดการให้เสร็จไว ๆ" ตอบโดยไม่เงยหน้า

"ครับ ผมเสียใจเรื่องคุณน้ำด้วยนะครับ" รพีเอ่ยออกมา มองเจ้านายอย่างเห็นใจ 

"อืม" เพียงเท่านั้นเลขาหนุ่มก็ไม่คิดจะรบกวนเจ้านายต่อ รพีก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป 

ห้องทำงานกว้างที่มีเพียงเสียงพลิกกระดาษและเสียงตวัดเซ็นต์เอกสารดังอยู่ ปรากฏร่างของชายหนุ่มที่ยังคงก้มหน้าทำงาน ทั้งชั้นมืดสนิทมีเพียงแสงไฟที่สาดออกมาจากห้องของรองคณะกรรมการบริหารเท่านั้นที่ยังคงสว่างอยู่และคาดว่าคงจะสว่างอยู่อย่างนั้นตลอดทั้งคืน











"ขออภัยที่ต้องเรียกประชุมด่วนตั้งแต่เช้า แต่วันนี้มีเรื่องสำคัญที่ผมจะต้องแจ้งให้ทุกท่านทราบ" เจ้าของที่นั่งตรงหัวโต๊ะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็นเยียบ นัยตาเรียวคมกริบกวาดมองไปที่สมาชิกการประชุมทุกคน ทำเอาหลายคนสะดุ้งหลบตากันเป็นพัลวัน "หวังว่าจะมากันครบทุกท่านนะครับ"

"คุณชายมีอะไรจะแจ้งเหรอครับ" 

"ทุกท่านคงทราบดีแล้วเรื่องการทุจริตในฝ่ายการเงินและจัดซื้อที่ผมได้แจ้งไปก่อนหน้า ตอนนี้ผมทราบตัวคนทุจริตแล้วทุกคน รวมไปถึงหัวเรือใหญ่ซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่ผู้บริหาร..."

ทั้งห้องเงียบกริบไม่มีใครกล้าที่จะส่งเสียงออกมา เงียบกระทั่งได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน

"..."

"ที่จะเสนอให้ทุกท่านได้ดูและฟังต่อไปนี้คือข้อมูลการทุจริตและหลักฐานเอาผิดทั้งหมด..." คุณชายใหญ่เอ่ยเสียงนิ่ง "และผมได้ยื่นให้สำนักงานตำรวจเรียบร้อยแล้ว"

"..."

"มีท่านไหนอยากพูดอะไรก่อนไหมครับ"

"เอ่อ...แล้วคุณชายจะจัดการยังไงต่อกับคนทุจริตครับ" เจ้าของน้ำเสียงตะกุกตะกักคือผู้ถือหุ้นวัยปลายหกสิบที่ยกมือขึ้นถาม

"ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามกระบวนการทางกฏหมาย"

"ครับ" 

"ตามนี้นะครับ เอาล่ะ เปิดจอได้" หันไปส่งสัญญาณให้คนสนิทก่อนที่จอโปรเจ็คเตอร์ขนาดใหญ่จะฉายภาพข้อมูลเกี่ยวการทุจริตทั้งหมดรวมถึงผู้มีส่วนทุจริตทุกคน

ทันใดนั้นความวุ่นวายพลันบังเกิด บางคนได้ลุกขึ้นมาโวยวายเมื่อปรากฏชื่อตนบนหน้าจอในขณะที่บางคนเอ่ยปฏิเสธเสียงแข็ง

"ไม่จริง!!"

"ผมไม่ได้ทำ!!"

"ผมโดยใส่ร้าย!!"

ปัง!!

เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะดังปังเรียกความสงบกลับมาสู่ห้องประชุมอีกครั้ง 

"กรุณาอยู่ในความสงบ" สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วราวกับแช่แข็งทุกคนให้อยู่นิ่ง คุณชายใหญ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ทุกท่านที่มีรายชื่อปรากฏมีสิทธิ์ที่จะอุธรณ์ แต่กรุณาเชิญไปคุยกันต่อที่โรงพักนะครับ"

"แต่..."

"เชิญครับคุณตำรวจ"


tbc.

________________________________

Talk

มาแล้วจ้าๆ

บอกก่อนว่าเรื่องยังไม่จบง่าย ๆ นะคะ last boss ยังไม่ออก












 



 
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #50 nunichakan (@nunichakan) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 18:27
    รอค่ะไรต์
    #50
    0