THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,070 Views

  • 65 Comments

  • 176 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    656

    Overall
    10,070

ตอนที่ 45 : ๑๗_ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    29 พ.ค. 62






๑๗ : ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว 





ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ italian restaurant bangkok




...




"ตกลงว่าไง" คุณหนูใหญ่เอ่ยถามย้ำ

"อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของหญิงฟ้าแล้ว..."

"เมื่อไหร่อ่ะ?!" ตากลมเบิกขึ้น แขนแกร่งถูกเขย่าไปมาด้วยความตื่นเต้น

"วันเสาร์หน้า จะจัดงานที่วังเชิญเฉพาะคนสนิท" 

"เนี่ยต้องหาชุดแล้ว" เสียงใสโพล่งขึ้น 

"เดี๋ยว ผมบอกเหรอว่าจะเชิญคุณ" รอยยิ้มกว้างหุบลงทันควัน ก่อนจะมองคุณชายหนุ่มตาขวางเมื่อเห็นรอยยิ้มล้อเลียนในแววตา ตาคุณชายใหญ่แกล้งเธออีกแล้ว

"พูดงี้คือไม่อยากให้ช่วยแล้วงั้นสิ"

"ล้อเล่นน่าคุณ ที่คุณยังล้อผมเลย" ตกลงคือเอาคืนเหรอ แก้มใสพองลมขึ้นเล็กน้อย น่าแปลกที่คุณชายใหญ่เห็นว่ามันน่า...รัก

บ้าไปแล้ว...ยายคุณหนูตัวร้ายน่ะเหรอน่ารัก 

ชายหนุ่มส่ายหัวเล็กน้อย เขาคงทำงานหนักเกินไปจริง ๆ ช่วงนี้

"แล้วตกลงจะให้ช่วยอะไร" ก่อนที่จะไร้สาระกันไปมากกว่านี้ คุณหนูใหญ่ก็ดึงหัวข้อหลักกลับมาอีกครั้ง

"ช่วยผมเลือกของขวัญให้หญิงฟ้าหน่อย" 

"โธ่ เรื่องแค่นี้เอง ไว้ใจได้เลย สายธาราเก่งเรื่องช้อปปิ้งอยู่แล้ว" มือเล็กถูกยกขึ้นมาตบลงบนอกราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธอภูมิใจนักหนา

"งั้นคุณก็ไปกับผมเลย นี่ก็บ่ายโมงแล้ว ผมทำงานอีกแปบเดียวเดี๋ยวเราไปห้างกัน" นาฬิการาคาเรือนแสนถูกยกขึ้นมาดู

"ให้ฉันไปนั่งรอคุณทำงานเนี่ยนะ"

"ก็ใช่น่ะสิ หรือคุณอยากกลับบ้านก่อนแล้วค่อยออกมาใหม่" 

"โอเค ๆ รอก็รอ เห็นแก่ว่าฉันอาจจะขี้เกียจออกจากบ้านอีกครั้งนะ" 

ร่างบอบบางจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ออดี้คันหรูที่พักนี้ดูจะนั่งบ่อยขึ้นแทนโรลส์รอยส์ที่นั่งเป็นประจำ 









ก็เหมือนครั้งที่แล้วที่การมาของคุณหนูใหญ่ทำให้เกิดเสียงซุบซิบมากมายตามหลัง แต่คนอย่างสายธารา ธนกิจโภคิณน่ะเหรอจะสนใจ โชคดีที่ข้อเท้าของเธอหายเกือบดีแล้วเลยไม่ต้องใช้ไม้ค้ำให้ดูน่าเวทนาไปมากกว่านี้ ร่างบางเร่งฝีเท้าให้เดินทันร่างสูงตรงหน้าที่ไม่รู้จะเดินเร็วไปไหน แขนเล็กสอดเข้าคล้องกับแขนแกร่ง ตอนนี้เองเสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทุกสารทิศ

คุณชายใหญ่เหลือบมองหญิงสาวที่เดินข้าง ๆ ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้น ยิ่งเสียงซุบซิบดังขึ้นมากเท่าไหร่แขนเล็กยิ่งกอดแขนของเขาแน่นขึ้นราวกับประชดประชัน ใบหน้าหล่อส่ายเล็กน้อย ยังไงคุณหนูตัวร้ายก็ยังคงเป็นคุณหนูตัวร้ายสินะ ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่ดึงแขนออก 

เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ...



ส่วนคุณหนูใหญ่นั้น เธอถนัดนักเรื่องสร้างเรื่องเนี่ย นินทากันเข้าไปสิ เธอก็จะเกาะคุณชายใหญ่แน่นไม่ปล่อยแบบนี้แหละ 

ร่างสองร่างเดินเคียงคู่กัน หลาย ๆ คนไม่ปฏิเสธว่าพวกเขาดูเหมาะสมกันไม่น้อย จนกระทั่งทั้งสองร่างหายลับเข้าไปในลิฟท์ พนักงานที่ยืนกระจายตามบริเวณต่าง ๆ ก่อนหน้านี้พุ่งเข้ามารวมกลุ่มกัน ก่อนหัวข้อกอสซิปเรื่องผู้หญิงของท่านรองจะกระจายไปทั่วทั้งบริษัทราวกับไฟลามทุ่ง











ผ่านไปกว่าสามชั่วโมงที่ร่างหลังโต๊ะทำงานก้มหน้าทำงานไม่หยุดพัก เสียงเจื้อยแจ้วที่คอยเอาแต่ถามนู่นนี่นั่น น่าแปลก(อีกแล้ว) ที่เขาไม่นึกรำคาญเลยสักนิด กลับเงียบลงไปได้สักพัก ใบหน้าสมบูรณ์แบบเงยขึ้นมา 

ภาพตรงหน้าคือหญิงสาวในชุดเดรสตัวสวยกำลังนั่งคอพับสับปะหงกดูตลกจนอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา ในมือบางยังถือนิตยสารแฟชั่นไว้แน่น คุ๊กกี้ธัญพืชกับน้ำส้มคั้นสดที่แม่เจ้าประคุณร้องขอมาบัดนี้หมดเกลี้ยง 

คุณชายใหญ่ตัดสินใจปิดแฟ้มงานเล่มล่าสุด ก่อนที่ร่างสูงจะเดินตรงไปที่ชุดโซฟารับรองแขก 

"คุณ" เสียงเรียกพร้อมแรงเขย่าตรงหัวไหล่เรียกคนที่กำลังฝันหวานให้ตื่นขึ้นจากนิทรา นัยตากลมปรือปรอยก่อนจะกระพริบปริบปรับโฟกัส ตรงหน้าเธอคือใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นตา

"ฮ่าว เสร็จแล้วเหรอคุณ" ยกมือขึ้นปิดปากหาวอย่างไม่แคร์ภาพลักษณ์ 

"เสร็จแล้ว อ้อ อย่าลืมเช็ดน้ำลายด้วยล่ะคุณ" คุณหนูใหญ่หลุดสะดุ้งมือกระวีกระวาดหยิบกระจกขึ้นมาตรวจเช็คใบหน้า ก่อนจะต้องเบะปากเมื่อไม่เห็นคราบน้ำลายที่ว่าเลยสักนิด

"หลอกกันนี่คุณ" ตากลมส่งค้อนให้วงเบ้อเริ้ม แต่มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ส่งกลับมาให้อย่างขำขันเท่านั้น


ร่างบางรีบผุดลุกขึ้นเดินตามร่างสูงที่เดินนำไปออกไปก่อนติด ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็มิวายกัดฟันต่อว่าไล่หลังไป

ตาบ้า...















ห้างสรรพสินค้าใหญ่ในเครือวิชาญาถูกคุณชายใหญ่เลือกให้เป็นที่ช้อปปิ้งในวันนี้ ข้าง ๆ เขาคือคุณหนูตัวร้ายที่เกาะแขนของเขาแน่นไม่ปล่อย ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้างจนขึ้นมาถึงชั้นสามอันเป็นชั้นสำหรับสินค้าแบรนด์เนม 

"คุณหญิงอยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า" เสียงใสถามขึ้นพลางกวาดตามองไปทั่วบริเวณเพื่อหาร้านเป้าหมาย

"ไม่รู้สิ ผมไม่ได้ถาม"

"แล้วปกติคุณซื้ออะไร"

"พวกกระเป๋า รองเท้า เครื่องประดับ"

"มีคนช่วยเลือกล่ะสิ" ส่งยิ้มรู้ทันให้ 

"ใช่ เป็นเพื่อนผมเอง"

"เพื่อนแน่เหรอ" ส่งรอยยิ้มล้อเลียนให้ทั้งที่ในใจกลับรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดของตัวเอง

"..." ตาเรียวเหล่มองนิ่ง คนพูดพล่ามหุบปากฉับ

"เอาเถอะ ๆ จะใครก็ช่าง แต่วันนี้เชื่อมือฉันได้เลย" น้ำเสียงมั่นใจเอ่ยขึ้นพร้อมแววตาหมายมาดเรียกรอยยิ้มให้เกิดขึ้นที่มุมปากได้รูป 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ความรู้สึกเปลี่ยนไป นับวันรอยยิ้มที่เคยมองเห็นว่าเสแสร้งกลับน่าเอ็นดู การกระทำที่เขาเคยมองว่าน่าหมั่นไส้กลับน่ารักขึ้นเรื่อย ๆ 


"เธอน่ารักน่าเอ็นดูจะตาย..."

"สักวันพี่ชายใหญ่จะเห็นเหมือนที่หญิงและคนอื่น ๆ เห็น..."


คำพูดของน้องสาวย้อนกลับเข้ามาในหัว เห็นทีคงจะต้องยอมกลืนน้ำลายตัวเอง

คุณชายใหญ่ในวัยสามสิบผ่านโลกมามากพอที่จะเข้าใจความคิดและความรู้สึกของตัวเอง  รู้ตัวดีว่าความรู้สึกของเขากำลังจะเปลี่ยนไป...







คุณชายใหญ่ถูกลากเข้าร้านนู่นออกร้านนี้เป็นว่าเล่น แต่ก็ยังไม่ได้ของที่ต้องการสักชิ้น ร่างบางเริ่มหมดแรงไม่ว่าจะเสนออะไรให้พ่อเจ้าประคุณเป็นต้องคอยค้านและไม่เอาอะไรทั้งนั้น

"มีของอะไรในใจ ฉันว่าคุณบอกมาเถอะ ฉันจะได้ช่วยเลือกถูก" คุณหนูใหญ่โอดครวญ ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟชื่อดัง

"ไม่มี ถ้าผมมีจะให้คุณมาช่วยเลือกเหรอ"

"แต่นี่ก็เข้าออกหลายร้านแล้วนะ ไม่มีสักอย่างเลยเหรอ" สูดคาราเมลครีมเฟรปปูชิโน่แก้วใหญ่ไปอึกหนึ่งก่อนจะถามออกมาอย่างจนปัญญา

"ส่วนมากหญิงฟ้าก็มีหมดแล้ว วันเกิดก็ได้ของแบบนี้ทุก ๆ ปี ผมว่าปีนี้น่าจะหาอะไรที่แตกต่างออกไป"

"นี่ก็เกือบทุ่มแล้ว ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะฉันหิวแล้ว" ดูนาฬิกาแล้วก็เอามือลูบท้องป้อย ๆ ดูน่าสงสาร

"ก็ได้ ตามผมมา" ว่าจบร่างสูงก็เดินออกจากร้านทันทีร้อนให้คุณหนูใหญ่ต้องกุลีกุจรรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามออกไป

"ไปไหน?" ชายหนุ่มไม่ตอบทำแค่ล้วงกระเป๋าเดินนำไป คุณหนูใหญ่เบ้ปากมองตามก่อนจะลอบนินทาด้วยถ้อยคำที่ไม่เบานัก "ขี้เก็กชะมัดตาคุณชายบ้า"











ร้านที่คุณชายใหญ่เลือกเป็นร้านอาหารอิตาเลียนบรรยากาศดีและราคาน่าจะแพงหูฉี่ โต๊ะที่ทั้งคู่นั่งตั้งอยู่ในมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว คุณหนูใหญ่กวาดตามองไปทั่วยอมรับว่าชายหนุ่มรสนิยมดีไม่น้อย 

บรรยากาศอบอุ่นตกแต่งด้วยงานไม้อันประณีตในสไตล์นีโอ-อินดัสเตรียล ให้ความรู้สึกหรูหราแต่ก็ทันสมัยเข้ากับเสน่ห์ของบ้านอันอบอุ่นด้วยก้อนอิฐขนาดใหญ่ที่ใช้ตกแต่งผนัง

เธอชอบที่นี่ แม้อาหารไทยจะเป็นอาหารที่เธอโปรดปรานมากที่สุด แต่อาหารอิตาเลียนก็ไม่เลว ประกอบกับบรรยากาศดี ๆ แบบนี้ เธอทานได้ไม่รู้จักอิ่มเลยล่ะ

"ชอบที่นี่ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถามหลังจากลอบมองหญิงสาวตรงหน้ามาได้สักพัก

"ชอบ สวยดี" ตากลมใสเป็นประกายสะท้อนความสุขออกมา

"อาหารก็อร่อยนะ" 

ตากลมเปล่งแสงระยิบระยับ ภายใต้แสงไฟสลัวดวงตาของเธอยิ่งเปล่งประกายราวกับมีดาวนับล้านดวงอยู่ในนั้น คุณชายใหญ่มองมันอย่างราวกับต้องมนต์สะกด 


"คุณ คุณชาย" คุณหนูใหญ่มองชายหนุ่มด้วยความฉงนหลังจากที่เขานิ่งไปและสายตาที่เหม่อมองมาที่เธอนิ่ง

"เอ่อ..." คุณชายใหญ่กระพริบตาปริบเรียกสติกลับมา นี่เขาเผลอตัวขนาดนี้เลยเหรอ

"เป็นอะไรหรือเปล่า"

"เปล่า" ชายหนุ่มบอกปัดก่อนจะยกเรียกบริกรที่ยือรอบริการอยู่ไม่ไกลให้เข้ามา มีอาหารหน้าตาน่าทานมากมายจนเลือกไม่ถูก บริกรแนะนำซิกเนเจอร์เมนูซึ่งเป็นของขึ้นชื่อของร้านให้ ซึ่งคุณหนูใหญ่สนใจมันมากที่สุด



สุดท้ายเราสั่งซิกเนเจอร์เมนูเหมือนกัน มันประกอบไปด้วย 5 คอร์ส มีทั้งเนื้อไก่และล็อบสเตอร์เป็นเมนคอร์ส เล่นเอาอิ่มไม่น้อย อาหารอร่อยสมคำบอกเล่าของคุณชายใหญ่ ยิ่งได้ทานคู่กับไวน์อาหารยิ่งเลิศรสมากขึ้นไปอีก

มีดและส้อมถูกรวบเข้าหากันหลังจากช็อกโกแลตคำสุดท้ายถูกนำเข้าปากตามสมบัติผู้ดีที่ถูกฝังเข้าในสมองของคนทั้งคู่

จานของหวานคอร์สสุดท้ายถูกยกออกไป คุณหนูใหญ่ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มแก้เก้อ เมื่อไม่มีอาหารวางตรงหน้าเธอพบว่าสายตาของคุณชายหนุ่มมักจะลอบมองมาที่เธอบ่อย ๆ สายตาทรงเสน่ห์ราวกับจิ้งจอกหนุ่มทำเอาเธอร้อนผะผ่าวไปทั่วทั้งหน้า

อ่า...

แปลกจริง ๆ...





เธอกำลังเขิน...

คุณชายใหญ่รู้ดี หญิงสาวตรงหน้าเหมือนคนที่ทำตัวไม่ถูก ตากลมกรอกไปมาโดยหลีกเลี่ยงที่จะสบตากับเขา โดยเฉพาะแก้มเนียนที่แดงปลั่งราวกับผลมะเขือเทศ เป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเธอกำลังเขินอาย


ท่ามกลางบรรยากาศมืดสลัวของแสงไฟสีนวล สองสายตาเผลอสบประสานกัน โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ทั้งคู่ตกอยู่ในภวังค์ของกันและกัน
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ your eyes shine like stars poems




100%

tbc.



________________________________

Talk

คุณหนูใหญ่มาแล้วจ้า
ไม่รู้จะพิมพ์อะไร เอาไว้เจอกันตอนหน้าเลยจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #57 zayezai (@zayezai) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 03:16
    เล่นจ้องกันงี้ใครจะไม่เขินคะแม่ หัวใจดิชั้นสั่นไหววววว
    #57
    0