THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,243 Views

  • 68 Comments

  • 174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    829

    Overall
    10,243

ตอนที่ 44 : ๑๗_ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    29 พ.ค. 62



๑๗ : ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว



프리뷰 180629#워너원 #황민현pic.twitter.com/mZ400G2gTs






...


ช่วงสายของวันใหม่ โรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่กลายเป็นจุดหมายปลายทางของปฐพีไม่ใช่ธนากรุ๊ปอย่างที่เป็นในทุก ๆ วัน โดยมีคนเป็นพี่สาวติดสอยห้อยตามมาด้วยความใส่ใจ(?)

ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังคุยกับเพียงโพยมอยู่ในห้องสองต่อสอง โดยได้รับไฟเขียวจากคุณชายใหญ่ที่ตอนนี้กำลังยืนคุมเชิงอยู่หน้าห้อง เรื่องทั้งหมดดูจะคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น และคนดีใจที่สุดก็เห็นจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่คุณหนูใหญ่ที่ตอนนี้กำลังยิ้มจนจมูกบาน

"เห็นร่องแก้มแล้วแม่คุณ ยิ้มอะไรนักหนา" เจ้าของใบหน้าน่ารักหุบยิ้มทันควัน กระวีกระวาดหยิบเอากระจกบานเล็กในกระเป๋าขึ้นมาส่องหน้าหาริ้วรอยที่ว่า

"จริงเหรอ! ไหน ๆ เห็นชัดหรือเปล่า" 

"จะไปเชื่ออะไรกับชายใหญ่ล่ะคะ เขาก็ปากเสียไปเรื่อย" หม่อมแขไขที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดึงเอากระจกออกจากมือบางก่อนจะบุ้ยปากไปที่ร่างสูงที่ตอนนี้กำลังยืนส่งยิ้มเยาะมาให้

"บ้าจี้นะคุณน่ะ"

"จิ๊! เป็นบ้าเหรอคุณ เห็นฉันมีความสุขเข้าหน่อยก็ขัดตลอด" จิ๊ปากหงุดหงิด ตากลมตวัดมองไปที่ใบหน้าหล่ออย่างขุ่นเคือง ก่อนร่างบอบบางจะลุกพรวดขึ้น

"อ้าว แล้วนั่นจะไปไหน"

"ไปซื้อน้ำ!" เอ่ยตอบเสียงแข็งก่อนจะหันไปเอ่ยเสียงหวานกับคู่สามีภรรยาที่นั่งข้าง ๆ "ท่านลุงกับคุณน้าอยากได้อะไรไหมคะ หนูจะลงไปคาเฟ่ข้างล่าง"

"ไม่ล่ะหนูน้ำ ขอบใจนะ" 

"ผมขอแบล็คคอฟฟี่" เสียงทุ้มเอ่ยสั่งบ้าง

"ใครถาม?" สีหน้ากวนโอ๊ยหันมามองก่อนจะเลิกคิ้วให้ 

เจ้าของร่างสูงถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นยอมแพ้ 

"คุณหนูใหญ่ครับรบกวนซื้อกาแฟมาให้ผมหน่อย ได้ไหมครับ?" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้น พลางตาเรียวสบเข้ากับตากลมนิ่ง แววตาทรงเสน่ห์ที่ถอดแบบมาจากคนเป็นพ่อทำให้คนมองชะงัก

อยู่ดี ๆ เหมือนอากาศจะร้อนขึ้น ใบหน้าของคุณหนูใหญ่ร้อนผะผ่าวราวกับคนเป็นไข้ ก่อนจะตัดสินใจสะบัดหน้าหนีแล้วหันหลังเดินออกมา

"รู้แล้ว ๆ"









เวลาผ่านไปไม่นานนักแก้วกาแฟร้อนก็มาปรากฏตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมาสบกับตากลมที่เริ่มฉายแววกังวล

"ขอบคุณ" มือหน้าคว้าแก้วที่ถูกยื่นมาให้

"อาหลงยังไม่ออกมาเหรอคุณ"

"อือ"

"นานแล้วนะ จะมีอะไรรึเปล่า" น้ำเสียงกังวลเอ่ยขึ้น

"ไม่รู้สิ" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อท่าทางแปลก ๆ ของคุณหนูใหญ่ตัวร้ายจนไม่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป "ทำอะไรน่ะคุณ"

คุณหนูใหญ่ตอนนี้กำลังแนบใบหูเข้ากับประตูห้อง ทำเหมือนกับว่าเสียงจากข้างในจะทะลุออกมาให้ได้ยิน

"ฉันอยากรู้ว่าเขาคุยอะไรกัน" ตอบโดยที่ไม่ละใบหน้าออกจากประตู ก่อนจะต้องมุ่ยหน้าลงด้วยความขัดใจ "แต่ไม่ได้ยินอะไรเลยอ่ะคุณ"

"ได้ยินก็แปลกแล้ว" ตาคมลอบกรอกไปมา ผู้หญิงตรงหน้าเขาบ้าหรือเปล่า โรงพยาบาลเอกชนใหญ่ขนาดนี้ประตูและผนังต้องกันเสียงอยู่แล้ว

"ทำไมอ่ะ" หันมาถามหน้าตาเหรอหรา

"ประตูมันต้องกันเสียงไหมล่ะคุณ" น้ำเสียงเอือมระอาเอ่ยตอบ

"อ้าวเหรอ" ท่าทางไม่รู้เรื่องรู้ราวทำเอาคุณชายใหญ่ต้องถอนหายใจ คุณหนูตัวร้ายหน้างอทันควันเมื่อท่าทางนั้นของชายหนุ่ม "ก็ใครจะไปรู้ล่ะ!"

"ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย"

ใบหน้าน่ารักบึ้งตึงก่อนจะสะบัดหน้าหนี แขนเรียวยกขึ้นมากอดอกด้วยท่าทางแสนงอน ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่รู้ตัวโดยสักนิดว่าเผลอทำท่าทางแบบนี้ออกมา ท่าทางที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่ออยู่กับคนในครอบครัวเท่านั้น แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับได้รับสิทธิ์นั้นทั้งที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน 

"คุณน้าขา" ร่างบางเดินเข้าไปหาหม่อมแขไขก่อนจะนั่งลงเคียงกันแขนเล็กบางกอดแขนหญิงวัยกลางคนแน่น เอนหัวกลมซบลงบนไหล่ด้วยท่าทางออดอ้อน

"ชายใหญ่ น้องไม่รู้น่า" 

"โอเคครับ โอเค เป็นความผิดของผมเอง" มือใหญ่ยกขึ้นยอมแพ้ ก่อนจะถลึงตาใส่เมื่อคิ้วเรียวของคนตัวบางยกขึ้นให้อย่างกวนประสาท ไม่พอลิ้นเล็กยังลอบแล่บออกมาให้เห็นเป็นการเยาะเย้ย

สองสามีภรรยามองท่าทางพ่อแง่แม่งอนของคนทั้งคู่ด้วยสายตาสื่อความนัย นับวันความสัมพันธ์ของลูกชายของพวกเขากับคุณหนูใหญ่ดูจะเป็นอะไรที่คนรอบข้างเห็นได้ชัดเจน เว้นก็แต่เจ้าตัวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

เรื่องระหว่างหญิงฟ้ากับน้องชายของเธอไม่ได้ลดความชอบพอที่ท่านมีต่อคุณหนูใหญ่ลงเลยสักนิด ยิ่งได้รู้เหตุผลที่ดินหายไปท่านก็ยิ่งเข้าใจ 

นับตั้งแต่วันแรกที่หญิงสาวหน้าตาน่าเอ็นดูเดินเข้ามาในวังพร้อมแนะนำตัวว่าเป็นพี่สาวของดิน ผืนพสุธา อดีตคนรักของลูกสาว ทายาทคนโตของธนกิจโภคิณทำให้หม่อมแขไขตกหลุมรักเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น 


มันคงจะดีถ้าหม่อมแขไขได้คุณหนูใหญ่มาเป็นลูกสาวอีกคน...



ไม่ทันได้คิดอะไรต่อประตูก็ถูกเปิดออกพร้อม ผืนพสุธาเดินออกมาพร้อมใบหน้าเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์

"อาหลง เป็นยังไงบ้าง?!" คุณหนูใหญ่พุ่งตัวเข้าไปถามคนแรก ท่าทางอยากรู้อยากเห็นจนเกินงามทำให้คุณชายใหญ่ต้องดึงแขนเธอออกมา

"มากไปคุณ" เสียงทุ้มเอ่ยเตือน

"ตกลงว่ายังไง" ถามคาดคั้นโดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาลำบากใจแวบหนึ่งของน้องชาย

"นี่คุณ ผมว่า..."

"คุณ! อย่าพึ่งขัด ขอฉันถามน้องก่อน" หันมาจิ๊ปากใส่อย่างขัดใจ คุณชายใหญ่พรูลมหายใจอย่างหงุดหงิด ยัยคุณหนูตัวร้ายไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย 

"มานี่กับผมก่อน" แขนเล็กถูกดึงให้ออกเดินตามร่างสูง แม้จะขัดขืนมาตลอดทางแต่คุณชายหนุ่มก็สามารถลากเธอออกมาจนได้

"คุณ! อะไรของคุณเนี่ย?!" 

"มากับผมก่อน"

มุมทางเดินห่างออกมาจากห้องพักของหญิงเพียงฟ้าเป็นที่ ๆ ถูกเลือก ร่างบางถูกดันเข้ากับกำแพง ใบหน้าจิ้มลิ้มบูดบึ้งเพราะถูกขัดใจ ตากลมมองชายหนุ่มตรงหน้าตาขวาง

"มีอะไรว่ามา!" 

"เรื่องน้องของเราน่ะ" 

"ทำไม?"

"ผมว่าปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขาสองคนดีกว่าไหม" เสียงทุ้มพูดขึ้นอย่างใจเย็น พลางมองคนหน้างอที่นิ่งไป

"ก็...ฉันเข้าใจ แต่..." เอ่ยเสียงอ่อย

"ไม่มีแต่ ไหน ๆ เรื่องก็ถูกเปิดเผยหมดแล้ว ผมว่าให้พวกเขาจัดการกันเองดีกว่า"

"..." 

"หลังจากนี้เราก็คอยดูอยู่ห่าง ๆ ดีกว่า"

"..." ปากบางเม้มแน่น 

"เข้าใจที่ผมพูดไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถามย้ำ ตากลมเหลือบขึ้นไปสบกับตาเรียวก่อนจะพยักหน้าให้เป็นเชิงเข้าใจ

คุณหนูใหญ่เข้าใจทั้งหมด แต่บางทีมันก็อยากรู้จนเผลอหลุดอาการออกมาบ้างอะไรบ้าง เธอจะพยายามควบคุมตัวเองก็แล้วกันหลังจากนี้



สองร่างเดินกันกลับมายังจุดเดิม คือหน้าห้องพักของเพียงโพยม สายตาคำถามของทุกคนถูกส่งตรงมายังคุณชายหนุ่ม 

"ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ตกลงอะไรกันนิดหน่อย" ตาเรียวมองสบกับผู้ให้กำเนิดรวมถึงน้องชายของหญิงสาวข้างตัวเขานิ่งเป็นเชิงว่าอย่าถามมากไปกว่านี้ถ้าไม่อยากให้เกิดปัญหา

"ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วย อาหลงก็บอกพี่แล้วกัน" เสียงใสเอ่ยขึ้นพลางส่งสายตาให้กำลังใจคนเป็นน้อง 

"ครับ"












น้องชายกลับไปทำงาน ส่วนคุณน้ากับท่านลุงกลับเข้าไปเฝ้าคุณหญิงต่อ แต่ทำไมเธอต้องมาตัวติดแหงกกับตาคุณชายนี่ด้วย เธออยากยังอยู่ดูคุณหญิงต่อ อยากจะสังเกตท่าทางของคุณหญิงว่ามีปฏิกิริยายังไงตอนที่รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว น้องชายของเธอพอจะมีหวังกลับไปคบหากับคุณหญิงเหมือนเมื่อก่อนไหม 

แต่แน่นอนว่าทุกแผนการของคุณหนูใหญ่ไม่เคยจะประสบความสำเร็จหรอก เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะคุณชายใหญ่ไง ตาคนนี้เซ้นส์ดีเป็นบ้า เขาดูเหมือนจะรู้ทันเธอไปเสียทุกอย่างจนน่าหงุดหงิด

และตอนนี้เธอก็กำลังอยู่กับเขา...

"ไม่ทานล่ะคุณ" คุณชายใหญ่เงยหน้าจากจานข้าว ตาเรียวมองไปยังคนนั่งตรงข้ามที่กำลังกอดอกมองเขาตาขวางอยู่ 

"ฉันไม่หิว" ใบหน้าเล็กเชิดขึ้นอย่างคนถือตัว ท่าทางเอร็ดอร่อยของชายหนุ่มทำให้คุณหนูใหญ่รู้สึกขวางหูขวางตานัก

"เหรอ" ไหล่หนายักขึ้นอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะก้มหน้าทานอาหารต่อ ไม่สนใจหญิงสาวเลยสักนิด 

คุณหนูใหญ่อ้าปากค้างตากลมมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาเป็นผู้ชายประเภทไหนกัน ปล่อยให้ผู้หญิงนั่งมองเขากินข้าวเนี่ยนะ

"นี่คุณ!" เสียงแหลมหวีดร้องขึ้นให้ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมาอีกครั้ง


"เบาหน่อยคุณ คนมองหมดแล้ว" เสียงเอ่ยเตือนทำให้คุณหนูใหญ่กวาดตามองไปทั่วร้าน พบว่าหลาย ๆ สายตากำลังจ้องมองมาที่พวกเธอ

"ก็คุณ..." แม้เสียงจะเบาลงแต่ก็ยังแฝงไปด้วยความไม่พอใจเต็มเปี่ยม

"อร่อยนะคุณ จะไม่ทานจริง ๆ เหรอ" เนื้อไก่ขาวอวบชิ้นใหญ่ถูกยกขึ้นมาตรงหน้าก่อนจะถูกนำเข้าปากไป คุณใหญ่มองอาหารตรงหน้าพลางลอบกลืนน้ำลาย 

แกงเขียวหวาน...

ของโปรดเลย...

คุณชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็ลอบยิ้มที่มุมปากพลางส่ายหัวด้วยความขำขัน มองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี แต่ก็มิวายแอบเหลือบตามองบรรดาสารพัดกับข้าวบนโต๊ะ




"ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ละ ฉันจะทานเป็นเพื่อนคุณก็ได้ เห็นแก่ที่คุณสั่งมาซะเยอะ ทานคนเดียวคงไม่หมด ฉันจะช่วยละกัน" พูดพลางหยิบช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมตักกับข้าวลงบนจาน

"พรืด" คุณชายใหญ่หลุดขำหลังจากได้ยินประโยคยาวเฟื้อยออกจากปากยายคุณหนูตัวร้าย 

"อะไร?" ตากลมหรี่มองอย่างจับผิด เมื่อครู่เหมือนเธอได้ยินเสียงหัวเราะ

"เปล๊า" ชายหนุ่มยักไหล่ "ทานต่อสิคุณ"




ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงอาหารตรงหน้าและของหวานก็หมดเกลี้ยง คุณหนูใหญ่ยกน้ำขึ้นดื่มล้างปาก มองคุณชายหนุ่มส่งบัตรเครดิตสำหรับจ่ายค่าอาหารให้บริกรพลางคิดในใจว่า อย่างน้อยก็อิ่มท้องแถมไม่ต้องจ่ายเอง

"ไปกันเถอะ" คุณชายใหญ่รับบัตรกลับมาก่อนจะลุกขึ้นยืน รอหญิงสาวจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกร้านมาพร้อมกัน

"คุณจะกลับไปทำงานต่อใช่ไหม งั้นลาตรงนี้ละกัน" ยังไม่ทันที่ร่างบางจะหันกลับไปขึ้นรถที่จอดรอไว้แขนเรียวก็ถูกรั้งไว้ด้วยมือแกร่ง 

"เดี๋ยวก่อน" 

"อะไร" คุณหนูใหญ่บิดแขนออกเล็กน้อย เธอเริ่มชินเสียแล้วกับการถูกแตะเนื้อต้องตัวโดยชายหนุ่มตรงหน้า อย่างน้อยเธอก็ไม่สะบัดแขนออกอย่างที่ควรจะเป็น จะว่าเราสนิทกันมากขึ้นก็คงใช่ 

"คือ..." ท่าทางเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรทำให้คุณหนูใหญ่รู้สึกแปลกตาพอสมควร 

"มีอะไรหรือเปล่าคุณ"

"คุณว่างหลังห้าโมงหรือเปล่า"

"ทำไม?"

"คือผม มีเรื่องให้คุณช่วย" คุณหนูใหญ่เลิกคิ้ว ชายหนุ่มแปลกไปจริง ๆ ด้วย 

"ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินประโยคนี้ออกมาจากปากคุณชายใหญ่นะเนี่ย" คำเอ่ยแซ็วที่ได้ยินทำให้คุณชายหนุ่มหน้าตึงขึ้นนิดหน่อย

"ถ้าคุณไม่ว่างก็ไม่เป็นไร" ท่าทางเหมือนคนงอนทำให้หญิงสาวลอบยิ้มเอ็นดู

"โอ๋ ๆ แค่นี้ก็ทำเป็นงอน ไหนมีอะไรว่ามา" แขนแกร่งถูกคว้าไว้ก่อนที่จะได้เดินหนี ใบหน้าน่ารักส่งยิ้มแป้นแล้นให้ 

คุณชายใหญ่ใจกระตุก ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นรอยยิ้มนี้แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มันถูกส่งมาให้เขา 

อ่า...

รู้สึกดีกว่าที่คิดแหะ



60%

tbc.


_______________________________

Talk

มาแล้วจ้า ๆๆๆๆ หลังจากสัปดาห์วิกฤตทั้งสอบมิดเทอมทั้งปั่นงานไฟลุก ก็ได้ฤกษ์กลับมาเขียนต่อ 
ปมคู่น้องเคลียร์แล้วหลังจากนี้จะเป็นยังไงก็... 
ต่อไปขอพื้นที่ให้คู่พี่บ้าง เย้!!
ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามอยู่นะคะ ทั้งที่ไรท์ไม่ค่อยจะมีวินัยในการเขียน มา ๆ หาย ๆ แต่อยากจะบอกว่าเรื่องนี้จบแน่นอนค่ะ 
เหมือนจะผ่านมานานแต่ที่จริง ๆ ก็พึ่งตอนที่ 17 เอง ถ้าทุกคนคิดว่ามันยืดเกินไปบอกได้นะคะ จะพยายามแต่งให้กระชับ ๆ กว่านี้ จะพยายามพัฒนาฝีมือให้ดียิ่งขึ้น ๆ ทุกคนสามารถติเตียนหรือแนะนำได้เลยค่ะ ไรท์อยากได้ฟีดแบ็คของทุกคน

ยังไงก็เจอกันครึ่งหลังนะคะ



































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #34 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 13:08

    สู้ๆค่ะไรท์

    #34
    0
  2. #16 Supatra_ja (@Supatra_ja) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 09:07
    รอคุณชายใหญ่กับคุณหน๊ใหญ่นานมาก มาถึงตอนนี้ลุ้นมากว่าคุณชายใหญ่จะรู้ตัวเมื่อไหร่ ท่านพ่อท่านแม่มองออกหมดแล้วนะ
    #16
    0