THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,204 Views

  • 67 Comments

  • 174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    790

    Overall
    10,204

ตอนที่ 42 : ๑๖_เหตุผลของพสุธา 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    29 พ.ค. 62






๑๖ : เหตุผลของพสุธา







It's a Man's World - Whiskey in allen Variationen und Altersstufen



...



"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!!"


"อะ อาหลง!" คุณหนูใหญ่ร้องเรียกน้องชายเสียงดัง ตากลมมองไปที่อาหลงอย่างกังวล

"นี่มันอะไรกันครับพี่ชายใหญ่?!" ปฐพีขมวดคิ้วเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอลล์ลอยมาจากชายตรงหน้า และยิ่งไม่พอใจหนักเมื่อเห็นพี่สาวถูกทำให้เจ็บตัวอีกครั้ง


"แก!" 


พลั่ก!


ร่างสูงใหญ่เปลี่ยนเป้าหมายไปที่คนที่เพิ่งมาถึง หมัดหนักถูกเหวี่ยงไปตรงหน้าของคนเพิ่งมาถึง ตามมาด้วยเสียงหวีดร้องอย่างตกใจของหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในวง คุณหนูใหญ่ถลาเข้าไปพยุงน้องชายที่ลงไปนั่งกองกับพื้นจากแรงหมัด 

"หายบ้าได้แล้ว!" เสียงแหลมหันไปตะคอกใส่คนไร้สติ ก่อนบอดี้การ์ดส่วนหนึ่งจะเข้าไปล็อกตัวคุณชายใหญ่หลังจากที่เขาทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาเจ้านายอีกครั้ง


ตาคมของปฐพีจ้องเขม็งไปที่พี่ชายของคนรักก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน ลมหายใจถูกสูดเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังปะทุ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาถูกต่อย และแน่นอนว่าเขาไม่เอาคืน เพราะเห็นแก่ที่ร่างสูงตรงหน้าเป็นพี่ชายของคนรัก

"แก! เพราะแก หญิงฟ้าถึงเป็นแบบนี้" กรามหนาบดเข้าหากันแน่น คุณชายใหญ่ที่ถูกปล่อยตัวชี้นิ้วไปที่หน้าของอาหลง ฤทธิ์น้ำเมาและความโกรธที่สะสมมานับหลายปีทำให้คุณชายใหญ่หมดแล้วซึ่งการยับยั้งชั่งใจ

"ถ้าเป็นเพราะเรื่องข่าวผมอธิบายได้ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด" คนถูกเข้าใจผิดพยายามพูดด้วยความใจเย็น แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าไม่พร้อมที่จะรับฟังอะไรทั้งนั้น

"แกทำลายชีวิตน้องสาวฉัน เพราะแกหญิงฟ้าถึงเป็นแบบนี้" คราวนี้ปฐพีขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ไม่เข้าใจว่าพี่ชายของคนรักพูดเรื่องอะไร เขาน่ะเหรอจะทำลายชีวิตของฟ้า

"นี่คุณ ฉันว่าค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันดีกว่า คุณเมาแล้วนะ" คุณหนูใหญ่พยายามเกลี้ยกล่อมคนไร้สติตรงหน้าก่อนจะโบกมือไล่ให้บอดี้การ์ดที่ยืนระวังเชิงอยู่ถอยออกไป เรื่องที่จะได้ยินต่อไปนี้ไม่ควรมีคนรู้มาก

"หึ คุณก็พูดได้ น้องของคุณเป็นผู้ชาย แต่น้องของผมเป็นผู้หญิงเสียหายตั้งเท่าไหร่ น้องของคุณมันเลว ทำเหมือนหญิงฟ้าเป็นดอกไม้ริมทางที่ได้แล้วก็ทิ้ง!" 

"ได้แล้วทิ้ง?" หญิงสาวขมวคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะตากลมจะเบิกโพลงหันไปหาน้องชายทันควัน "อาหลง!"

"ในตอนนั้นผมยอมรับผิดในสิ่งที่ได้ทำลงไป ตอนนี้ผมพร้อมกลับมารับผิดชอบแล้ว ผม..."

"หึ ไม่คิดว่ามันช้าไปหน่อยเหรอ ตลอดระยะเวลาที่แกหายไป แกรู้ไหมหญิงฟ้าเป็นยังไงบ้าง วันที่เธอเรียกหา แกไม่แม้แต่จะโผล่หัวมา แล้วตอนนี้จะมาเรียกร้องให้มันได้อะไรทั้งที่แกก็มีผู้หญิงคนอื่นอยู่แล้ว!"

"เรื่องข่าววันนี้ผมอธิบายได้"

"ช่างหัวข่าวมันเถอะ แต่ตอนนั้นแกทำได้ยังไง ทำได้ยังไง แกทิ้งหญิงฟ้าไปทั้งที่เธอกำลังท้องลูกของแก..." ดูเหมือนว่าในตอนนี้คุณชายใหญ่จะไร้สติโดยสิ้นเชิง เขาพล่ามทุกอย่างที่อยู่ภายในใจออกมา ความโกรธทำให้ลืมแม้กระทั่งว่าเรื่องดังกล่าวเป็นความลับที่ครอบครัวพยายามปกปิดมาตลอด


!!!


สองพี่น้องธนกิจโภคิณนิ่งค้าง ตื่นตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน 


"หมายความว่า...ยังไง ฟ้าท้อง บอกผมสิว่ามันไม่จริง" 

ปฐพีพุ่งเข้าไปเขย่าตัวคนตรงหน้า ส่วนคุณหนูใหญ่ในตอนนี้นิ่งไปแล้ว ไม่มีแม้แต่คำพูดใดหลุดออกมาจากปาก สิ่งที่ได้รับรู้ในวันนี้มันมากเกินไป


คุณหญิงป่วย...


คุณหญิงท้อง...


แล้ว แล้วหลานของเธอล่ะ?!


"แล้วหลาน!!" หญิงสาวโพล่งออกมามองไปที่คุณชายหนุ่มด้วยแววตาคาดหวัง พร้อม ๆ กับที่ปฐพีได้สติ ตาคมมองไปที่คุณชายใหญ่เช่นกัน

"เหอะ คิดเหรอว่าเด็กคนนั้นจะมีชีวิตรอด" คุณชายใหญ่แค่นยิ้ม นึกสมเพชสองพี่น้องในใจ พวกเขาคาดหวังอะไรอยู่ หวังให้เด็กคนนั้นมีชีวิตรอดเหรอ

"หมายความว่ายังไง" 


"หมายความว่าหญิงฟ้าแท้งยังไงล่ะ!" 


พรึ่บ!

ร่างบางทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจะยืนต่อ เธอกำลังช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน มันมากไป มากเกินไป หยาดน้ำใสไหลอาบแก้มให้กับความจริงที่เกิดขึ้นในอดีต เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะเลวร้ายขนาดนี้

นี่มันมากเกินไปสำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง...


นายน้อยของธนกิจโภคิณเดินเข้าไปในบ้านกายหนาทรุดลงบนเก้ากี้นวมหน้าบันได สองมือกุมขมับแน่น เส้นเลือดในสมองเต้นตุบตับราวกับมันกำลังจะแตก เรื่องราวที่ได้รับรู้ในวันนี้เป็นเรื่องที่เขาไม่คาดฝันว่าจะได้ยินมาก่อน ก่อนจะผุดร่างลุกขึ้นแล้วตรงดิ่งไปที่หน้าบ้าน 

"อาหลง! จะไปไหน?!"

ร่างบางลุกขึ้นโผเข้าไปคว้าแขนน้องชายเอาไว้

"ผมจะไปหาฟ้า ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง"

"หญิงฟ้าไม่มีสติจะคุยกับแกหรอก" คุณชายใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้นให้ปฐพีหันมามอง 

"ใช่อาหลง ไปหาตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก" คุณหนูใหญ่ตั้งสติ มือเล็กปาดน้ำตาเอ่ยบอกน้อง "ให้คุณหญิงพักผ่อนเถอะ วันพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

"ขอผมอยู่คนเดียวสักพัก" ปฐพีที่ดูจะสงบลงหันไปพูดกับพี่สาว  

คุณหนูใหญ่พยักหน้าก่อนจะคว้าเอาแขนของคุณชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตัวลากเข้าบ้าน








"อะไรของคุณ ปล่อยผม!" คุณชายใหญ่โวยวายเมื่อถูกลากเข้ามา แต่มือของบางกลับเกาะแขนเขาไม่ปล่อยราวกับตีนตุ๊กแก

"จะกลับทั้งสภาพแบบนี้เหรอคุณน่ะ" หันไปถอนหายใจใส่หน้า "เดี๋ยวก็ได้แหกโค้งตายก่อนถึงวังหรอก"

"ผมยังไหว" 

"ยังไหว? รู้ตัวหรือเปล่าว่าวันนี้พูดอะไรออกไปบ้าง"

คุณชายใหญ่เงียบไปยอมให้คนตัวเล็กลากขึ้นไปบนชั้นสองแต่โดยดี ห้องรับรองแขกห้องหนึ่งถูกเลือกให้เป็นที่นอนชั่วคราวของแขกไม่ได้รับเชิญ 

ทั้งคู่นั่งลงบนเตียงใหญ่เคียงข้างกัน ไม่มีใครพูดอะไรออกมา บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ

"นี่คุณ" เสียงใสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นัยตากลมเหม่อไปตรงหน้า

"..."

"ขอบคุณนะ"

"เรื่อง?" 

"ที่บอกความจริง"

"เหอะ ผมแค่หลุดปากหรอก แต่คิด ๆ ดูแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นมันควรต้องมีคนรับผิดชอบ พวกเราแบกรับความทุกข์ไว้นานเกินพอแล้ว ถึงคราวที่พวกคุณต้องมาแบ่งปันกับเราบ้าง"

"คุณไม่ต้องห่วง ธนกิจโภคิณจะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นแน่นอน" คุณหนูใหญ่ยืนยันหนักแน่น คำสัตย์จากธนกิจโภคิณถือเป็นสิ่งที่ละเมิดไม่ได้

"ผมเลือกให้น้องชายของคุณเลิกยุ่งกับน้องสาวของผมได้ไหม" นับเป็นคำขอแรกที่ออกมาจากปากของคุณชายใหญ่ น้องสาวของเขาควรจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างมีความสุขสักที 

ตากลมหันมาสบตานัยตาเรียว แววตาของทั้งคู่สบมองกันอย่างนิ่งงัน ทั้งคู่ล้วนมีครอบครัวที่รัก พวกเขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวมีความสุข 

"ขอโทษนะ แบบนั้นคงเป็นไปไม่ได้ อาหลงรักคุณหญิงมาก เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไป"

"..."

"ขอโอกาสให้น้องชายของฉันได้ไหม อดทนอีกสักนิด ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน คุณหญิงจะไม่มีวันเสียใจเพราะอาหลงอีก ฉันให้สัญญา" 

"..."

คุณชายใหญ่ยังคงนิ่งเงียบ 

"ฉันจะเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟัง" เสียงใสเอ่ยขึ้นให้ตาเรียวต้องเหลือบมามอง 

"..."

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กน้อยได้ถือกำเนิดขึ้นในครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่ง เขาเกิดมาเพื่อเป็นความหวังของทุกคนในฐานะผู้สืบทอด เด็กน้อยเติบโตขึ้นเป็นเด็กหนุ่มที่แสนเพียบพร้อม เก่งกาจ หนักแน่น และแข็งแกร่งสมดังชื่อของเขา แต่ใครจะรู้ภายใต้ความเพียบพร้อมที่มีเขากลับเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มที่ขาดความอบอุ่น เขาจึงแข็งกระด้างและเย็นชาเหมือนผืนดินที่แตกระแหง จนกระทั่งเขาเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง คนที่เป็นเหมือนท้องฟ้าที่แสนสวยงามและสดใส เธอกลายเป็นหัวใจเป็นความสุขที่เขาไม่เคยได้พบเจอ..." เสียงใสหยุดไปพัก ตากลมหันมามองใบหน้าหล่อที่นิ่งเงียบฟังสิ่งที่เธอเล่า

"..."

"แต่ผืนดินและผืนฟ้าเป็นสิ่งที่ไม่มีวันบรรจบกัน เด็กหนุ่มถูกพรากไปด้วยเหตุผลที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เขายอมแลกหัวใจของตัวเองเพื่อให้คนรักได้ปลอดภัย โดยหวังว่าสักวันหนึ่งท้องฟ้าและผืนดินจะได้เคียงคู่กัน เมื่อวันหนึ่งเขาเข้มแข็งพอที่จะปกป้องเธอจากภยันตรายต่าง ๆ..."

"เหตุผลที่ว่า...คืออะไร"

40%

tbc.

______________________________

Talk

ปมของอาหลงมาแล้วนาจา ติดตามอ่านได้เลยจ้าา

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #15 yoyokspk (@yoyokspk) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 20:25
    ต่อด่วนนนนน
    #15
    0