THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,324 Views

  • 68 Comments

  • 176 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    910

    Overall
    10,324

ตอนที่ 39 : ๑๕_ความจริงที่ได้รู้ มาติ๊ดนึง 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    29 พ.ค. 62





๑๕ : ความจริงที่ได้รู้





-ˋˏ jang wonyoung ˎˊ- | Shared Folder | IZ*ONE (아이즈원 | アイズワン) Amino








หญิงฟ้า!


ร่างของคุณชายใหญ่วิ่งผ่านร่างบางออกไปเปิดประตู เหลือเพียงคุณหนูใหญ่ที่ยังคงงงงวยจับต้นชนปลายไม่ถูก ก่อนจะตั้งสติแล้วเร่งเดินตามออกไป

คุณหญิงเป็นอะไร?

ในหัวมีคำถามเดิมซ้ำ ๆ อยากจะวิ่งก็วิ่งไม่ได้นึกขัดใจกับอาการเจ็บแปร๊บตรงข้อเท้าของตัวเองนัก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากพยายามเดินไปตามเสียงให้เร็วที่สุดซึ่งถึงตอนนี้เสียงกรีดร้องที่ฟังดูน่ากลัวยังคงได้ยินอยู่เนือง ๆ ยิ่งเข้าไปใกล้ยิ่งได้ยินเสียงกรีดร้องปนกับเสียงสะอื้นไห้ดังชัดเจน

จนมาถึงหน้าห้องหนึ่งตรงปีกขวาของวัง บรรดาแม่บ้านมายืนออกันอยู่ตรงหน้าห้องด้วยไม่รู้จะทำอย่างไร พวกเธอต่างเป็นห่วงคนข้างในแต่ก็ไม่กล้าเข้าไป 

คุณหนูใหญ่ได้ยินพวกเธอเหล่านั้นกระซิบกันเบา ๆ ในประโยคเหล่านั้นเธอจับใจความได้แค่...

คุณหญิงเป็นแบบนี้อีกแล้ว

เกิดอะไรขึ้น

คุณหญิงเป็นอะไรอีก

คุณหญิงยังไม่หายอีกเหรอ


หญิงสาวขมวดคิ้วยิ่งสงสัยหนักขึ้น ร่างบางแหวกผู้คนเดินแทรกเข้าไปในห้อง เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจดังชัดขึ้นในความรู้สึก ไม่แพ้กันเธอได้ยินเสียงร้องไห้ราวจะขาดใจของคุณน้า เสียงร้องเรียกชื่อคุณหญิงของท่านลุงกับคุณชายใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับกำลังเรียกสติของคุณหญิงให้กลับมา

คุณหนูใหญ่เดินผ่านแผ่นกั้นสลักลายสวย เดินเข้าในส่วนของเตียงนอน เดินอ้อมไปยังด้านซ้ายของเตียงใหญ่ ภาพตรงหน้าทำให้หญิงสาวถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก ตากลมฉายแววตื่นตระหนก ตัวสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนน้ำตาจะไหลริน เธอยืนค้างอยู่กับที่ ขายาวก้าวไม่ออกแม้เพียงนิด...

เธอกำลังช็อก

ภาพคุณน้าในสภาพน้ำตาอาบหน้าและท่านลุงที่เหมือนจะร้องไห้กำลังกอดคุณหญิงที่กรีดร้องคลุ้มคลั่งเหมือนคนที่ไร้ซึ่งแล้วสติไว้แน่น ในขณะที่คุณชายใหญ่ก็จับมือคนเป็นน้องไว้แน่นเช่นเดียวกันพลางเรียกชื่อคุณหญิงซ้ำไปมา ในนัยตาเรียวเธอเห็นชัดถึงความเจ็บปวดของเขา

เลื่อนสายตามายังหญิงสาวในอ้อมแขนของทุกคน คุณหญิงในสภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดจนตาสวยบวมแดง ไหนจะร่องรอยจิกข่วนตามลำตัวที่บ่งบอกว่าเธอทำร้ายตัวเองอีก

คุณหญิงเพียงโพยมในสายตาของคุณหนูใหญ่คือผู้หญิงสุดแสนจะสมบูรณ์แบบ งดงามราวกับเจ้าหญิง เก่งกาจไปเสียทุกเรื่องจนน่าอิจฉา แต่หญิงสาวที่เธอเห็นในตอนนี้ราวกับคนบ้าไม่มีผิด 


แววตาของเธอในตอนนี้เหม่อลอยไร้แววอย่างที่มนุษย์ผู้มีจิตใจปกติพึงมี เสียงกรีดร้องปนเสียงสะอื้นไห้เหมือนกำลังเจ็บปวดเจียนตายเสียดเข้าไปในใจของคนฟังจนอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาด้วยความสะเทือนใจ



กระทั่งแรงกอดรัดและความอบอุ่นจากครอบครัวดูเหมือนจะเรียกสติของเพียงโพมได้เพียงชั่วขณะ เธอสงบลง นัยตาแดงก่ำกวาดมองไปที่ผู้ให้กำเนิดและพี่ชาย ก่อนสติทั้งมวลจะดับลง

"หญิงฟ้า! หญิง!"

"ลูก! หญิง!"

"ใครก็ได้เอารถออก!!"

ความวุ่นวายเกิดขึ้นตามมาเมื่อเสียงตะโกนคับวังของคุณชายใหญ่ดังขึ้นให้ฝูงชนหน้าห้องแตกฮือหลีกทางให้คุณชายคนโตที่ในอ้อมแขนแกร่งมีร่างบางของคนเป็นน้องนอนนิ่งไม่ได้สติอยู่ ขายาวเร่งก้าวเดินให้ถึงรถแวนคันใหญ่ที่จอดรอท่าอยู่หน้าประตู ก่อนร่างทั้งหมดของครอบครัววิชชากรจะหายเข้าไปในรถซึ่งไม่ช้าก็ถูกขับกระชากออกไปโดยเร็ว 

คุณหนูใหญ่เป็นห่วงคุณหญิงจับใจ ร่างบางเดินวนไปมาอยูในห้องนั่งเล่นในวังวิชชากร  เธอทำใจให้สงบไม่ได้เลย อาการป่วยที่คุณหญิงเป็นไม่ใช่ความเจ็บป่วยทางกายแต่เป็นความเจ็บป่วยทางจิตนี่เอง นี่สินะคือสิ่งที่วิชชากรปิดบังอยู่ ถ้าหากข่าวหลุดออกไปว่าทายาทคนเล็กของตระกูลดังมีอาการไม่ปกติทางจิต คงเป็นเรื่องที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ในสังคมน่าดู ไหนจะการถูกขุดคุ้ยเรื่องอดีตเพื่อหาสาเหตุของโรค หญิงสาวเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงต้องปิดบัง

"คุณหนูน้ำคะ" 

เสียงเรียกทำให้เจ้าของชื่อหลุดออกจากภวังค์ คนเรียกคือประนอมแม่บ้านเก่าแก่ของวัง 

"คะ" คุณหนูใหญ่หันไปตอบรับ

"คุณหนูน้ำจะกลับก่อนเลยก็ได้นะคะ กว่าพวกท่านชายจะกลับมาก็คงอีกนาน"

"หนูยังไม่อยากกลับเลยค่ะ เป็นห่วงคุณหญิง" นัยตากลมฉายแววกังวลก่อนจะเอ่ยร้องขอด้วยแววตาอ้อนวอน "ขอหนูอยู่ต่อเพื่อฟังข่าวได้ไหมคะ"

"โธ่ แม่คุณ ได้สิคะ เดี๋ยวนอมจะอยู่เป็นเพื่อนเองค่ะ" คุณหนูใหญ่ยิ้มขอบคุณก่อนร่างบางจะนั่งลงตามด้วยพื้นที่ข้างกันที่ถูกจับจองด้วยประนอม

เวลาแค่หนึ่งชั่วโมงหลังจากรถถูกขับออกไปจากวังแต่ช่างยาวนานเหลือเกินในความรู้สึกของคนรอ พร้อมทั้งความสงสัยและปริศนามากมายที่ก่อขึ้นในจิตใจ 

"ป้านอมคะ" เสียงใสที่ฟังดูไม่มั่นใจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

"คะ?"

"หนูถามได้ไหมเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น" คนถูกถามนิ่งไปพัก สีหน้าลำบากใจ ซึ่งคนถามอย่างคุณหนูใหญ่ก็เข้าใจเป็นอย่างดี เรื่องที่เธอถามเป็นเรื่องที่ยากจะบอกให้คนนอกรู้สินะ แต่เพราะความเป็นห่วงคนป่วยสุดขั้วหัวใจ ประกอบกับสงสัยเธอจึงเลือกที่จะถามออกไป "หนูขอยืนยันและสาบานได้เลยค่ะ ว่าหนูไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อวิชชากรแม้แต่น้อย ที่ถามเพราะเป็นห่วงคุณหญิงมากไม่แพ้ทุกคน ในเมื่อหนูได้มาเห็นแล้วช่วยกรุณาเล่าให้หนูฟังด้วยเถอะค่ะว่าอะไรที่ทำให้คุณหญิงเป็นแบบนี้"

ประนอมถอนหายใจ แววตากลมที่แสนจริงใจถูกส่งผ่านมายังเธอ หลังจากตรึกตรองอยู่พักหนึ่งปากบางที่มีรอยเหี่ยวย่นเล็กน้อยก็เปิดออก เรื่องราวทุกอย่างถูกถ่ายทอดจากจุดเริ่มต้นทั้งหมดจนถึงปัจจุบัน







คุณหนูใหญ่เอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรงหลังจากกลับมาจากวังวิชชากร เธอตัดสินใจขอกลับทันทีหลังจากฟังเรื่องทั้งหมดจบ กลับมาเพื่อทบทวนในสิ่งที่พวกเราได้ทำลงไป เรื่องราวที่ได้รู้ทำให้เธอรู้สึกสะเทือนใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณหญิงทั้งหมดทั้งมวลมาจากน้องชายของเธอทั้งสิ้น 


'คุณหญิงเริ่มมีภาวะซึมเศร้าหลังจากการหายไปของคุณดิน และเป็นหนักขึ้นเรื่อย ๆ เธอเริ่มขังตัวเองไว้ในห้อง ร้องไห้ ไม่ไปโรงเรียน ไม่ออกมาพบปะใคร จนต้องพบจิตแพทย์ เธอป่วยเป็นโรคซึมเศร้าค่ะจากการที่สูญเสียคนที่เธอรักมากไป ไหนจะเรื่อง...' ประนอมชะงักไป

'เรื่อง?'

'...หลังจากนั้นเธอก็ถูกส่งไปเรียนต่อที่อังกฤษ จนกลับมาเมื่อไม่นานมานี้...พวกเราคิดว่าคุณหญิงจะหายแล้ว แต่ทุกครั้งที่มีข่าวของคุณดินกับผู้หญิงคนอื่นทีไรเธอก็กลับมาเป็นแบบเดิมอีก...' 

'ทั้งหมดเพราะน้องชายของหนูเหรอคะ'่ แววตากลมสั่นระริกไม่คิดว่าการที่พวกเราพรากอาหลงกลับมาจะทำร้ายเด็กผู้หญิงคนหนึ่งได้มากขนาดนี้

'ตอนนั้นทั้งคู่ยังเด็กมากนะคะ พวกเขายังรู้จักความรักไม่ดีพอ ไม่แปลกที่จะถูกพิษของความรักเล่นงาน เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของใครหรอกค่ะ'

'แต่ถ้าพวกเรา...' 

'ทุกอย่างเกิดขึ้นล้วนมีเหตุและผลนะคะ การที่คุณดินจากไปในตอนนั้นก็ต้องมีเหตุผล ใช่ไหมคะ' 

'...'

'นอมเชื่อว่านอมดูคนไม่ผิด คุณดินรักคุณหญิงมาก พวกเธอรักกัน แต่เพราะเรื่องที่ไม่เข้าใจกันหลาย ๆ อย่างทำให้พวกเธอไม่ได้ลงเอยกันเสียที' 

'ขอบคุณนะคะที่ไม่เกลียดพวกเราสองพี่น้อง'  มือเล็กกำมือเหนี่ยวย่นและหยาบกระด้างจากจากการทำงานบ้านไว้แน่นอย่างซึ้งใจ 

'ไม่เพียงแต่นอมนะคะ ท่านชายและหม่อมรวมถึงนางเล็ก ๆ ในครัวก็ไม่มีใครเกลียดคุณหนูและน้องชายค่ะ อาจจะมีเสี้ยวหนึ่งที่เคยโกรธแต่ไม่เกลียดแน่ ๆ ค่ะ'

'ขอบคุณจริง ๆ นะคะ' 


40%

tbc.

tzuyu lee jungjin, Pholar tzuyu, tzuyu pictorial, lee jungjin photographer, actor lee jungjin, tzuyu fantaken, tuzyu 2016, twice 2016


หม่อมราชวงศ์เพียงโพยม วิชชากร (คุณหญิงเพียงฟ้า)

_______________________________

Talk

สรุปแล้วคุณหญิงป่วยเป็นโรคซึมเศร้านะคะ ขั้นรุนแรงเลยค่ะ หรือ Major Depression ที่มีแนวโน้มว่าจะทำร้ายตัวเองและฆ่าตัวตายสูงมาก เกิดจากการเผชิญกับความเครียด รวมถึงการพบกับเหตุการที่สะเทือนใจเป็นอย่างมาก ในกรณีของคุณหญิงเพียงฟ้าคือการสูญเสียคนรักค่ะ 
ความรักนี่น่ากลัวนะคะ ถ้าหากเรามีสติความรักก็จะเป็นพลังสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่ได้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่รักอย่างไม่มีสติแล้วมันก็จะกลายเป็นพลังทำลายล้างอันยิ่งใหญ่ได้เช่นกันเหมือนตัวของคุณหญิงเองที่ปล่อยให้ความรักทำลายและกัดเซาะชีวิตจนกลายเป็นอีกคนที่เธอไม่ต้องการเป็น ไม่ใช่แค่เป็นการทำร้ายตัวเองแต่ยังทำร้ายคนรอบข้างที่รักเธออีกด้วยค่ะ สังเกตได้จากพ่อแม่และพี่ชายของเธอสิคะ ทุกคนเจ็บปวดเมื่อเห็นแก้วตาดวงใจของพวกเขาเป็นแบบนี้
ดังนั้นขอให้ทุกคนรักอย่างมีสตินะคะ
อันที่จริงมีเรื่องอีกนิดหน่อย (อันที่จริงก็ไม่หน่อยเท่าไหร่) เกี่ยวกับคุณหญิงที่ยังเฉลยไม่หมดนะคะ ก็จะมาหลังจากนี้ 
วันนี้พูดเสียเยอะ ยังไงก็ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #14 Nunisarasai (@Nunisarasai) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 07:14
    คุณหญิงเป็นอารายยยยน😥😥😱😱
    #14
    0