THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,228 Views

  • 68 Comments

  • 174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    814

    Overall
    10,228

ตอนที่ 34 : ๑๒_ขอโทษ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    27 พ.ค. 62





๑๒ : ขอโทษ






J'aime m'asseoir et travailler, au lieu de courir et d'essayer de terminer tout mon travail. Je veux que mon espace de travail me représente et que mes habitudes de travail sont calme.




...




"คุณ รถคันข้างหลังที่ขับตามมาคือการ์ดคุณใช่ไหม" ชายหนุ่มเหลือบมองที่กระจกหลังพลางเอ่ยถามหญิงสาวข้างกาย คุณหนูใหญ่หันหลังกลับไปมอง

"อือ ทำไม"

"เปล่า แค่สงสัยว่าคุณต้องมีการ์ดตามตลอดเลยเหรอ" พูดเสียงเรียบ

"อือ" คุณหนูใหญ่ตอบโดยที่ไม่ละสายตาจากเครื่องมือสื่อสารเครื่องบางเฉียบในมือ 

"ไม่อึดอัดบ้างเหรอ" 

"ชินแล้ว เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก" 

คุณชายใหญ่เหลือบมองคนข้าง ๆ พลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก เกิดมาเป็นลูกผู้มีอิทธิพลบางทีก็ลำบากเหมือนกัน พลันก็นึกไปถึงชายหนุ่มอีกคนที่คงจะมีชีวิตไม่ต่างกันนัก 


"ผมขอโทษ" พูดโพล่งขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยไม่มีการเกริ่นนำ คนฟังชะงัก คุณหนูใหญ่เหยียดยิ้มก่อนจะหลุดคำกระแนะกระแหนออกมา

"นึกว่าจะไม่ได้ยินคำนี้ซะละ" 

"ผมขอโทษ" คราวนี้คุณหนูใหญ่ขมวดคิ้ว

"พอแล้ว จะขอโทษอะไรนักหนา"

"ผมทำคุณเจ็บตัวสองครั้งก็ต้องขอโทษสองครั้ง" ครั้งแรกคือที่ห้องเสื้อของน้องสาว ครั้งที่สองคือที่วังวิชชากร

"อ่อ ฉันยกโทษให้ก็ได้" ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้นคอตั้งตรงดูหยิ่งยโส แต่กลับเอ่ยยกโทษให้ง่าย ๆ ไม่สมเป็นเธอ ชายหนุ่มคิดว่าเธอจะเล่นตัวมากกว่านี้ซะอีก

"มาแปลกนะคุณ ไม่ใช่ว่ามีแผนอะไรอยู่ในใจหรอกนะ" ตาเรียวหรี่มองอย่างสงสัย 

"เอ้า ฉันยกโทษให้ดี ๆ ก็ว่า ตกลงจะเอายังไงหะ!" เสียงแหลมตวาดแว้ดอย่างคนร้อนตัว  คุณชายใหญ่ขมวดคิ้วเบ้หน้า เขาไม่ชอบเสียงแหลม ๆ ของเธอจริง ๆ 

"เบา ๆ หน่อยคุณ"

"ชิ ก็คุณนั่นแหละ ฉันสวยเหมือนนางเอกขนาดนี้ ทำไมต้องคิดว่าฉันมีแผนอยู่ตลอดเวลาเหมือนตัวร้ายด้วย" จิ๊ปากอย่างขัดใจ บ่นนู่นี่นั่น คนฟังเบ้ปากเหลือบตามองคนที่พูดว่าตัวเองเป็นนางเอกอย่างไม่อายปาก ทั้งที่จริงตัวเธอน่ะเป็นนางร้ายชัด ๆ

ใช้เวลากว่าชั่วโมงรถคันหรูก็เลี้ยวเข้าโรงพยาบาลเอกชนยักษ์ใหญ่ ที่ขึ้นชื่อเรื่องบริการเป็นเลิศและราคาแพงหูฉี่ ร่างบางก้าวลงจากรถทันทีที่จอดสนิท สภาพกะโผลกกะเผลกทำให้เจ้าหน้าที่ต้องเข็นรถมารับ 

หญิงสาวนั่งรอให้คนขับรถจำเป็นเดินเข้ามาหาก่อนจะเข้าไปในโรงพยาบาลพร้อมกัน



















"คุณสายธารา ธนกิจโภคิณ เชิญที่ห้องตรวจ 4 ค่ะ"


เสียงจากเครื่องกระจายเสียงบนผนังเรียกให้คุณหนูใหญ่ที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ระหว่างรอตรวจเงยหน้าขึ้นมา ก่อนชายหนุ่มที่ตามมาด้วยจะเข็นรถไปที่ห้องตรวจ

คุณหนูใหญ่นั่งพาดขาบนเตียง หมอหนุ่มเจ้าของไข้กำลังตรวจข้อเท้าของเธออยู่ด้วยการพลิกและกดจุดไปมา 

"ยังไงช่วงนี้ก็พยายามอย่าใช้ข้อเท้าเยอะเหมือนเดิมนะครับ อดทนหน่อยนะครับสักเดือนหนึ่งก็หายแล้ว" คุณหมอพูดปลอบเมื่อเห็นว่าคนไข้สาวสวยของเขาเริ่มยู่หน้าด้วยความขัดใจ

"ไม่มียาอะไรที่ทำให้หายเร็วกว่านี้เหรอคะ" หมอหนุ่มหัวเราะร่วน

"ไม่มีหรอกครับ ต้องรอให้ร่างกายฟื้นฟูตัวเอง อย่างมากก็ทำได้แค่ฉีดยาแก้ปวดถ้าปวดมาก หรือไม่ก็ประคบเย็นเพื่อให้หายบวม"

"เหรอคะ" คุณหนูใหญ่ทำหน้าเศร้า อีกนานเลยกว่าจะหายดี 

"แล้วข้อมือไปโดยอะไรมาอีกครับเป็นรอยแดงเชียว" คุณหนูใหญ่อึกอักเมื่อได้ยินคำถามพลางเหลือบมองไปที่ต้นเหตุของแผลที่ชะงักไม่แพ้กัน

"เอ่อ...อุบัติเหตุน่ะค่ะ"

"ระวังหน่อยนะครับ" หมอหนุ่มเอ่ยเตือนอย่างใจดี

"ค่ะ"


"งั้นเรียบร้อยแล้วนะครับ เดี๋ยวพยาบาลจะพาไปล้างแผลนะครับ"

"ขอบคุณค่ะ" คุณหนูใหญ่ไถลตัวลงจากเตียงลงไปนั่งบนรถเข็นที่เข้ามาเทียบรอไว้ 

"ค่อย ๆ นะคุณ" ชายหนุ่มพยุงแขนเธอให้ค่อย ๆ นั่งลง ก่อนจะเข็นเธอตามพยาบาลไปที่ห้องทำแผล


พาสเตอร์ตรงหัวเข่าซ้ายถูกเปิดออกตามด้วยเข่าขวา แผลเริ่มแห้งสนิท คุณหนูใหญ่มองอย่างโล่งใจอย่างน้อยแผลสดพวกนี้ก็หายเร็วกว่าข้อเท้าแพลง

"แผลเริ่มแห้งแล้วนะคะ สัปดาห์หน้าก็เริ่มตกสะเก็ดแล้วค่ะ" เมื่อได้ยินคำว่าตกสะเก็ดคุณหนูใหญ่ก็เริ่มหน้าเสีย สำหรับเธอแล้วความสวยความงามเป็นสิ่งสำคัญ 

"แบบนี้ต้องมีรอยแผลเป็นแน่เลย"

"คนไข้สามารถทายาลดรอยแผลเป็นได้ทันทีที่สะเก็ดหลุดค่ะ" พยาบาลสาวยิ้มอย่างเข้าใจพร้อมเอ่ยแนะนำ สำหรับหญิงสาวการมีตำหนิบนร่างกายคงเป็นสิ่งที่ไม่น่าพิสมัยเท่าไร

แผลตรงหัวเข่าถูกทำความสะอาดและทายาอย่างเบามือ ตามด้วยฝ่ามือทั้งสองข้างที่ถูกแกะพาสเตอร์ออกก่อนจะเริ่มล้างแผลและทายาตามลำดับ

คุณหนูใหญ่เบ้หน้าพลางซี๊ดปากด้วยความแสบ ตากลมมีน้ำตาคลอจวนเจียนจะไหลหากมีอะไรมาสะกิด

"เรียบร้อยแล้วค่ะ" ราวกับเสียงสวรรค์ คุณหนูใหญ่ถอนหายใจเฮือกเมื่อแผลถูกปิดด้วยพาสเตอร์กันน้ำเสร็จเรียบร้อย มือบางยกขึ้นมาปาดน้ำใสที่คลออยู่ตรงขอบตา โชคดีที่มันไม่ไหลออกมาให้ตาคุณชายคู่ปรับได้เห็นแล้วเอามาเยาะเย้ยทีหลัง 

"ขอบคุณค่ะ"

"ยินดีค่ะ" พยาบาลสาวสวยยิ้มให้ก่อนจะเหลือบตาที่กรีดด้วยอายไลเนอร์จนคมกริบไปที่ชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่ด้านหลังคนไข้สาวด้วยท่าทางชะม้อยชายตา ก่อนจะเอ่ยคำพูดลองเชิงที่ทำให้คุณหนูใหญ่ต้องเบ้หน้า "แฟนคนไข้น่ารักจังเลยนะคะ มีมาเฝ้าด้วย"

"ไม่ใช่แฟนค่ะ!" เอ่ยปฏิเสธทันควันพลางมองชายหนุ่มคนเดียวในห้องตรวจด้วยหางตา

ท่าทางรังเกียจกันเสียเหลือเกินทำให้คุณชายใหญ่รู้สึกหมั่นไส้ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหญิงสาวตาโต

"อ้าว พูดแบบนี้ผมเสียใจนะคุณ" รูปประโยคที่ฟังดูน่าสงสารหลุดออกมา แต่สายตายียวนที่ส่งตรงมาที่เธอคนเดียวทำเอาคุณหนูใหญ่อ้าปากค้างกับความเสแสร้งของเขา

"นี่คุณ!"

"ทำไมครับแฟน" คิ้วหนาเลิกขึ้นพร้อมส่งสายกวนโทสะมาให้

"คุณ! ใครแฟนคุณ!" สรรพนามเรียกตัวที่ได้ยินแทบทำให้คุณหนูใหญ่ลุกขึ้นมาเต้นเจ้าเข้าถ้าไม่เจ็บข้อเท้าอยู่

"ขอโทษนะครับ ช่วงนี้แฟนผมเขางอนผมอยู่น่ะครับ" คุณชายหนุ่มหันไปส่งยิ้มหล่อให้พยาบาลที่กำลังมองการงอนง้อของหนุ่มสาวด้วยความเสียดายชายหนุ่ม

"ไม่เป็นไรค่ะ" ส่งยิ้มจืดเจื่อนให้ ก่อนจะมองท่าทางกระฟัดกระเฟียดของหญิงสาวบนรถเข็นที่กำลังถูกเข็นออกไปโดยแฟนหนุ่ม













ครืด...

ในระหว่างที่รอเรียกให้จ่ายเงินแรงสั่นจากโทรศัพท์ทำให้คุณชายใหญ่ต้องละจากหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ออกมารับสาย

"ว่าไงรพี"

"ขอโทษที่รบกวนครับ"

"ไม่เป็นไร ตกลงมีอะไร"

"มีเอกสารสำคัญที่ผมอยากให้คุณชายเข้ามาดู" ระพีเอ่ยเสียงเครียดเอกสารที่เจอในห้องเก็บเอกสารทำให้เขาต้องรีบโทรเรียกเจ้านายให้เข้ามาดู

"สำคัญมากเลยเหรอ" คุณชายใหญ่เหลือบตามองไปที่หญิงสาวที่กำลังมองมาที่เขา คิ้วสวยเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม 

"ก็มากอยู่ครับ...แต่ถ้าคุณชายไม่สะดวกจริง ๆ ไว้พรุ่งนี้ค่อยเข้ามาดูก็ได้" ถึงรพีจะเอ่ยแบบนั้น แต่คนบ้างานอย่างคุณชายใหญ่ก็ตัดสินใจจะเข้าไปดูหลังจากนี้

ร่างสูงเดินกลับมานั่งที่เดิมพร้อมตากลมที่จ้องมองมาอย่างสงสัย แต่ยังไม่ทันทีที่ชายหนุ่มจะเอ่ยอะไรโทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้คุณชายใหญ่กดรับโดยที่ไม่ลุกไปไหน

"ครับหม่อมแม่" 

"หนูน้ำตรวจเสร็จหรือยัง" คิดอยู่แล้วเชียวว่าต้องถามถึงยายคุณหนูตัวร้าย ช่วงนี้มีไม่กี่เรื่องหรอกที่คนเป็นแม่จะคุยกับเขา

"เสร็จแล้วครับ กำลังรอจ่ายเงิน" ตาเรียวหันไปสบกับตากลมที่มองมาตาแป๋ว 

"ถ้าเสร็จแล้วชายใหญ่พาหนูน้ำมาที่วังด้วยนะ แม่ได้สายบัวสดมาจะทำแกงสายบัวน้ำกะทิ ของโปรดของหนูน้ำเขาล่ะ" 

"ครับ ทราบแล้วครับ" เห็นทีต้องพายายคุณหนูใหญ่เข้าออฟฟิซด้วยเสียแล้ว






"คุณ คุณน้าว่าไง" ทันทีที่วางสายเสียงใสที่รอจังหวะอยู่ก็ถามขึ้นทันที

"เย็นนี้หม่อมแม่จะทำแกงสายบัวน้ำกะทิ" ตากลมวาววับเมื่อได้ยินชื่อของโปรด

"แล้ว..."

"ท่านให้พาคุณกลับวังด้วยแต่...ผมมีงานด่วน" 

"แล้วยังไง เดี๋ยวฉันให้การ์ดไปส่งก็ได้ คุณไปทำงานเถอะ" หญิงสาวดูจะไม่ใส่ใจ ความคิดโฟกัสไปที่ของโปรดหมดแล้ว ลืมแม้กระทั่งความไม่พอใจชายหนุ่มก่อนหน้า

"ไม่ได้ ผมรับปากกับหม่อมแม่แล้ว แต่คุณรอหน่อยได้ไหมผมขอเข้าบริษัทก่อน" คุณหนูใหญ่กรอกตาทำสีหน้าเบื่อหน่าย 

"แล้วจะหิ้วฉันไปด้วยทำไม" ถามอย่างไม่เข้าใจ

"ก็บอกแล้วว่าผมจะไปส่งเอง ผมรับปากกับหม่อมแม่ไว้แล้ว ผิดคำพูดไม่ได้" คุณชายใหญ่ยืนยันแบบนั้น สำหรับเขาการซื่อสัตย์ต่อคำพูด (สำหรับบางเรื่อง) เป็นสิ่งสำคัญที่สุด

"แล้วนานไหมอ่ะ"

"คิดว่าไม่" 

"ทำไมต้องคิดว่า" คิ้วเรียวขมวดมุ่ยถามด้วยความสงสัย คนถูกถามถอนหายใจเมื่อสบตาตากลมแป๋วที่ดูจะสงสัยไปเสียทุกเรื่อง 

หมายเลข A014 ค่ะ

ยังไม่ทันจะเอ่ยอะไรเสียงประกาศตามสายเป็นหมายเลขคิวสำหรับจ่ายเงินก็ดังขึ้น

"ผมไปจ่ายเงินก่อนนะ" ว่าจบก็เดินลิ่วไปที่เค้าห์เตอร์จ่ายเงินทันที ไม่ฟังประโยคถัดไปที่หญิงสาวกำลังอ้าปากพูด

"ดะ เดี๋ยวสิคุณ" พยายามจะใช้มือเข็นไปที่ล้อแต่ก็ทำไม่เป็นได้แต่มองดูคุณชายใหญ่ยื่นบัตรเครดิตวงเงินสูงให้เจ้าหน้าที่ชำระเงิน

คุณชายใหญ่เดินกลับมาหาหญิงสาวที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนรถเข็น

"คุณไม่น่าทำแบบนี้"

"ทำอะไร" ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าคุหนูใหญ่หมายถึงอะไร

"ก็ที่จ่ายค่ารักษาให้ไง" คุณหนูตัวร้ายบ่นอุบ "ที่นี่ค่ารักษาราคาแพงเป็นบ้า ฉันเกรงใจ"

"ถือว่าผมชดใช้ที่ทำคุณเจ็บละกัน"

"แต่คุณก็มาส่งแล้ว"

"ช่างเถอะน่า"

เดินมาถึงประตูใหญ่ก็บอกให้หญิงสาวรอ ส่วนเจ้าตัวเดินไปเอารถที่จอดอยู่ไม่ใกลมารับ ภาพชายหนุ่มประคองหญิงสาวที่มีผ้าพันข้อเท้าขึ้นรถถูกจับภาพโดยนักข่าวสายสังคมที่บังเอิญโชคดีได้มาสัมภาษณ์นักธุรกิจสูงวัยที่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ โชคดีเด้งที่สองคือเขาไม่ถูกการ์ดของหญิงสาวจับได้ คนถ่ายที่กำลังหลบมุมอยู่มองภาพบนหน้าจอกล้องพลันลอบยิ้มด้วยความสมใจ

มันคงจะเป็นภาพธรรมดาที่พบเห็นได้ตามโรงพยาบาลถ้าชายหญิงบนภาพไม่ใช่ทายาทตระกูลดังที่กำลังเป็นที่จับตามองอยู่ในขณะนี้

100%

tbc.

_________________________________

Talk

มาแล้วจ้าๆๆๆ
เป็นข่าว (อีกแล้ว) หลังจากที่ห่างหายมานาน
หลังจากนี้จะทำยังไงกันนะ 
ติดตาม ๆ







































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น