ตอนที่ 33 : ๑๒_ขอโทษ 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    27 พ.ค. 62





๑๒ : ขอโทษ 





Kết quả hình ảnh cho hwang minhyun




...




ห้องอาหารของวังวิชชากรเช้าวันนี้เงียบกริบ ต่างคนต่างรับอาหารเช้าซึ่งวันนี้เป็นข้าวต้มทรงเครื่องเงียบ ๆ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา บรรยากาศมาคุที่นาน ๆ จะปรากฏมาทีของครอบครัววิชชากร

หม่อมของวังหน้าตึงเมินสายตาของลูกชายที่มองมาอย่างเว้าวอน ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้คนเป็นแม่ยังไม่เอ่ยอะไรกับลูกชายแม้แต่คำเดียว

หลังรับอาหารเช้าเสร็จหม่อมแขไขก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันทีราวกับชังน้ำหน้าของลูกชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเต็มที 




"หม่อมแม่ครับ"

คุณชายใหญ่เดินตามคนเป็นแม่เข้ามาที่น้องนั่งเล่น กายหนาทรุดลงกับพื้นก่อนจะค่อย ๆ คลายเข่าเข้าไปหาหม่อมแม่ที่นั่งปักผ้าอยู่

หม่อมแขไขเมินเสียงนั้น เหมือนคนเป็นลูกที่นั่งทรุดกายอยู่เบื้องหน้าเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน

"ผมขอโทษครับ" คุณชายคนโตน้อมตัวก้มลงกราบบนตักของแม่ 

หม่อมแขไขถอนหายใจเฮือกใจเหลือบหางตามามองลูกชายที่มองมาที่เธอตาละห้อย

"คนที่ชายต้องขอโทษไม่ใช่แม่แต่เป็นคนที่ชายทำเขาเจ็บ"






















คนที่ชายต้องขอโทษไม่ใช่แม่แต่เป็นคนที่ชายทำเขาเจ็บ...

แต่เป็นคนที่ชายทำเขาเจ็บ...

คนที่ชายทำเขาเจ็บ...

ทำเขาเจ็บ...

ทำเขาเจ็บ...

ทำเขาเจ็บ...


ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัวนับตั้งแต่ออกจากวังมาจนตอนนี้นั่งอยู่ในห้องทำงาน เมื่อนึกย้อนดูดี ๆ คุณชายใหญ่ปล่อยอารมณ์ให้อยู่เหนือเหตุผลเผลอทำร้ายผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งมาสองครั้งสองครา 

หนักกว่านั้นคือเขาไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษ

ให้ตายเถอะ เขากลายเป็นคนแบบนี้ไปได้อย่างไร...

ตาเรียวปิดลงข่มอารมณ์ เขาไม่มีสมาธิทำงานแน่ถ้ายังมีเรื่องติดค้างอยู่ในใจแบบนี้

ครืด...

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้คุณชายใหญ่ต้องเลิกคิ้ว 



"ครับหม่อมแม่"

"เที่ยงนี้ชายใหญ่ไปรับหนูน้ำที่บ้านแล้วพาน้องไปล้างแผลที่โรงพยาบาลทีนะ"

"อะไรนะครับ ทำไมเป็นผมล่ะ" 

"หนูน้ำว่ามาแบบนี้"

"ยาย...คุณน้ำน่ะเหรอครับขอให้ผมพาไปโรงพยาบาล" คิ้วเข้มขมวดมุ่น ยายคุณหนูตัวร้ายคิดจะทำอะไรอีก

"ตอนนี้หนูน้ำรออยู่ และแม่เชื่อว่าชายใหญ่เป็นสุภาพบุรุษมากพอ" 

"ได้ครับ ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาลเอง"

พูดหลังจากนั้นไม่กี่คำก็วางสายไป คุณชายหนุ่มไม่ไว้ใจความคิดของยายคุณหนูใหญ่เลยสักนิด เธอมักมีความคิดแปลก ๆ และมักจะก่อเรื่อง อย่างเช่นเรื่องที่เธอส่งคนไปปล่อยลมยางรถยนต์ของน้องสาวของเขา เพียงเพื่อเปิดโอกาสให้น้องชายของเธอได้ไปรับน้องสาวของเขา 

ทำไมเขาถึงรู้น่ะเหรอ


"ยางรถเหมือนถูกปล่อยมากกว่าจะขับเหยียบของมีคมอะไร เพราะไม่มีร่องรอยฉีกขาดตรงยางรถเลย"


นายสนคนขับรถบอกเขาแบบนั้นหลังจากไปรับรถที่อู่มา ตอนนั้นเองที่เขารู้ได้ในทันทีว่าเป็นฝีมือของเธอ ยายคุณหนูตัวร้ายชักจะล้ำเส้นขึ้นเรื่อย ๆ เขาถึงยิ่งโกรธในตอนที่เธอพาน้องชายของเธอมาที่วังเมื่อวาน

สองพี่น้องตัวแสบ...

แม้จะรู้สึกผิดที่ทำเธอเจ็บแต่มันก็คนละเรื่องกับสิ่งที่เธอทำ ซึ่งเขาจะไม่ปล่อยไปเฉย ๆ แน่













ติ้ง!


เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเวลาเที่ยงตรง ชายหนุ่มหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่เงยหน้าขึ้นจากเอกสารเหลือบตาไปมองนาฬิกาบนผนัง 

เที่ยงตรง...

ต้องออกไปแล้วสินะ

มือหนาคว้าสูทมาสวมก่อนจะเดินออกจากห้องไป


"คุณนา รพีไม่อยู่เหรอครับ" ถามผู้ช่วยเลขาสาววัยกลางคนเมื่อไม่เห็นคนสนิทในสายตา

"คุณรพีไปหาเอกสารที่ห้องเก็บเอกสารใหญ่ค่ะ ท่านรองมีอะไรให้รับใช้คะ"

"ไม่มีอะไรครับ คุณนาทำงานต่อเถอะครับ" เห็นทีคงต้องสั่งการวันพรุ่งนี้แทน "อ้อ ผมอาจจะไม่เข้ามาแล้วนะครับ"

ผู้ช่วยเลขาพยักหน้ารับพลางยิ้มให้เจ้านายหนุ่ม แม้จะแปลกใจนิดหน่อยที่คนบ้างานแบบเขากลับก่อนเวลาแต่ก็ไม่ซักถามให้มากความ 








ติ้ง!

เท้าที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงชะงักเมื่อมีเสียงข้อความเข้า โทรศัพท์เครื่องบางถูกล้วงออกมา

แอปพริเคชั่นชื่อดังมีข้อความเข้า แต่ไม่ได้มาจากเพื่อนหรือครอบครัว แล้วใครกันที่มีช่องทางติดต่อเขาแบบส่วนตัวแบบนี้



แชร์โลเคชั่น

'แผนที่ตามนี้นะ'

'รีบ ๆ มา'

ใคร?

ตาเรียวหรี่มอง ก่อนจะเข้าใจเมื่อเห็นรูปดิสเพลย์ เหยียดยิ้มใส่มันก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

'เอาแอคเค้าท์ผมมาจากไหน'

'จากไหนก็ช่าง รีบมาได้แล้ว' 

ไม่แคล้วคงจะเป็นแม่เขาที่ให้ไป เพราะเขาไม่เคยให้แอคเค้าท์คนที่ไม่สนิท

'รีบมากก็ไปเอง'

'จะเอาแบบนี้เหรอ'

แนบรูป

คิ้วเรียวขมวดแน่นเมื่อเห็นรูปแชทที่ถูกแคปมา

'คุณน้าบอกว่างี้อ่ะค่ะ'

'ยายคุณหนูตัวร้าย'

'5555 ฉายาฉันเหรอ ขอบคุณนะที่ชม P:'

เขาไม่เสียเวลาตอบกลับเธออีกต่อไปเก็บเครื่องมือสื่อสารเข้ากระเป๋า ขายาวก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ พยายามดึงสติกลับมาไม่ให้บ้าจี้ไปกับประโยคกวนโทสะนั่น












รั้วสูงตระหง่านปรากฏตรงหน้าคุณชายใหญ่ ป้อมยามข้างประตูพร้อมกล้องวงจรปิดนับสิบที่ติดอยู่บนกำแพงบ่งบอกว่าบ้านหลังนี้มีการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดเพียงใด ลดกระจกลงเมื่อจอดเทียบเข้ากับป้อมยาม

"มาหาใครครับ" ยามร่างยักษ์ถามเสียงเข้ม พร้อมหรี่ตามองคุณชายใหญ่อย่างประเมิน

"คุณสายธารา" 

"หม่อมราชวงศ์พงษ์นภดลหรือเปล่าครับ"

"ครับ"

"สักครู่นะครับ" 

เป็นเวลาหลายนาทีที่เขาถูกตรวจสอบ ใช่ คุณชายหนุ่มคิดแบบนั้น เพราะทันทีที่เขาตอบรับไปกล้องตัวที่ใกล้ที่สุดก็หันมาจับภาพเขาราวกับกำลังตรวจสอบเขา คุณชายใหญ่มองตอบไปที่กล้องตัวนั้นด้วยสายตานิ่งงัน

"เชิญครับ"

ประตูบานใหญ่ที่ทำจากไม้หนากับเหล็กก็เปิดออก รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้าไป ผ่านสวนอังกฤษและสนามหญ้ากว้าง ก่อนเข้าไปจอดตรงหน้ามุข เลิกคิ้วแปลกใจนิดหน่อยกับเวรยามที่เข้มงวดขนาดนี้เมื่อสายตาปะทะเข้ากับชายในชุดดำจำนวนมากเดินสำรวจรอบคฤหาสน์

ก๊อก ๆ

คุณชายใหญ่ลดกระจกลงเมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจกจากฝั่งที่นั่งข้างคนขับ

"ครับ?" ส่งสายตาแห่งคำถามไปให้เมื่อเห็นรอยยิ้มอิหลักอิเหลื่อนของหญิงวัยเกษียร ไม่เห็นแม่แต่เงาของยายคุณหนูตัวร้าย

"เชิญคุณชายใหญ่เข้ามารอข้างในก่อนค่ะ"

"รอ?" สายบัวยิ้มแห้งเมื่อแววตาของแขกเริ่มมีแววหงุดหงิด

"คือ คุณหนูใหญ่ยังแต่งตัวไม่เสร็จ เชิญคุณชายเข้าไปรอข้างในก่อนนะคะ" คราวนี้คุณชายหนุ่มชักสีหน้าหงุดหงิด ยายคุณหนูตัวร้ายเล่นงานเขาอีกแล้ว ที่เร่งให้มานี่คือแกล้งให้เขามารอสินะ

ยายตัวแสบ...

ร่างสูงสง่าเดินลงจากรถ ก่อนจะเดินตามร่างของแม่บ้านไปที่ห้องรับแขกใหญ่ ทั้งที่สีหน้าฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจน

"รอสักสักครู่นะคะ ดิฉันจะขึ้นไปเร่งคุณหนูใหญ่ให้" ร่างท้วมประสานมือไว้ที่เอวแล้วก้มหัวให้คุณชายใหญ่อย่างขอลุแก่โทษ

"ขอบคุณครับ" คุณชายใหญ่พยักหน้ารับ "แต่เร็วหน่อยก็ดีนะครับ ไม่อย่างนั้นผมจะขึ้นไปตามเอง"

เสียงเย็นของชายหนุ่มทำเอาสายบัวถึงกับเหงื่อตก รู้ว่าคุณชายหนุ่มไม่ได้แค่ขู่แน่ หันหลังออกมาก่อนจะเร่งเดินไปที่ชั้นสองเพื่อตามคุณหนูตัวดีที่กล้าแหย่หนวดเสือโดยไม่กลัวเสือตะปบเสียเอง













เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง คุณชายใหญ่มองดูเวลาบนนาฬิกาเรือนหรูพลางถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ตั้งใจอย่างแน่นอนแล้วว่าจะขึ้นไปตามแน่ถ้าเธอยังไม่ปรากฏตัวภายในห้านาทีนี้

"มาเร็วดีนี่คะคุณชาย" เสียงใสที่ฟังดูสาแก่ใจดังขึ้นตรงหน้า คุณชายใหญ่ที่ก้มหน้าอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมา ตาเรียวมองไปที่ยายคุณหนูตัวร้ายในชุดกางเกงขาสั้นและเสื้อตัวสวยยืนส่งยิ้มเยาะมาให้

แม้จะอยู่ในสภาพที่มือและเข่าทั้งสองข้างมีพาสเตอร์ปิดอยู่ รวมถึงมีผ้ายืดที่พันอยู่ตรงข้อเท้าข้างขวาพร้อมถือไม้ค้ำยัน คุณหนูตัวร้ายก็ยังคงร้ายกาจไม่เปลี่ยน แต่ทันทีที่ตาสบเข้ากับรอยแดงตรงข้อมือด้านซ้าย ความรู้สึกผิดก็ยิ่งจู่โจม

ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินลิ่วออกไป เดือดร้อนถึงคุณหนูใหญ่ตัวแสบต้องรีบเดินตามให้ทัน ท่าทางทุลักทุเลของหญิงสาวทำให้คุณชายใหญ่ตัดสินใจเดินกลับมาหา ก่อนจะแย่งไม้ค้ำมาแล้วยื่นให้แม่บ้านที่เดินตามประกบไม่ห่างเพราะห่วงคุณหนู 

พรึ่บ!

"ว้าย! อะไรเนี่ย! ปล่อยฉันลงนะ!"

แขนแกร่งช้อนร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน โดยเจ้าร่างนั้นก็ดิ้นไม่หยุดพร้อมส่งเสียงโวยวายดังลั่นโถง เหล่าแม่บ้านมองตามตาค้างก่อนจะเร่งเดินตามร่างสูงออกไป

"ดิ้นเข้าไปสิ อยากตกลงมาเจ็บตัวอีกก็ดิ้นเข้าไป" เสียงเย็นเอ่ยขู่ และดูเหมือนจะได้ผลเพราะคุณหนูใหญ่หยุดดิ้นในทันควัน ใบหน้าน่ารักบึ้งตึง ตากลมจ้องหน้าคนอุ้มตาขวาง

ร่างบางถูกปล่อยลงพื้นเมื่อเดินมาถึงรถก่อนจะถูกจับยัดเข้าไปที่ที่นั่งข้างคนขับ หัวเล็กถูกกดลงไปอย่างไม่นิ่มนวลนักเพื่อไม่ให้หัวโขกกับตัวรถ เสียงแหลมของคนเจ็บโวยวายไม่หยุด

"โอ้ย! เบา ๆ สิ ฉันเจ็บนะ" 

เมื่อเข้ามาอยู่ในรถได้แขนเรียวก็ยกขึ้นมากอดอกแน่น คุณหนูใหญ่หน้ามู่ทู่ สะบัดหน้าไปทางกระจก คุณชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามานั่งฝั่งคนขับลอบยิ้มอย่างสะใจที่ได้เอาคืนยายคุณหนูตัวแสบ

คุณหนูใหญ่กำลังหงุดหงิดที่โดนเอาคืน เริ่มไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ขอให้ตาคุณชายขี้โมโหไปรับไปส่ง จากที่ว่าจะป่วนเสียให้เข็ดกลับโดนเขาเอาคืนไม่ต่างกัน

60%

tbc.

꒰ HQ #장원영 ¨̮ #Wonyoung ꒱   ✎... 181118 IZONE fansign in Busan ☆` uppereastside04  #JangWonyoung #WIZONE #아이즈원 #アイズワン
________________________________

Talk

คุณชายใหญ่ก็ไม่ปล่อยให้แกล้งฝ่ายเดียวเด้อ
งานนี้ตาต่อตาฟันต่อฟัน
แกล้งมาแกล้งกลับไม่โกง


























 

 

























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #12 yoyokspk (@yoyokspk) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:43
    ต่อด่วนค่าาาา
    #12
    0