THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,324 Views

  • 68 Comments

  • 176 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    910

    Overall
    10,324

ตอนที่ 32 : ๑๑_โมโหร้าย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    27 พ.ค. 62







๑๑ : โมโหร้าย 




#Minhyun






...




"ที่นี่ไม่ต้อนรับแก!" คุณชายใหญ่เอ่ยเสียงกร้าว เจอกันข้างนอกยังไม่อยากเจอแต่นี่มันกล้ามาเหยียบถึงบ้าน ที่น่าโมโหที่สุดคือครอบครัวของเขากลับยังต้อนรับมัน 

"พี่ชายใหญ่" เพียงโพยมเรียกสติพี่ชาย

ด้านปฐพีมองคุณชายใหญ่ด้วยแววตานิ่งสงบ เขาไม่นึกกลัวชายหนุ่มที่ตะคอกด่าตัวเองตรงหน้าเลยสักนิด  

"ชายใหญ่สงบสติอารมณ์เดี๋ยวนี้" สุรเสียงทุ้มกดต่ำเตือนสติลูกชาย

"ผมไม่เข้าใจทำไมท่านพ่อกับหม่อมแม่ยังต้อนรับมันอยู่ ทั้งที่มัน..."

"พอแล้วชายใหญ่!" คราวนี้ท่านชายทรงเปล่งเสียงดัง คุณชายใหญ่ชะงักสูดลมหายใจเข้าลึก

"เพราะผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม?!" คาคมดุตวัดไปมองคุณหนูใหญ่ที่นั่งเงียบมาตลอด "ไม่รู้จริง ๆ เหรอครับว่าเธอเข้ามาตีสนิทกับครอบครัวเราเพราะอะไร" 

"จะเพราะอะไรก็ช่าง มันไม่สำคัญเลยสักนิด เธอไม่ได้มีเจตนาทำร้ายเรา..."

"ไม่ทำร้าย?" คุณชายใหญ่ทวนคำ ไม่เข้าใจคนเป็นแม่เลยสักนิด "หม่อมแม่แน่ใจได้ยังไงว่าทำจะไม่ทำร้าย" 

"กลับไปสงบสติอารมณ์ซะชายใหญ่ ลูกกำลังพาล" หม่อมแขไขเอ่ยเสียงเรียบ

"ตอบผมมาสิหรือว่าหลงมารยาของเธอจนโงหัวไม่ขึ้นกันทั้งวัง!"

"ชายใหญ่! หยุดก้าวร้าวชายาฉันเดี๋ยวนี้!" สุรเสียงน่าเกรงขามเปล่งออกมาดังก้อง บรรยากาศตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่วห้อง ไม่มีใครพูดอะไรออกมาหลังจากนั้น

คุณหนูใหญ่ที่นั่งเงียบมานานขยับตัวอย่างอึดอัด คิดว่าพวกเธอสองพี่น้องไม่ควรอยู่ตรงนี้

"เอ่อ..." เสียงใสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "พวกเราขอตัวกลับก่อนนะคะ"

ไม่มีใครพูดอะไร คุณหนูใหญ่และน้องชายยกมือขึ้นไหว้ลา ปฐพีพยุงพี่สาวให้ลุกขึ้นยืนพลางคว้าเอาไม้ค้ำมาไว้ที่แขนอีกข้าง คุณหนูใหญ่ค่อย ๆ เดินกะเผลกออกไปอย่างเงียบ ๆ ในตอนที่กำลังเดินผ่านคนโมโหที่ยืนจังก้าขวางทางออก ข้อมือบางกลับถูกคว้าไว้อย่างแรง

"อ๊ะ!"

"จะไปไหน คิดจะวางระเบิดไว้แล้วก็หนีอย่างงั้นเหรอ" คุณชายใหญ่เอ่ยเสียงรอดไรฟัน

"ปล่อยฉันนะ!" ข้อมือเล็กพยายามบิดออก แต่มือหนากลับบีบแน่นราวกับคีมเหล็ก

"ปล่อยพี่น้ำครับ" อาหลงเอ่ยเสียงเย็น ตาคมแข็งกร้าวจ้องไปที่คนกำลังพาลพลางคว้าเข้าที่แขนของพี่สาวข้างที่ถูกจับไว้

"ฉันเจ็บ ปล่อย!" คุณหนูใหญ่พยายามสลัดแขนออกแต่ก็ไม่เป็นผล


"ปล่อยหนูน้ำเดี๋ยวนี้นะชายใหญ่!" หม่อมแขไขลุกขึ้นยืน 

"ปล่อยหนูน้ำนะชายใหญ่! ไม่เห็นเหรอว่าเธอกำลังเจ็บ" ท่านชายตรัสขึ้นเสียงกร้าวไม่แพ้กัน


ท่าทางปกป้องยายคุณหนูตัวร้ายทำให้คุณชายหนุ่มยิ่งโมโหหนัก กำข้อมือเล็กแน่นยิ่งขึ้น

"โอ้ย! ฉันเจ็บ! ปล่อยนะ!"

คุณหนูใหญ่กำลังเจ็บ ไม่ใช่แค่ข้อมือที่ถูกบีบไว้แน่น แต่ข้อเท้าก็เริ่มปวด ตากลมมีน้ำตาคลอ คุณชายใหญ่เป็นบ้าไปแล้ว

ปฐพีเห็นสีหน้าพี่สาวยิ่งสงสารจับใจ หันไปมองคุณชายหนุ่มแววตาแข็งกร้าว 

"ชายใหญ่! ปล่อยน้องนะ! แม่บอกให้ปล่อย!!" 

หม่อมแขไขยิ่งร้องเสียงดัง คนโปรดของเธอกำลังเจ็บ มองหญิงสาวที่ถูกกำข้อมือแน่นโดยลูกชายของเธอ ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยวราวกับจะปล่อยโฮออกมาหากกลั้นไว้ไม่อยู่ พลันรู้สึกถึงลมที่ตีขึ้นหน้า ก่อนสติทั้งหมดจะวูบไป

"หม่อมแม่!!"

"หม่อม!"

"คุณน้า!"

ข้อมือเล็กถูกปล่อยเป็นอิสระเมื่อคุณชายใหญ่ถลาเข้าไปหาคนเป็นแม่ที่เป็นลมล้มพับลงไป ร่างเล็กของหม่อมแขไขอยู่ในอ้อมแขนของสามี โดยมีลูก ๆ รุมล้อมอยู่ด้วยความเป็นห่วง รวมถึงสองพี่น้องที่ไม่กล้าไปไหนมองไปที่หม่อมแขไขอย่างเป็นห่วงไม่แพ้กัน

"ใครก็ได้ไปหายาดมมาเร็ว!"










หม่อมแขไขค่อย ๆ ลืมตาขึ้นในอ้อมแขนของสามี ดวงตาสวยกวาดมองไปทั่ว มองเห็นสามีและลูกสาวมองมาอย่างเป็นห่วง ก่อนจะเห็นใบหน้าของลูกชายโผล่เข้ามาในกรอบสายตา เหตุการณ์ก่อนหน้าก็ไหลเข้ามาในสมอง

"หม่อมแม่" เสียงทุ้มของคุณชายใหญ่เอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล ใบหน้าหล่อหม่นลงอย่างรู้สึกผิด หม่อมแขไขสะบัดหน้าหนี

"แม่ไม่อยากเห็นหน้าชาย ออกไป" เอ่ยเสียงเย็นชาก่อนจะร้องหาใครบางคนที่ติดค้างอยู่ในใจก่อนจะหมดสติไป "หนูน้ำ อยู่ไหน มาหาน้าหน่อย"

"ขาคุณน้า" คุณหนูใหญ่ค่อย ๆ เดินเข่าเข้าไปหาหม่อมแขไขที่เอนตัวพิงอกของสามี มือบางจับมือที่เริ่มมีรอยเหี่ยวย่นเล็กน้อย 

"เจ็บมากไหมคะ" ข้อมือเล็กที่ปรากฏรอยแดงช้ำจากการแรงบีบถูกลูบเบา ๆ "น้าขอโทษแทนชายใหญ่นะคะ"

"ไม่ค่ะคุณน้า เป็นความผิดของหนูเอง"

"ไม่ ไม่ใช่ หนูน้ำไม่ผิด" หม่อมของวังส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะหันไปหาแขกอีกคนที่นั่งมองอยู่ห่าง ๆ "น้าขอโทษดินด้วยนะ"

"ไม่เป็นไรครับ"











"หนูกับอาหลงขอตัวก่อนนะคะ" พูดคุยกันอีกเล็กน้อยสองพี่น้องธนกิจโภคิณก็ต้องขอตัวกลับ วันนี้ทำเรื่องวุ่นวายมามากพอแล้ว 

"ดิน เรามาที่นี่ได้นะ" ท่านชายตรัสกับอาหลง มองสองพี่น้องด้วยแววตาอารี

"กระหม่อม" ปฐพีก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะพยุงพี่สาวให้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป


คุณชายใหญ่ถอนหายใจหงุดหงิดมองตามรถหรูสามคันที่แล่นออกจากประตูวังไป สองพี่น้องนั่นไปแล้ว เหลือเพียงอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นในใจเขา

เขาไม่เข้าใจทำไมท่านพ่อกับหม่อมแม่ถึงยังใจดีกับคนที่ทำร้ายแก้วตาดวงใจของเรา ในขณะที่เขาทำใจให้อภัยมันไม่ได้จริง ๆ ไหนจะยายคุณหนูตัวร้ายที่เข้ามาจุ้นจ้านในความสัมพันธ์นี้อีก


100%

tbc.

___________________________________

Talk 

คุณชายใหญ่ไม่น่ารักเลยตอนนี้

































 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #32 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 09:21

    คนรักน้องสาวก็มักเป็นแบบนี้

    #32
    0