THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,220 Views

  • 67 Comments

  • 174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    806

    Overall
    10,220

ตอนที่ 3 : ๐๑_คุณหนูใหญ่ 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    27 พ.ค. 62


๐๑ : คุณหนูใหญ่





Pinterest’s best walk in wardrobes: inspiration photos - Vogue Australia



...



"อาป๊าคะ อาหลง จะมาอเมริกาเมื่อไหร่คะ" เสียงหวานของคุณหนูใหญ่ถามถึงน้องชายเพียงคนเดียวขณะรับประทานอาหารเย็น

ภูวดล ธนกิจโภคิณ เหลือบตาคมที่เต็มไปด้วยร่องรอยของประสบการณ์มากมายมองไปยังลูกสาว แม้จะไม่แสดงท่าทางอะไรมากแต่แววตาอ่อนโยนที่ทอดมองเธอเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าเขารักเธอมากแค่ไหน

"วันประชุมใหญ่มะรืนนี้"

"งั้นเหรอคะ ดีจังเลย หนูไม่ได้เจอน้องตั้งนานแล้ว" รอยยิ้มน่ารักถูกส่งให้ผู้เป็นพ่อ คุณหนูใหญ่ดีใจจนเก็บสีหน้าไว้แทบไม่มิด

ตั้งแต่น้องชายของเธอกลับไปทำงานที่ไทย เธอก็ได้พบน้องเพียงปีละสองครั้งเท่านั้น ทำให้คุณหนูใหญ่รู้สึกคิดถึงเขาไม่น้อย

ถ้าหากถามว่าทำไมถึงไม่โทรหรือวิดีโอคอลหาล่ะ และบนโลกใบนี้มีสิ่งที่เรียกว่าโซเชียลเน็ตเวิร์ค พวกเราสามารถติดต่อหรือติดตามข่าวสารของใครก็ได้ที่พวกเราสนใจ แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ คิดมาถึงตรงนี้ใบหน้าจิ้มลิ้มก็หงอยลง

ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองพี่น้องไม่ค่อยเหมือนบ้านอื่น ๆ เท่าไหร่ จะเรียกว่าไม่สนิทก็ไม่ใช่ จะสนิทก็ไม่เชิง พวกเราถูกเลี้ยงดูมาคนละแบบและคนละสถานที่ ไม่ได้เติบโตขึ้นมาพร้อมกันเหมือนพี่น้องครอบครัวทั่วไป

ในขณะที่น้องชายถูกส่งไปใช่ชีวิตตามลำพังที่เมืองไทย ถูกเลี้ยงดูอย่างเข้มงวดและกวดขัน เธอกลับไม่เคยถูกคาดหวังหรือกดดันใด ๆ จากครอบครัวในประเทศที่อิสระเสรีอย่างสหรัฐอเมริกา

ในฐานะทายาทผู้สืบทอดตระกูลเธอเข้าใจดีว่าน้องมีภาระอันหนักอึ้งมากมายวางไว้บนบ่านับตั้งแต่จำความได้ เธอไม่อาจช่วยเหลือหรือแบ่งเบาภาระใด ๆ ได้เลยเพียงเพราะเธอเกิดมาเป็นผู้หญิง ทำได้แค่ให้กำลังใจและสนับสนุนเท่าที่จะทำได้เท่านั้น เธอรู้สึกผิดไม่น้อย ดังนั้น เธอจึงรักเขามาก ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังหวงเขามากไม่แพ้กัน

เธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำให้น้องได้ลงเอยกับผู้หญิงดี ๆ มีความรักดี ๆ มีชีวิตคู่ที่สวยงามและมีความสุข ทดแทนชีวิตแสนหว้าเหว่ในวัยเด็ก 

"แล้วคนรักของอาหลงล่ะคะ เธอจะให้อภัยแล้วกลับมาคืนดีกับอาหลงไหม"

"เรื่องนี้ป๊าจะไม่ยุ่ง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับอาหลงแล้ว"

คุณหนูใหญ่พยักหน้ารับคำคนเป็นพ่อก่อนจะตักข้าวเข้าปาก ในขณะที่แววตากลมหมายมั่นถึงบางสิ่งบางอย่าง มุมปากบางกระตุกยิ้มน้อย ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ แต่ไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนเป็นพ่อแม่ที่พากันส่ายหน้าอย่างระอา รู้ดีว่าลูกสาวคิดจะทำอะไร

เรื่องจะเป็นยังไงล่ะเนี่ยถ้ามีคุณหนูจอมป่วนเข้าไปยุ่งแบบนี้...

















ในห้องนอนกว้างสีขาวสะอาดตา คุณหนูใหญ่ของบ้านกำลังขีดเขียนบางอย่างลงในสมุดบันทึก เธอดูตั้งใจอย่างมาก ใบหน้าระบายรอยยิ้มสวยเมื่อคิดได้ว่าถ้าทำตามนี้มันต้องสำเร็จแน่ 

ใช้เวลาเขียนอยู่นานก็เข้าไปอาบน้ำก่อนจะออกมาพร้อมกับชุดนอนกระโปรงยาวสีขาวราวกับเจ้าหญิง นั่งลงหน้ากระจกลงมือแปลงผมเป็นลอนยาวสีน้ำตาลอ่อน สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องอย่างคนมีแผนในใจสะท้อนในกระจก

แปลงผมเสร็จพร้อมทาครีมบำรุงเรียบร้อยแล้วก็ได้ย้ายตัวมาที่เตียงนอน ก่อนสี่ทุ่มคือเวลานอนของเธอและตื่นในเวลาหกโมงเช้า ทั้งหมดเพื่อสุขภาพที่ดีและความงามที่ยั่งยืน

ปิดไฟลงแล้วหลับตาพริ้มเตรียมนอนหลับฝันดีอย่างเช่นเคย แต่ทันใดนั้นใบหน้าของใครคนหนึ่งกลับผุดขึ้นมาในห้วงความฝัน เป็นใบหน้าที่เพิ่งเจอเมื่อบ่ายของวันนี้ คิ้วเรียวเริ่มขมวดแน่นกับใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนกำลังฝันร้าย

พรึ่บ!

เสียงพลิกผ้าห่มดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่กระเด้งตัวลุกขึ้นมา 

"นี่เข้ามาในฝันเลยเหรอ ชักจะมากไปแล้วนะ!" เข่นเขี้ยวอย่างเจ็บใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ กระทั่งหันไปมองตุ๊กตาหมีตัวยักษ์บนหัวเตียงพลันรอยยิ้มร้ายกาจก็เผยออกมา คว้ามันลงมาวางไว้ต่อหน้าก่อนหมอนใบนุ่มจะถูกยกขึ้นฟาดลงไปที่มันซ้ำ ๆ อย่างแรง



ตุ่บ ๆ ๆ...

"นี่แน่ะ ๆ"

ขนห่านจำนวนมากปลิวว่อนกระจายไปทั่วทั้งเตียงรวมถึงบนร่างบาง ตั้งแต่หัวลงมาล้วนเต็มไปด้วยขนห่านจากหมอนที่แตกกระจาย 


ฟู่วว~

"สบายใจละ" ว่าแล้วก็โยนหมอนและตุ๊กตาหมีที่สภาพยับเยินลงบนพื้นห้องอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหงายหลังล้มตึงลงกับเตียงแล้วหลับไปในทันที

ฝันดีสายธารา...

คร่อก~














"กรี๊ดดด!!!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้นให้ได้ยินอย่างชัดเจนทั่วคฤหาสน์หลังงาม ทำลายเช้าอันแสนสงบสุขด้วยการปลุกให้ทุกคนวุ่นวายกับการตามหาเจ้าของเสียงนั้น ก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงยืนอยู่ในห้องแต่งตัวพร้อมด้วยชุดสวยในมือที่กำแน่นอย่างคนกำลังโกรธ

"เกิดอะไรขึ้นคะคุณหนูใหญ่?!" หญิงชาวตะวันตกวัยกลางคนในชุดแม่บ้านสีน้ำเงินถามอย่างร้อนใจ เธอคือ มาเรีย หัวหน้าแม่บ้านประจำตระกูลธนกิจโภคิณ ที่สำคัญเธอคือคนที่เลี้ยงคุณหนูใหญ่ของบ้านมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย

"มาเรียดูนี่สิคะ!" ยื่นชุดในมือให้ดูก่อนจะพบว่ากระดุมเม็ดหนึ่งหลุดออกมาห้อยต่องแต่งราวกับจะขาดไม่ขาดแหล่

"โธ่ คุณหนูขา แค่นี้เองเดี๋ยวมาเรียเย็บให้นะคะ" มาเรียเอ่ยอย่างใจเย็นด้วยภาษาไทยสำเนียงแปล่งหูก่อนจะเรียกให้แม่บ้านคนอื่นนำเข็มและด้ายมาให้

"หนูบอกแล้วไงว่าชุดแบบนี้ให้ซักมือเท่านั้น ที่หลุดแบบนี้แสดงว่าต้องมีคนใส่มันลงไปในเครื่องซักผ้าใช่ไหม มาเรียหาตัวให้หนูเลยนะ หนูจะไล่มันออก!" คุณหนูของบ้านพูดอย่างกราดเกรี้ยว โมโหมากเพราะชุดนี้ดันเป็นชุดโปรดที่พึ่งซื้อมา พูดง่าย ๆ ว่ากำลังเห่อ

"คุณหนูใหญ่ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ เนื้อผ้าก็ไม่ได้เสียมีแค่กระดุมหลุดเท่านั้นเอง เอ้า! ยายพวกนี้ออกไปได้แล้ว วันหลังก็ระวังด้วย" เสียงอ่อนหวานพูดกับคุณหนูก่อนจะหันหลังไปไล่พวกแม่บ้านสาว ๆ ที่ออกันอยู่หน้าประตูเพราะอยากรู้อยากเห็นให้ออกไป

"แต่ว่า..."

"อย่าโมโหเลยนะคะคุณหนูใหญ่ เดี๋ยวตีนกาขึ้นไม่รู้ด้วย เนี่ย ๆ เหมือนจะเห็นขึ้นมาเส้นหนึ่งแล้วนะคะ"

"ไหนคะ?!" เมื่อเป็นเรื่องความสวยความงามแล้วล่ะก็ ยังไงก็เป็นเรื่องใหญ่สำหรับคุณหนูใหญ่เสมอ ใบหน้าน่ารักละไปส่องกระจกทันควัน ดวงตากลม ๆ สำรวจไปที่หางตา "จริงด้วยค่ะ ไม่ได้การละ"

"งั้นมาเรียขอตัวไปเย็บกระดุมก่อนนะคะแล้วเดี๋ยวจะให้เด็กเอามาให้" พูดแล้วถอยหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คุณหนูยุ่งวุ่นวายอยู่กับการบำรุงผิวหน้าของตัวเองต่อไป













เช้าอันแสนวุ่นวายจบลงพร้อมกับการเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยของคุณหนูคนโตของบ้าน ร่างบางในชุดเซคลายดอกสีน้ำตาลอ่อนเดินลงบันไดมาก่อนจะเลี้ยวตรงเข้าไปในห้องทานอาหารเพื่อรับประทานอาหารเช้าอย่างเช่นทุกวัน

"เอะอะโวยวายอะไรแต่เช้า อาจู" ทันทีที่นั่งลงประมุขของบ้านก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่ค่อยใส่ใจนักพลางยกกาแฟขึ้นดื่ม 


"นั่นสิลูก เป็นอะไรอีกล่ะ"

จะเรียกได้ว่าพวกเขาชินเสียแล้วกับบรรดาเสียงกรีดร้องในแต่ละวันของลูกสาวเพียงคนเดียว สายธารามักจะมีเรื่องให้ขัดใจเสมอไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องความสวยความงามแล้วล่ะก็ เธอจะเอาเรื่องจนถึงที่สุด

"ก็แม่บ้านน่ะสิคะ เอาชุดหนูลงเครื่องซักผ้าจนกระดุมหลุดทั้งที่หนูย้ำแล้วนะคะว่าต้องซักมือ ดีที่ยังเย็บกลับไปได้ ไม่งั้นล่ะก็..."

"เอาเถอะ ๆ เรื่องมันแล้วไปแล้ว ก็ช่างมันเถอะ"

"ค่ะอาป๊า"

"แล้วจะไปในไหนหรือวันนี้" คนเป็นแม่ถามขึ้นพลางส่งขนมปังทาแยมรสสตอเบอรร์รี่ให้

"วันนี้มีรียูเนี่ยนปาร์ตี้ แต่หนูจะออกไปเจอกับเพื่อนก่อนน่ะค่ะ" ว่าแล้วก็กัดขนมปังพร้อมกับยกนมสดขึ้นดื่มตามลงไป



เช้าวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันธรรมดา ๆ สำหรับครอบครัวที่ไม่ธรรมดาครอบครัวนี้ พวกเขาไม่สนทนากันมากนักบนโต๊ะทานข้าว กระทั่งมื้อเช้าจบลงทุกคนจึงแยกย้ายไปทำธุระและการงานของตัวเอง พร้อมด้วยบอดี้การ์ดนับสิบที่ขับรถตามประกบสมาชิกในครอบครัวออกไป

เป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ธรรมดาสำหรับคนทั่วไปที่สมาชิกในตระกูลธนกิจโภคิณจะถูกตามอารักขาด้วยขบวนบอดี้การ์ดไม่เคยขาดราวกับว่าพวกเขาคือคนสำคัญระดับประเทศ แม้จะไม่ใช่ แต่พวกเขาก็คือสมาชิกของตระกูลผู้ทรงอิทธิพลลำดับต้น ๆ ของเอเชีย ไม่ใช่มาเฟียก็เหมือนใช่ แต่พวกเขาแค่ไม่ทำธุรกิจผิดกฎหมายเท่านั้นเอง  

ธุรกิจในเครือของธนกิจโภคิณหรือธนากรุ๊ปมีหลากหลายแต่หลัก ๆ คือธนาคารทั่วไปและธนาคารเพื่อการลงทุน รวมไปถึงบริษัทหลักทรัพย์ พวกเขาร่ำรวยมหาศาล ดังนั้น จึงเป็นที่จับจ้องและสนใจจากผู้คนทั่วไปทั้งในด้านดีและไม่ดี (ส่วนมากคือไม่ดี) จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาจึงต้องมีบอดี้การ์ดตามไปด้วยทุกที่เพื่อความปลอดภัย 

60%

 tbc.

__________________________________

Talk

อีกสามสิบเปอร์เซ็นมาแล้วค่ะ
ตอนนี้พระเอกนางเอกยังไม่ได้เจอกันนะคะ อย่างเพิ่งเบื่อไปซะก่อน ตอนนี้ไรท์จะพยายามปูคาแร็คเตอร์ของแต่ละคนให้เห็นก่อนจะเข้าใจกันว่าใครเป็นยังไง

ฝากติดตามด้วยนะคะ~














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น