THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,326 Views

  • 68 Comments

  • 176 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    912

    Overall
    10,326

ตอนที่ 29 : ๑๐_ปิ่นโต 100% เปลี่ยนเนื้อเรื่องนิดหน่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    27 พ.ค. 62








๑๐ : ปิ่นโต 



Hwang Minhyun wanna one181111 Yeongdeungpo fan signing  #izone #wonyoung




...


ปัง!


ใบหน้าหล่อเงยขึ้นทันทีที่ประตูปิดลงพลางส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยอย่างเอือมระอา

สมเป็นยายคุณหนูตัวร้ายจริง ๆ

ตาคมเหลือบไปมองปิ่นโตที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเตี้ยแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อไป





เวลาล่วงไปจนถึงสี่โมงเย็นท้องที่แสบร้อนนิด ๆ ทำให้คุณชายใหญ่ตระหนักได้ว่าต้องหาอะไรกินแล้ว พลันสายตาคมก็เหลือบไปมองปิ่นโตที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ปิ่นโตที่ยายคุณหนูตัวร้ายเอามาส่งให้

ช่วงนี้เขาทำงานหนักมากจนหลายครั้งทำให้ลืมเวลาทานข้าว หม่อมแม่ที่ทราบเรื่องดังกล่าวจึงตัดสินใจส่งปิ่นโตมาให้เขาทุกบ่ายเพื่อเป็นการบังคับกลาย ๆ ว่าต้องกินข้าว แต่บางครั้งคุณชายใหญ่ก็ทำนิสัยเสียโดยเมินปิ่นโตที่ทางวังส่งมาให้ อย่างครั้งนี้เป็นต้น

ปิ่นโตเถาใหญ่ตอนนี้ตั้งอยู่ตรงหน้า มือหนาเปิดมันออกแล้วแยกมันออกมา ชั้นแรกเป็นข้าวสวย ชั้นที่สองเป็นน้ำพริกลงเรือที่ด้านบนมีเครื่องเคียงวางซ้อนอยู่ ชั้นที่สามคือแกงส้มที่ถูกบรรจุอยู่ในถุงพลาสติกใส่ ชั้นล่างสุดคือสาคูไส้หมู แม้มันจะเย็นชืดแต่ก็ยังส่งกลิ่นหอมออกมา

"คุณสุขอช้อนส้อมให้ผมหน่อย" กรอกเสียงลงไปลงบนอินเตอร์คอม



ผ่านไปไม่เกินห้านาทีช้อนส้อมถูกนำเข้ามาโดยสุจิตรา ผู้ช่วยเลขาวัยกลางคน คุณชายหนุ่มกล่าวขอบคุณก่อนจะลงมือทาน

รสชาติที่แปลกไปทำเอาคุณชายใหญ่ขมวดคิ้ว แม้จะไม่อร่อยเท่าฝีมือของหม่อมแม่หรือคนในครัวที่วังแต่ก็รสชาติดีไม่น้อย ยักไหล่หนาขึ้นไม่ใส่ใจนัก 

ใช้เวลาไม่นานอาหารตรงหน้าก็หมดเกลี้ยงก่อนคุณชายใหญ่จะเรียกให้คนเอามันไปทำความสะอาด


ครืด ๆ


"ครับหม่อมแม่" น้ำเสียงอ่อนโยนถูกกรอกลงไปตามสาย

"ชายใหญ่เข้าไปรับน้องด้วยนะวันนี้"

"อ้าว เกิดอะไรขึ้นครับ"

"น้องโทรมาบอกว่ารถยางแบนน่ะ ไม่รู้ไปเหยียบอะไรเข้า"

"แล้วโทรบอกช่างหรือยังครับ"

"เห็นว่าช่างมาเอารถไปแล้วนะ"

"โอเค เดี๋ยวผมเข้าไปรับหญิงฟ้าเองครับ" 

"เออเดี๋ยวชายใหญ่" ยังไม่ทันวางสายหม่อมแขไขกลับเรียกคนเป็นลูกชายไว้

"ครับ?" 

"ทานข้าวหรือยัง" 

"ทานแล้วครับ" 

"แล้วรสชาติเป็นยังไง" คุณชายใหญ่เลิกคิ้วสงสัย 

"ก็...อร่อยดีครับ" แม้จะแปลกใจแต่คุณชายหนุ่มก็ตอบคนเป็นแม่กลับไป 

"ว่าแล้วเชียว" ปลายสายตอนนี้ยิ้มแก้มปริภูมิใจในตัวลูกศิษย์

"ทำไมเหรอครับ"

"ฝีมือหนูน้ำเชียวนะ วันนี้แม่สอนหนูน้ำทำเอง แล้วแม่นอมเขาก็แบ่งใส่ปิ่นโตให้ชายใหญ่" คุณชายใหญ่ร้องอ๋อในใจ ยายคุณหนูตัวร้ายก็ไม่ได้เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อนี่

"ก็ใช้ได้ครับ พอทานได้"

"ไหนว่าอร่อย"

"แต่ยังไงก็ไม่เท่าฝีมือหม่อมแม่กับคนครัวที่วังอยู่ดี" 

"พ่อคนปากหวาน งั้นก็รีบกลับมาทานฝีมือแม่เร็ว ๆ ล่ะ"

วางสายจากคนเป็นแม่แล้วคุณชายใหญ่ก็ทำเพียงระบายยิ้มอ่อน ๆ รู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งและอารมณ์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูกหลังจากเคร่งเครียดมาทั้งเช้า พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเถาปิ่นโตที่แม่บ้านเอาเข้ามาวางไว้ให้บนโต๊ะหลังทำความสะอาดเสร็จ 

ก็ฝีมือใช้ได้นี่...

ยกยิ้มที่มุมปาก

คุณชายใหญ่ลุกขึ้นยืนจัดสูท เห็นทีว่าวันนี้คงต้องกลับก่อนเวลาเพราะต้องแวะรับน้องสาว กลับบ้านด้วย มือหนาหยิบแฟ้มเก็บเข้ากระเป๋าเพื่อเอากลับไปอ่านต่อที่วัง ร่างสูงเดินออกจากห้องทำงาน ตลอดทางแจกจ่ายรอยยิ้มไปทั่ว ทำเอาพนักงานโดยเฉพาะสาว ๆ เคลิ้มตามกันไปหมด หลังจากที่ต้องเผชิญกับท้องฟ้าทะมึนเหมือนจะมีฟ้าผ่ามาหลายวัน มืออีกข้างที่หิ้วปิ่นโตเถาใหญ่ยิ่งทำให้เขาดูเป็นมิตรและน่าเข้าหามากขึ้น

100%

tbc.


________________________________

Talk

ครบร้อยแล้วจ้า

อารมณ์ดีเพราะอะไรกันแน่น้าชายใหญ่
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น