ตอนที่ 25 : ๐๙_ปล่อยเบลอ 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 พ.ค. 62







๐๙ : ปล่อยเบลอ




 Wanna One Hwang Minhyun




...


คุณชายใหญ่สังเกตเห็นมือน้อยนั่นคงท่าจะหายดีแล้ว แต่แล้วก็ต้องโคลงหัวเมื่อคิดได้ว่าตัวเองดูจะสนใจความเป็นไปของยายคุณหนูตัวร้ายมากเกินไป 

เขาแค่รู้สึกผิดหรอกน่า...

ถ้าเธอไม่เป็นอะไรแล้วเขาก็โล่งใจ 


มือแกร่งข้างหนึ่งถูกยกขึ้นมาหมุนพวงมาลัยเลี้ยวออกจากวัง 

สายตาเหลือบไปมองเอกสารสำคัญที่เขาลืมไว้ก็พลันหน้าเครียด ปัญหาที่เกิดขึ้นดูท่าจะวุ่นวายไม่จบง่าย ๆ ยิ่งตรวจสอบลึกลงไปยิ่งพบการทุจริตมากกว่าที่คิด จากการตรวจสอบบัญชี สาวลึกลงไปเขาพบต้นตอการทุจริตอยู่ที่ฝ่ายการจัดซื้อจัดจ้าง ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นปัญหาหนักในตอนนี้เพราะเกิดการทุจริตอยู่ในแทบทุกขั้นตอนของการจัดซื้อเลยทีเดียว

เห้อ...

เสียงถอนหายใจดังขึ้นในรถหรูอย่างไม่อาจทนอดกลั้นได้ ความเคร่งเครียดปรากฏบนใบหน้าแสนดูดี ในหัวเต็มไปด้วยปัญหาที่ยากจะแก้ไข และความเสียหายมากมายมหาศาลที่เกิดขึ้นจากการทุจริตในองค์กรที่เกิดติดต่อกันมาหลายปี

ท่านพ่อทรงทราบเรื่องนี้หรือไม่...








รถหรูเลี้ยวเข้าจอดในลานจอดรถผู้บริหาร ร่างสูงในชุดสีดำทั้งตัวเดินลงมาจากรถพร้อมกับเอกสารสำคัญในมือ ในอีกสิบห้านาทีเขาจะมีประชุมกับฝ่ายบัญชีเพื่อหาทางแก้ปัญหาร่วมกัน พร้อมท่านพ่อที่เสด็จมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

"ทุกคนพร้อมแล้วครับ" ชายหนุ่มพยักหน้ารับหน้าเคร่งก่อนจะเดินตรงไปที่ลิฟท์เพื่อขึ้นไปยังห้องประชุม





เสียงจ้อกแจ้กจอแจในห้องประชุมพลันเงียบลงเมื่อประตูถูกเปิด และเงียบเสียยิ่งกว่าเป่าสากเมื่อประธานกรรมการบริหารที่ห่างหายจากเข้าบริษัทมาร่วมเดือนปรากฏตัวพร้อมกับรองประธานกรรมการบริหาร ผู้เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ที่เพิ่งออกงิ้วไปในการประชุมผู้ถือหุ้นเมื่อวันก่อน พาให้ผู้เข้าร่วมประชุมต้องเผลอเกร็งอย่างไม่รู้ตัว


"เรื่องที่จะพูดกันวันนี้ หลาย ๆ ท่านในที่นี้น่าจะพอทราบแล้ว ไม่ว่าจะจากไหนก็ตามแต่" สายตาเรียวคมกริบกวาดไปทั่วโต๊ะทำเอาหลาย ๆ คนต้องพากันหลบสายตา "...เอาเป็นว่าผมจะทำเป็นไม่รับรู้เรื่องที่มีคนปล่อยข้อมูลการประชุมเมื่อวันก่อนออกมาก็แล้วกัน"


การประชุมเริ่มด้วยเรื่องตรงประเด็นอย่างการทุจริตที่เกิดขึ้น แม้จะมีคนแย้งว่ามีการตรวจสอบที่มีประสิทธิภาพเรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้น แต่ก็ถูกคนเป็นรองประธานโต้กลับทันควันพร้อมหลักฐานการทุจริตที่ถูกนำเผยแพร่ต่อทุกคน 

ในตอนนี้เองฝ่ายบัญชีโดยเฉพาะผู้จัดการฝ่ายหน้าเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด คุณชายใหญ่เหยียดยิ้มเครียดเมื่อเห็นสีหน้าของทุกคน การประชุมวันนี้จุดประสงค์ที่แท้จริงคือ การเตือนให้รู้กันโดยทั่วว่าเรื่องระยำตำบอนที่ได้ทำกันไว้ไม่เป็นความลับอีกต่อไป และเขาพร้อมจะลงดาบทันทีถ้าหากจับได้ว่าเป็นฝีมือใคร








"ท่านพ่อทรงทราบเรื่องนี้นานหรือยังกระหม่อม" ในห้องท่านประธานใหญ่สองพ่อลูกกำลังปรึกษากันหน้าเครียด

"พ่อระแคะระคายมานานแล้ว แต่เห็นว่ายังไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยไม่ได้จัดการเด็ดขาด"

"เรื่องนี้ต้องมีปลาใหญ่อยู่เบื้องหลังแน่ ไม่อย่างนั้นตัวเล็ก ๆ คงไม่กล้า" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น คนเป็นพ่อพยักหน้าเห็นด้วย

"งานนี้พ่อคงจะช่วยมากไม่ได้ เพราะอยู่ในช่วงลาตำแหน่ง" ท่านชายสุริยันรังสีเอ่ยขึ้นพลางมองหน้าลูกชาย "งานนี้ชายใหญ่จะต้องจัดการเอง นี่จะเป็นบทพิสูจน์ว่าลูกคู่ควรกับตำแหน่งประธานหรือไม่"


คนเป็นลูกหน้าขรึมลง ในหัวมีเรื่องสะระตะที่ต้องจัดการตีกันให้วุ่นไปหมด วรกายสูงใหญ่ของท่านชายลุกขึ้นยืน เดินอ้อมมาตบไหล่ลูกชายอย่างให้กำลังใจ

"พ่อกลับก่อนนะ ชายใหญ่ก็รีบกลับล่ะ"













"น่าตาน่าทานจังเลยค่ะ" มือเล็กพลิกหน้านิตยสารไปมา ตากลมจ้องมองภาพอาหารบนหน้ากระดาษตาเป็นประกาย

"งั้นก็มาที่วังบ่อย ๆ สิ น้าจะทำให้ทาน" คนฟังตาโต

"คุณน้าทำอาหารทั้งหมดนี่เป็นเหรอคะ"

"เป็นสิคะ ที่จริงแล้วหนังสือเล่มนี้น่ะเป็นสูตรของน้าทั้งนั้น" คุณหนูใหญ่ยิ่งกว่าตื่นเต้นมองหญิงตรงหน้าตาลุกวาวพลางพลิกไปดูเครดิตตรงปกหลัง

"ชื่อคุณน้าจริง ๆ ด้วยค่ะ คุณน้าเยี่ยมไปเลย หนูน่ะทำอาหารไม่เป็นสักอย่าง อ้อ ยกเว้นช่อม่วงที่คุณน้าสอนเมื่อบ่าย"

"แล้วหนูอยากทำเป็นไหม"

"คุณน้าพูดแบบนี้แสดงว่าจะสอนให้หนูเหรอคะ" เอ่ยเสียงไม่มั่นใจแต่แววตากลับเป็นประกายระยิบระยับดูน่าเอ็นดู

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ"

"เย้ คุณน้าใจดีที่สุด" เปล่งเสียงเฮอย่างยินดี




"ก็นึกว่าเสียงใครดังไปถึงหน้าวัง เสียงหนูน้ำนี่เอง" สุรเสียงนุ่มเอ่ยขึ้นด้านหลัง คุณหนูใหญ่หันไปมองก่อนจะต้องลุกขึ้นยืนเพื่อทำความเคารพ

"สวัสดีค่ะท่านลุง"

"สวัสดีหนูน้ำ" 

"ชายใหญ่ไม่มาด้วยกันหรือเพคะ" หม่อมแขไขถามสามีเมื่อไม่เห็นลูกชาย

"เดี๋ยวก็คงมาถึง" ประทับลงนั่งบนโซฟาตัวยาว "ว่ายังไงล่ะหนูน้ำ ดีใจอะไรกันฮึ"

"คุณน้าจะสอนหนูทำอาหารค่ะ!"

"แล้วดีใจมากเลยรึไงเราน่ะ" 

"ดีใจสิคะ วันนี้คุณน้าก็สอนหนูทำช่อม่วง ทำทีเดียวติดใจเลยค่ะ ทำอาหารสนุกกว่าที่คิดแถมยังได้ท้องอิ่ม" 

เสียงเจื้อยแจ้วพูดไม่หยุดชวนให้คนฟังได้เอ็นดู กระทั่งหญิงสาวอีกคนเข้ามาร่วมวงด้วย เสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงจึงก้องไปทั่วทั้งห้องนั่งเล่น 








เสียงหัวเราะดังสะท้อนเข้ามาในหูทันทีที่ย่างเท้าเข้ามา คนพึ่งกลับมาถึงชะงักก่อนจะหันไปหาแม่บ้านที่เดินเข้ามารับสูทไปเก็บ

"ยังไม่กลับเหรอ"

"ยังค่ะ"



ร่างสูงเดินตรงไปยังทิศทางที่มาของเสียง เบื้องหน้าของเขาคือทุกคนในครอบครัวกำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานราวกับเรื่องที่ออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มนั่นเป็นเรื่องที่น่าตลกเสียเต็มประดา กระทั่งสายตาของน้องสาวหันมาปะทะกับเขาที่ยืนมองดูอยู่ไม่ไกลนัก

"พี่ชายใหญ่" 

หญิงสาวที่กำลังฝอยน้ำลายแตกฟองตรงหน้าหยุดพูดทันควัน ใบหน้าน่ารักเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย

"นี่ก็เย็นมากแล้ว หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ" 

"อ้าว ไม่อยู่รับมื้อเย็นด้วยกันก่อนล่ะคะ" เพียงโพยมเอ่ยทัก

"ไม่ดีกว่าค่ะ วันนี้พี่รบกวนมาตั้งแต่เช้าแล้ว" คุณหนูใหญ่ส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ "ขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" 

ยกมือไหว้ก่อนจะลุกขึ้นยืน ก้มหัวให้เจ้าของวังเป็นเชิงขออนุญาตแล้วเดินออกไป ขณะที่กำลังจะเดินผ่านทางออกมือเรียวกลับถูกดึงไว้

พรึ่บ!

"อะไร" คนถูกดึงสะบัดมือออกหันกลับมาถามเสียงเขียว

"มือหายดีแล้วใช่ไหม"

"หายแล้ว" ตากลมใสมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างระแวง ตาคุณชายจะมาไม้ไหนอีก ไม่อยากเห็นหน้าเธอไม่ใช่เหรอ

"แล้วไม่ต้องซักผ้าเองอีกนะ" 

"รู้แล้วค่ะ!" คุณหนูใหญ่ตอบเสียงแข็ง ถ้าจะรังเกียจกันขนาดนี้เธอก็จะจำไว้ก็แล้วกัน ที่ทำ ๆ ไปก็ถือว่าแล้วกันไปแล้วกัน


"แล้ว...จะไม่ทานมื้อเย็นก่อนเหรอ" คุณชายใหญ่รู้สึกเก้อเขินไม่น้อย มือถูกยกขึ้นมาปัดจมูกไปมา

"ไม่ล่ะค่ะ มาตั้งแต่เช้าแล้ว" คุณหนูใหญ่ยิ่งกว่าไม่ไว้ใจ วันนี้คุณชายใหญ่มีท่าทีแปลก ๆ  "ขอตัวก่อนนะคะ"


คุณชายใหญ่มองตามร่างบางที่เดินออกไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ เธอดูเหมือนจะไม่พอใจทั้ง ๆ ที่เขาถามด้วยความเป็นห่วงแท้ ๆ 

เป็นห่วง?

สรุปว่าเขาเป็นห่วงยายคุณหนูตัวร้ายหรือนี่?

เอาเถอะ แค่ในฐานะคนที่รู้จักเท่านั้นแหละ...



"พี่ชายใหญ่ พี่ชายใหญ่!!"

เจ้าของชื่อหลุดสะดุ้งหันมาตามเสียงเรียกขมวดคิ้วใส่น้องสาวตัวดีที่ยืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ตรงหน้าเขา

"เรียกเบา ๆ ก็ได้ เสียงดังทำไม"

"เบามาเป็นสิบรอบฟังเสียที่ไหน" 

"ช่างพี่เถอะ" คุณชายใหญ่ถอนหายใจบอกปัด

"แล้วเมื่อกี้คุยอะไรกับพี่น้ำเหรอคะ" ตาสวยมองอย่างคาดคั้น

"ไม่ใช่เรื่องของเธอ" 

เพียงโพยมอ้าปากค้าง พี่ชายของเธอนับวันจะปากร้ายขึ้นทุกวัน

70%

tbc.

_________________________________

Talk

เรื่องบางเรื่องก็ปล่อยเบลอมันไปก่อนเนอะ

ช่วงนี้จะมาบ่อย ๆ เพราะหยุดหลายวัน
ไหนใครหยุดเพราะ PM 2.5 บ้าง




  

























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #29 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 08:48

    ที่จริงก็พอๆกับคุณหญิงใหญ่นั่นแหละเนาะ

    #29
    0