THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,203 Views

  • 67 Comments

  • 174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    789

    Overall
    10,203

ตอนที่ 23 : ๐๘_สิ่งที่ไม่เคยทำ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    27 พ.ค. 62





๐๘ : สิ่งที่ไม่เคยทำ







...


"หนูน้ำว่างไหมคะ วันนี้ทานมื้อกลางวันกับน้านะคะ"

"อ่า ได้สิคะ"

"วันนี้ไม่มีใครอยู่เลย ท่านชายเสด็จเข้าบริษัทกับชายใหญ่ตั้งแต่เช้า หญิงฟ้าก็ไปทำงาน"

"ปกติคุณน้าทานกลางวันคนเดียวแบบนี้บ่อย ๆ เหรอคะ"

"เมื่อก่อนก็ใช่ แต่หลัง ๆ มานี้ท่านชายทรงวางมือจากงานที่บริษัท น้าก็เลยมีเพื่อนทาน แต่วันนี้เห็นว่าจะเข้าไปทอดเนตรดูหน่อยหลังจากที่ไม่ได้ไปนาน" 

สองสาวต่างวัยเดินพูดคุยกันในระหว่างทางที่เดินไปตามโถงยาว ในตอนที่เดินผ่านโต๊ะเล็กริมผนังตากลมก็สะดุดเข้ากับกรอบรูปขนาดเล็กรูปหนึ่ง รูปนั้นเป็นรูปของสองพี่น้องวิชชากรที่คนน้องอยู่ในชุดมัธยมต้นในขณะที่คนพี่น่าจะอยู่ในวัยมหาวิทยาลัย ดูน่ารักและอบอุ่นในแบบที่เธอไม่เคยได้สัมผัส

"น่ารักจังเลยนะคะ"

"นี่เป็นตอนที่หญิงฟ้าอยู่มัธยมต้น ส่วนชายใหญ่พึ่งกลับมาจากอังกฤษหลังเรียนจบปริญญาตรีที่นั่น"

"ดีจังเลยนะคะ หนูไม่เคยมีรูปแบบนี้กับอาหลงมาก่อน" เสียงแผ่วเบาถูกเปล่งออกมา ตากลมมองไปที่รูปโดยไม่ละสายตา หม่อมแขไขมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เข้าใจ 



"ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ ป่านนี้โต๊ะคงถูกจัดเสร็จแล้ว" 

"ค่ะ"




กลางวันนี้โต๊ะทานข้าวไม่ได้อยู่ในห้องทานอาหารแต่เป็นระเบียงที่ยื่นออกมาจากตัววัง ด้านนอกเป็นสวนสวยที่มีดอกไม้ไทยแปลกตาปลูกอยู่เต็มไปหมดและส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ให้ได้สดชื่น

"กับข้าวมีไม่มากพอจะทานได้ไหมคะ"

"ได้สิคะ แค่นี้ก็พอแล้ว"

ทั้งสองเริ่มลงมือทานอาหารเคล้าไปด้วยเสียงพูดคุยเล็ก ๆ


"วันนี้น้าจะทำช่อม่วง หนูน้ำรอทานต่อได้ไหมคะ"

"ช่อม่วง? คืออะไรเหรอคะ?" คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อได้ยินชื่อที่แปลกหู 

"ช่อม่วงคือของว่างโบราณของคนไทยค่ะ น้าอยากให้หนูได้ชิม" ขอกันขนาดนี้ถ้าคุณหนูใหญ่ปฏิเสธไปคงจะดูใจร้ายน่าดูกับคนที่ใจดีกับเธอขนาดนี้

"ได้ค่ะ หนูก็อยากลองชิมเหมือนกัน"

"หนูน้ำสนใจจะเข้าครัวมาทำกับน้าไหม เผื่อว่ากลับอเมริกาไปจะมีโอกาสทำให้คุณพ่อคุณแม่ทาน" 

"ถ้าคุณน้าจะกรุณา หนูก็ยินดีค่ะ"





ในครัวไทยตอนนี้หม่อมของวังกำลังถ่ายทอดวิชาทำช่อม่วงให้แขกสาวที่เธอกำลังติดใจอย่างหนัก ชวนให้ทำนู่นทำนี่ไม่หยุดมาตั้งแต่เช้าจนกระทั่งย่างเข้าบ่าย หญิงสาวเองก็แสนจะเอาใจคนเก่ง คนแก่ขอให้ทำอะไรก็ทำหมด ตั้งอกตั้งใจจนดูน่าเอ็นดู ไหนจะคำถามแสนไร้เดียงสาที่เปล่งออกมาจากปากจิ้มลิ้มเป็นระยะ ๆ ด้วยความไม่รู้นั่นด้วยทำเอาคนในวังหลงกันไปหมด

"หนูน้ำค่อย ๆ ผัดให้มันสุกนะคะ ขั้นตอนนี้ต้องใช้ไฟอ่อน"

"แบบนี้ใช่ไหมคะ" มือเล็กค่อย ๆ ใช้ทัพพีผัดแป้งสีม่วงให้สุก

"สุกแล้วก็เอามานวด นั่นแหละค่ะ"




พูดออกไปใครจะเชื่อว่าคนอย่างคุณหนูใหญ่จะเข้าครัวมาทำอาหารแบบนี้ เพราะแต่เดิมแล้วเธอเป็นคนที่เกลียดกลิ่นอาหารติดมือมากที่สุดเลยเลี่ยงที่จะเข้าครัวมาตลอด ตอนอยู่อเมริกาไม่ว่าแม่จะพยายามเรียกให้เธอเข้าครัวอย่างไร คุณหนูใหญ่ก็บ่ายเบี่ยงตลอด นับว่าหม่อมแขไขเป็นคนชักจูงคนเก่งไม่น้อยถึงสามารถชักชวนคุณหนูเข้าครัวได้แบบนี้

แต่ความจริงแล้วนั่นเพราะเธอไม่กล้าปฏิเสธหรอก


"เอามาใส่ไส้แล้วก็ปั้นแบบนี้" คุณหนูใหญ่ทำตามที่บอกมือบางปั้นแป้งก้อนกลม

"เสร็จแล้วค่ะ"

"เอาแหนบมาหนีบแบบนี้ จุ่มแป้งมันก่อนนะคะ แล้วก็ค่อย ๆ ไล่สับหว่างให้มันเป็นกลีบดอกไม้ไปเรื่อย ๆ แบบนี้"

มือเล็กทำตามที่หม่อมแขไขบอกอย่างตั้งใจ ตากลมเพ่งมองมันจนดูน่าเอ็นดู




"ช่อม่วงเนี่ยเป็นของโปรดของชายใหญ่เลยนะ"


ตุ้บ!


ก้อนแป้งในมือร่วงลงพื้นดังตุ้บจนใส้แตกกระจาย หญิงสาวชะงักเงยส่งยิ้มแหยให้คนสอนตรงหน้า

"ขะ ขอโทษค่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เอาก้อนใหม่เนอะ" แม้จะพูดว่าไม่เป็นไรแต่เมื่อหญิงสาวก้มหน้ากลับไปสนใจกับก้อนแป้งในมือต่อ หม่อมแขไขกลับลอบมองท่าทางของเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา





"เก่งมากเลยค่ะ นี่ขนาดเพิ่งทำครั้งแรกนะเนี่ย"

"เพราะคุณน้าคอยบอกหรอกค่ะ"

"แต่มันก็อยู่ที่รสมือของใครของมันนะ แสดงว่าหนูน้ำรสมือดีใช่ได้เลย"

ช่อม่วงสีม่วง(?)สวยถูกจัดวางกับผักเคียงบนจานลายสวยพร้อมเสิร์ฟ คุณหนูใหญ่มองของว่างตรงหน้าด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ อาหารจานแรกจากฝีมือของเธอ แถมเป็นอาหารชาววังที่แสนหาทานได้ยาก ว่าแล้วก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเป็นที่ระลึกให้คนสอนมองด้วยสายตาเอ็นดู

"ออกไปทานที่ศาลาในสวนกันเถอะค่ะ"

"ค่ะ"







ศาลาสถาปัตยกรรมแบบโรมันถูกใช้เป็นที่นั่งสำหรับทานของว่างพร้อมกับจิบชายามบ่าย 

"ไม่เคยคิดมาก่อนเลยค่ะว่าหนูจะทำอะไรแบบนี้ได้ด้วย" 

"หืม หนูน้ำไม่ค่อยได้เข้าครัวเหรอคะ" 

"อันที่จริงคือแทบไม่เข้าเลยเลยค่ะ" คำกล่าวพร้อมรอยยิ้มแห้งที่ปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาวพาเอาคนฟังตกใจจนยกมือขึ้นทาบอก

"ตายจริง น้าฝืนใจหนูหรือเปล่าวันนี้" 

"ไม่ ไม่เลยค่ะ ทำไปทำมาก็สนุกดี" ละล่ำละลักเอ่ยปฏิเสธ

"แล้วไป น้าคงไม่ได้บังคับหนูมากเกินไปสินะ หนูคงไม่เบื่อน้าใช่ไหม"

"คุณน้าอย่าคิดแบบนั้นสิคะ หนูชอบอยูกับคุณน้านะคะ ไม่รู้สึกเบื่อเลย" มือบางเอื้อมไปจับมือบางที่เหี่ยวย่นเล็กน้อยไปไว้แล้วเผยรอยยิ้มจริงใจส่งไปให้

"แหม ปากหวานจริงเชียว"

"ฮิ ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ" ฉีกรอยกว้างพลางหลุดเสียงประหลาดออกมาให้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าหลุดหัวเราะ



เสียงหัวเราะของผู้หญิงต่างวัยคนสองคนดังลอยมาตามสายลมจากสวนข้างวังให้ร่างสูงที่กำลังเดินเข้าประตูได้ยิน คิ้วเข้มทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย 

ใครมาหาหม่อมแม่กัน...


แม่บ้านวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้หมายจะรับสูทจากในมือของชายหนุ่มมาถือไว้เพื่อนำไปเก็บ แต่กลับถูกปฏิเสธจากเจ้านายโดยการยกมือขึ้นห้าม

"ไม่ต้อง ผมแค่แวะมาเอาของ"

ในขณะที่แม่บ้านกำลังจะกลับไปตามหน้าที่ เสียงทุ้มก็เรียกเอาไว้ก่อน

"ใครมาน่ะ"

"อ่อ คุณหนูน้ำค่ะ"

ชื่อที่ได้ยินทำเอาชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะถามคำถามต่อไป

"เขามานานหรือยัง"

"มาตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ"

"มาทำไม"

"ตอนแรกเอาเสื้อมาคืนคุณชายค่ะ แต่หม่อมท่านชวนทำนู่นทำนี่ก็เลยอยู่จนถึงตอนนี้ค่ะ" ตอนนี้คนเป็นแม่บ้านกำลังรู้สึกงุนงงอยู่ไม่น้อย ร้อยวันพันปีคุณชายใหญ่ไม่เคยถามยิบย่อยขนาดนี้ ปกติถามแค่คำถามเดียวพอให้รู้ความก็พอแล้ว แล้ววันนี้เป็นอะไรล่ะเนี่ย

"แล้วทำอะไรกันบ้าง"

"คุณชายไปถามหม่อมท่านกับคุณหนูน้ำเองไหมคะ ตอนนี้ทั้งคู่กำลังรับของว่างอยู่ที่ศาลาโรมันในสวนค่ะ" ได้ยินดังนั้นคุณชายใหญ่ก็เหลือบหางตามามองคนพูด ตาเรียวดุทำเอาแม่บ้านวัยกลางคนก้มหน้างุดก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป


100%

tbc.



ช่อม่วงค่ะ เผื่อหลายคนไม่เคยเห็น

ที่มา: https://www.bloggang.com/m/viewdiary.php?id=adrenalinerush&month=12-2013&date=16&group=15&gblog=50

_________________________________

Talk

ในที่สุดก็ครบร้อย
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีโมเม้น
ตอนหน้ามาแน่ ๆ ค่ะ
รอติดตามนะคะ












 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #27 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 08:37

    คนเก่าๆชอบทำนะคะ

    #27
    0