ตอนที่ 21 : ๐๗_ไม่เข้าใจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    27 พ.ค. 62





๐๗ : ไม่เข้าใจ 



 Hwang Minhyun wanna one





...



"ดีใจจริง ๆ ที่วันนี้หนูน้ำมา น้าตั้งใจจะทำแกงสายบัวอยู่พอดีเพราะนึกถึงหนู" เสียงหม่อมแขไขเอ่ยขึ้นด้วยความยินดี 

"จริงหรือคะ" รอยยิ้มหวานเผยขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มเมื่อได้ยินชื่อเมนูโปรด

"จำได้ว่าหนูน้ำชอบ"

"ใช่ค่ะ ชอบที่สุดเลย คุณแม่มักจะทำให้ทานบ่อย ๆ เท่าที่จะทำได้ เพราะสายบัวที่อเมริกาหาซื้อยากมากเลยค่ะ" 

"ดีเลย มาที่นี่บ่อย ๆ แล้วน้าจะทำให้ทาน รับรองว่าอร่อยไม่แพ้ฝีมือของคุณแม่หนูแน่นอน"

เย็นวันนี้หม่อมแขไขดูจะอารมณ์ดีกว่าใครเพื่อน เพราะหญิงสาวที่ถูกชะตาแวะมาเยือนที่วังและจะร่วมมื้อเย็นด้วย 

"ยังไงวันนี้ก็ขอรบกวนด้วยนะคะ" คุณหนูใหญ่เอ่ยอย่างเกรงใจ

"รบกงรบกวนอะไรกัน ถือซะว่าที่นี่เป็นบ้านของหนูอีกหลังก็แล้วกัน แวะมาเมื่อไหร่ก็ได้ จริงไหมเพคะท่านชาย" หันไปถามคู่ชีวิตก็ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนกลับมาเป็นการยืนยันสิ่งที่พึ่งเอ่ยไป

หม่อนแขไขรู้สึกถูกชะตากับแขกสาวคนนี้อย่างน่าประหลาด ใบหน้าน่ารักกับรอยยิ้มที่แสนจริงใจทำให้เธอตกหลุมรักหญิงสาวที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกว่าคุณหนูใหญ่เข้าอย่างเต็มเปาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน ยิ่งได้ฟังเรื่องราวจากลูกสาวเธอจึงกว่ายินดีที่คุณหนูใหญ่จะแวะมาที่วังวิชชากรบ่อย ๆ 

"ขอบคุณที่กรุณาหนูนะคะ" มือเรียวยกขึ้นพนมไว้ที่อกพร้อมกับก้มหัวลงเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากสองสามีภรรยาเจ้าของวังได้เป็นอย่างดี

"นี่ก็ได้เวลาเข้าครัวแล้ว น้าขอตัวก่อนนะคะ" ยิ้มให้คุณหนูใหญ่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนร่างเล็กบางของหม่อมแขไขจะลุกขึ้นแล้วตรงไปที่หลังวังพร้อม ๆ กับที่ท่านชายสุริยันรังสีก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง 





"ปกติคุณน้าจะเข้าครัวทุกวันเลยเหรอ" คุณหนูใหญ่เอ่ยถาม

"ไม่ทุกวันแต่ก็เกือบค่ะ"

"เหมือนคุณแม่พี่เลยค่ะ" คุณหนูใหญ่นึกถึงใบหน้าสวยของนายหญิงแห่งธนกิจโภคิณที่ป่านนี้คงจะบ่นคิดถึงเธออยู่ไม่น้อย 

"หืม คุณแม่ของพี่เหรอคะ" เพียงโพยมเลิกคิ้วแปลกใจ นายหญิงใหญ่ของธนกิจโภคิณคงจะเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมน่าดู งานนอกงานในบ้านคงจะทำออกมาได้อย่างไม่มีที่ติ

"ใช่ค่ะ ท่านจะพยายามเคลียร์เวลาช่วงเย็นให้ว่างเพื่อมาทำอาหารเย็นให้พวกเราค่ะ"

"ท่านต้องเป็นผู้หญิงที่เฟอร์เฟ็คแน่ ๆ"

"อืมมม เฟอร์เฟ็คไหมไม่รู้ แต่เป็นแม่ที่ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ" นัยตาของคุณหนูใหญ่พราวไปด้วยความภูมิใจที่มีต่อคนเป็นแม่

"หญิงอยากเป็นผู้หญิงแบบนั้นบ้างจัง"

"คุณหญิงเป็นได้แน่นอนค่ะ" 

ทั้งคู่เงียบไปพักหนึ่งราวกับว่าไม่รู้จะคุยกันเรื่องอะไรดี อันที่จริงแล้วทั้งคุณหนูใหญ่และคุณหญิงก็พึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน การจะหาเรื่องมาพูดคุยกันได้ตลอดเวลานั้นก็คงจะดูเป็นเรื่องแปลกประหลาดมากเกินไป





"พี่น้ำกับดิน...ดูแตกต่างกันมากเลยนะคะ" เป็นคุณหญิงของวังที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

"อืมมม คงเป็นเพราะว่าเราถูกเลี้ยงมาแตกต่างกัน"

"ดินเคยเล่าให้ฟังว่าเขาอาศัยอยู่ที่ไทยคนเดียว ครอบครัวทั้งหมดอยู่ที่อเมริกา" 

"ใช่ค่ะ ที่จริงเราสองคนพี่น้องเกิดที่อเมริกาแต่พอขึ้น High School อาหลงก็ถูกย้ายให้มาเรียนที่นี่คนเดียว"

"ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะคะ เอ่อ หญิงละลาบละล้วงเรื่องครอบครัวไปรึเปล่าคะ ถ้าไม่สะดวกใจจะตอบ..." 

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ คุณหญิงถามพี่ได้ทุกเรื่อง ถ้าพี่ตอบได้พี่จะตอบ เพราะเรื่องบางเรื่องพี่อยากให้คุณหญิงฟังจากปากอาหลงเอง" คุณหนูใหญ่เผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ให้คุณหญิง 

"ไม่รู้สิคะ...หญิง อันที่จริง หญิงไม่แน่ใจว่าจะพร้อมรับฟัง" ใบหน้าสวยหมองลงเล็กน้อยมือบางบีบกันไปมาแน่นบ่งบอกถึงความไม่มั่นใจ คุณหนูใหญ่มองท่าทีสับสนนั่นอย่างสงสาร หญิงสาวตรงหน้าเธอคงจะผ่านความเจ็บปวดมามากสินะ

"อย่าหาว่าพี่ยุ่งเลยนะคะ แต่ถ้าคุณหญิงมีเรื่องอะไรพี่ก็อยากให้คุณหญิงกับอาหลงหันหน้ามาคุยกัน" คุณหนูใหญ่เอื้อมมือไปจับมือที่กุมกันแน่นบนตักของเพียงโพยม

"หญิง..."

"พี่รู้ว่าคุณหญิงยังไม่มั่นใจ ไม่ต้องรีบนะคะ เอาที่คุณหญิงสบายใจ" ตากลมสบกับดวงตาสวยของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเข้าใจ

"ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ"



"อาหลงน่ะ ในฐานะผู้สืบทอดตระกูลแล้วเขามีเรื่องมากมายที่ต้องทำ ความรับผิดชอบ ความคาดหวัง สิ่งเหล่านี้อาหลงแบกมันไว้บนบ่าตั้งแต่พี่จำความได้เลยล่ะ" จู่ ๆ คุณหนูใหญ่ก็เอ่ยขึ้นมา ตากลมมองตรงไปข้างหน้าราวกับว่าตรงหน้าคือน้องชายของเธอ 

"หญิงก็พอจะทราบค่ะ"

"อาหลงเป็นคนเก่ง พวกเราภูมิใจในตัวเขามาตลอดในขณะเดียวกันก็รู้สึกผิด" 

เพียงโพยมหันมามองหญิงสาวข้างกาย ตาคมสวยฉายแววไม่เข้าใจ ไม่ทันจะได้อ้าปากถามเสียงของแม่บ้านก็เอ่ยเรียกไว้ว่าโต๊ะอาหารจัดเสร็จแล้ว บทสนทนาจึงหยุดไว้แค่นี้ 



สองร่างบางในสัดส่วนที่เท่า ๆ กันเดินเคียงกันไปยังห้องอาหาร บนโต๊ะถูกจัดเตรียมไปด้วยอาหารน่าตาหน้าทานมากมาย

"มานั่งข้างน้าเร็วหนูน้ำ" เสียงเรียกจากหม่อมแขไขเรียกให้คุณหนูใหญ่หันไปมองพร้อมกับตรงไปนั่งบนเก้าอี้ที่เธอว่า ในขณะที่คุณหญิงคนเล็กเดินอ้อมไปนั่งอีกทางตรงข้ามกับเธอโดยเว้นที่ข้างคนเป็นพ่อไว้

"อาหารน่าตาน่าทานมากเลยค่ะ" ตากลมกวาดมองไปทั่วโต๊ะ มีอาหารไทยที่เธอรู้จักและไม่รู้จัก

"ถ้าอย่างนั้นก็ทานเยอะ ๆ นะคะ ดูสิตัวเล็กนิดเดียวเอง" 

"ค่ะ แล้ว...เอ่อ เราจะไม่รอ..." คุณหนูใหญ่เอ่ยขึ้นพลางลอบมองไปยังที่นั่งที่ถูกเว้นว่างไว้

"เดี๋ยวเขาก็มาเองค่ะ เราทานก่อนได้เลย ตาคนนั้นน่ะเขาบอกให้ทานก่อนได้เลยถ้ากลับมา..." พูดยังไม่ทันจบเสียงเครื่องยนต์ของรถยุโรปสมรรถภาพสูงก็ดังใกล้เข้ามา "พูดยังไม่ทันขาดคำ"

ในตอนนั้นเองที่หัวใจของคุณหนูใหญ่เต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ครั้งก่อนหน้าที่เธอมาวังวิชชากรเขาดูจะไม่พอใจมากซึ่งเธอก็หาได้แคร์ แต่ครั้งนี้มันแตกต่างเธอไม่รู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรหลังจากที่เราพึ่ง...มีเรื่องกันเมื่อเช้า เรียกแบบนี้ได้หรือเปล่านะ เขาอาจจะไม่พอใจมากกว่าเดิม 



"ชายใหญ่ มานั่งเร็ว" 

เสียงเรียกชื่อของชายหนุ่มดังขึ้นเรียกสติของหญิงสาวให้กลับมา เธอเงยหน้าขึ้นมา ตาเผลอสบเข้ากับดวงตาเรียวที่ดูจะหงุดหงิด

"วันนี้ผมขออนุญาตขึ้นห้องก่อนนะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแต่ยังไม่ทันจะหันหลังเสียงของคนเป็นแม่ก็เขาไว้ 

"เดี๋ยวสิชายใหญ่ ไม่เห็นหรือว่าเรามีแขก" คุณชายใหญ่ลอบถอนหายใจหันหลังกลับมาเผชิญหน้าคนในครอบครัว รวมถึงแขกที่ว่าอีกครั้ง 

"ทราบครับ แต่ผมมีงานด่วนที่ต้องรีบสะสาง ขอตัวนะครับ" คุณชายใหญ่มองเมินแขกตัวน้อย ก่อนจะหันหลังเดินออกไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกใด ๆ


"ชายใหญ่! เดี๋ยวสิ ชายใหญ่!"


ใบหน้าจิ้มลิ้มแม้จะรักษากิริยาให้ดูนิ่งสงบเพียงใดแต่แววตากลมกลับเป็นสิ่งเดียวที่เธอไม่อาจซ่อนได้มิด จากใสกระจ่างกลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด สองมือเล็กใต้โต๊ะบีบเข้าหากันแน่นจนขึ้นรอยแดงมากกว่าเดิม เธอกำลังข่มอารมณ์ 

"ขอโทษแทนชายใหญ่ด้วยนะ" ท่านชายที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้น ดวงตาคมเรียวที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนานมองสบไปตากลมหม่นแสงนั้น สายตาที่ราวกับมองทะลุเข้ามาในจิตใจทำให้คุณหนูใหญ่เลือกที่จะหลุบตาลงก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ถือสา

"ไม่เป็นไรค่ะ"

100%

tbc.




__________________________________

Talk


ครบร้อยแล้วจ้า















 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #5 mmmoji (@mmmoji) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:49
    ทำไมทำงั้นนนล่ะชายใหญ่>,<
    #5
    0