THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,237 Views

  • 68 Comments

  • 174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    823

    Overall
    10,237

ตอนที่ 2 : ๐๑_คุณหนูใหญ่ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    27 พ.ค. 62



๐๑ : คุณหนูใหญ่







#izone



...




"กรี๊ดดด!!!"

เสียงกรีดร้องอย่างสุดกลั้นดังลั่นขึ้นภายในรถยนต์สัญชาติยุโรปคันหรู คนส่งเสียงจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่หญิงสาวที่นั่งกำลังอยู่ตอนหลังของยานพาหนะ บอดี้การ์ดควบตำแหน่งคนขับรถยกมือขึ้นปิดหูแทบไม่ทันเมื่อเสียงแหลมนั้นเสียดเข้ามาในหูอย่างจัง

"คุณหนูใหญ่ ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ที่บ้านถ้าใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะครับ" เสียงเอ่ยเตือนทำให้เจ้าของสรรพนามเรียกขานนั้นชะงัก ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยวชนิดที่ว่าไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

"หมอนั่น! หมอนั่นกล้าดียังไงมาว่าฉัน!" น้ำเสียงแค้นเคืองเอ่ยออกมา มือกำหมัดแน่น อยากจะกรี๊ด ๆ ให้โลกถล่มลงมาต่อหน้า แค่คิดถึงเธอก็อยากจะยกมือขึ้นไปข่วนใบหน้าหล่อนั่นให้พังกันไปข้าง

"เขาว่ายังไงบ้างล่ะครับ" ทันทีที่ได้ยินคำถามนัยตากลมก็ตวัดมามองจนคนถามสะดุ้ง

"หมอนั่นบอกว่าฉันไม่เป็นสุภาพสตรี แถมยังบอกว่าฉันไม่มีมารยาทด้วย ผู้ชายอะไรปากจัดชะมัด" 

"อันที่จริงเขาก็พูดถูกนะครับ" เสียงพึมพำเบา ๆ จนฟังไม่ได้ศัพท์ดังขึ้น คุณหนูใหญ่หรี่ตาลงหลังจากสะดุดหูกับคำ ๆ หนึ่ง

"อะไรถูก ๆ นะ"

"ผมหมายความว่ากระเป๋าร้านนี้ถูกนะครับ" เหงื่อตกนิดหน่อยเมื่อเสียงที่คิดว่าเบาแล้วดันไปเข้าหูคุณหนูเสียได้

"อ่อ แล้วไป"

"คุณหนูจะไปไหนต่อหรือเปล่าครับ"

"ไม่ กลับบ้านเลย" ตอนนี้คุณหนูใหญ่หมดอารมณ์ที่จะช้อปปิ้งต่อ มุ่งหน้ากลับบ้านจึงเป็นทางเลือกแรก อารมณ์ของเธอยังคงคุกรุ่น ใบหน้ายียวนของชายคนนั้น คนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อแต่กล้าดีมาว่าเธอลอยเข้ามาในหัวให้นึกโมโหตลอดทางกลับบ้าน











คฤหาสน์ประจำตระกูลธนกิจโภคิณในสหรัฐอเมริกา ใหญ่โตสมฐานะตระกูลผู้ทรงอิทธิพล โรลส์รอยส์คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดตรงมุขหน้าคฤหาสห์ ร่างระหงก้าวลงมาจากรถพร้อมถุงช้อปปิ้งนับสิบใบก่อนจะส่งมันให้แม่บ้านเข้ามารับไปเก็บ

คนถูกขัดใจเดินกระแทกเท้าไปยังห้องรับแขกที่ที่นายหญิงใหญ่ ของบ้านกำลังนั่งจิบชายามบ่ายอยู่

"แม่ขา หนูกลับมาแล้วค่ะ" เสียงที่ดังมาก่อนตัวเรียกรอยยิ้มให้จดลงที่มุมปากของคนเป็นแม่ 

"ว่าไงลูกหืม อ้าว ทำไมหน้าบึ้งอย่างงั้นล่ะ" เสียงหวานของ ชลาชล ธนกิจโภคิณ นายหญิงใหญ่ของบ้านเอ่ยถามลูกสาวอย่างแปลกใจ

"เจอตาบ้าคนหนึ่งน่ะสิคะ" ร่างบางกระแทกตัวลงนั่งข้างคนแม่ก่อนจะกอดแขนของท่านแน่น ปากจิ้มลิ้มนั่นฟ้องไม่หยุดจนเป็นที่น่าเอ็นดูแก่คนที่เห็น




"แล้วหนูทำยังไงต่อล่ะ"

"จะทำยังไงได้ แค่พูดหนูยังพูดไม่ออกเลยค่ะ" เม้มปากเน้นจนเป็นเส้นตรง แววตากลมขุ่นขวางดูตลกจนนายหญิงใหญ่อดที่จะขำไม่ได้

"แม่! ขำอะไรคะ" หางเสียงสะบัดขึ้น ละมือจากแขนแม่ออกมากอดอกก่อนจะหันหน้าหนีอย่างแสนงอน

"ขอโทษค่ะลูก แม่จะไม่ขำแล้ว"

"ไปแล้ว หนูงอนแม่แล้ว" ลุกขึ้นยืนแล้วเดินฉับ ๆ ออกไป แต่ก็ต้องสะดุดกึก เมื่อเสียงคนเป็นแม่แว่วมาให้ได้ยินตามหลังจนหลุดอาการหูผึ่งออกมา

"งอนแม่ก็ไม่เป็นไร แต่วันนี้แม่ว่าจะทำแกงสายบัวน้ำกะทิของโปรดของหนู แต่ในเมื่อหนูงอนแม่ แม่ก็จะยังไม่ทำ" ไม่ทันไรร่างระหงหันหลังกลับมาแทบไม่ทัน ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะโผเข้าไปกอดคนเป็นแม่

"หายแล้ว ๆ หายงอนแล้ว แม่ทำแกงสายบัวน้ำกะทิให้หนูนะ" ส่งสายตาออดอ้อนพร้อมส่งเสียงแง้ว ๆ เหมือนลูกแมวไม่มีผิดให้คนเป็นแม่หลงนักหนา

"โอเคจ่ะ ๆ โอเค ป่ะขึ้นไปพักผ่อนไป เดี๋ยวถึงเวลาอาหารเย็นแม่จะให้คนขึ้นไปตาม"

"รักแม่ที่สุด" หอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่ก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปให้คนมองตามส่ายหน้าอย่างระอา ดูสิ จะสามสิบอยู่แล้วยังทำตัวแก่นกะลาเหมือนเด็กไม่มีเปลี่ยน















ในห้องนอนกว้างปรากฏกองถุงช้อปปิ้งวางอยู่บนพื้น หญิงสาวเหลือบตามองไปที่มันก่อนจะเบ้ปาก ในหัวนึกไปถึงเรื่องราวก่อนหน้า จากอารมณ์ที่ดี ๆ เพราะจะได้กินของโปรดก็กลับมาเสียอีกครั้งจนได้


คนอย่างเธอยังไม่เคยถูกว่าต่อหน้าขนาดนี้มาก่อน (ไม่นับลับหลัง) 

ตั้งแต่เด็กจนโตเธอยังไม่เคยแม้แต่จะได้ยินคำใด ๆ ก็ตามที่ทำให้ระคายหู แต่หมอนั่น! ปากคอที่เราะร้ายนั่น! ทั้งที่ไม่รู้จักกัน แต่ก็พ่นคำตำหนิใส่เธอเสียมากมาย

แม้จะโมโหแต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจแล้วสูดเข้าลึก ๆ ผ่อนลมเข้าออก มือนวดไปที่ใบหน้าบริเวณหางตา

"ไม่โกรธ ฉันจะไม่โกรธ ความโกรธจะทำให้หน้าเหี่ยว ยิ้มเข้าไว้สิสายธารา นั่นแหละยิ้ม" ว่าแล้วก็หันไปฉีกยิ้มกว้างใส่กระจก ปั้นหน้าสวยเป็นนางงามเจนเวที ใบหน้าที่ทำให้คนพบเห็นตกหลุมพลางของเธอ

เพราะคุณหนูใหญ่แห่งธนกิจโภคิณเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ที่แสนพิเศษสามารถทำให้คนรักและเอ็นดูได้เพียงแค่ยิ้มและพูดจาฉอเลาะนิดหน่อย ไม่ว่าใครก็ต่างตกหลุมพลางของเธอกันทั้งนั้น 

แต่... 

มีคนหนึ่งที่นอกจากจะไม่ตกหลุมพลางเธอแล้วยังต่อว่าเธออีก คิดมาถึงตรงนี้รอยยิ้มก็หุบฉับใบหน้ากลับไปบึ้งสนิทอีกครั้ง



ก๊อก ๆ...



ชะ ชิท! บ้าเอ้ย! ตกใจหมด!

แม้จะตกใจแต่ก็ลุกขึ้นเดินกระแทกเท้าไปเปิดประตูด้วยสีหน้าบึ้งตึง คนเคาะประตูส่งรอยยิ้มแหยให้ด้วยความเกรงใจ

"ขอโทษที่รบกวนค่ะ แต่นายหญิงบอกให้เอาไอศครีมขึ้นมาให้คุณหนูใหญ่ค่ะ บอกว่าคุณหนูคงจะต้องการมัน"

"ขอบใจ"

รับถาดที่ข้างบนมีถ้วยไอศครีมวางอยู่ แม่ยังรู้ใจเธออีกตามเคยรู้ว่าเธอยังอารมณ์ไม่ดี เลยส่งไอศครีมรสสตอเบอร์รี่ของโปรดขึ้นมาให้ 

ทุกครั้งที่เธอไม่เอ็นจอยไอศครีมจะทำให้เธอเย็นลงได้ แต่ก็ต้องเป็นไอศครีมรสสตรอเบอร์รี่ของร้าน Sweetery จากเวอร์จิเนียเท่านั้น

มือเรียววางมันลงบนโต๊ะก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้แล้วใช้ช้อนตักมันขึ้นมากิน ความเย็นและหวานฉ่ำลิ้นของมันทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย ย้ำ! นิดหน่อยจริง ๆ 




30%


tbc.






__________________________________

Talk

คุณหนูใหญ่มาแล้วค่ะ 
นางเอกเรื่องนี้เป็นคุณหนูสวยใส และอาจจะไร้สมอง(?) 
อาจจะดูไม่แปลกใหม่เท่าไหร่แต่ก็อยากให้ทุกคนติดตามกันนะคะ
















 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น