THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,331 Views

  • 68 Comments

  • 175 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    917

    Overall
    10,331

ตอนที่ 19 : ๐๗_ไม่เข้าใจ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    27 พ.ค. 62





๐๗_ไม่เข้าใจ 




@official_izone - Instagram:「위즈워어언!! 제 셀카 끝난 줄 알았죵?ㅋㅋ 아직 남아있쥐 크리스마스 선물 못 받으신 위즈원! 산타녕이 주는 크리스마스 선물입니다아???????? #선물받으신위즈원 #거절은거절 ウィズワーン! 私のセルカもう終わりだと思ったでしょ?ㅋㅋ まだ残ってるよ~ん…」



...

ในที่สุดเชิ้ตที่เปรอะไปด้วยคราบช็อกโกแลตในตอนแรกก็สะอาดเอี่ยมอ่อง คุณหนูใหญ่มองเชิ้ตสีฟ้าที่แขวนตากอยู่ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ เสื้อตัวแรกที่เธอซักด้วยมือของตัวเอง ตอนนี้รอเพียงให้แห้งแล้วนำมารีดต่อเพียงเท่านั้น ซึ่งขั้นตอนนี้หญิงสาวนั้นขอบายเพราะเกรงว่าจะทำให้เสื้อของเขาไหม้ไปเสียก่อน

"ดูสิมือยังไม่หายแดงเลย ตายแล้ว! มีผดผื่นด้วย!" สายบัวเอ่ยเสียงตระหนกเมื่อมือขาวของคุณหนูเต็มไปด้วยรอยแดงและผดผื่นจากการแพ้สารเคมี 

"อ๋า แย่เลยถึงว่าทำไมมันแสบ ๆ คัน ๆ" หญิงสาวยกมือขึ้นมาดูแล้วก็เบ้หน้าก่อนจะทำท่าเกามัน

"อย่าเกาสิคะ เดี๋ยวก็เป็นแผลหมด" สายบัวเอ่ยดุ แล้วจึงหันไปบอกคนให้เอารถออกเพื่อไปโรงพยาบาล "ไปหาหมอสักหน่อยนะคะจะได้หาย"

"งั้นหนูจะออกไปข้างนอกเลย วานป้าบัวรีดเสื้อให้ด้วยนะคะ" ว่าแล้วก็วิ่งขึ้นบันไดไปเปลี่ยนชุดโดยมีสายบัวยกมือขึ้นทาบอกตามหลังด้วยความตกใจกับกิริยาทะโมนเป็นลิงเป็นค่างของคุณหนู











โรงพยาบาลเอกชนสุดหรูใจกลางกรุงถูกเลือกให้เป็นที่รักษาคุณหนูใหญ่ อาการเบื้องต้นของเธอคือการแพ้สารเคมีในน้ำยาซักผ้าอย่างที่คาดการณ์ไว้ โดยเธอได้รับยาแก้แพ้และยาทาแก้คันกลับมา แม้จะมีเพียงเท่านี้แต่ค่ารักษาพยาบาลก็เฉียดหนึ่งหมื่นบาท ซึ่งราคาแพงระยับนี้แลกมากับการได้รับการบริการระดับพรีเมี่ยม

ร่างสูงระหงบนส้นสูงลูบูแตงสีแดงสดสี่นิ้วพร้อมถุงยาในมือกำลังย่างเท้าโดยมีเป้าหมายอยู่ที่ประตูทางออกที่มีรถจอดรออยู่ 


หมับ!

พรึบ!

เสียงแรกคือเสียงถูกคว้าข้อมือโดยใครคนหนึ่ง เสียงที่สองคือเสียงสะบัดมือออกทันทีตามสัญชาตญาณ ร่างบางหันขวับไปมองร่างกายตื่นตัวเตรียมพร้อมสำหรับการป้องกันตัวเอง รวมถึงบอดี้การ์ดที่ก้าวเข้าประชิดตัวเธอเพื่อป้องกันภัย แต่ทันทีที่เห็นว่าคน ๆ นั้นคือใคร คุณหนูใหญ่ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ตามมาด้วยเสียงแหลมที่ตวาดแว๊ดออกมา

"ทำบ้าอะไรของคุณ! เข้ามาแบบนี้มันอันตรายนะ!"

คุณชายใหญ่ยกมือขึ้นทั้งสองข้างอย่างขอลุแก่โทษพร้อมหันไปมองการ์ดของคุณหนูตัวร้ายที่อยู่รอบตัวเองด้วยสายตานิ่ง ทำให้พวกเขาถอยหลังออกไปเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือคนที่รู้จักกันดี

"คุณมาทำอะไรที่นี่" ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเข้ม ดวงตาเรียวมองตามไปที่มือบางข้างที่เขาคว้าเอาไว้ในตอนแรก

วันนี้คุณชายใหญ่มาเยี่ยมผู้ถือหุ้นอาวุโสที่พักรักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ในตอนที่กำลังจะกลับเขาสังเกตเห็นหญิงสาวท่าทางคุ้นตาคนหนึ่ง คุณหนูตัวร้ายเดินเข้าไปในแผนกผิวหนัง ในทีแรกเขาไม่ได้สนใจนักแต่ทันทีที่ดวงตาเรียวแสนช่างสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบนมือของเธอ ไวกว่าความคิดเขาพุ่งตัวออกไปคว้าข้อมือของเธอทันที

"เอ่อ..." คุณหนูใหญ่ชะงักรีบเอามือซ่อนไว้ข้างหลังทันที ท่าทางน่าสงสัยทำให้ชายหนุ่มต้องหรี่ตามองอย่างจับผิด "ฉันจะป่วยบ้างไม่ได้เหรอ"

"ขอดูมือหน่อย" ไม่สนใจคำกล่าวอ้าง คุณชายใหญ่ขอดูในสิ่งที่สงสัยทันที 

"ทำไม" คุณหนูใหญ่มีท่าทางกระอักกระอ่วนนั่นยิ่งทำให้น่าสงสัย

"ขอ-ดู-มือ" เสียงเข้มเน้นทีละคำ ดวงตากลมหลุกหลิกไปมาหาทางหนีทีไล่

คุณหนูใหญ่ไม่รู้ว่าทำไมต้องกลัวที่จะให้ชายหนุ่มตรงหน้ารู้ว่าเธอผิวของเธอแพ้จากการซักเสื้อให้เขา ทำไมถึงคิดว่าตัวเองจะถูกตำหนิ แล้วทำไมต้องกลัวการถูกตำหนิจากคนตรงหน้า

ด้านคุณชายใหญ่เองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องสนใจยายคุณหนูตัวร้ายด้วย เธอจะเป็นอะไรก็เรื่องของเธอสิ แต่ทำไมสัญชาตญาณต้องบอกว่าการที่เธอเข้าโรงพยาบาลในครั้งนี้มันเกี่ยวข้องกับเขา 




พรึบ!

"เห้ย! อะไรของคุณเนี่ย!? ปล่อยนะ!" ท่อนแขนเล็กถูกดึงออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมข้อมือบางที่ถูกจับเอาไว้แน่น ตาคมเรียวไล่สายตามองรอยแดงและผดผื่นบนมือนั้น ไม่สนใจท่าทางขัดขืนของหญิงสาว

"ไปทำอะไรมา?" คำถามถูกส่งออกไปพร้อมสายตาคาดคั้น

"ฉัน เอ่อ..."

"ไปแพ้อะไรมา?" คราวนี้คำถามตรงประเด็นเสียจนคุณหนูใหญ่สะอึก

"ฉัน เอ่อ ฉัน..."

"น้ำยาซักผ้า?" คิ้วเข้มเลิกขึ้น คุณหนูใหญ่สะดุ้งเฮือก เขารู้ได้ยังไง

"ปะ เปล่า" ส่ายหน้าเลิกลั่กดูมีพิรุธ เพียงเท่านี้ก็รู้คำตอบแล้ว อยู่ดี ๆ คนอย่างคุณหนูใหญ่คงไม่ซักผ้าเองหรอก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์ที่กำลังปะทุ เขากำลังโกรธ ใช่ โกรธ แต่ไม่ใช่คนตรงหน้าหรอก เป็นตัวเองต่างหาก 

"ทำไมถึงทำเอง ไม่รู้เหรอว่าตัวเองแพ้" เขารู้แล้วเหรอ คุณหนูใหญ่คิดพลางหลบดวงตาเรียวที่ดูแสนดุนั่น

"มะ ไม่รู้" เสียงอ่อยเอ่ยตอบ ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

เมื่อเผลอสบเข้ากับดวงตาดุคู่นั้นนั่นคุณหนูใหญ่ก็น้ำตาคลอ เธอรู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังโกรธ โกรธเธอเหรอ? เรื่องอะไร? เรื่องที่เธอซักผ้าให้เขาเหรอ ทำไมล่ะ? เธอทำอะไรผิดอีก เธอไม่เข้าใจ

คุณชายใหญ่กำลังโกรธ ชายหนุ่มรู้ตัว โกรธตัวเอง ตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้คนตรงหน้าเจ็บ ยิ่งมองไปที่มือขาวที่เป็นรอยแดงนั่นแล้วยิ่งไม่พอใจ มือเล็ก ๆ แบบนั้นไม่ควรจะต้องมีตำหนิ...อะไร 

ชายหนุ่มชะงัก ความคิดเมื่อกี้มันคืออะไร เธอจะเป็นอะไรก็เรื่องของเธอสิ จริง ๆ แล้วไม่ใช่ความผิดของเขาซะทีเดียว แล้วทำไม?


โธ่เว้ย!!!

สบถในใจก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยท่าทางหงุดหงิด หงุดหงิดที่ตัวเองไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง ใบหน้าหล่อนั่นดูดุร้ายจนไม่มีใครกล้าเข้าใจ 


"ดะ เดี๋ยวสิ..." คุณหนูใหญ่ยกมือขึ้นหมายจะคว้าเอาชายเสื้อจากชายหนุ่มแต่ก็ไม่ทัน หญิงสาวไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนั้นมาก่อน ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นเขาโกรธมาก่อน แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป 

ร่างบางยืนนิ่งอย่างคนทำอะไรไม่ถูก รู้สึกมึนงงไม่เข้าใจทั้งตัวเองและคนที่เพิ่งเดินจากไป อยากจะถามชายหนุ่มให้เข้าใจ แต่กว่าจะรู้ตัวก็เห็นเพียงแผ่นกว้างอยู่ไกลลิบ ๆ แล้ว




"คุณหนูครับ คุณหนูใหญ่ครับ"



เฮือก!!

หญิงสาวสะดุ้ง เสียงเรียกของวิเชียรเรียกสติของเธอกลับมา 

"คะ ค่ะ..."

"คุณหนูจะไปที่ไหนต่อหรือเปล่าครับ" วิเชียรถามพร้อมกับมองเจ้านายสาวด้วยความเป็นห่วง ท่าทางเหม่อลอยไม่ค่อยมีสติทำให้เขากังวล ซึ่งสาเหตุก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากชายหนุ่มที่เพิ่งเดินจากไป 

ท่าทางสับสนของคนทั้งคู่ทำให้วิเชียรได้แต่หวังว่าพวกเขาจะเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองสงสัยในวันหนึ่ง

แต่มันคงไม่ง่ายขนาดนั้น...

30%

tbc.

181030 JTBC Idol room #아이즈원 #원영 #izone #wonyoung

หนูไม่เข้าใจจจจ TT

________________________________

Talk

มาแล้วจ้า ๆ

ตอนนี้มันก็จะงง ๆ หน่อย 
อันที่จริงไรท์ก็งงเหมือนกัน ฮ่า ๆ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

0 ความคิดเห็น