THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,270 Views

  • 68 Comments

  • 176 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    856

    Overall
    10,270

ตอนที่ 18 : ๐๖_ผู้หญิงคนแรก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 พ.ค. 62




๐๖_ผู้หญิงคนแรก







IZ*ONE 아이즈원 Jang Won-young, Sakura Miyawaki, Jo Yu-ri, Choi Ye-na, An Yu-jin , Nako Yabuki, Kwon Eun-bi, Kang Hye-won, Hitomi Honda, Kim Chae-won, Kim Min-ju y Lee Chae-yeon La Vie En Rose Wallpaper lockscreen fondo de pantalla iPhone HDWanna One Hwang Minhyun Wallpaper




...


เวลาย่างเข้ามาสู่พลบค่ำท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว คุณหนูใหญ่ข้อยกมือดูเวลาบนนาฬิกา ต้องกลับบ้านแล้วล่ะ

"นี่คุณ ฉันว่าเรากลับกันเถอะ"

"คุณพึ่งจะรู้เหรอ" ชายหนุ่มเอ่ยแขวะ "เดินอะไรนักหนา ไม่เหนื่อยรึไง"

"แต่คุณก็เดินตามฉันนี่" คุณหนูใหญ่ว่ากลับทันควันพลางมองไปที่สองมือของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยถุงมากมาย "แล้วก็...ขอบคุณนะที่ช่วยถือ"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเอาไปส่งที่รถ" คุณชายใหญ่ชักแขนออกเมื่อมือบางทั้งสองข้างเอื้อมมาจะเอาถุงที่อยู่ในมือเขาออกไป "เดินนำไปที่รถสิ"

ร่างบางเดินนำไปที่รถยนต์คันหรูที่มาจอดรออยู่ตรงทางเข้า ฝาท้ายถูกเปิดออก ถุงช้อปปิ้งจำนวนมากถูกการ์ดช่วยจับใส่ลงท้ายรถจนหมด

"ขอบคุณนะที่เดินเป็นเพื่อน" คุณหนูตัวร้ายหันมาขอบคุณชายหนุ่มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก ไม่คิดเหมือนกันว่าเขาจะเดินกับเธอมาจนถึงตอนนี้ ถ้าไม่มีเขาเธอก็ไม่รู้ว่าต้องเดินไปตรงไหนบ้าง นอกจากเขาจะทำงานโดยได้ความเห็นจากเธอในฐานะนักท่องเที่ยวอย่างตรงไปตรงมาแล้ว วันนี้เธอยังได้เที่ยวอย่างสนุกมากเลย ถ้ามีโอกาสก็อยากจะมาเที่ยวด้วยกันอีก

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ

มาเที่ยวด้วยกันอีก 

คิดอะไรของเธอเนี่ย

แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าร้อนผะผ่าวราวกับเป็นไข้ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกจากอก ไม่กล้าสบตาชายตรงหน้าขึ้นมา

"ฉะ ฉันกลับก่อนนะ" มือไม้ดูเกะกะไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนจนต้องยกขึ้นมาโบกลาเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ "ฉันไปนะ บาย"

คุณหนูใหญ่รีบพาตัวเองขึ้นรถ ท่าทางเหมือนคนทำตัวไม่ถูกดูแปลกในสายตาของคุณชายหนุ่ม รวมถึงบอดี้การ์ดของเธอเอง พวกเขาไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้จากหญิงสาวมาก่อน

รถยนต์คันหรูสองคันขับผ่านหน้าคุณชายใหญ่ออกไป เขามองตามรถคันที่หญิงสาวนั่งออกไปด้วยสายตานิ่งงัน เช่นเดียวกับใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้น

ถ้าหากเธอไม่ใช่พี่สาวของปฐพี ธนกิจโภคิณ เรื่องระหว่างเขากับเธอคงจะดีกว่านี้...









"เอาซะค่ำเลยนะครับคุณหนูวันนี้" ทันทีที่ขึ้นมาบนรถเสียงแซวของวิเชียรก็ดังขึ้น

"ขอโทษนะคะ หนูลืมตัวไปเลย พวกน้าเหนื่อยมาหรือเปล่าคะ" คุณหนูใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด เธอลืมไปเลยว่ายังมีบอดี้การ์ดตามเธออยู่

"ไอ้เหนื่อยน่ะก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ แค่แซวเล่นเฉย ๆ"

"โธ่น้าวิเชียรก็ หนูตกใจหมดเลย" ใบหน้าน่ารักยู่ลงเล็กน้อย

"ฮ่า ๆ คุณหนูดูมีความสุขเป็นพิเศษนะครับวันนี้" วิเชียรทำงานกับธนกิจโภคิณมานาน ติดตามคุณหนูใหญ่มาตั้งแต่เด็ก ๆ จนเธอโตเป็นสาว เขามองเห็นความพิเศษที่เกิดขึ้นในวันนี้ในตัวของคุณหนู

"เอ๋ แล้ววันอื่นหนูดูไม่มีความสุขเหรอ" ดวงตากลมฉายแววสงสัย คุณหนูใหญ่ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่น้าวิเชียรพูดนัก

"ก็เปล่าครับ แต่วันนี้มันพิเศษกว่าวันอื่น ๆ" 

"ยังไงเหรอคะ?" 

"สักวันคุณหนูจะเข้าใจเองครับว่ามันพิเศษยังไง" วิเชียรบอกยิ้ม ๆ อายุที่ไม่น้อยกอปรกับรู้จักคุณหนูใหญ่เป็นอย่างดีทำให้เขามองทุกอย่างออกอย่างทะลุปรุโปร่ง













"กลับซะค่ำเลยนะคะพี่ชายใหญ่" เสียงของน้องสาวทักขึ้นทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในบ้าน คุณชายใหญ่หันไปมองน้องสาว น้องน้อยที่อมทุกข์ในวันนั้นตอนนี้อาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"พี่ไปทำงานมา" ตอบกลับเสียงนิ่ง

"ทำงานหรือไปเที่ยวกับใครกันแน่คะ" เพียงฟ้าทำหน้าเจ้าเล่ห์เอ่ยแซวพี่ชาย

"พูดเหมือนรู้อะไรมา" คุณชายใหญ่หรี่ตามอง

"ก็นี่ไง" โทรศัพท์เครื่องบางถูกยื่นมาตรงหน้า 

บนหน้าจอปรากฏภาพยายคุณหนูตัวร้ายกับ...เขาเหรอ? ภาพวันนี้นี่


"สองพี่น้องมาทานข้าวได้แล้ว" เสียงเรียกของคนเป็นแม่ทำให้คุณชายและคุณหญิงของวังหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องรับประทานอาหาร

"ว่าก็ว่าสำนักข่าวพวกนี้ตามพวกเราอย่างกับเหาฉลามไม่มีผิด ดาราเดี๋ยวนี้มีน้อยนักหรือไงก็ไม่รู้ถึงได้เบนกล้องมาตามพวกเราเนี่ย" เพียงโพยมบ่นระหว่างทางเดินไปห้องรับประทานอาหาร คุณชายใหญ่เห็นด้วยไม่น้อยแต่ก็ไม่พูดมากอะไร แต่ก็คิดเสียว่าถ้าพวกเขาล้ำเส้นไปมากกว่านี้ก็คงต้องจัดการกันหน่อย








"ชายใหญ่"

"ครับ?" คุณชายใหญ่เงยหน้าขึ้นจากจานข้าวสายตาส่งคำถามไปที่คนเป็นแม่

"สนิทกับหนูน้ำเหรอ" ชื่อที่หลุดออกมาทำเอาคุณชายใหญ่นิ่งไปสักพัก

"เปล่าครับ" 

"งั้นเหรอ" หม่อมแขไขไม่เซ้าซี้อะไรมากมายดูเหมือนว่าลูกชายของเธอจะไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่

"ถ้าไม่สนิททำไมถึงไปด้วยกันได้ นัดกันเหรอ" คราวนี้เป็นน้องสาวที่ถาม คุณชายใหญ่ถอนหายใจพร้อมกรอกตาใส่ ทำไมวันนี้น้องสาวของเขาพูดมากเหลือเกิน

"ก็บอกว่าไม่ไง แล้วที่เจอกันเนี่ยก็บังเอิญเจอ" ตาดุ ๆ มองน้องสาวแต่นั่นก็ไม่ทำให้คนอย่างเพียงฟ้าสะทกสะท้าน

"จริงเหรอ" เพียงโพยมลอยหน้าลอยตาตอบตาใส

"ก่อนจะมาสนใจเรื่องพี่ เอาเรื่องของตัวเองให้รอดก่อนเถอะ" ส้อมถูกยกขึ้นมาชี้หน้าน้อง

"โอ้โห ว่าขนาดนี้ก็ด่าว่าเสือกเถอะ"

"เดี๋ยวเถอะหญิงฟ้า พูดจาหยาบคาย ชายใหญ่ก็เหมือนกันอย่าใช้ส้อมชี้หน้าน้อง" หม่อมแขไขเอ่ยดุเสียงเข้ม สองพี่น้องจึงหันไปสนใจกับอาหารตรงหน้าต่อ เหลือแต่เพียงแววตาล้อเลียนของน้องสาวที่มองตรงไปยังพี่ชายเท่านั้น 










"คุณหนูใหญ่คะให้ป้าจัดการให้ไหมคะ" 

วันนี้ตอนหัวค่ำเหล่าแม่บ้านและคนงานต่างพากันแตกตื่นเมื่อคฤหาสน์ธนกิจโภคิณเกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้น คุณหนูใหญ่ผู้ซึ่งไม่เคยย่างกรายเข้ามาในบริเวณส่วนหลังของของคฤหาสน์ซึ่งเป็นที่พำนักอาศัยของเหล่าคนงานและแม่บ้าน จู่ ๆ ก็เดินเข้ามาถามว่าพวกเธอว่าต้องซักเสื้อยังไง

งงกันเป็นไก่ตาแตกน่ะสิ...

แล้วเสื้อใคร?


"ไม่เป็นไรค่ะหนูอยากทำเอง" คุณหนูใหญ่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องมานั่งทำอะไรแบบนี้ ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวน้อยนำเสื้อเชิ้ตราคาแพงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบช็อกโกแลตแช่ลงในกะละมังพร้อมขยี้มันอย่างแรง แต่ดูเหมือนว่าไอ้คราบนี่จะติดแน่นกว่าที่คิด เพราะไม่ว่าจะขยี้ยังไงคราบก็ยังคงอยู่

ในทีแรกหญิงสาวก็กะจะเรียกแม่บ้านให้มาจัดการให้ แต่ไม่รู้อะไรดลใจหรือผีเข้า เธอถึงตัดสินใจซักมันเองกับมือ ยิ่งนึกไปถึงหน้าเจ้าของของมันเธอก็ยิ่งมั่นใจว่าคิดถูกแล้วที่ทำ ไม่รู้สิ ความรู้สึกมันบอกเธอว่าควรทำมันเอง ถึงแม้ว่าในตอนนี้มือขาวจะเริ่มมีรอยแดงจากการเสียดสีอย่างแรงและถูกกัดจากฤทธิ์ของน้ำยาซักผ้าก็ตาม

"คุณหนูขา พอได้แล้วค่ะมือแดงหมดแล้ว" อยากจะบ้า นั่นคือความรู้สึกในตอนนี้ของสายบัว หัวหน้าแม่บ้านสาวใหญ่ร่างท้วม คุณหนูของบ้านนึกคึกอะไรถึงได้ซักผ้าเองกับมือแบบนี้ ดูมือน้อย ๆ นั่นสิแดงเถือกหมดแล้ว

"ทำไมมันไม่ออกล่ะคะ" คุณหนูใหญ่ไม่สนใจเสียงอ้อนวอน สนแต่เพียงเสื้อในมือที่ยังคงมีคราบสีน้ำตาลติดอยู่

"เอาอย่างงี้ค่ะ คุณหนูลองทิ้งไว้สักคืน แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าป้าจะจัดการให้สะอาดเอี่ยมเลยค่ะ" สายบัวเกลี้ยกล่อม

"ทิ้งไว้สักคืนก็ได้ แต่พรุ่งนี้เช้าหนูจะลงมาซักเอง" หญิงสาวยอมรามือในคืนนี้ ก่อนจะล้างมือแล้วเช็ดลงกับผ้าที่ถูกเตรียมไว้ให้

ตากลมหันมามองมันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านท่ามกลางความสงสัยของเหล่าแม่บ้านว่าเสื้อเชิ้ตสีฟ้าตัวนี้เป็นของใคร ทำไมคุณหนูใหญ่ถึงให้ความสำคัญกับมันมากขนาดนี้

100%

tbc.

__________________________________

Talk

หลาย ๆ ครั้งคนเรามักจะทำอะไรโดยเชื่อในสัญญาตญาณของตัวเองแม้จะไม่เข้าใจเท่าไหร่แต่รู้แค่ว่าต้องทำมันเท่านั้นเอง
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 kunnay8899 (@kunnay8899) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 23:34
    มาต่อเร็วๆระคะ รออ่านค่ะ
    #4
    1
    • #4-1 armo_dee (@armo_dee) (จากตอนที่ 18)
      24 มกราคม 2562 / 21:34
      รีบปั่นเลยค่ะ
      #4-1