THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,184 Views

  • 67 Comments

  • 174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    770

    Overall
    10,184

ตอนที่ 1 : ๐๐_แรกพบประสบพักตร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    27 พ.ค. 62




๐๐ : แรกพบประสบพักตร์

คุณชายใหญ่ x คุณหนูใหญ่


Saint Laurent




...



ใจกลางมหานครนิวยอร์กบริเวณย่านการค้าชื่อดัง ตรงหัวมุมถนนที่ตั้งของร้านกระเป๋าสตรีราคาแพง หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเพลิดเพลินกับการเลือกกระเป๋าใบหรูที่วางละลานตาอยู่บนชั้นมากมายจนเลือกไม่ถูก และมันคงเป็นภาพที่เห็นได้ทั่วไปตามย่านช้อปปิ้ง ถ้าหากว่าบริเวณหน้าร้านจะไม่แวดล้อมไปด้วยชายชุดดำนับครึ่งโหลคอยอารักขาเธออยู่ 

"อันนี้สวย อุ้ย อันนั้นก็สวย" นิ้วเรียวที่ปลายเล็บถูกทาด้วยยาทาเล็บสีหวานกรีดกรายไปที่กระเป๋าแต่ละใบอย่างตัดใจเลือกไม่ได้ ข้าง ๆ คือพนักงานขายที่พร้อมจะบริการเธอในระดับพระเจ้า 

"คุณ น้ำ ขา ใบนี้เป็นคอลเลกชั่นใหม่ของซีซั่นนี้เลยนะคะ ของพึ่งมาส่งเมื่อวานแค่สามใบเอง ดิฉันเก็บใบสุดท้ายไว้เพื่อคุณน้ำเลยนะคะ รู้ว่าคุณน้ำจะต้องไม่พลาด" น้ำเสียงประจบประแจงดังออกจากพนักงานคนไทยประจำร้านที่คุ้นเคยกันดี

"งั้น..." 

"Can I see this on the shelf?" ภาษาอังกฤษสำเนียงผู้ดีดังออกมาจากลูกค้าชายที่ยืนเยื้องอยู่ข้างหลังพร้อมกับชี้นิ้วไปที่กระเป๋าใบที่หญิงสาวหมายตาไว้

"Err...Excuse me, I am seeing this." เสียงแสร้งสุภาพเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนหวาน หญิงสาวหันกลับไปมอง เขาคือชายชาวเอเชียผิวขาวท่าทางดูดี ก่อนเธอจะชะงักไปชั่วครู่เมื่อเผลอสบเข้ากับดวงตาเรียวคมที่ดูนิ่งสงบแต่ทว่าทรงอำนาจนั่น
 

"Oh Sorry, ma'am" ชายหนุ่มเอ่ยขอโทษพร้อมก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนผายมือเชิญให้หญิงสาวดูกระเป๋าต่อ ส่วนเขาก็ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงรออยู่นิ่ง ๆ

"ตาบอดหรือไงถึงไม่เห็นว่าฉันดูอยู่" เสียงพึมพำที่ไม่เบานักของหญิงสาวดังขึ้น ไม่พอยังแอบชักสีหน้าใส่กลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ แต่ไม่อาจรอดพ้นสายตาของชายหนุ่ม สิ่งที่ได้ยินและเห็นทำเอาเขาถึงกับเลิกคิ้ว ก่อนจะเดาะลิ้นเข้ากับกระพุ้งแก้มเบา ๆ แล้วลอบมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา

"คนไทยหรือครับ"

"คะ? ค่ะ คนไทยค่ะ" แม้จะแปลกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้สนใจชายหนุ่มไปมากกว่านี้ ยังคงชื่นชมกระเป๋าใบงามตรงหน้าต่อด้วยท่าทางปลื้มใจจนดูน่าหมั่นใส้ 

"ตกลงรับใบนี้นะคะ" พนักงานคนไทยเอ่ยขึ้นพร้อมกับรับกระเป๋าไป "ขอโทษนะคะคุณลูกค้า คุณลูกค้าสนใจจะดูใบอื่นหรือเปล่าคะ ใบนี้เป็นใบสุดท้ายแล้ว"



"ไม่เป็นไรครับผมดูใบอื่นก็ได้" สายตาคมกวาดมองไปทั่วร้านก่อนจะสะดุดเข้ากับกระเป๋าใบหนึ่ง นิ้วยาวชี้ไปที่มันพร้อม ๆ กับใครอีกคนที่สนใจมันไม่แพ้กัน

"ผมขอใบนี้ครับ"

"ฉันขอใบนี้อีกค่ะ"

เสียงสองเสียงที่ดังขึ้นประสานกันทำเอาพนักงานเหงื่อตก ทั้งคู่หันไปมองหน้ากันก่อนหญิงสาวจะแสร้งยิ้มให้แล้วหัวเราะเบา ๆ ฟังดูก็รู้ว่าไร้ความจริงใจสิ้นดี

"เราทั้งคู่ใจตรงกันเลยนะคะ"

"หึ นั่นสินะครับ"

ผีเห็นผีมันเป็นเช่นนี้นี่เอง...

"เอ่อ...ขอโทษนะคะ นี่ก็เป็นใบสุดท้ายแล้วค่ะ คุณลูกค้าจะตกลงกันก่อนไหมคะ" พนักงานพูดขึ้น มองท่าทางที่เริ่มจะพื้นเสียของลูกค้าหนุ่มอย่างเกรงใจ 


"อ่า ไหน ๆ คุณก็ได้ใบนั้นไปแล้ว ผมขอใบนี้ได้ไหม" เสียงทุ้มพูดขึ้น หญิงสาวหันขวับไปมอง รอยยิ้มน้อย ๆ หุบลงทันที

"อ้าว ไหงขอกันง่าย ๆ แบบนี้ละคะคุณ ฉันก็อยากได้เหมือนกันนะ"

"อันที่จริงผมว่าผมชี้ก่อนนะ" ชายหนุ่มว่าอย่างนั้น 


"ใครจะชี้ก่อนชี้หลังก็ช่าง ยังไงฉันก็จะเอาใบนี้ด้วย" หญิงสาวพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ไม่มีอะไรที่เธออยากได้แล้วไม่ได้ คนฟังคิ้วกระตุก

"ผมก็จะเอา" ชายหนุ่มหรือจะยอมง่าย ๆ เช่นกัน เขาไม่มีเวลาจะไปหาซื้อที่ร้านอื่นแล้ว เขาต้องได้กระเป๋าใบนี้ที่ร้านนี้ ทั้งคู่จ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร พนักงานที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งคู่กำลังลำบากใจ ฝ่ายหนึ่งก็ลูกค้าขาใหญ่เจ้าประจำ อีกฝ่ายก็ลูกค้าที่ดูกระเป๋าหนักไม่แพ้กัน

"เอ่อ...ใจเย็น ๆ กันก่อนนะคะ คุยกันดี ๆ นะคะ" 

"สุภาพบุรุษหรือเปล่าคุณ แค่นี้สละให้สุภาพสตรีไม่ได้เหรอ" หมดสิ้นแล้วความงามที่ใบหน้า สวยแต่รูปจูบไม่หอมจริง ๆ พูดออกมาได้

"อย่างคุณนี่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นสุภาพสตรีเหรอ" ชายหนุ่มตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ปากเล็กอ้าหวออย่างไม่เชื่อหู 

นี่! เขาว่าเธอเหรอ?!

"นี่ นี่ นะ นายกล้าว่าฉันเหรอ" นิ้วเรียวเล็กที่สั่นน้อย ๆ ชี้ไปที่ใบหน้าหล่อ

"หรือไม่จริง ไม่มีสุภาพสตรีที่ไหนใช้ความเป็นสุภาพสตรีเรียกร้องในสิ่งที่ตัวเองต้องการอย่างเอาแต่ใจหรอก แล้วที่สำคัญ...การชี้หน้าคนอื่นก็ถือว่าไม่สุภาพ" พูดขึ้นพร้อมแสยะยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะปัดมือบางออกไปจากหน้าด้วยท่าทางกวนประสาท

"นะ นาย นาย..." หญิงสาวพูดไม่ออก ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าว่าเธอถึงขนาดนี้ ความร้อนแล่นพล่านไปทั่วทั้งหน้าอย่างอับอาย






"คุณหนูครับ! มีอะไรหรือเปล่าครับ" บอดี้การ์ดร่างยักษ์คนหนึ่งวิ่งเข้ามาในร้าน สายตาสอดส่องไปที่ชายหนุ่มอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะมองไปที่เจ้านายสาวที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำอย่างคนโกรธจัด ตากลมจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ

"คุณชายครับ!" ไม่ช้าไปกว่ากันคนของชายหนุ่มก็วิ่งเข้ามา 

"ไม่มีอะไร กลับกันเถอะ" เจ้าของสรรพนาม คุณชาย บอกปัดก่อนจะหันหลังเดินนำออกไป เหลือไว้เพียงหญิงสาวที่มองตามไปอย่างไม่พอใจและบอดี้การ์ดที่ไม่รู้เรื่องอะไร

"คุณหนูครับ เขาทำอะไรคุณหนูเหรอครับ" บอดี้การ์ดคนเดิมยังคงถามคำถามเมื่อเห็นว่าคนเป็นเจ้านายยังไม่พูดอะไรจะมีก็เพียงท่าทางโมโหจนแทบไฟลุกเท่านั้น

"ตกลงจะรับกระเป๋าใบนี้อยู่ไหมคะ" หลังจากเงียบไปนานพนักงานสาวจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ ด้วยเห็นว่าเหตุการณ์น่าจะสงบดีแล้วแต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อนัยตากลมใสตวัดมองมาอย่างเคือง ๆ 

"ไม่เอาแล้ว! กลับ!" พูดจบก็เดินกระฟัดกระเฟียดออกไป 

เหลือเพียงพนักงานสาวที่ยืนทำหน้าเสียดาย โธ่เอ๋ย เธอกำลังจะขายของออกอยู่แล้วเชียว...



tbc.

 ________________________________

Talk

เรื่องเก่ายังไม่จบก็มาเปิดเรื่องใหม่
ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

0 ความคิดเห็น