[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,039 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,087 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,310

    Overall
    1,474,039

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 หมู่บ้านรอตะวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    24 พ.ค. 56

บทที่ 7 หมู่บ้านรอตะวัน

 

          กว่าหงส์จะรู้ตัวว่าลืมเติมน้ำใส่กระติกก็ตอนที่เริ่มเดินทางได้ยี่สิบนาที เธอกล่าวโทษว่าเป็นเพราะราล์ฟเร่งเธอ ครั้นบอกว่าจะย้อนกลับไปคำตอบที่เธอได้รับก็คือ...

          “ก็ไปสิ ผมไม่ได้ห้ามอะไรเธอนี่ แต่ไม่มั่นใจนะว่าถ้าเธอกลับมาแล้วผมจะอยู่ที่เดิม”

          ด้วยคำตอบนี้ทำให้หงส์กระแทกเท้าเดินนำหน้าลิ่วๆ ราล์ฟเห็นแล้วก็อมยิ้มก่อนจะเดินต่อไปเงียบๆ หากเป็นไปตามที่คาดวันนี้ในช่วงบ่ายๆน่าจะไปเจอกับพวกไรอันที่ทางข้างหน้า

          ยี่สิบนาทีต่อมาเมื่อราล์ฟเดินมาถึงก็เห็นหงส์นั่งกอดเข่าหอบหายใจอยู่ใต้ต้นไม้ นับว่าเธอมีความอดทนเพิ่มขึ้นมากทีเดียว เพราะปกติเธอควรจะบ่นได้แล้ว แต่นี่ผ่านมานานขนาดนี้ก็ไม่มีเสียงบ่นออกมาเลยสักนิดเดียว

          “มองอะไรของนายย่ะ อีตากุ๊กบ้า”

          ราล์ฟหัวเราะแล้วตอบว่า “ไม่มีอะไรนี่”

          “นี่ฉันหิวน้ำ ขอดื่มน้ำในกระติกนายหน่อย” หงส์พูด ยื่นมือออกไปรอรับกระติกน้ำ

          เด็กหนุ่มก็ส่งกระติกน้ำให้โดยไม่งกเหมือนเมื่อวาน หงส์พยายามปิดซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอาไว้ทันทีที่เธอรับมาได้ปุ๊บก็รีบดึงไปกอดทันที

          “บอกไว้ก่อนฉันไม่มีทางคืนให้นายแน่ เชิญหิวน้ำตายไปคนเดียวเถอะย่ะ” หล่อนหัวเราะร่า เปิดฝาแล้วยกดื่มทันที แต่เธอกลับต้องพบกับความผิดหวัง เมื่อกระติกน้ำที่น่าจะเต็มกลับมีน้ำอยู่เพียงไม่ถึงครึ่งขวด แต่ก่อนที่เธอจะพูดหรือถามอะไรก็เห็นราล์ฟยืนพิงต้นไม้เขย่ากระติกน้ำอีกใบเพื่อยั่วเธอ

          “อีตากุ๊กบ้า ขี้โกงนี่ เอากระติกน้ำใบนั้นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้” แล้วเธอก็วิ่งเข้ามาหมายจะแย่งให้ได้ แต่ราล์ฟไวกว่าเก็บใส่เข็มขัดมิติของตัวเอง

          “บอกไว้ก่อนผมไม่มีทางยกให้เธอแน่ เชิญหิวน้ำตายไปคนเดียวเถอะนะ”

ประโยคที่คล้ายคลึงแต่แตกต่างถูกย้อนกลับมาหาเธออย่างเจ็บแสบ หงส์กัดฟันกรอดเมื่อรู้ว่าไม่สามารถแย่งมาได้แล้ว ก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมด้วยอารมณ์เสียสุดๆ

          จะแข่งความเจ้าเล่ห์กับฉันเธอยังต้องฝึกอีกเยอะ...

          จากนั้นราล์ฟก็ดูนาฬิกาก็เห็นว่าควรได้เวลาทานอาหารแล้ว เด็กหนุ่มรู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าก็หิวเหมือนกันแต่ที่ไม่พูดเพราะอยากจะรักษาหน้า เมื่อเขาหยิบกล่องข้าวออกมาให้เธอก็รับไปแอบกลืนน้ำลายโดยไม่ให้เขารู้ตัวก่อนจะพูดว่า

          “บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ได้ขอนายเลยสักคำ นายเป็นคนยื่นให้เอง”

          “ไม่กินสินะ” ราล์ฟยิ้ม เตรียมจะเก็บเข้าเข็มขัดมิติ

          “กิน” เธอกระแทกเสียงแล้วฉวยกล่องข้าวไปนั่งกินเงียบๆ แต่เมื่อเปิดออกมาเธอก็หน้ามุ่ยอีกที เพราะมันไม่มีช้อนให้ พอมองราล์ฟก็เห็นว่าอีกฝ่ายหยิบช้อนออกมาจากเข็มขัดมิติ

          “นี่อีตากุ๊กบ้า นายไม่ได้ให้ช้อนฉันมาแล้วฉันจะกินยังไง”

          “ก็เธอไม่ได้ขอผมนี่นา ก็นึกว่ามีอยู่แล้ว” ราล์ฟตอบยิ้มๆ แต่ก็ไม่ยอมส่งช้อนให้อยู่ดี

          ทิฐิอยู่เหนือกว่าเหตุผลหงส์เลยจัดการใช้มือกินข้าวแบบโบราณซะ ราล์ฟไม่คิดว่าตนเองเล่นมากไปอยู่แล้วเพราะถ้าแค่อีกฝ่ายเอ่ยปากขอเขาก็พร้อมที่จะให้เสมอ

          “อ้อ...แถวนี้ไม่มีน้ำให้ล้างนะ ถ้าอยากจะเช็ดก็เช็ดที่เสื้อของเธอก็แล้วกัน” เด็กหนุ่มพูดจบก็นั่งกินข้าวต่อ

          เมื่อทานอาหารเสร็จและพักผ่อนกันจนหายเหนื่อยแล้ว ทั้งสองคนก็ออกเดินทางต่อทันที ราล์ฟบอกแค่ว่าจะไปเจอกับพวกไรอันในช่วงบ่ายๆ นั่นก็ทำให้หงส์กลายเป็นคนว่าง่ายขึ้นมาทันที เธอไม่บ่นว่าเหนื่อยหรืออะไรทั้งสิ้น เร่งเดินทางโดยไม่มีหยุดพัก

 

ชายหนุ่มสองคนและหญิงสาวอีกหนึ่งคนนั่งรวมกันอยู่ที่ใต้ต้นไม้ กองไฟเล็กๆถูกก่อขึ้นมาสำหรับย่างเนื้อโดยเฉพาะ ไม่นานนักชายหนุ่มคนหนึ่งก็หยิบมาขึ้นมาพลิกไปพลิกมาก่อนจะส่งให้กับหญิงสาวที่รับไปทานอย่างว่าง่าย

“เป็นอะไรคุโระ ทำหน้าเหมือนไม่ค่อยอยากอาหารเลย” ไรอันถามยิ้มๆ

“ก็นะ...หลังจากที่ได้กินอาหารของหมอนั่น ฉันรู้สึกว่าอาหารที่พวกเรากินอยู่เป็นอาหารหมูอย่างไงอย่างงั้น” คำพูดขี้เล่นของคุโระทำให้ลิลลี่ที่นั่งกินเนื้อย่างเงียบๆถึงกับต้องคายออกมาทันที

“คนกำลังกินอยู่” เธอกล่าวเรียบๆ คุโระยิ้มแห้งๆแล้วยกมือเป็นเชิงขอโทษ

“ทำไงได้ พวกเราไม่มีใครทำอาหารกันเป็นเลย แค่ย่างเนื้อได้ก็บุญแล้ว หรือนายจะทำล่ะ” ไรอันหันไม้เสียบไปยังคนขี้เล่น ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง

“เปล่า แค่จะบอกว่ามันคงจะดีถ้าในกลุ่มเรามีกุ๊กอยู่ด้วย” คุโระเสนอ

ไรอันพอจะมองความคิดของคุโระออก “จะให้ฉันชวนคุณราล์ฟเข้ากลุ่มของพวกเราสินะ”

          “ก็ถ้าได้แบบนั้นมันก็ดี อย่างน้อยพวกเราก็จะได้กินอาหารอร่อยๆทุกวันเลยนะ ประหยัดเงินกลุ่มของพวกเราได้ตั้งเยอะ” คุโระพูดยิ้มๆ

          “ถ้านายกล้าเอาอีตากุ๊กบ้านั้นมาเป็นพวก ฉันคนหนึ่งล่ะที่จะขอออกจากกลุ่ม” น้ำเสียงเล็กๆที่แสดงออกถึงความเอาแต่ใจดังขึ้น

          พวกไรอันหันไปมองยังที่มาของเสียงก็เห็นนักเวทย์สาวจอมเอาแต่ใจในสภาพที่เนื้อตัวมอมแมมไปทั้งตัว ตามมาด้วยกุ๊กหนุ่มที่เดินมาด้วยท่าทางอารมณ์ดี

          “ก็อย่างที่ว่านั่นแหละครับ ขอบคุณสำหรับคำชม แต่ผมคงต้องขอปฏิเสธ”

          “หงส์ ไปทำอะไรมาเนี่ย” ไรอันถาม

          หงส์ที่คิดว่าจะฟ้องในสิ่งที่ราล์ฟทำเพื่อหวังจะให้ไรอันเล่นงาน แต่เมื่อเห็นราล์ฟยิ้มแล้วทำท่าทางคล้ายจะบอกว่าเก่งจริงก็ฟ้องเลยสิ เธอถึงกับเงียบไม่ยอมปริปาก เพราะถ้าเธอฟ้องก็เท่ากับว่าเธอไม่แน่จริง

          “ช่างมันเถอะ แต่ฉันขอน้ำหน่อยไม่ไหวแล้วเหนียวตัวไปหมด” หงส์ตอบหยิ่งๆ เดินไปแย่งกระติกน้ำที่คุโระกำลังจะยกขึ้นดื่มมาล้างมือ ตามด้วยการล้างหน้าล้างตาที่มอมแมม คุโระกำลังจะพูดว่าแต่เมื่อโดนสายตาโหดๆจ้องกลับมาก็ต้องเงียบกริบ ทันทีที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จ เธอก็เดินไปนั่งอยู่ข้างๆลิลลี่

ราล์ฟจึงใช้จังหวะนี้ปรึกษาเรื่องเส้นทางกับไรอัน ที่เขาบอกว่าหากเดินทางตอนนี้น่าจะถึงในช่วงหัวค่ำ อันที่จริงเขาตั้งใจว่าจะแยกทางเพื่อไปยังเมืองพอร์ต้า แต่เท่าที่ประเมินฝีมือของตัวเองแล้วแทบจะไม่มั่นใจว่าจะผ่านป่านี้ได้เลย

“ถ้าเร่งเดินทางผมคิดว่าน่าจะไปถึงตอนหัวค่ำนะครับ...เพราะกำหนดของภารกิจคือวันพรุ่งนี้” ไรอันพูดก่อนจะหันไปมองหงส์แล้วพูดต่อว่า “แต่ว่าคุณเองก็เดินทางมาเหนื่อยๆผมว่าน่าจะพักผ่อนกันก่อนนะครับ”

ไรอันไม่กล้าบอกว่าเหตุที่ต้องให้พักเป็นเพราะเพื่อนในกลุ่มของตนเอง แต่ราล์ฟไม่ใช่คนโง่เขารู้ดีว่าในความหมายนั้นแฝงถึงอะไร

“ไม่เป็นไรครับ พักสักหน่อยจะได้มีแรงเดินทางต่อ” ราล์ฟตอบยิ้มๆ แกล้งส่งเสียงให้ดังเพื่อให้ตัวปัญหาได้ยิน

ไรอันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมราล์ฟถึงทำแบบนั้น แล้วเขาก็ต้องแปลกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อหงส์กลับลุกขึ้นแล้วพูดว่า

“พวกเรารีบเดินทางเถอะ ฉันอยากไปถึงหมู่บ้านเร็วๆ จะได้อาบน้ำให้สบายตัวสักที”

แม้คำพูดคล้ายจะเอาแต่ใจตัวเองก็ตาม แต่ไรอันกลับรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทีละนิดจากเธอคนนี้ เขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าหงส์คนที่ชอบบ่นว่าเหนื่อยและเอาแต่ใจตัวเองจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา หากเป็นเมื่อก่อนจะไม่มีทางพูดให้พวกเขาเร่งเดินทางแน่

คุโระเดินเข้ามาหาไรอันแล้วถามว่า “นายว่ายัยหงส์แปลกๆไปหรือเปล่า”

“อืม...ไม่รู้ว่าคุณราล์ฟทำได้อย่างไง แต่แบบนี้มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

 

ตลอดการเดินทางพวกไรอันไม่ได้ยินเสียงบ่นจากหงส์เลยสักนิดเดียว นั่นก็ว่าแปลกแล้ว แต่พอไรอันบอกให้หยุดพักเธอกลับบ่นว่าทำให้เสียเวลาเดินทางอีกด้วย

“ทำได้ไงวะเนี่ย ปราบพยศยัยหงส์จอมขี้วีนนั้นได้ภายในวันเดียว นี่ไรอัน ฉันว่าจะขอไปฝึกวิชานี้บ้างท่าจะดี”

“เห็นด้วยอย่างยิ่ง” ไรอันพูดพร้อมกับมองแผ่นหลังของกุ๊กหนุ่มที่เดินอย่างสบายๆตรงหน้า

กว่าพวกราล์ฟจะมาถึงหมู่บ้านรอตะวันก็เป็นเวลาหัวค่ำแล้ว ยามหมู่บ้านสองคนเมื่อรู้ว่าเป็นนักเดินทางที่มาช่วยหมู่บ้านก็คลี่ยิ้มแล้วเชิญพวกเขาเข้าไป ยามคนหนึ่งบอกว่านักเดินทางกลุ่มก่อนหน้าพึ่งมาถึงเมื่อตอนบ่ายนี้และตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านกำลังฉลองการมาถึงให้พวกเขาอยู่

หงส์นั้นไม่สนใจเรื่องฉลองแต่กลับพูดถึงห้องอาบน้ำ เมื่อยามอีกคนเสนอตัวจะนำทางให้เธอก็ลากลิลลี่ไปด้วยกันทันที ส่วนผู้ชายทั้งสามคนบอกว่าจะไปหาอะไรทานกันก่อนให้ไปเจอกันที่นั่นเลย

ขณะที่ยามคนนั้นเดินนำทางไปยังจุดที่มีงานเลี้ยง ราล์ฟก็สำรวจหมู่บ้านด้วยความสนใจ อาคารบ้านเรือนถูกสร้างให้ดูสลับซับซ้อน แต่ละหลังล้วนแล้วแต่มีสวนอยู่ด้วย ซึ่งมันก็ทำให้ราล์ฟรู้สึกผิดสังเกตไม่ใช่น้อย

บ้านทุกหลังมีสวนอยู่แต่กลับไม่มีการปลูกพืชเลย...แปลกแหะ

“แล้วที่นี่ไม่มีการทำไร่ทำนาเลยเหรอครับ” ราล์ฟถาม

ยามนำทางเมื่อได้ยินคำถามก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะทำเป็นนิ่งแล้วตอบว่า “เมื่อก่อนพวกเราก็ทำครับ แต่เพราะไม่นานมานี้มีสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ร้ายกาจมากเข้ามาโจมตีหมู่บ้านของพวกเรา ทำให้พวกสัตว์ที่พวกเราเลี้ยงถูกกินจนไม่เหลือ แถมไร่นาก็เสียหาย...ตอนแรกพวกเราก็คิดว่าหมู่บ้านรอตะวันของเราโชคร้าย จึงคิดจะเริ่มทำใหม่ทั้งหมด ไอ้ที่โชคร้ายก็ปล่อยให้มันเป็นอดีต...

“แต่ดูเหมือนว่าโชคร้ายของหมู่บ้านของพวกเราจะยังไม่หมด เมื่อสัตว์อสูรตัวนั้นจับจองพื้นที่อาณาเขตของมัน แหล่งน้ำที่พวกเราต้องใช้ก็อยู่ในอาณาเขตของมันด้วย ไม่ว่าจะส่งคนในหมู่บ้านไปมากเท่าไหร่ก็ไม่มีใครรอดกลับมาได้เลยสักคนจนพวกเราเริ่มหมดความหวัง แต่ที่นี่เป็นหมู่บ้านพวกเราไม่ยอมทิ้งอย่างแน่นอน...

“มีสิ่งเดียวที่พวกเรารู้เกี่ยวกับเจ้าสัตว์อสูรร้ายตัวนี้ มันจะออกเล่นงานทุกวันเพ็ญหรือก็คือคืนพรุ่งนี้ พวกเราเลยต้องการจ้างกลุ่มคนที่มีฝีมือ โดยรวมรวบเงินจากคนทั้งหมู่บ้านเพื่อเป็นค่าจ้างให้กับพวกเขา หรือก็คือพวกคุณนั่นแหละครับ”

เมื่อได้ฟังเรื่องราวจากยามนำทางสองหนุ่มก็พยักหน้าเข้าใจ ผิดกับราล์ฟที่จ้องมองยามคนนั้นราวกับจะจับผิดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาอะไรที่แสดงออกมาก็หยุดสนใจแล้วมองไปรอบๆแทน

          “ก่อนอื่นผมต้องบอกกฎของหมู่บ้านนี้ก่อนนะครับ เพราะมีคนในหมู่บ้านบางกลุ่มไม่ยอมรับพวกคุณ ดังนั้นขอให้อยู่ในสถานที่ที่พวกเราได้กำหนดเอาไว้ให้เท่านั้นนะครับ” น้ำเสียงของยามคนนี้ดูจริงจังมากเลยทีเดียว ทำให้พวกเขาพยักหน้าตอบรับไป

ในที่สุดยามหมู่บ้านก็นำทางทั้งสามคนมาถึงยังบริเวณที่เคยเป็นฟาร์มเลี้ยงสัตว์มาก่อน ซึ่งที่นี่มีกลุ่มผู้เล่นไม่ต่ำกว่าร้อยคนกำลังนั่งดื่มกินอย่างสนุกสนาน มีทั้งกลุ่มคนที่รู้จักและกลุ่มคนที่มาใหม่ด้วย ดูเหมือนว่าคนกลุ่มใหม่นั้นจะเดินทางมาจากเมืองพอร์ต้าอย่างไม่ต้องสงสัย

ใครไม่สนใจเงินสิบเหรียญทองก็โง่เต็มทน...

ดูเหมือนว่าเรดิกจะตาไวมองเห็นเขากับไรอัน จึงเดินมาทักทายและแสดงความยินดีที่สามารถเดินทางมาร่วมศึกในครั้งนี้ได้ทัน จากนั้นราล์ฟก็ขอปลีกตัวไปตั้งเต็นท์ก่อน

          เด็กหนุ่มเดินหาสถานที่ตั้งเต็นท์ นึกแปลกใจที่ทำไมพวกเขาต้องให้มาตั้งเต็นท์อยู่แค่ในบริเวณฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่นี่ด้วย ทั้งๆที่ยังมีจุดที่พักอื่นอีกเยอะแยะ จะว่าเพราะบางคนค้านไม่ยอมรับพวกเขาก็เถอะแต่การกระจุกรวมกันร้อยกว่าคนในที่เดียวมันก็ออกจะเกินไปหน่อย

          “ช่างเถอะ ตั้งเต็นท์แล้วไปเดินเล่นแถวนี้ดีกว่า หมู่บ้านนี้มีอะไรที่น่าสงสัยตั้งหลายจุด” ราล์ฟคิดในใจ

          ราล์ฟมองดูจนมั่นใจว่าไม่มีใครเห็นก็เดินข้ามรั้วแล้วหายเข้าไปในป่าทันที เพราะเขาพบเข้ากับสิ่งที่เขาต้องการอยู่ตั้งมากมาย ไม่ว่าจะเป็นหญ้าประกายดาวหรือพืชสมุนไพรอื่นๆ เด็กหนุ่มเก็บใส่กล่องวัตถุดิบเพื่อคงสภาพของมันอย่างสบายอารมณ์ อันไหนที่ไม่รู้ก็หยิบตำรารวมพืชสมุนไพรที่เคยได้จากภารกิจของป้าเดย์ซี่ขึ้นมาอ่าน

          เด็กหนุ่มที่ปีนขึ้นมาเก็บสมุนไพรบนต้นไม้ก็เหลือบไปเห็นจุดที่ทุกๆคนกำลังตั้งเต็นท์ บัดนี้มีคนของหมู่บ้านที่มีการแต่งตัวเป็นเอกลักษณ์จนแยกออกได้ชัดเจน เดินเข้ามาพร้อมด้วยอาหารมากมาย ผู้เล่นที่มารอทำภารกิจต่างรับมาทานกันอย่างเอร็ดอร่อย

          “หมู่บ้านนี้มันแปลกๆแหะ มีอย่างที่ไหนบอกว่ารวบรวมเงินจ้างคนละสิบเหรียญทองแต่ดูจากสภาพความเป็นอยู่ของที่นี่แล้วแล้วมีเงินถึงสิบเหรียญทองก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว แถมไม่รู้ว่าไปเอาพวกเนื้อสัตว์ พืชผัก กับน้ำมาจากไหนทั้งๆที่บอกเองว่าไม่สามารถเข้าไปได้ทั้งๆที่อยู่ในอาณาเขตของสัตว์อสูรนั่น” ราล์ฟพูดในจุดที่ต้องสงสัย

          จะว่าไปแล้วตั้งแต่เข้ามาในหมู่บ้านเขาก็พบกับสิ่งที่ผิดปกติเยอะแยะ ตั้งแต่การที่ในสวนไม่มีการปลูกหรือทำอะไรกับสวนเลย การตอบคำถามที่เหมือนกับการเบี่ยงประเด็น เพราะแม้จะตอบคำถามแต่ก็จบลงที่ผลประโยชน์ การแต่งตัวที่ไม่เหมือนกับกำลังประสบภัยร้าย

และรวมไปถึงการที่บังคับให้อยู่ในที่โล่งแจ้งเหมาะสำหรับการจับตาดู แทนที่จะให้ทุกๆคนสำรวจหมู่บ้านเพื่อที่จะใช้วางแผน

          ไม่ว่าจะตรงส่วนไหนก็ผิดแปลกไปจากความเป็นจริงซะทั้งหมด ถึงจะบอกว่าเป็นเกมก็เถอะ ขนาดของผู้เล่นยังทำออกมาได้ซะขนาดนี้ พวกเขาจะพลาดจุดสำคัญอย่างNPC หรือ AI ได้อย่างไงกัน

          ราล์ฟเก็บสมุนไพรจนพอใจแล้วก็นั่งมองหมู่บ้านอยู่บนต้นไม้ แล้วก็คิดถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของหมู่บ้านรอตะวัน แต่ข้อมูลผิวเผินไม่สามารถทำให้รู้เรื่องราวทั้งหมดได้อยู่แล้ว ทำได้ก็เพียงแต่ข้อสันนิษฐานเท่านั้น

          ข้อสันนิษฐานแรกหากคิดในแง่บวกคืออาหารพวกนั้นอาจจะเป็นเสบียงสะสมทั้งหมดที่เหลืออยู่ในหมู่บ้าน การแต่งตัวก็อาจจะเพราะต้องต้อนรับแขกที่มาเยือน และการที่ต้องให้อยู่ในที่โล่งแจ้งสามารถจับตาดูได้เพราะกลัวว่าจะเกิดอันตรายหากต้องพักกระจัดกระจายกันไป

          และข้อที่สองหากคิดในแง่ร้ายก็คือ พวกคนในหมู่บ้านกำลังปิดบังเรื่องอะไรบางอย่างอยู่นั่นเอง เพราะการจ้างด้วยเงินจำนวนมากไม่ใช่ปกตินิสัยของกลุ่มคนที่ฐานะย่ำแย่ มันต้องมีอะไรที่มากกว่านั้นแน่นอน การให้พักผ่อนอยู่ในสายตาก็เพื่อจับตาดูไม่ให้วุ่นวายภายในหมู่บ้าน

          แต่ถ้าหากว่ามันเป็นไปตามข้อสันนิษฐานที่สองที่เขาคิด คำถามต่อมาก็คือ...

          อะไรคือสิ่งที่คนในหมู่บ้านนี้ปิดบังอยู่?

          ราล์ฟคิดอย่างไงก็ยังคิดไม่ออก เพราะข้อมูลที่เขารู้มันน้อยเกินไป ไม่ว่าจะเป็นการดูข้อมูลภารกิจนี้ในกระดานข่าวสารที่ผู้ที่เคยทำภารกิจสำเร็จได้มาประกาศบอกเอาไว้ หน้าที่ที่พวกเขาต้องทำก็คือการป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรตัวนั้นเข้าหมู่บ้านจนกว่าจะเช้า

          “อืม...มีจุดที่น่าสงสัยเพิ่มขึ้นอีกแล้วแหะ ดูท่าว่าภารกิจนี้จะมีเบื้องหลังจริงๆ”

          ราล์ฟเลิกคิดแล้วเตรียมที่จะกลับเข้าหมู่บ้าน แต่แล้วก็พลันได้ยินเสียงย่ำใบไม้ดังขึ้น ทำให้เขาไม่ผลีผลามลงไป ความมืดช่วยซ่อนกายให้เขาได้เป็นอย่างดี

          “พวกแกแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาแน่นะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น แม้จะไม่สามารถเห็นใบหน้าของผู้ที่เข้ามาในป่าได้แต่ราล์ฟก็ยังจดจำน้ำเสียงของคนคนนี้ได้

          หือ...เรดิกกับพรรคพวกนี่

          “ครับลูกพี่ ผมนั่งยันนอนยันคลานยันได้เลย ตอนนี้พวกหน้าโง่นั่นกำลังสนุกอยู่ในงานเลี้ยงนั่นอยู่เลย” ลูกน้องคนหนึ่งตอบ

          “ว่าแต่ลูกพี่แน่ใจนะว่าแผนของลูกพี่จะทำให้พวกเรารวยได้น่ะ” ลูกน้องคนที่สองถาม

          “วะ ไอ้นี่...คิดว่าข้าเป็นใคร เรดิกแห่งกลุ่มนักผจญภัยอัศวินแดนใต้เชียวนะ ข้าน่ะรู้เรื่องนี้มาจากลูกพี่ข้าอีกที ว่าภารกิจนี้สามารถจบภารกิจได้อีกแบบหนึ่งด้วย” เรดิกพูดอย่างมั่นใจ

          ราล์ฟที่ฟังอยู่ก็เบิกตาค้าง

          จบได้อีกแบบงั้นเหรอ หมายความว่าภารกิจนี้มีวิธีเคลียร์มากกว่าหนึ่งวิธีงั้นเหรอ พวกนี้รู้อะไรที่เราไม่รู้กันแน่เนี่ย

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #14178 ⓒЯAẕY DO_G (@sayerena_68) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 21:25
    กุจะเลื่อนผ่านรัวๆจนกว่าอิห่านจะไป
    #14178
    1
  2. #14177 ⓒЯAẕY DO_G (@sayerena_68) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 21:24
    ก็ดัดไม่ยากหนิ ดูอย่างน้องสาวเรา ตอนอยู่กับแม่หรือคนอื่นนี่ดี๊ด๊า ใช้ทำนู่นทำนี่ พออยู่กับเรานี่เงียบกริบ ไม่กล้าใช้ อยากได้อะไรทำเองเพราะมันรู้ว่าเราไม่ทำให้ เรียกได้ว่าเราเป็นคนเดียวที่มันกลัว #แต่เราไม่เคยตีมันนะ .-.
    #14177
    0
  3. #9680 mag 77 (@mag77) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:28
    โดนหลอกมาตกทรัพย์ซะมั้งราล์ฟ แผนนี้ปิดหมู่บ้านปล้นเลยนะเนี่ย
    #9680
    0
  4. #9283 HolyStrawBerryz (@servantkazter) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 16:36
    ระวังจะได้อาชีพลับ นักสืบ นะ อิอิ

    เดี๋ยวต้องใส่แว่น ใส่ไทค์ ผูกโบว์แดง เวลาเจอผู้ต้องสงสัยหรือคนร้ายคงจะเห็นเป็นเงาดำ ๆ ทั้งตัวแม้จะเอาไฟส่องมันก็ตาม
    #9283
    0
  5. #7902 SaveWiie Tap (@tapzapp34) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 03:42
    อ่านข้ามเลยคะ อิห่านน่ารังเกรียจ เกินนนนนนนน
    #7902
    0
  6. #7789 fear in night (@alancear) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 10:52
    เป็นเควสที่เศร้ามากค่ะ เพราะความเข้าใจผิด สนุกมากเลยค่ะ ทั้งเรื่องนี้แล้วก้เองของคุนแม่
    #7789
    0
  7. #7685 RoZenKreuZ (@lulouch) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 16:40
    อ่าเรดิกหางโผล่แล้วสินะ// ผู้นำดีๆนี่ช่างหายากเหลือเกินน้อ 
    จากการเก็บข้อมูลพบว่า คนที่เป็นคนดีเค้าจะไม่ตั้งตัวเองเป็นหัวหน้ากองกำล้งผสมที่มีใครก็ไม่รู้อยู่เยอะแยะหรอก มันไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย ถ้าใครอยากเป็นก็แสดงว่าเป็นแล้วมันต้องได้ผลประโยชน์ ...

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 กรกฎาคม 2557 / 16:54
    #7685
    0
  8. #7636 Girlnextdoor Fhm (@boynextdoor) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 19:28
    ขีดขั้นของความสนุกกับความน่ารำคาญต่างกันนิดเดียวครับ ขอชื่นชมจินตนาการของไรท์เตอร์ แต่ถ้าเจอตัวละครแบบ หงส์ ติดๆคงไม่เพลินครับ
    #7636
    0
  9. #7634 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 19:07
    นั้น พวกชอบทำตัวเป็นคนดีเริ่มเผยห่างออกมาแล้ว อิ อิ
    #7634
    0
  10. #7573 ทีเร็กซ์ (@t-rose) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 21:03
    หนุกมากกกกกกก!!!!!!!! >D< (ในความคิดเรานะอย่าว่ากันเลยย-/-) คนเลิกอ่านเพราะหงส์เนี่ยนะ เราว่าแปลกๆอยู่นะ เลิกอ่านเพราะหงส์คนเดียว ในความคิดเรานะเรื่องทุกเรื่องมันล้วนแต่การจินตนาการของไรเตอร์ มันก็ต้องมีทั้งตัวดี ตัวร้าย และตัวน่ารำคาญ ไม่งั้นเรื่องมันคงไม่หนุกหรอก !!! ด้วยความที่เราอ่านนิยายแฟนตาซีมาเยอะ เราคงชินแล้วหล่ะมั้ง ฮ่าๆๆๆ จะติดตามนะไรเตอร์~ >3< อย่าว่าความคิดเรานะ เพราะคนเราก็คิดไม่เหมือนกัน ^______^
    #7573
    0
  11. #7322 MinZ@ (@min-min-za) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 08:51
    ราล์ฟสู้ๆ เรดิกอะไรนั่นหลอกคนอื่นแน่ๆ
    #7322
    0
  12. #7005 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 14:30
    อ่อ....นอกจากเป็นกุ๊กแล้วจะยังเป็นักสืบด้วย แต่มันก็ดูน่าสงสัยจริงๆนั่นแหละ 
    #7005
    0
  13. #5942 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 22:04
    ชอบพระเอกนิสัยเจ้าเล่ห์ ฉลาดดี
    #5942
    0
  14. #5066 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 08:40
    พระเอกฉลาดดีค่ะ
    #5066
    0
  15. #4037 Exsia Satira (@godisnotreal6355) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 23:06
    เห้อออ ความสนุกหายไปเยอะเลยเพราะหงส์เนี่ย ถ้าไม่มีคงจะสนุกกว่านี้เยอะเลยนะครับ//ความคิดเห็นส่วนตัวอย่าว่ากันนะครับ

    #4037
    0
  16. #3819 ponytail (@ponytail) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 14:45
    ขอโทษครับไรเตอร์ แต่เราขอเลิกอ่านนะ
    ไม่ไหวกับหงส์มาหลายตอนติดกันแล้ว บายครับ
    #3819
    0
  17. #3697 ฮัดชิ่ววว~ (@-darkcatz-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 16:29
    เรดิกจะปล้นหมู่บ้าน? 
    #3697
    0
  18. #3534 by tam (@tam-wannporn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 23:19
    อาาาาาาาาา
    #3534
    0
  19. #3470 ChinSarLeon (@smith1739) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 14:29
    สนุกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #3470
    0
  20. #2938 werty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 21:19
    เสียความรู้สึก จนหมดอารมณ์อ่านเพราะยัยอีกา(หงส์?!)ขอร้องเลยอย่าเอามาทำเป็นนางเอกเพราะทำให้เรื่องนี้หมดสนุกมากๆเลยจาก100%เหลือ20%เพราะยัยหงส์ส่วนตัวก็เกลียดคนแบบนี้อยู่แล้ว....ออกอาการไปหน่อยอย่าว่ากัน
    #2938
    0
  21. #1993 Alangod (@alangod) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 21:23
    พระเอกเราอยู่ถูกที่ถูกเวลาจริงๆ
    #1993
    0
  22. #1964 NuMaple (@numagicpen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 20:10
    อะไรกัน
    #1964
    0
  23. #1765 ผู้เสพความตาย (@154356) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 23:07
    เรดิกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1765
    0
  24. #1760 ้heisai09 (@heisai09) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 22:48
    หนุกหนานๆ
    #1760
    0
  25. #1531 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 20:30
    หางโผล่แล้วพ่อเรดิก
    #1531
    0