ตอนที่ 7 : บทที่ 6 ดัดนิสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 158 ครั้ง
    3 มิ.ย. 56

 

บทที่ 6 ดัดนิสัย

 

          คำพูดของราล์ฟนั้นทำให้หงส์ตาโต เหลือบตามองลอดผ่านพุ่มไม้ก็เห็นว่ามียุงยักษ์ไม่ต่ำว่าเจ็ดตัวบินผ่านไปมา ราล์ฟเห็นว่าเธอน่าจะรู้สถานการณ์ในตอนนี้ดีแล้วจึงค่อยๆคลายมือออก

          “นี่ รีบๆหาทางทำอะไรสักอย่างสิยะ ฉะ...ฉันไม่ได้อยากอยู่ในสภาพแบบนี้นานนักหรอกนะรู้ไหม” หงส์พูดหน้าแดงก่ำ

          ราล์ฟทบทวนคำพูดของเธอ ก็เข้าใจแล้วว่าเธอต้องการจะสื่อถึงอะไร ก็ใครใช้ให้เขาอยู่ในท่าที่คร่อมทับร่างของเธออยู่เล่า

          “เข้าใจแล้ว” ราล์ฟรับคำ แล้วก็หลับตาคิดอยู่เพียงแค่สิบวินาทีเท่านั้นก็ลืมตาขึ้นพร้อมด้วยแผนการที่จะช่วยให้พวกเขาสามารถหนีรอดไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย

          แต่ว่าแผนนี้มันเปลืองเงินน่าดูแหะ...

          “นี่หงส์ช่วยล้วงเข้าไปในเข็มขัดผมได้ไหมอยู่ท่านี้มันขยับลำบากน่ะ” ราล์ฟพูดขึ้น

          หงส์หน้าแดงก่ำ แล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ไอ้ลามก ให้ตายฉันก็ไม่มีทางทำสิ่งที่นายขอเด็ดขาดย่ะ”

          ราล์ฟเมื่อรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ก็รีบแก้ก่อนจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่ “จะบ้าเหรอ เข็มขัดผมเป็นกระเป๋ามิติต่างหาก แล้วถ้าขืนให้ทำแบบนั้นจริงมีหวังโดนทั้งประจาน แล้วก็โดนแบนออกจากเกมน่ะสิ”

          “คราวหลังก็หัดบอกกันก่อนสิยะ ฉันจะไปตรัสรู้หรือไงว่าเข็มขัดนายเป็นกระเป๋ามิติ ฉันก็คิดว่านายจะให้ฉัน...โอ๊ยไม่พูดแล้ว” หงส์ตัดจบทันที ก่อนจะเปิดกระดุมที่กระเป๋าข้างเข็มขัดแล้วค่อยๆล้วงเข้าไป

          “จะให้หยิบอะไร” เธอถาม

          “น้ำยาเลือดน่ะ”

          “จะเอามาทำซากอะไรย่ะ น้ำยาเลือดจะช่วยอะไรได้งั้นเหรอ” แล้วเธอก็แว้ดออกมาจนราล์ฟ ต้องตะครุบปากของเธอไว้อีกครั้งหนึ่ง

          เด็กหนุ่มเงี่ยหูฟังเมื่อรู้ว่าพวกมันไม่น่าจะได้ยินก็พูดเสียงเบาว่า “เธอจะบ้าเหรอ จะตะโกนทำไม อยากวิ่งสิบคูณร้อยหรือยังไงผมคนหนึ่งล่ะที่ขอบาย แล้วน้ำยาเลือดนี่แหละที่ช่วยได้ ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวจะแสดงให้ดู”

          หงส์ได้ยินแล้วก็แทบไม่อยากจะเชื่อ เพราะไม่เคยมีใครบอกหรือตำราเล่มไหนเขียนเลยว่า น้ำยาเลือดจะช่วยให้รอดพ้นจากอันตรายได้ แต่เธอก็ควานหาอยู่สักพักก็หยิบน้ำยาเลือดออกมาได้หนึ่งขวดและก็รับรู้ได้ดีว่าในกระเป๋ามิติของอีตากุ๊กปวกเปียกคนนี้นั้นเป็นระเบียบมาก

          “เอาไป อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง ถ้าฉันตายนายต้องรับผิดชอบด้วยล่ะ”

          ราล์ฟรับขวดน้ำยาเลือดมาแล้วยิ้มให้ก่อนจะบอกว่า “เดี๋ยวจะเล่นกลให้ดู ทันทีที่ผมลุกก็ให้ลุกตามมาเลยล่ะกัน”

          เด็กหนุ่มหายใจเข้าออกช้าๆเสร็จแล้วจึงดีดตัวลุกขึ้น ส่งผลให้ยุงยักษ์หลายสิบตัวรู้ตัวแล้วบินเข้ามาหา หงส์ที่ลุกตามขึ้นมาถึงกับกรีดร้องเสียงดังก่อนจะออกวิ่งแต่กลับถูกราล์ฟคว้าแขนเอาไว้ได้ทันเสียก่อน

          “ปล่อยฉันนะ อีตากุ๊กบ้า ถ้าจะตายก็เชิญไปตายคนเดียวสิ ไม่เห็นต้องมาลากฉันไปตายด้วยเลย” สาวนักเวทกรีดร้องสุดเสียง พยายามสะบัดแขนให้หลุด

          “ผมจะบอกว่าเธอกำลังวิ่งไปผิดทางต่างหาก” กุ๊กหนุ่มตอบแบบไม่ยี่หระ

          เมื่อเห็นว่าพวกยุงยักษ์เริ่มบินเข้ามาใกล้บวกกับที่หงส์เริ่มดิ้นและกรีดร้องเสียงสูงปรี๊ด ราล์ฟก็เขวี้ยงขวดน้ำยาเลือดใส่เจ้ายุงยักษ์ทันที ส่งผลให้เจ้าตัวที่โดนน้ำยาเลือดนั้นถูกตัวอื่นๆรุมเล่นงานแทบจะในทันที

          ราล์ฟคลี่ยิ้มในขณะที่หงส์แทบจะไม่อยากเชื่อสายตา เขาก็พาหงส์วิ่งออกไปตามเส้นทางที่ตนได้สำรวจเอาไว้ก่อนหน้านี้ ระหว่างทางเพื่อความไม่ประมาทราล์ฟก็ใช้น้ำยาเลือดอีกสองขวดทำเส้นทางลวงเอาไว้ อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาได้สักประมาณหนึ่งชั่วโมง ตามเวลาของการสูญหายของไอเทม

          เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วราล์ฟก็นั่งลงบนขอนไม้ หอบหายใจเหนื่อยหอบเล็กน้อย หยิบน้ำยาฟื้นพลังขึ้นมาดื่มเพียงครึ่งเดียวพอที่จะช่วยให้หายเหนื่อย แล้วจึงส่งต่อให้กับนักเวทสาวดื่ม ซึ่งดูเหมือนเธอจะยังอึ้งไม่หายที่เห็นพวกยุงยักษ์เปลี่ยนจากการโจมตีพวกเธอเป็นการโจมตีใส่พวกเดียวกันเอง

          แต่พอรู้สึกตัวอีกทีเธอก็หน้าแดงก่ำ มองดูขวดน้ำยาฟื้นพลังในมือของเธอ

          นี่ฉันดื่มน้ำยาต่อจากตากุ๊กบ้านี่เหรอเนี่ย

          หงส์มองดูราล์ฟที่หยิบแผนที่กับเข็มทิศขึ้นมาเพื่อดูเส้นทางแต่พอเขาหันมามอง เธอก็รีบหลบสายตาโดยแสร้งทำเป็นมองสิ่งอื่นอยู่

          “หน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอ เห็นมองจัง”

          “ฉันแค่สงสัยว่านายทำได้อย่างไง ที่อยู่ๆพวกมันก็หันไปเล่นงานกันเอง” หงส์ถาม

          ราล์ฟเลิกคิ้วสูง ก่อนจะหัวเราะแล้วตอบว่า “คำตอบก็คือน้ำยาเลือดนั่นแหละ จริงอยู่ที่สำหรับพวกเราแล้วมันไม่มีกลิ่นคาวเลือด ทำให้พวกเราสามารถดื่มได้มันเป็นโปรแกรมเฉพาะ แต่ในทางกลับกันสำหรับสัตว์อสูร มันจะได้รับกลิ่นคาวเลือดเหมือนจริง”

          “นี่นายเป็น GM ปลอมตัวมาเล่นงั้นเหรอเนี่ย ทำไมถึงได้รู้ลึกกระทั่งเรื่องพวกนี้ด้วย น่าสงสัยนะ” หงส์จ้องราวกับจะจับผิด

          “ถ้าผมเป็น GM ผมจะทำให้ตัวเองระดับต่ำและเลือกอาชีพกุ๊กทำไมทั้งๆที่มันต่อสู้ไม่ได้ล่ะ ที่รู้เพราะก่อนหน้านั้นผมได้ทำการทดสอบโดยการโยนขวดเลือดลงพื้นต่างหาก” ราล์ฟตอบยิ้มๆ

          “แต่ว่านั้นไม่ใช่เพราะว่านายรู้อยู่ก่อนแล้วหรอกเหรอ”

          “ถ้ารู้อยู่ก่อนแล้วผมคงไม่ต้องเอาเชือกไปมัดพวกมันให้เสียดายของหรอกนะ ที่ทำไปตอนนั้นเป็นการทดสอบว่ามันจะได้ผลหรือเปล่าต่างหากล่ะ”

          หงส์อ้าปากค้าง เมื่อรู้ว่าตอนนั้นเธอเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งเพียงแค่ความต้องการทดสอบอะไรบางอย่างเนี่ยนะ

          “เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ติดต่อไปหาไรอันแล้วถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนก่อนดีกว่า ผมพอจะอ่านแผนที่เป็นอย่างไงซะก็ดีกว่ารอให้พวกยุงยักษ์บินกลับมาเล่นงานอยู่ดี” ราล์ฟแนะนำแล้วหันไปสนใจแผนที่ในมือต่อ

          หงส์ก็พยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วยจึงรีบติดต่อไปหาไรอันทันที เพราะคิดว่าหากต้องมาเจอกับสัตว์อสูรยุงยักษ์เป็นฝูงต่อให้มีเลือดเป็นร้อยขวดก็ใช่ว่าจะปลอดภัย

          “หงส์เป็นไงบ้าง เมื่อกี้เห็นตัดการติดต่อไป เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ” ไรอันถามทันทีที่กดรับสาย

          “พวกยุงยักษ์นั่นน่ะสิ แถมมาเป็นฝูง ว่าแต่ไรอันพวกนายอยู่ที่ไหนเนี่ย”

          “พวกเรากำลังจะเดินย้อนเส้นทางกลับไปนั่นแหละ เอาเป็นว่าเธอบอกตำแหน่งของเธอมาแล้วรออยู่ที่นั่นก่อน เดี๋ยวพวกเรา...(ชู่ว์!!! เงียบๆหน่อยสิ เดี๋ยวพวกมันก็ตื่นหรอก)” ไรอันยังพูดไม่จบ ก็มีเสียงของคุโระดังแทรกเข้ามา

          ราล์ฟได้ยินแล้วก็มองแผนที่เป็นการด่วนแล้วก็ต้องหน้าซีดเมื่อรู้ตำแหน่งของพวกนั้น

          “แย่แล้ว หงส์อย่าพึ่งส่งเสียงนะ” เด็กหนุ่มบอกเมื่อเห็นว่าหงส์กำลังจะถามกลับไป รีบไปคว้าข้อมือของเธอมาก่อนจะพูดว่า “ไรอันนี่ผมเองนะ ตอนนี้ที่พวกคุณอยู่คือ บริเวณบึงทมิฬ เป็นรังของสัตว์อสูรยุงยักษ์”

          “ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย” เสียงของคุโระดังแว่วเข้ามา

          “ฟังที่ผมจะพูดให้ดีๆนะครับ จุดที่พวกผมอยู่กับที่พวกคุณอยู่มันคนละเส้นทางกัน เพราะเส้นทางที่เรดิกพาพวกเราไปนั้นเป็นทางตรงซึ่งจะต้องตัดผ่านบริเวณบึงทมิฬ แต่ที่พวกผมอยู่ในตอนนี้คือเส้นทางอ้อม ดังนั้นผมคิดว่าพวกเราน่าจะไปเจอกันที่เส้นทางข้างหน้าดีกว่านะครับ”

          “เอาแบบนั้นก็ได้ แล้วเจอกันที่ทางข้างหน้า” ไรอันบอกก่อนจะปิดการสื่อสารไป

          หงส์หน้านิ่วเมื่อรู้ว่าต้องเดินทางกับอีตากุ๊กปวกเปียกนี่อีกแล้ว หมายความว่าถ้าหากต้องเจอกับสัตว์อสูรเธอคงมีสิทธิ์วิ่งมากกว่าสิทธิ์สู้สินะ

 

          หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

          “นี่ อีตากุ๊กบ้า ให้ฉันได้พักเหนื่อยบ้างสิ นี่ฉันเดินมาจนขาลากแล้วนะเนี่ย” เสียงบ่นกระปอดกระแปดของนักเวทสาวดังขึ้นเนือยๆ

          “นี่พวกเรายังไม่พ้นจากอาณาเขตของพวกยุงยักษ์เลยนะ” ราล์ฟพูดอย่างเหนื่อยใจ ไม่รู้ว่าพวกไรอันทนเธอมาได้ยังไงกันแน่ เพราะเธอคนนี้เล่นบ่นว่าเหนื่อยทุกๆสิบนาทีเลยทีเดียว

          “ไม่เอาแล้ว ไม่เดินต่อแล้วด้วย” หงส์พูดพร้อมทิ้งตัวนั่งลงทันที หยิบน้ำยาฟื้นพลังมาดื่ม ราล์ฟเห็นแล้วก็อดทึ่งในการใช้เงินของเธอไม่ได้เลย เพราะน้ำยาฟื้นพลังขวดล่ะตั้ง 50 เหรียญเงินเชียวนะนั่น

          “งั้นพักก่อนห้านาทีก็ได้” ราล์ฟบอกพร้อมกับหยิบหญ้าประกายดาวขึ้นมาเคี้ยว

          “โห ห้านาทีมันจะหายเหนื่อยไหมเนี่ย แค่นั่งหายใจทิ้งแป๊บเดียวก็หมดแล้วนะ” หงส์แย้ง พยายามจะต่อรองเวลาพักใหม่

          “มันจะไม่หายเหนื่อยแน่ถ้าเธอยังคงบ่นอยู่แบบนี้ แล้วที่ผมบอกว่าให้พักห้านาทีเพราะเราต้องทำเวลาต่างหาก เส้นทางที่พวกเราอยู่ในตอนนี้มันอ้อมไปตั้งไกล แม้จะปลอดภัยกว่าก็เถอะ” เด็กหนุ่มกล่าวเด็ดขาด

          “ถ้ารู้ว่าทางอ้อมมันเดินทางเหนื่อยกว่านี้ ฉันยอมไปทางตรงจะดีกว่า”

          “ตามใจ ถ้าตายอย่ามาโบ้ยว่าเป็นความผิดของผมล่ะกัน” ราล์ฟพูดเสียงเรียบ หยิบแผนที่กับเข็มทิศออกมา เพื่อดูว่าต้องไปทางไหนต่อ

          หงส์เมื่อรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่สนใจเธอก็ทำท่าฮึดฮัดไม่พอใจออกมา พยายามส่งเสียงดังเป็นระยะก็ยังไม่สนใจอยู่ดี เธอยกกระติกน้ำขึ้นดื่มแต่ก็ต้องหน้ามุ่ยเพราะว่าน้ำของเธอหมดแล้ว

          “นี่อีตากุ๊ก ฉันคอแห้งขอดื่มน้ำจากกระติกของนายหน่อย”

          ราล์ฟคลี่ยิ้มก่อนจะตอบว่า “เรื่องอะไรล่ะ นี่มันกระติกน้ำของผมนะ พวกเราจะต้องเดินทางอีกไกลแค่ไหนก็ไม่รู้ ผมไม่ทำอะไรที่มันเสี่ยงต่อความลำบากแน่ๆ”

          “นี่นายแกล้งฉันงั้นเหรอ ชิ! ฉันไม่ง้อนายก็ได้ น้ำยาฟื้นพลังฉันก็มีหรอกน่า” หงส์ไม่ยอมแพ้ หยิบน้ำยาฟื้นพลังขึ้นมาดื่มโชว์ แต่ราล์ฟก็ไม่ได้สนใจเธออยู่ดี

          คิดว่าฉันจะใจอ่อนงั้นเหรอ อย่าได้หวัง...

          ราล์ฟยังคงนั่งมองแผนที่จนเมื่อดูนาฬิกาก็พบว่ามันครบห้านาทีที่บอกแล้วจึงบอกให้ออกเดินทาง เพื่อที่จะไปให้ถึงจุดที่พักก่อนจะมืด แต่นักเวทสาวกลับเล่นตัวไม่ยอมลุกสักที

          “ไม่เอา ฉันไม่เดิน...เอางี้สิ นายก็ให้ฉันขี่หลังนายซะก็หมดเรื่อง แบบนี้จะได้เดินทางเร็วขึ้นอย่างไงล่ะ” หงส์เสนอไอเดียขึ้นมา

          ราล์ฟหัวเราะแล้วก็ตอบว่า “ไม่มีทางเด็ดขาด ผมคิดว่าถ้าไม่มีคุณหนูอย่างเธอสักคนล่ะก็การเดินทางคงจะเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว”

          “กรี๊ด!!! นายว่าฉันเป็นตัวถ่วงงั้นเหรอ”

          “ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง” เขาไหวไหล่วืด แล้วก็ออกเดินทางทันทีทิ้งให้หงส์นั่งกรี๊ดอยู่แบบนั้นต่อไป

          ทางด้านหงส์ก็คิดว่าราล์ฟไม่กล้าปล่อยเธอทิ้งไว้คนเดียวแน่ๆ จึงแกล้งนั่งประชดอยู่แบบนั้นหวังจะให้อีกฝ่ายมาง้อ แต่รอเท่าไหร่เด็กหนุ่มคนนั้นก็ไม่มีทีท่าจะย้อนกลับมาเลย จนระยะห่างเริ่มไกลขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นแล้ววิ่งตามทันที

          แล้วอีกสามชั่วโมงให้หลังราล์ฟก็ต้องหัวเราะออกมา เมื่อหงส์พบว่าน้ำยาฟื้นพลังของตัวเองหมดเกลี้ยงกระเป๋าแล้ว เธอพยายามคาดโทษว่าเป็นเพราะเขาไม่ยอมให้เธอดื่มน้ำในกระติกจนทำให้เธอต้องดื่มแต่น้ำยาฟื้นพลังจนหมด

          ในที่สุดราล์ฟก็มาถึงจุดพักแล้วแน่นอนว่าเมื่อขึ้นชื่อว่าจุดพักแล้วก็ต้องมีแหล่งน้ำ หงส์เมื่อรู้ว่าข้างหน้ามีน้ำเธอก็รีบวิ่งไปที่ริมแม่ลำธารวักน้ำขึ้นมาดื่ม จนเมื่อนึกได้ว่าราล์ฟยังมองเธออยู่ก็ต้องทำหน้านิ่งแล้วเดินกลับไปนั่งทันที

          “นี่อีตากุ๊กบ้า ฉันหิวแล้ว รีบๆทำกับข้าวให้ฉันได้แล้ว...

          “ผมไม่ใช่คนใช้เธอนะ หิวมากนักก็ต้องมาช่วยกันทำ ไม่งั้นก็ไม่ต้องกิน” ราล์ฟปฏิเสธเสียงแข็ง เป็นเชิงบอกว่าถ้าอยากกินก็ต้องทำงาน

          จะดัดนิสัยลูกคุณหนูเสียให้เข็ดเลย...

          “ชิ ฉันไม่ง้อนายก็ได้อาหารกระป๋องฉันก็ยังมีอีกเหลือเฟือเลยล่ะ” หงส์พูด พร้อมหยิบอาหารกระป๋องมาเปิดกินอย่างสบายใจ

          ราล์ฟไม่ได้ว่าอะไรแล้วก็เดินหาทำเลเหมาะเพื่อตั้งเต็นท์ ไม่นานเขาก็ตั้งเต็นท์เสร็จแล้วจึงมานั่งก่อไฟ แต่เพราะว่าน้ำมันกาซถูกใช้ไปจนหมดแล้ว จึงต้องใช้วิธีโบราณสักหน่อยคือการเอาไม้มาเสียดสีกันให้เกิดความร้อน กว่าจะจุดไฟติดได้ก็ทำเอามือเขาพองไปเลย

          “ผู้เล่นราล์ฟได้รับทักษะ จุดไฟ ระดับ 1

          “เออ ดีแหะทำแบบนี้ก็ได้รับทักษะด้วย” ราล์ฟบ่นยิ้มๆ แล้วค่อยๆเติมฟืนใส่เรื่อยๆจนมันติดได้ที่ ก็เดินไปหยิบก้อนหินแถวๆนั้นมาสร้างเตา

          ราล์ฟยังมีเนื้อกวางที่พวกนั้นล่าเอาไว้ให้เก็บใส่ไว้ในถังวัตถุดิบ และเพื่อดัดนิสัยของนักเวทสาว เขาจึงผัดเนื้อกวางสมุนไพรจนกลิ่นหอมยั่วน้ำลายอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าเธอหน้าเจื่อนพยายามฝืนกินอาหารกระป๋องอยู่ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

          ขณะที่กินอาหารเด็กหนุ่มก็เห็นว่านักเวทสาวกำลังสะบัดผ้าเต็นท์ของเธอ และพลิกไปพลิกมา หยิบโครงเหล็กขึ้นมาดู เหมือนเธอจะรู้ว่าราล์ฟกำลังดูเธออยู่จึงแสร้งทำเป็นดูอุปกรณ์ของเต็นท์ต่อไป ตอนแรกเธอก็คิดว่าจะขอความช่วยเหลือจากพวกไรอันแต่เห็นว่าคงเป็นไปไม่ได้ และยิ่งถามวิธีกางเต็นท์ด้วยแล้วเธอยิ่งไม่กล้าทำด้วยซ้ำ

          เรื่องอะไรจะให้อีตานั่นดูถูกล่ะ

          วิธีการกางเต็นท์แบบเก้ๆกังๆของหงส์ทำให้ราล์ฟหัวเราะพรืด เพราะเธอพยายามจะเสียบโครงเหล็กไว้ที่ด้านเดียวกันแต่เพราะโครงเหล็กมันยาวกว่าทำให้ทำไม่ได้ แต่เมื่อเธอเห็นว่าเด็กหนุ่มหัวเราะที่เธอกางเต็นท์ ก็เกิดลูกฮึดขึ้นมาเธอพยายามนึกถึงตอนที่คุโระกางเต็นท์อยู่นานจึงลองทำบ้าง จนมันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว

          กว่าเธอจะตั้งเต็นท์ของเธอเสร็จก็กินเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง เนื้อตัวมอมแมมเพราะต้องนั่งกับพื้นและถูกเหล็กดีดใส่ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอลุกขึ้นแล้วเชิดหน้าทำเหมือนกับว่าแค่กางเต็นท์ฉันก็ทำได้หรอกย่ะ

          “ถ้าตั้งใจจะทำก็ทำได้นี่” พูดพร้อมกับส่งผ้าเช็ดตัวให้ผืนหนึ่ง “เช็ดหน้าเช็ดตาซะแล้วไปกินข้าว หิวอยู่ไม่ใช่เหรอ”

          หงส์รับผ้าเช็ดตัวมาอย่างอึ้งๆมองดูเด็กหนุ่มที่กำลังเดินกลับไปที่เต็นท์ของตัวเอง

          “คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะหายโกรธงั้นเหรอ ไม่มีทางหรอกอีตากุ๊กบ้า”

 

          เช้าวันถัดมาราล์ฟก็ตื่นขึ้นมาทำอาหารแต่เช้า ดูเหมือนว่าลูกคุณหนูจะชอบนอนตื่นสายเป็นนิจ เด็กหนุ่มก็ไม่คิดจะปลุกเธออยู่แล้ว เพราะถือคติที่ว่าตัวเองก็ต้องพึ่งพาตัวเอง จนเมื่อเวลาผ่านไปเกือบเก้าโมงเช้า หงส์ก็ลุกขึ้นมาด้วยท่าทางงัวเงีย ในสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด

          “ลิลลี่ทำไมไม่ปลุกหงส์ล่ะ” เธอพึมพำพยายามปรือตามองไปรอบๆ อ้าปากหาววอดๆ แต่แล้วเธอก็ต้องตื่นเต็มตาเมื่อได้ยินเสียงที่เธอไม่คุ้นเคยในยามเช้าพูดขึ้นว่า

          “ละเมออะไรแต่เช้า ผมให้เวลาเตรียมตัวครึ่งชั่วโมงเสร็จแล้วก็จะออกเดินทางทันที”


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 158 ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #14176 ⓒЯAẕY DO_G (@sayerena_68) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 21:12
    กุจะเลิกอ่านเพราะอิหงนี่แหละ ชิบหาย น่าจะดัดสัลดานต้ังแต่ตอนแดรกข้าวแล้วนะ
    #14176
    1
  2. #12816 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 23:15
    รุ้สึกเกลียดขี้หน้านางหงส์ตะหงิดๆ
    #12816
    0
  3. #12101 MarkBamFin (@MarkBamFin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 23:11
    เฮ๊อออเบื่อผู้หญิงคนนี้
    #12101
    0
  4. #10013 GDER1998. (@garfieldmirror) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 20:05
    หวังว่ายัยนี่จะไม่ใช่นางเอกนะ 55555
    #10013
    0
  5. #9679 mag 77 (@mag77) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:53
    สวย เริด เชิด หยิ่ง มาเจอราล์ฟก็หมดสวย คนอะไรไม่เข้าใจน้องหงส์เล๊ย
    #9679
    0
  6. #9642 [Aseej] (@songchien) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:03
    นิสัยคุณหนูเจอราฟดัดนิผมอ่านไปยิ้มไปเลย
    #9642
    0
  7. #9282 HolyStrawBerryz (@servantkazter) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 16:25
    น่ารำคาญได้ใจครับ สัตว์ปีก และขอคารวะพระเอก 1 จอก ใจเย็นได้อีก
    แต่ก็ดีครับมีแต่น้ำตาลคงจะน่าเบื่อเติมน้ำส้มสายชูเติมพริกบ้างเปลี่ยนรสชาติ
    คนแบบนี้ไม่ใช่ไม่มีครับในโลกจริง

    ปล.ผมเปล่าอินนะ


    #9282
    0
  8. #9010 bababararara (@pattranit1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 20:00
    ไม่เอานางเอกคนนี้เด็ดขาดน้าาาา
    #9010
    0
  9. #9009 bababararara (@pattranit1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 19:59
    ผู้หญิงอย่างนี้โคตรน่ารำคานเลยถัามีในชีวิตจริงคงปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้นอะ
    #9009
    0
  10. #8351 LilyTheGlass (@dawan400) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 11:29
    ใจเย็นอย่าอินมากครับฮาๆ ถ้าไม่มีสาวๆนิสัยแบบนี้เสียบ้างมันก็น่าเบื่อนะครับ ยิ่งถ้าเจอสาวนิสัยแย่มาก่อนแล้วได้เจอคนนิสัยอ่อนหวานน่ารักมันก็ยิ่งรู้สึกดียิ่งขึ้นนะ หรือถ้าสามารถดัดนิสัยแย่ๆให้กลายเป็นสาวน้อยอ่อนโยนได้ก็ ยอดไปเลยไม่ใช่หรือ 
    ถ้าเปรียบนิยายเป็นบะหมี่ แล้วมีแต่น้ำตาลล้วนๆ(ทุกคนในเรื่องเป็นสาวอ่อนหวานนางเอกสุดๆ) ผมก็ชัดบะหมี่น้ำหวานนั้นทิ้งถังขยะทันที มันต้องผสมๆกันไป แรดเอ้ย เปรี้ยวบ้าง เผ็ดบ้าง ถึงจะอร่อย
    #8351
    0
  11. #8278 Emilia.. (@pooh_za) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 16:54
    หงส์นี่น่ารำคาญมากกก...
    #8278
    0
  12. #7694 sulia (@sulia) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 19:36
    นิสัยเสียสุดๆขนาดคนเพิ่งรู้จักยังทำกะเขาอย่างขี้ค่า ไม่ไหวๆถ้าเป็นคนจริงตบไปละ
    ปล.อินไปนิสสสส
    #7694
    0
  13. #7683 RoZenKreuZ (@lulouch) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 16:19
    เอ่อสงสัย ถ้าทำอะไรไม่เป็นขนาดนี้ ทำไมไม่จ้างคนใช้เข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเลยล่ะครับ?
    แล้วเพื่อนๆในกลุ่มเธอคนนั้น เพื่อนหรือคนใช้ครับ? 
    แล้วทำไมผู้หญิงในนิยายต้องมีนิสัยเป็น Stereotype ลูกคุณหนูอ่ะครับ ไม่เข้าใจ ผู้หญิงนิสัยดีๆมีตั้งเยอะนะครับ หรือคนปกติต่อให้นิสัยแย่ยังไงก็ต้องรู้จักดูสถานการณ์บ้างนะครับว่าตัวเองพึ่งพาคนอื่นอยู่หรือเปล่า ถ้ายังต้องพึ่งคนอื่นก็ควรรู้จักอ่อนข้อบ้าง ทำตัวงี่เง่า'ตลอดเวลา'แบบนี้ไม่ไหวนะ
    คนแบบนี้จริงๆหาได้ยากนะ งี่เง่าถือทิฐิไร้สมองตลอดเวลาแบบนี้เนี้ย ถ้าไม่จำเป็นต้องพึ่งพาพระเอกแล้วจะทำตัวแบบนี้ผมจะไม่เคืองเลยนะเนี่ย ถือว่าเป็นนิสัยของแต่ละคน แต่คือก็ยังต้องให้เค้าช่วยเหลือแล้วทำตัวไม่น่ารักแบบนี้มันไม่น่าช่วยเลยจริงๆ
    ปล.ปัญหาคือเธอคิดว่าตัวเองไม่ต้องการความช่วยเหลือ ... (แล้วที่ผ่านมาคือ? หน้าที่ของพระเอก? เหรอ?)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 กรกฎาคม 2557 / 16:24
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 1 กรกฎาคม 2557 / 16:27
    #7683
    0
  14. #7635 Girlnextdoor Fhm (@boynextdoor) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 19:15
    พูดตรงๆนะ ผมว่าถ้าอีก 2 หน้ายังเจอแต่บทงี่เง่าของหงส์ผมว่า ผมคงไม่อ่านต่อเพราะความน่าลำคาญของตัวละครตัวนี้ อรรถรสมันเสียไปหมด
    #7635
    0
  15. #7632 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 18:04
    สะใจพิลึก ทำตัวเป็นคุณหนู เลยโดนดัดนิสัย ชอบๆ
    #7632
    0
  16. #7321 MinZ@ (@min-min-za) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 08:47
    ราล์ฟดัดนิสัยหงส์เลย เราว่าถ้าแก้นิสัยที่เอาแต่ใจได้
    หงส์จะน่ารักขึ้นเยอะเลย ^^
    #7321
    0
  17. #7004 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 14:24
    ราร์ฟโคตรใจเย็นเลย 
    #7004
    0
  18. #6067 Sadistic-Price (@ktisunerei) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 23:53
    ถึงจะนิสัยแย่ไปหน่อย แต่เธอก็ใช่ว่าจะร้ายเสมอไป เนอะ ไรทเตอร์
    #6067
    0
  19. #5940 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 22:00
    มีเธอเป็นสีสันของเรื่องจริงๆ
    #5940
    0
  20. #5065 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 08:23
    เอาแต่ใจตัวเองสุดๆๆ แต่ก็สนุกดีค่า
    #5065
    0
  21. #4943 Tashi Xz (@tashiixza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 11:18
    ก็สนุกดีนะ ตัวละครแบบนี้ แต่ขอให้เปลี่ยนนิสัยได้เถอะ
    #4943
    0
  22. #4910 lasanga (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 22:35
    มีตัวละครแบบทำให้คนอ่านรำคาญก็เป็นสีสันดีครับ ถ้าออกมาแค่แป๊บๆ



    นี่เป็นตัวเดินเรื่องเลย เหมือนจงใจให้คนอ่านหงุดหงิด มันแปลกๆนะครับ
    #4910
    0
  23. #4814 flyris (@aerng1997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 22:55
    คุณความคิดที่4725 ค่ะ รู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ
    ถ้าเป็นชีวิตจริงคงโดนตบแล้วก็สลัดทิ้งกลางทาง
    เป็นตัวละครที่ให้ความรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย
    #4814
    0
  24. #4683 N.u>M.N<i.m (@ohwowww) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 23:08
    นังสัตว์ปีกน่ารำคาญ - -********** !!!!!! ตายๆไปเหอะอยู่ไปก็รกโลกเปล่าๆ 
    #4683
    0
  25. #4677 butterfly_sp (@butterfly-sp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 13:38
    พระเอกจะดีไปม้าย
    เฮ้อ เบื่อพระเอกโลกสวย 
    สู้ๆ นะไรต์
    #4677
    0