[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,081 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,088 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,352

    Overall
    1,474,081

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 หลงทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    3 มิ.ย. 56

 

บทที่ 5 หลงทาง

 

          เมื่อถึงเวลาเก้าโมงเช้าตามเวลาที่เรดิกได้กำหนดเอาไว้ ทุกๆคนที่สำรองน้ำดื่มและเก็บที่พักเรียบร้อยก็เริ่มออกเดินทางกันทันที คราวนี้เป็นไปตามแผนของราล์ฟเมื่อพวกเรดิกได้รู้ซึ้งถึงฝีมือในการทำอาหาร แน่นอนว่าทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันด้วยว่า การเดินทางอีกยาวไกลจำเป็นต้องมีกุ๊กที่ช่วยดูแลในเรื่องของการทำอาหาร ราล์ฟก็เลยได้รับการคุ้มครองรอบด้าน โดยไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเลยด้วยซ้ำ

          “ทำไมพวกเราต้องไปคุ้มกันเจ้ากุ๊กอ่อนแอนั่นด้วยล่ะเนี่ย” หงส์กล่าวด้วยความไม่พอใจ

          “เอาน่า อย่างไงคุณราล์ฟก็สามารถช่วยพวกเราในเรื่องอาหารการกินได้...ถามหน่อยเถอะว่าในที่นี้มีใครทำอาหารเป็นบ้าง” ไรอันพยายามยกเหตุผลอธิบาย

          “ฉันก็ทำได้ ไม่เห็นต้องพึ่งตานั่นเลย”

          “ที่เธอทำน่ะใช่อาหารแน่เหรอ ไอ้ก้อนดำๆเหมือนฝอยขัดหม้อนั่นน่ะ เธอเรียกว่าอะไรนะไข่เจียวใช่ไหม” คุโระพูดยิ้มๆ

          “ไอ้เจ้าดำ หาเรื่องเหรอ” แล้วนักเวทสาวก็ชักมีดออกมาหมายจะฟันร่างของหนุ่มทะเล้นให้ได้ แต่อีกฝ่ายก็ไวปานวอกแปบเดียวก็วิ่งไปอยู่ด้านหน้าเสียแล้ว

          ทางด้านราล์ฟตอนนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอันตรายเลยสักนิดเดียว เมื่อหยุดพักเขาก็จะเดินไปค้นหาอะไรแถวๆกอหญ้า แถมเพียงแค่เขาบอกว่าต้องการเนื้อเท่านั้น ก็มีคนเข้าป่าไปหามาให้ทันที

          ขณะที่ราล์ฟกำลังนั่งจดอะไรบางอย่างในสมุด คุโระก็เดินเข้ามาพูดคุยด้วย

          “ทำอะไรอยู่น่ะ หรือว่า...กำลังจดวิธีได้ทักษะเหรอ” ประโยคสุดท้ายเขาลดเสียงเบามาก

          ราล์ฟส่ายหน้ายิ้มๆแล้วส่งให้ดูแบบไม่ปิดบัง “กำลังเขียนสูตรอาหารกับชื่อเมนูอาหารใหม่ กับชื่อร้านของผมเอง นี่กำลังออกแบบร้านที่จะไปเปิดขายในทวีปใหญ่เลยนะเนี่ย”

          “เหรอ นี่ถ้าหากว่าเปิดสาขาแล้วอย่าลืมนะพวกเราเป็นเพื่อนกันมาก่อน...แม้จะไม่สนิทก็เถอะ” คุโระกระทุ้งศอกเชิงหยอกเย้า

          “เอาให้เปิดให้ได้ก่อนเถอะ เพราะอย่างไงเป้าหมายแรกของผมก็คือการผจญภัยในโลกนี้เพื่อเฟ้นหาวัตถุดิบต่างๆมาทำอาหาร บอกตรงๆเลยว่าผมเองก็ยังเป็นแค่พ่อครัวมือใหม่ที่แค่ทำอาหารได้เท่านั้นเอง โลกนี้...ไม่สิในเกมนี้มีวัตถุดิบที่ผมไม่เคยเห็นและไม่เคยลองตั้งไม่รู้กี่พันกี่หมื่นชนิดเลย...” ราล์ฟเริ่มร่ายยาวถึงความแตกต่างระหว่างโลกจริงกับโลกเกม จนคุโระต้องยกมือห้ามแทบจะทันที

          “ขอโทษที่ถาม เห็นเงียบๆแต่นึกไม่ถึงว่าจะบ้าน้ำลายขนาดนี้” หนุ่มทะเล้นพูดแบบไม่มีความเกรงใจ ราล์ฟเองก็ไม่ถือสาเพราะเห็นได้ชัดว่าเขาคนนี้คิดอย่างไงก็พูดออกมาตรงๆ

          แล้วพวกเขาก็เริ่มออกเดินทางกันอีกครั้ง คราวนี้ต้องเดินตัดผ่านป่าที่มีอันตรายไม่น้อยเลยทีเดียว ทำให้เรดิกต้องออกมาบอกให้เปลี่ยนรูปขบวนแถวใหม่ทันที ซึ่งแน่นอนว่ากุ๊กอย่างราล์ฟก็สบายไปไม่จำเป็นต้องออกไปสู้เสี่ยงตายเนื่องจากเป็นที่รู้กันอยู่ว่าอาชีพกุ๊กไม่เหมาะที่จะต่อสู้

          และนั่นกลับทำให้ใครบางคนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

          เป็นอย่างที่เรดิกเตือนเอาไว้ แค่เดินได้เพียงห้าร้อยเมตรก็ถูกจู่โจมโดยสัตว์อสูรยุงยักษ์ระดับยี่สิบห้า แค่เสียงที่ดังขึ้นราล์ฟก็เดาได้เลยว่าเจ้านี่น่าจะมีฝีมือพอๆกับงูยักษ์นั่นอย่างแน่นอน แถมมันไม่ได้มาตัวเดียวด้วยเนี่ยสิ

          “ผมจะใช้พลุควัน ให้ทุกคนวิ่งตามกลุ่มของผมไปเลยนะครับ” เรดิกตะโกนขณะที่วิ่งมาท้ายแถว ก่อนจะจุดมันที่กลางขบวน ทันทีที่ควันขาวขุ่นพวยพุ่งออกมาจากพลุปกคลุมพื้นที่แถบนั้นจนบดบังทัศนียภาพ ทุกๆคนก็วิ่งตามเรดิกที่ส่งเสียงบอกทันที

          สิบนาทีต่อมาก็สามารถสลัดยุงยักษ์ได้พ้น หลายคนได้รับบาดเจ็บกันถ้วนหน้าก็นั่งดื่มน้ำยาเลือดและน้ำยาฟื้นพลังเพื่อรักษาบาดแผล ตอนนี้ทุกๆคนต่างก็เริ่มมีความนับถือเรดิกไม่น้อยที่สามารถแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าได้รวดเร็ว ทำให้ไม่มีใครได้รับอันตรายถึงชีวิต

          ขณะที่ทุกๆคนกำลังรักษาตัวเองกันอยู่ก็มีคนสามคนเดินให้วุ่น พลางตะโกนเรียกชื่อที่คุ้นหูอยู่ไม่ใช่น้อย เรดิกได้ยินก็รีบเดินเข้าไปหาชายคนหนึ่งทันที

          “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ คุณไรอัน” เรดิกถาม

          “คือเพื่อนผมคนหนึ่งหายไปน่ะครับ ผมคิดว่าเธอน่าจะหลงทางพอตรวจดูสถานะแล้วก็พอจะรู้ว่าเธอยังไม่ตายน่ะครับ” ไรอันตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นกังวล

          “แล้วพอจะติดต่อได้ไหมครับ ถ้าได้ผมคิดว่าน่าจะพอไปช่วยเหลือทัน”

          “ถ้าให้ติดต่อผมเกรงว่าจะไม่ได้นะครับ เพราะไม่แน่ว่าเสียงเรียกจะทำให้สัตว์อสูรเข้ามารุมเล่นงานเธอ” ไรอันอธิบาย เรดิกก็พยักหน้าเข้าใจเพราะถ้าหากติดต่อไปขณะที่ซ่อนตัวอยู่ เสียงอาจจะทำให้พวกสัตว์อสูรรู้ตัวได้

          แล้วเพื่อความไม่ประมาท เรดิกก็สอบถามกับทุกๆคนว่ามีใครหายไปอีกบ้าง ผลก็คือไม่มีใครในกลุ่มไหนหายไปเลย แต่แล้วก็มีเสียงของใครคนหนึ่งพูดขึ้นว่า

          “จะว่าไปไม่เห็นคุณกุ๊กเลยนะ อย่าบอกนะว่าหลงทางไปด้วยอีกคนน่ะ”

          “แย่ล่ะสิ” เรดิกเม้มปากสีหน้าเคร่งเครียด เพราะการที่จะเสี่ยงชีวิตคนหลายคนเพื่อคนเพียงสองคนไม่ว่าดูอย่างไงก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้นำอย่างเขาควรทำ

          ซึ่งมันก็ตรงกับที่ไรอันคิดไม่มีผิด นักดาบหนุ่มตัดสินใจแทบจะในทันที

          “ถ้าอย่างนั้นพวกคุณล่วงหน้าไปก่อนเลยครับ เพราะพวกผมได้สัญญากันเอาไว้แล้วว่าจะไม่ทิ้งกัน พวกเราจะไม่ไปไหนโดยที่ขาดใครคนใดคนหนึ่งไปอย่างแน่นอน ซึ่งถ้าหากโชคดีผมอาจจะไปสมทบกับพวกคุณทีหลังครับ”

          “อย่างงั้นเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอให้พวกคุณได้พบกับเพื่อนและตามพวกเราไปที่หมู่บ้านรอตะวันให้ได้นะครับ” เรดิกกล่าวจบก็หันไปบอกทุกคนให้ออกเดินทางต่อทันที

         

          “ยังอยู่อีกเหรอเนี่ย” ราล์ฟพึมพำเม้มปากเป็นเส้นตรง ขณะที่โผล่ศีรษะออกมาจากพุ่มไม้ ก็เห็นว่ามียุงยักษ์บินกันให้ว่อน

          สาเหตุที่เขาพลัดหลงกับพวกเรดิกและต้องมาซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ก็เพราะเขาสะดุดก้อนหินก้อนเดียวเท่านั้น ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่พวกมันสนใจแต่พวกนั้นจนไม่ได้สนใจคนที่วิ่งแยกออกไปอย่างเขาเลยสักนิด

          ราล์ฟมองดูนาฬิกานี่ก็ผ่านไปเกือบสิบนาทีแล้วนับจากที่หลงกัน คิดว่าพวกนั้นน่าจะรู้ตัวแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าพวกนั้นจะยอมเสี่ยงตายออกตามหาเพียงเพื่อกุ๊กเพียงคนเดียวแน่นอน

          “ช่างเถอะ ตอนนี้ต้องหาทางหนีไปจากที่นี่ให้ได้ซะก่อนสินะ”

          แล้วราล์ฟก็นำเอาแผนที่กับเข็มทิศที่เคยซื้อออกมากาง เขาพยายามทำให้เกิดเสียงเบาที่สุดในการกางแผนที่ ตลอดเส้นทางไม่ได้มีแค่เรดิกคนเดียวที่คอยมองแผนที่ แม้จะไม่ได้ดูโดยตรงแต่เขาก็เรียนรู้การจดจำสภาพแวดล้อม เพื่อนำมาเปรียบเทียบเส้นทางได้

          “เราน่าจะอยู่บริเวณตำแหน่งนี้สินะ ให้ตายเถอะยังเดินมาได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเส้นทางเลยเหรอเนี่ย ไอ้เกมบ้านี่จะทำสมจริงไปถึงขนาดไหนนะ” ราล์ฟบ่นอุบในใจ เพราะจากที่ดูแผนที่ตำแหน่งที่เขาอยู่ในตอนนี้ยังไปได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเส้นทางเลยด้วยซ้ำ การจะลงใต้ไปเมืองพอร์ต้าไม่ใช่เรื่องง่ายๆจริง

          นี่สินะที่ทำให้ทุกๆคนพูดกันว่าต้องมีฝีมือมากพอถึงจะไปทวีปใหญ่ได้

          กะอีแค่ผ่านป่าแบบนี้ยังทำไม่ได้เลย...

          เมื่อได้ยินเสียงปีกดังเงียบหายไป ราล์ฟก็ชะโงกหน้าออกมาดูอีกครั้งหนึ่งก็เห็นว่าพวกมันบินหายไปแล้ว เขายิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนจะลุกออกมาจากต้นไม้พยายามปัดฝุ่นและเศษกิ่งไม้ใบไม้ที่ติดตามตัวออกให้หมด

          พอจะออกเดินทางก็ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรระเบิดดังขึ้นทำให้เขารู้สึกสนใจไม่ใช่น้อย แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรจนกระทั่งได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น

          “กรี๊ด!!! พวกแกจะตามฉันมาทำไมยะ ไปไกลๆเลยชิ่วๆๆๆ ไรอัน ลิลลี่ เจ้าดำไปอยู่ที่ไหนกันหมดเนี่ย” สิ้นเสียงร้องก็มีลูกไฟพุ่งขึ้นมาให้เห็น ราล์ฟถึงกับเครียดทันทีเมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงแหลมเล็กกำลังวิ่งมาทางเขา

          “ให้ตายสิ อุตส่าห์คิดว่ารอดแล้วเชียวนะ” เขาเครียดได้ไม่ถึงห้าวินาทีก็ยิ้มออกมา เพราะไม่เห็นจำเป็นต้องฆ่าพวกมันแค่สลัดให้หลุดก็น่าจะพอแล้วนี่นา

          ถ้าหากว่าเธอวิ่งมาตามทิศทางที่เขาคำนวณล่ะก็ แผนนี้น่าจะใช้ได้ผลอย่างแน่นอนที่สุด น้ำยาเลือด น้ำมันกาซ เชือกกับตะปู ของทุกอย่างถูกนำออกมาจากเข็มขัดมิติ ซึ่งด้วยนิสัยที่เจ้าระเบียบแล้วทำให้สามารถหยิบออกมาได้โดยไม่ต้องเสียเวลาค้นหาเลย

          ราล์ฟจัดการทำบ่วงเชือกแล้วก็นำไปชุบกับน้ำมันจนชุ่มก่อนจะนำไปยึดด้วยตะปูกับต้นไม้โดยกะระยะที่พอดีกับความสูงของมัน แน่นอนว่าแผนนี้จำเป็นต้องมีเหยื่อล่อ หากศัตรูเป็นถึงยุงก็มีไม่กี่อย่างหรอกที่สามารถใช้ได้

          น้ำยาเลือด...

          “เตรียมการเสร็จแล้ว เหลือก็แค่รอให้เป้าหมายมาติดกับสินะ...

          ทางด้านของนักเวทสาว ที่วิ่งหนีมานานเกือบสิบนาทีก็เริ่มเหนื่อยขึ้นมาบ้างแล้ว เธอคว้าขวดน้ำยาฟื้นพลังที่ถูกดื่มจนหมดขึ้นมาขว้างไปยังด้านหลัง หมายจะขู่ให้พวกมันกลัวแต่หารู้ไม่ว่าการกระทำแบบนั้นจะทำให้มันคลั่ง

          “ไม่ไหวแล้ว” หงส์กล่าวเสียงหอบ แต่ก่อนที่เธอจะหยุดวิ่งก็พลันเห็นอะไรบางอย่าง แม้จะอยู่ไกลแต่ถ้าเธอมองไม่ผิดนั่นน่าจะเป็นคนอย่างแน่นอน แถมคนคนนั้นยังโบกมือให้เธออีกด้วย นั่นหมายความว่าเธออาจจะรอดแล้วก็ได้

          เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นมาไม่ใช่น้อย หยิบเอาน้ำยาฟื้นพลังขึ้นมาดื่มเพื่อให้ร่างกายหายเหนื่อยแล้วออกวิ่ง แต่เมื่อเห็นว่าคนที่โบกมือเป็นใครก็แทบจะอยากเปลี่ยนทิศทางหนีแทบจะทันที

          “อีตากุ๊กปวกเปียก”

          ราล์ฟหางคิ้วกระตุก เริ่มรู้สึกไม่อยากช่วยขึ้นมาตงิดๆ

          “วิ่งมานี่เร็วเข้า” เด็กหนุ่มตะโกนบอก โยนขวดน้ำยาเลือดในมือ

          ทันทีที่หงส์วิ่งผ่านราล์ฟไปแล้ว เขาก็ขว้างน้ำยาลงพื้นในตำแหน่งที่กำหนดเอาไว้ ก่อนจะถอยหนีออกไปในระยะของปลายเชือก ภาวนาขอให้ระบบออกแบบให้มันได้กลิ่นเลือดจากน้ำยาเลือด และคำขอก็เป็นดังที่หวังเอาไว้ เมื่อจู่ๆพวกยุงยักษ์ก็หยุดแล้วเปลี่ยนไปวนรอบๆจุดที่ขวดน้ำยาเลือดแตก

          “เสร็จฉันล่ะนะ” พูดแล้วก็กระตุกเชือกรัดพวกมันทันที ก่อนจะหันไปมองหงส์ที่กำลังหอบหายใจอยู่ข้างๆ

          “เธอมีปาร์ตี้อยู่หรือเปล่า ถ้ามีรีบออกเดี๋ยวนี้เลย” ราล์ฟออกคำสั่ง

          “แล้วทำไมฉันจะต้องทำตามที่นายสั่งด้วยล่ะหะ”

          “บอกให้ทำก็ทำเถอะน่า ไม่งั้นก็ตายหมู่ หรือเธอจะยอมเสียระดับกันหะ” เด็กหนุ่มยกข้อเสียในเรื่องนี้ขึ้นมาขู่ เพราะกว่าจะเลื่อนระดับได้นั้นไม่ใช่ง่ายๆเลย

          หงส์ไม่มีทางเลือกก็จำใจต้องทำตามกดออกจากปาร์ตี้แทบจะทันที แต่แล้วก็มีเสียงจากระบบดังบอกว่ามีคนชวนเธอเข้าปาร์ตี้ เธอลังเลใจอยู่สักพักก็กดตอบรับทันที

          พอราล์ฟรู้ว่าเธอกดเข้าปาร์ตี้ของเขาแล้วก็หยิบน้ำมันกาซออกมาใช้นิ้วดีดขวดให้เปิดฝาแล้วขว้างใส่พวกมันทันที ด้วยระยะทางที่ห่างแค่เจ็ดเมตรไม่มีทางที่จะขว้างไม่โดน พวกมันที่ไม่รู้ว่าโดนอะไรก็พยายามจะบินหนี แต่กลับถูกเชือกรัดปีกเอาไว้จนขยับปีกไม่ได้

          “ทุกอย่างอยู่ในการคำนวณ สัตว์อสูรหรือจะสู้คนคำนวณ” ราล์ฟยิ้มเผล่แล้วพูดต่อว่า “หงส์จัดการด้วยเวทเพลิง ระยะขนาดนี้เธอไม่น่าจะพลาดนะ”

          ด้วยคำพูดเหน็บที่เหมือนการดูถูก ทำให้เธอรู้สึกโกรธขึ้นมา เรียกเวทลูกไฟขึ้นมาไว้ในมือ

          “คอยดูให้ดีละกัน เจ้ากุ๊กปวกเปียก”

ทันทีที่เธอขว้างลูกไฟออกไป ราล์ฟก็ปล่อยเชือกดีดตัวออกไปด้านหลัง เมื่อลูกไฟถูกร่างของสัตว์อสูรยุงยักษ์ก็มีเสียงระเบิดเกิดขึ้นเหมือนกับการใช้เวทโจมตีปกติ แต่ที่แปลกไปกว่าทุกทีคือการที่ไฟนั้นลามไปทั่วร่างของพวกมัน แม้ว่าเชือกจะถูกเผาไหม้จนปล่อยพวกมันเป็นอิสระแล้วก็ตาม แต่พวกมันก็บินไปได้ไม่นานก็ต้องตกลงสู่พื้นดิน

“ผู้เล่นราล์ฟและผู้เล่นหงส์ ทำการสังหาร ยุงยักษ์ ระดับ 25 จำนวน 3 ตัว”

“ได้รับเงินจำนวน 150 เหรียญเงิน ได้รับมีดสั้นระดับ D 1 เล่ม อัญมณี 2 ก้อน”

เสียงจากระบบทำให้นักเวทสาวอ้าปากค้าง ผิดกับเด็กหนุ่มที่ยิ้มเหมือนกับจะรู้อยู่ก่อนแล้ว เขาเดินไปยังซากของยุงยักษ์แล้วเก็บของที่ได้มา

          “เฮ้อ!! ได้ของไม่ค่อยดีเลยแหะ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย”

          หงส์ตั้งสติได้ก็ถามสิ่งที่ทำให้เธอตกใจทันที “เดี๋ยวสิ เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมแค่เวทไฟพื้นฐานของฉันถึงฆ่ามันได้ล่ะ หรือว่า...

          “ไม่ใช่ว่าเธอเก่งขึ้นหรอกนะ ก็แค่น้ำมันกาซธรรมดาที่ไวต่อเปลวไฟแค่นั้นแหละ อ๊ะ! นี่ส่วนแบ่งของเธอ เงินทั้งหมดกับอัญมณีสองก้อนแลกกับมีดสั้นระดับ D ละกัน” ราล์ฟบอก

          “เรื่องอะไรล่ะ เห็นฉันแบบนี้แต่ก็รู้ราคาในตลาดนะ เอามีดระดับ D มาให้ฉัน ส่วนที่เหลือนายเอาไปเลย อัญมณีขายในตลาดได้แค่ร้อยกว่าๆเอง ผิดกับมีดสั้นระดับ D ราคาสูงจะตายไป” หงส์พูด

          ราล์ฟส่ายหน้ากับความเอาแต่ใจของหญิงสาวคนนี้ แต่ก็ยอมแลกในสิ่งที่เธอต้องการ

          “แล้วพวกนั้นหายไปไหนรู้หรือเปล่า”

          “ไม่รู้อ่ะ ผมก็หลงทางเหมือนเธอนั่นแหละ เธอติดต่อไปหาไรอันสิถ้าเป็นเพื่อนกันก็น่าจะแลกชื่อกันเอาไว้ไม่ใช่เหรอ” เด็กหนุ่มแนะนำ แล้วก็ใช้ดาบลองเขี่ยศพของยุงยักษ์เผื่อว่าจะมีอะไรสามารถเอาไปขายได้

          “อ๊ะ! จริงด้วย ทำไมฉันนึกไม่ถึงนะ” แล้วเธอก็ยกนาฬิกาขึ้นมากดเพื่อติดต่อหาไรอัน ปลายสายกดรับแทบจะในทันที

          “หงส์ นี่เธอเป็นอะไรหรือเปล่าแล้วทำไมถึงออกจากปาร์ตี้ล่ะ”

          “เรื่องมันยาว ถ้าจะให้เล่าสั้นๆเพราะอีตากุ๊กปวกเปียกสั่งต่างหากล่ะ”

          “เธออยู่กับคุณราล์ฟเหรอ แล้วเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

        หงส์ทำเสียงขึ้นจมูกแล้วพูดเชิงประชดกลับไปว่า “เป็นห่วงกันเสียเหลือเกินนะ ไม่รู้หรือไงว่าฉันต้องเจออะไรบ้าง รีบกลับมารับฉันเลยนะ”

          “ใจเย็นๆ ฉันก็แค่ถามในฐานะของหัวหน้ากลุ่ม ว่าเธอพวกเธออยู่กันตรงไหนฉันจะได้ไปรับ...ลิลลี่ขอแผนที่หน่อย”

          “นี่ตากุ๊กปวกเปียก พวกเราอยู่ที่ไหนตอนนี้รู้บ้างมะ...อุ๊บ!!!” แล้วจู่ๆราล์ฟก็พุ่งเข้ามาตะครุบปากเธอไม่ให้ส่งเสียงพร้อมกดร่างของเธอลงต่ำ

          เธอพยายามจะดิ้นพลางส่งเสียงอู้อี้ออกมา ไรอันทีได้ยินเสียงผิดปกติก็พยายามจะตะโกนถามแต่ราล์ฟกลับเลื่อนมือไปกดปิดแล้ว กระซิบที่ข้างหูของเธอเบาๆทำเอาร่างกายของเธออ่อนลงทันทีเมื่อลมอุ่นๆต้องใบหูของเธอ

          “ญาติเธอบินกลับมาแล้ว บอกไว้ก่อนน้ำมันกาซฉันหมดแล้วนะ”


 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #14153 top7308 (@top7308) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 09:17
    คนแบบหงษ์นี่มีคนรับเป็นเพื่อนด้วยหรอครับ ไม่น่าจะมีนะ รู้สึกพระเอกจะไม่ตรงตามนิสัยที่บอกไว้ ดีมาดีไป ร้ายมาร้ายกลับ พระเอกก็กากเกิน รู้สึกจะฉลาดเกินจะเป็นคนธรรมดานะครับ ทหารเค้ายังไม่มีสอนเรื่องการใช้กับดักขนาดนี้เลย
    #14153
    1
  2. #14144 Cherdchai Cherdsuk (@frozenthone) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 20:09
    รำคาญเว่ออะ อิเวนนี่ 5555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 กรกฎาคม 2560 / 20:11
    #14144
    0
  3. #14136 pandaztik (@pandaztik) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 15:26
    เบื่อผู้หญิง
    #14136
    0
  4. #12100 MarkBamFin (@MarkBamFin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 23:01
    จิงมีต้องมีพวกตัวปัญหาปากไม่ดีเพิ่มสีสัน แต่ไม่ชอบเลยหงุดหงิด พวกพาซวย //อินจัด
    #12100
    0
  5. #9678 mag 77 (@mag77) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:31
    เจอลมเป่าหูถึงกับอ่อนระทวยเลยนะแม่หงส์เหิน พยศแบบนี้ราล์ฟน่าจะจัดให้สักจุ๊บสองจุ๊บ
    #9678
    0
  6. #8696 KillerKill (@valasmps) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 00:12
    คือไม่เจียมบ้างเลยเนาะว่าราล์ฟช่วย -*-
    #8696
    0
  7. #8087 Daojai Wilaiphol (@nodame123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 19:31
    สนุกคะ่ทั้งที่ไม่ค่อยชอบแนวเกมส์ออนไลน์
    #8087
    0
  8. #7681 RoZenKreuZ (@lulouch) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 16:10
    ครับๆ ผมเป็นแค่กุ๊กอ่อยปวกเปียก สู้อะไรใครไม่เป็น งั้นคุณผู้หญิงก็ช่วยไสหัวไปตายคนเดียวได้จะดีมากเลยนะครับ
    #7681
    0
  9. #7633 Girlnextdoor Fhm (@boynextdoor) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 19:01
    เป็นตัวละครที่น่าลำคาญมากครับ หงส์ เนี่ย สาเหตุเพียงเพราะหมั่นไส้พระเอกนะนั่น
    #7633
    0
  10. #7421 ยังไง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 16:14
    ล้งเล้งดีเนาะ
    #7421
    0
  11. #7320 MinZ@ (@min-min-za) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 08:42
    ชอบชื่ออีตากุ๊กปวกเปียกอ่ะ ดูจิกกัดดีนะ
    ส่วนหงส์ถ้าลดความปากร้ายลงนิดจะน่ารักมากเลย
    #7320
    0
  12. #7003 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 14:19
    โวยวายไปนะ นาง
    #7003
    0
  13. #6643 GOLDEN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 11:08
    บางทีก็โวยวายเกินไปนะ
    #6643
    0
  14. #6409 VaMpRiNcE (@vamprince) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 06:30
    อยากให้ยัยนี่ตายอนาถจริงๆ - -
    #6409
    0
  15. #5939 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 21:56
    ตกลงหงส์มันเป็นนางเอกป่ะ 555นางแลดูโวยวาย
    #5939
    0
  16. #5828 Unnilium (@litium) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 10:32
    สนุกดีค่ะ
    #5828
    0
  17. #5059 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 22:41
    น่าหมั้นไส้จังยัยหง
    #5059
    0
  18. #4759 Starshine (@rawinnipar2008) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 15:59
    ไม่ชอบหงส์เลย -.- หวังว่าคงไม่เป็นนางเอกใช่มั้ย

    นิสัยน่ารำคาญชะมัด 
    #4759
    0
  19. #4681 N.u>M.N<i.m (@ohwowww) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 22:47
    เอานังสัตว์ปีกออกไปเถอะค่ะ รำคาญแทน - -***********
    #4681
    0
  20. #4676 butterfly_sp (@butterfly-sp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 13:31
    ไม่เอานางเอกนะ รำคาญ
    ปล. อยากได้นางเอกเป็นผู้ชายมากกกว่าอีก 5555
    #4676
    0
  21. #4032 Exsia Satira (@godisnotreal6355) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:28
    ไม่เอาหงส์ ๆ ประท้วง ๆ //โดนเตะ
    #4032
    0
  22. #3745 ๑valcan๑ (@valcanbass) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 23:04
    อะไรกันรู้จักกันไม่กี่วัน ไม่กี่ชั่วโมง จับกดกันซะแล้ว เฮยยยยยย วัยรุ่นสมัยนี้
    #3745
    0
  23. #3696 ฮัดชิ่ววว~ (@-darkcatz-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 16:24
    =[]= เอาหงส์ออกปายยยยยยย
    #3696
    0
  24. #3533 by tam (@tam-wannporn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 23:11
    สีสันดีออก 55 คหสต
    #3533
    0
  25. #3517 El-da (@delear) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 16:41
    รำคานอีนี่ กุลสตรีน่ะมีมั้ย ด่าผู้ชายไม่สำเนียกดูตัวเอง สลัด
    #3517
    0