[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,406 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,090 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,677

    Overall
    1,474,406

ตอนที่ 56 : บทที่ 55 แยกสู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    19 พ.ค. 56

บทที่ 55 แยกสู้

 

          พวกราล์ฟเร่งเดินทางเพื่อให้ถึงเมืองกรีนเบสโดยเร็วที่สุด โดยให้เหตุผลว่าต้องเตรียมการทุกอย่างให้เสร็จก่อนจะออฟไลน์ ส่วนอาคมก็คิดจะไปสร้างอาวุธเวทย์ก่อนจะออกเดินทางเช่นกัน

          “ลูกพี่ต้องรีบขนาดนี้เลยงั้นเหรอครับ”

          “ก็อย่างที่บอกไป ก่อนออฟไลน์ฉันต้องเตรียมความพร้อมทุกอย่าง เพื่อให้การออนไลน์ครั้งต่อไปสามารถกระทำได้ในทันที อีกอย่างฉันไม่ใช่นักเล่นเกมอาชีพเช่นเดียวกับอาคมทำให้ออนไลน์ได้ไม่ตลอด”

          เมื่อถึงทางแยกราล์ฟก็นำแผนที่ขึ้นมาดู แม้ทุกเส้นทางจะไปจบลงที่เมืองกรีนเบส แต่เส้นทางบางเส้นก็ต้องอ้อมไปไกลกว่าเดิม บางเส้นทางก็เป็นทางตัน จึงต้องระวังให้ดี ขณะที่ราล์ฟกำลังตรวจสอบเส้นทางอยู่นั้น อาคมก็เลื่อนมือขึ้นไปจับดาบในมือ ราล์ฟที่ลับประสาทการฟังมาเป็นอย่างดีก็เก็บแผนที่และหยิบดาบออกมา

          “อะไรๆๆ ลูกพี่มีสัตว์อสูรข้างหน้างั้นเหรอ”

          ราล์ฟส่งสัญญาณบอกให้เงียบเพื่อตั้งใจฟังเสียงที่เกิดขึ้นรอบตัว วินาทีนั้นเองราล์ฟก็ตวัดดาบออกไปปะทะกับสิ่งที่พุ่งเข้ามา มันคือดาวกระจาย พลังของมันรุนแรงกว่าที่คิดเล่นแขนถึงกับชาไปชั่วขณะ เด็กหนุ่มกระโดดหลบเช่นเดียวกันกับอาคมที่อุ้มอารินพาหนีหลบออกไป

          ฉึกๆๆๆ

          “แว๊ก!!!” พ่อค้าหนุ่มร้องลั่น ดาวกระจายทั้งสี่เล่มปักอยู่บนพื้นดิน มีหนึ่งอันที่เฉียดผ่านจุดยุทธศาสตร์ไป

          “ข้าขอวิงวอนต่อเทพแห่งอัคคี วัลแคน เปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสรรพสิ่ง บัดนี้ข้าขอหยิบยืมพลังของท่าน บอลเพลิง”

          ลูกบอลไฟลูกใหญ่พุ่งเข้ามาโจมตีใส่ราล์ฟจากด้านหลัง ทุกอย่างราวกับกำหนดเอาไว้แล้วว่าเขาจะต้องเคลื่อนที่มาอยู่ในตำแหน่งนี้ ที่สำคัญการโจมตีนี้อันตรายมากเพราะอีกฝ่ายได้ร่ายบทเวทย์เต็มที่ ซึ่งการใช้เวทย์นั้นจะร่ายหรือไม่ร่ายบทเวทย์ก็ยังสามารถใช้เวทย์ได้ แต่พลังของมันจะใช้ได้เพียงแค่สี่สิบเปอร์เซ็นต์ของเวทย์จริงๆ

          แต่นี่พลังของมันเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

          ใช่ว่าจะไม่มีจุดอ่อน...

          ราล์ฟคลี่ยิ้ม วินาทีนั้นก็พลันมีเสาหินโผล่ขึ้นมาปะทะกับลูกบอลไฟ แรงระเบิดส่งให้ร่างของเด็กหนุ่มกระเด็น แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนอกจากโดนแรงปะทะเท่านั้น

          “ฝีมือของใครกัน” เด็กหนุ่มเอ่ยถามลอยๆ จากที่เห็นอีกฝ่ายดูเป็นมืออาชีพมาก เพราะทันทีที่โจมตีเสร็จก็ย้ายตำแหน่งของตัวเอง บ่งบอกถึงความชำนาญในการลอบโจมตี

          นินจากับนักเวทย์งั้นสินะ

          และในวินาทีนั้นเองอาคมก็พุ่งเข้ามาตวัดดาบฟันบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเข้าไปเล่นงานราล์ฟ สิ่งนั้นถูกตัดและเปลี่ยนวิถีพุ่งเข้าไปโจมตีต้นไม้ด้านหลัง แถมยังทะลวงผ่านต้นไม้ใหญ่อย่างง่ายดายเลยทีเดียว

          “มีอีกคนซุ่มอยู่ด้วย แต่เป็นระยะไกล ฝีมือไม่ใช่เล่นๆ” สตรีทเมจิกเตือน

          “รู้อยู่หรอกระวังตัวด้วยพวกมันเป็นมืออาชีพ โจมตีแล้วเคลื่อนไหวทันทีพวกแบบนี้รับมือยากมาก ดูท่าพวกมันไม่ได้โจมตีมั่วแต่เจาะจงเลือกพวกเราเป็นเป้าหมายอยู่แต่แรกแล้ว”

          และในตอนนั้นเองมีดคุไนเล่มหนึ่งก็ถูกซัดเข้ามา ทั้งสองคนหลบการโจมตีนั้น อาคมเองก็ใช่ย่อยซัดไพ่สวนกลับไปยังตำแหน่งที่มีดคุไนพุ่งมา แต่ก็โดนเพียงต้นไม้เพราะพวกมันโจมตีเสร็จก็จะย้ายตำแหน่งของตัวเองทันที

          “เลือกมานินจาหรือนักเวทย์” ราล์ฟเอ่ยขึ้น

          “ไม่น่าถาม”

          กล่าวจบทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ทิ้งเอาไว้เพียงแค่พ่อค้าหนุ่มกับเด็กหญิงที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใกล้ๆ ผ้าคลุมหนังกิ้งก่าที่คลุมไหล่อารินอยู่ช่วยให้เธอซ่อนตัวอยู่ได้โดยที่ศัตรูไม่ทันได้สังเกต

          “ลูกพี่เหมือนกับรู้เลยแหะ ถึงได้ให้เด็กคนนี้ใส่ผ้าคลุมเอาไว้”

 

          ราล์ฟวิ่งเข้ามาในป่าเปิดประสาทรับรู้ของตัวเอง เงี่ยหูฟังเสียงที่เกิดขึ้นภายในป่า ต้องใช้เวลาพอดูกว่าเขาจะได้ยินเสียงกระโดดไปมาตามต้นไม้ แสดงว่าฝีมือของอีกฝ่ายไม่ใช่เล่น เพราะการเคลื่อนที่ไปมาบนต้นไม้แบบเงียบที่สุดซึ่งเขาเองก็ยังไม่ชำนาญ แต่ว่าพอคิดๆดูแล้วทำไมอีกฝ่ายถึงเลือกที่จะเคลื่อนไหวบนต้นไม้แทนที่จะเป็นบนพื้นซึ่งน่าจะเคลื่อนที่ได้ง่ายที่สุด พอสำรวจดูรอบๆดูให้ดี เขาก็ยิ้มออกมา

          ใช้กับดักสินะ เข้าใจคิดดีนี่นา...

          แต่แค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก...

          ราล์ฟเดินไปเหวี่ยงดาบลงพื้นก็ทำให้เกิดคลื่นลมพายุพัดเอาเศษใบไม้ที่ตกทับถมในบริเวณนี้ให้ลอยขึ้น และในวินาทีนั้นเองก็พลันมีศรวายุพุ่งเข้ามาโจมตี คงรอให้เขาเปิดช่องว่างหลังการโจมตีอย่างแน่นอน

          วูบ!! ตูม!!

          ศรวายุทะลุร่างของราล์ฟและไประเบิดกับพื้นแทน ฝ่ายผู้ลอบโจมตีคงจะรู้สึกแปลกใจไม่ใช่น้อยๆก่อนจะรีบย้ายตำแหน่งเพื่อไม่ให้จับตำแหน่งได้ แต่ทว่าในตอนนั้นเองบนต้นไม้เบื้องหน้าของผู้ลอบโจมตีกลับมีร่างของเด็กหนุ่มสวมแว่นยืนรอต้อนรับอยู่

          “อ้าว ไม่หนีต่อแล้วเหรอ”

          “แก! ทำไมกัน”

          แฮนซัมรู้สึกแปลกใจ เพราะเมื่อครู่ยังเห็นเด็กหนุ่มคนนี้อยู่ในดงกับดักอยู่เลย แต่เพียงแค่เวลาไม่กี่วินาทีกลับมาดักรอเขาอยู่ที่เส้นทางด้านหน้าแล้ว จึงต้องประเมินฝีมือคร่าวๆ จากที่เห็นก็ดูเด็กกว่าเขามากเลยทีเดียว แถมก่อนหน้านี้ก็ยังเอาตัวรอดจากเวทย์ของเขาได้ด้วย ข้อมูลที่ได้รับมาไม่ได้แจ้งเรื่องอาชีพทำให้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช้วิธีไหนถึงเอาตัวรอดมาได้ถึงสองครั้ง

          “ไม่ต้องคิดหรอกว่าฉันอาชีพอะไร เพราะรู้ไปมันจะเสียสุขภาพจิตซะเปล่าๆ” ราล์ฟเอ่ยขึ้นยิ้มๆ

          แฮนซัมรู้ตัวแล้วว่าตกหลุมพรางเข้าสู่กับดักจิตวิทยา ก็รีบโยนของบางอย่างออกมา ในสายตาของราล์ฟเห็นได้อย่างชัดเจน มันคืออัญมณีธาตุไฟสามก้อน และสิ่งที่เขาใช้ตามมาก็คือศรเพลิงที่โจมตีใส่อัญมณีพวกนั้นตรงๆ คุณสมบัติของธาตุไฟคือทวีคูณ มันดูดซับพลังของศรเพลิงเสร็จแล้วก็ทวีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็นหกดอก ความรุนแรงก็ทวีคูณเป็นสองเท่า

          เรื่องนี้ราล์ฟก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าต้องมีคนรู้อยู่จำนวนไม่น้อย ยิ่งการเสริมคุณสมบัติทำให้สามารถประยุกต์ใช้เวทย์มนต์ได้หลากหลายขึ้น หากเลือกใช้ได้ถูกที่ถูกเวลาเวทย์มนต์ก็จะมีอานุภาพที่ร้ายกาจ

          “ถ้านายรู้จักวิธีใช้มันก็คงจะรู้จักธาตุอื่นๆด้วยสินะ”

          ศรเพลิงทั้งหกดอกปะทะกับอัญมณีธาตุดินอย่างแม่นยำ การโจมตีนั้นถูกดูดกลืนจนหายไปหมดโดยไม่ทำให้เกิดความเสียหายใดๆเกิดขึ้น อัญมณีธาตุดินแตกละเอียดหลังจากที่ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จสิ้น ราล์ฟชี้ดาบไปยังนักเวทย์คนนั้นพร้อมพุ่งเข้าไปโจมตีใส่โดยไม่มีการกล่าวเตือนแต่อย่างใด

          ข้อดีของนักเวทย์คือเวทย์อันรุนแรง แต่กลับมีจุดอ่อนในเรื่องของการโจมตีทางกายภาพ ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่นั้นทำให้ราล์ฟหัวเราะออกมา เมื่อแฮนซัมเลือกที่จะใช้กระบี่เข้ามาโจมตี แสดงให้เห็นว่าเป็นคนประเภทที่พยายามฝึกเพื่อลบจุดด้อยของตัวเอง แถมฝีมือนั้นก็ไม่ใช่เล่นๆเสียด้วย สามารถโจมตีไปด้วยใช้เวทย์ไปด้วยได้ ราล์ฟที่เป็นสายเทคนิคถึงกับต้องก้าวถอยออกมาเพื่อทิ้งระยะห่าง

          ประสบการณ์ต่อสู้ดูถูกไม่ได้เลย

          และในตอนนั้นเองที่ราล์ฟเหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่างกำลังพุ่งมาที่ตน ก็เอนตัวหลบไปด้านหลังเล็กน้อย ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งผ่านหน้าไป แม้จะแค่เฉียดๆแต่ก็สร้างรอยแผลบนใบหน้า แฮนซัมแสยะยิ้มก่อนจะย้ายตำแหน่งของตัวเอง

          “เข้าใจคิดเป็นบ้า บนพื้นเป็นกับดักแรกเพื่อจงใจให้เรามาอยู่บนต้นไม้เพื่อชี้เป้า ใช้จุดที่แข็งในเรื่องที่ถนัดขวาบังคับให้เรามายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้ เพื่อให้นักธนูลอบยิงได้ง่ายๆ ฝีมือใช้ได้ แต่ก็ยังอ่อนไปเพราะแผนการต่อไปของนายฉันรู้แล้วล่ะ...ลองใช้วิธีนั้นดูเลยก็แล้วกัน”

พูดจบราล์ฟก็ถอดปลอกแขนของตัวเองออก พริบตานั้นเองร่างกายที่เคยแบกน้ำหนักมาโดยตลอดก็เบาราวกับไร้น้ำหนัก วินาทีที่ดีดตัวออกไปร่างของราล์ฟก็หายไปดุจภูติพรายที่ไร้ซึ่งตัวตน

 

          อีกด้านหนึ่งสตรีทเมจิกที่ล้มพับไปกองอยู่กับพื้นพยายามดิ้นรนฝืนที่จะลุกขึ้นมาให้ได้ เมื่อแหวนสุ่มคำสาปแรงโน้มถ่วงหนึ่งร้อยเท่าให้ ผลก็คือการหลบหนีแบบทุลักทุเล สำหรับศัตรูที่มีความเร็วสูงแล้ว สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิด แต่ก็นับว่าโชคดีที่อาคมไหวตัวทัน ปล่อยรังสีอำมหิตเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเอาไว้ได้ แม้จะช่วงระยะเวลาสั้นๆแต่ก็พอจะสร้างโอกาสให้หลบหนีได้

          “ไอ้แหวนเฮงซวยเอ๊ย! สุ่มคำสาปอะไรมาให้ฉันอีกวะเนี่ย”

          บ่นไปก็เท่านั้น เหมือนแหวนวงนี้ไม่สามารถถอดออกได้ แถมจากการทดลองมา ในสถานการณ์ต่อสู้มันจะสุ่มคำสาปแปลกๆให้ทุกห้านาที กล่าวคือทุกๆห้านาทีจะมีคำสาปเฮงซวยโผล่มาตลอดจนกว่าจะหยุดต่อสู้

          เหมือนจงใจสร้างแหวนนี้ขึ้นมาเพื่อไม่ให้คนที่ใส่สู้เลยแหะ

          “หนีไปก็เปล่าประโยชน์” น้ำเสียงนิ่งๆ ท่าทางจะเป็นคนเงียบขรึมกล่าวขึ้นมา

          สตรีทเมจิกใช้ทักษะจิตสัมผัส เพื่อมองหาตำแหน่งของศัตรู ทว่าอยู่ๆตรงพื้นดินเบื้องหน้าก็พลันปรากฏจิตดวงหนึ่งขึ้นมาพร้อมกับร่างของนินจาชุดดำที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน

          วิชานินจา ดำดิน

          “รู้สึกจะมีดีแค่รังสีอำมหิตสินะ สภาพในตอนนี้อย่าว่าแต่ขัดขืนเลย แต่จะหลบหนีก็เต็มกลืนแล้วไม่ใช่หรือยังไง” อิจิโนะกล่าว หยิบดาบสั้นออกมา บริเวณคมดาบมีของเหลวแปลกๆเคลือบเอาไว้ด้วย ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย นินจาหนุ่มเห็นสีหน้านั้นก็กล่าวว่า

          “ไม่ต้องห่วง ไม่เจ็บปวดหรอก”

          “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น”

พูดจบร่างของอาคมก็ขยายขึ้น แต่พอลองสังเกตดูดีๆแล้วจะพบว่าสิ่งที่ขยายก็คือเสื้อของเขาเท่านั้น วินาทีต่อมามันก็เกิดเสียง ปุ้ง พร้อมกับนกพิราบหลายสิบตัวบินออกไป เมื่อนกพวกนั้นบินหายไปก็ไม่ปรากฏร่างของอาคมอยู่ที่ตรงนั้นอีกแล้ว

“ในที่สุดก็เคลื่อนไหวได้ซะที ถึงจะขัดๆอยู่บ้างคงไม่ว่ากันนะ”

“เทคนิคนั่น นายคือสตรีทเมจิก”

อาคมผิวปากหวือ ไม่ค่อยรู้เรื่องราวสักเท่าไหร่ เดิมสตรีทเมจิกก็เป็นชื่อที่ใช้เรียกพวกที่แสดงมายากลตามท้องถนน แต่ไปๆมาๆมันกลับกลายเป็นฉายาซึ่งเขาเองก็ไม่ได้สนใจ และฉายานี้เองก็ถูกเล่าขานกันในทวีปใหญ่ถึงความน่ากลัวของชายที่มีฉายาว่าสตรีทเมจิก

“อยากประมือด้วยมานานแล้ว อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะแข่งแกร่งอย่างที่เล่าลือหรือเปล่า” อิจิโนะพูดจบก็วิ่งเข้ามาโจมตี

ร่างของอิจิโนะแยกออกเป็นหกร่างโดยทักษะแยกร่าง ทุกร่างมีจิตสังหารบ่งบอกว่าไม่ใช่ภาพลวงตา อาคมยืนนิ่งไม่ทุกข์ใดๆทั้งๆที่ตกอยู่ในวงล้อมของนินจาหนุ่ม

“แกเป็นคนแรกที่จะได้ชมกลชุดใหม่ที่ฉันคิดขึ้น”

รังสีอำมหิตถูกปล่อยออกมาแทบจะในทันที ความรุนแรงนั้นมากกว่าที่สัมผัสเมื่อครู่นี้เสียอีก อิจิโนะรู้ได้ทันทีเลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายเริ่มจะเอาจริงแล้ว ร่างทุกร่างของเขาก็ขว้างระเบิดควันลงพื้นก่อนจะหายไป สำหรับคนอื่นแล้วอาจจะระวังตัวให้มากขึ้นเพราะไม่รู้ว่าจะโดนโจมตีจากทิศทางไหน แต่ทฤษฏีนั้นเอามาใช้กับชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้

“ทักษะพิเศษดาบสลาตัน ทักษะพิเศษดาบทลายภูผา ทักษะพิเศษพายุดาบ”

ทักษะทั้งสามอย่างถูกใช้ถล่มป่าแถบนี้ซะยับ ถ้าอีกฝ่ายคิดจะซ่อนตัวก็ทำให้ไม่มีที่ซ่อนตัวซะ นั่นเป็นสิ่งที่อาคมคิดจะทำ ซึ่งมันก็ได้ผลเกินคาด อิจิโนะเผยตัวออกมาจากที่ซ่อน เพราะคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำลายป่าทิ้งเพื่อบังคับให้เขาออกมา

“ในที่สุดก็ออกมา” อาคมพุ่งเข้าไปโจมตีใส่อิจิโนะที่ตั้งรับ แต่ทันทีที่ดาบสัมผัสกับตัวของนินจาหนุ่ม ร่างนั้นก็กลายเป็นขอนไม้

วิชานินจา ตัวตายตัวแทน

อาชีพนินจามีข้อเสียตรงที่ไม่มีทักษะโจมตี แต่กลับมีจุดเด่นในเรื่องของทักษะที่ใช้หนีหรือป้องกันตัว ถ้าอยากได้พลังก็ต้องหาอาวุธดีๆมาใช้เป็นการชดเชยนั่นเอง

นินจาร่างแยกสองคนโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินและล็อกขาของสตรีทเมจิกเอาไว้ไม่ให้ขยับ นินจาอีกหนึ่งคนก็ลอบเข้ามาโจมตีจากทางด้านหลัง แต่ทว่ากลับมีเสาหินพุ่งขึ้นมารับการโจมตีนั้นเอาไว้ได้ทัน อิจิโนะไม่รอช้าเมื่ออีกฝ่ายเปิดช่องว่างก็ซัดดาวกระจายออกไปโจมตีใส่

ฉึก!!

เพราะร่างกายที่ตกอยู่ในภาวะแรงดึงดูดหนึ่งร้อยเท่า การเคลื่อนไหวทั้งหมดจึงไม่ค่อยเป็นดั่งใจสักเท่าไหร่ จึงทำให้ดาวกระจายปักเข้าที่ต้นแขนขวา ชายหนุ่มดึงมันออกแล้วขว้างทิ้งออกไป

เช่นเดียวกันกับอิจิโนะที่ดึงเอาไพ่ที่ปักต้นแขนซ้ายของตนเองออก นึกไม่ถึงว่าแค่ชั่วพริบตานั้นอาคมจะสามารถหาตำแหน่งและโจมตีสวนกลับมาได้

“มันจบลงแล้วล่ะ” นินจาหนุ่มกล่าวขึ้น การโจมตีเมื่อครู่นั่นแฝงพิษเอาไว้ด้วยที่ผ่านมาก็ไม่เคยเห็นใครเอาชีวิตรอดจากพิษนี้ได้เลยสักคน พอเห็นว่าสภาพของสตรีทเมจิกไม่สามารถสู้ต่อได้ก็คลายทักษะออก

อาคมแม้จะมีทักษะที่ใช้ต้านพิษแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้านพิษได้หมด ร่างกายที่ร้อนราวกับกระดูกจะละลาย อวัยวะภายในก็ร้อนราวกับถูกไฟลวก แขนขาเองก็ชาไปหมด

“ฝีมือก็งั้นๆจริงๆด้วย ต่อไปก็ต้องจัดการกับเด็กคนนั้น”

แต่ทันใดนั้นเองอิจิโนะก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อรังสีอำมหิตมหาศาลโถมเข้าใส่จึงหันไปมองดูร่างที่นอนสงบอยู่บนพื้น มันไม่ใช่การคิดไปเอง เพราะตอนนี้สตรีทเมจิกลุกขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับแทงดาบเข้าใส่ตัวเอง

ทำการสุ่มคำสาปเรียบร้อย ได้รับคำสาปกองทัพโครงกระดูก สละเลือดของตนเองเพื่ออัญเชิญนักรบโครงกระดูกจากสุสานนักรบ

“ถ้าคิดจะแตะต้องน้องสาวฉันล่ะก็ ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ ไอ้กร๊วก!!!

อาคมสะบัดดาบที่มีเลือดของตัวเองออกไปบนพื้น โครงกระดูกในชุดเกราะนักรบสิบตัวค่อยๆผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ชายหนุ่มไม่ใส่ใจกับจำนวนขอเพียงแค่สามารถจัดการกับคนที่คิดจะทำร้ายน้องสาวของเขาได้ก็เพียงพอ

“อสูร นักรบโครงกระดูกเพลิง ระดับ 40 จำนวน 10 ตัว เตรียมจู่โจม”

บัดนี้ความน่ากลัวของอาคมได้แสดงให้เห็นได้ประจักษ์แล้ว อิจิโนะเข้าใจแล้วว่าเพราะอะไรทุกๆคนถึงได้ไม่คิดอยากเป็นศัตรูด้วย

 

 





 

เดี๋ยวจะนั่งพิมพ์ให้ วันนี้อารมณ์ดีน่ะ... ถ้าโชคดีอาจจะอัพให้เลย แต่ถ้าโชคไม่ดีเช่น เน็ตหลุดหรืออะไรก็ตามแต่ อาจจะอัพไม่ได้ เพราะงั้นไม่ต้องรอนะ

ยังมีนิยายที่ต้องพิมพ์อยู่ตั้งสามเรื่อง แถมต้องนั่งคิดเรื่องใหม่เพื่อส่งเข้าประกวดด้วย... ยังไม่มีอารมณ์เลย คิดพล็อตได้แล้วล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #9708 mag 77 (@mag77) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:14
    ถ้าไม่คิดไปยุ่งกับน้องมัน มันก็ยอมตายไปแล้วอาคมน่ะ ไอ่กร้วก
    #9708
    0
  2. #7366 MinZ@ (@min-min-za) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 12:37
    ถ้าไม่อยากตายอย่าหาเรื่องอารินกับราล์ฟ?เป็นพอ
    #7366
    0
  3. #7256 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 12:29
    น่าจะฝึกอารินให้ช่วยตัวเองได้
    #7256
    0
  4. #7065 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 01:14
    เอิ่ม ก็ดีนะ เหมือนได้กองทัพ
    แต่เห็นด้วยกะ ราร์ฟ ถ้ารู้อาชีพจะเสียสุขภาพจิตเปล่าๆ

    #7065
    0
  5. #5997 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 13:47
    อาคมโหดขึ้นเพราอารินอีกแล้ว จัดการมันเลย
    #5997
    0
  6. #5674 The Loner (@deartears) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 03:16
    ตีกันก็ดีอยู่แล้ว จะไปยุ่งกะน้องสาวเขาทำไม
    #5674
    0
  7. #4663 วิญญาณสีคราม (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 13:16
    ก็ไม่นะครับ...ถ้าสามารถทนได้ก็จะเก่งขึ้น แต่อาคมมีทักษะที่เสริมกำลังกายเยอะแยะมาก สามารถฝืนร่างกายได้เกินขีดจำกัดเสียอีก แถมอาคมก็ใช้การผนึกพลังช่วยในการดีดตัวหลบไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรแบบคล่องแคล่วขนาดนั้น
    #4663
    0
  8. #4662 ไนท์วอค (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 11:43
    ร้อยเท่า ไม่เกิน ไปเรอะท่านถึงเป็น นิยายก็เถอะ

    คิดเอาง่ายๆ น้ำหนัก 1 กิโล x 100

    แล้วคนๆ หนึ่งหนัก กี่กิโล ?

    ผลคำสาป คงไม่รวมถึงอาวุธกับชุดนะครับ ไม่งั้น มันก็ โงกุนดีๆ นี่เอง บินได้แล้วละ โดนขนาด นั้นยังเคลื่อนไหวได้
    #4662
    0
  9. #4073 Exsia Satira (@godisnotreal6355) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 21:26
    555 นินจา Vs นักมายากล ใครจะอยู่ใครจะไป
    #4073
    0
  10. #3808 BlackLaBel (@falcondevil) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 12:54
    อยากรู้เลเวลของคนที่สู้กันจัง รู้สึกเกมนี้เลเวลจะไม่ค่อยมีผลเท่าไรเลย งึมๆ บ่นไปงั้นอ่านต่อละ
    #3808
    0
  11. วันที่ 16 มกราคม 2557 / 16:32
    เหอ แซนแมนอสูรระดับ5ยังตักันหนักนี่อสูรระดับ40
    #3129
    0
  12. #2498 ttdddt (@tpnd02) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 22:52
    เกือบจะชนะแล้วไหมหล่ะ
    #2498
    0
  13. #2238 ้heisai09 (@heisai09) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 11:55
    เดี่ยวโดนสำสาปไปเรื่อยๆเดียวก้อชิน ทักษะจะพุ้งกะชูด
    หนุกหนานๆ
    #2238
    0
  14. #2126 Alangod (@alangod) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 19:04
    คราวนี้ได้คำสาปดีๆมาใช้แฮะ
    #2126
    0
  15. #2100 กระดิ่งคู่ (@nicck) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 22:38
    ไม่ต้องถอดแหวนนะ   จะร้ายบ้างดีบ้าง    นี้สิชีวิตถึงจะมีสีสัน(ถึงจะในเกมก็เถอะ)
    #2100
    0
  16. #1595 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 16:37
    คิดดูเล่นๆ ลองตัดนิ้วที่สวมแหวนออกจะเป็นการยกเลิกได้มั้ยนะ 55+
    #1595
    0
  17. #1387 เทพ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2556 / 12:07
    -.- ไม่รู้จะเอามาทำไมแหวนคำสาป เหอๆ มันไม่มีไรเลย ถอดก็ไม่ได้ -.-
    #1387
    0
  18. #1331 เฮเบียนัม บราวน์ (@33325) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 10:35
    ฮึย มันส์ มันส์ มันส์ T^T //กัดผ้าเช็ดหน้า
    #1331
    0
  19. #1129 ploy5314 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 14:50
    อ้าย~สนุกอ่ะ
    #1129
    0
  20. วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 11:24
    สนุกมาก
    #958
    0
  21. #366 เมราส_เฟย์ (@maras_fay) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 02:01
    โหย!!! แหวนวงนี้ สุดยอด จริงๆ 
    อยากรู้ว่า...มันจะมีลิมิตไหมครับ เช่น สุ่มคำสาปที่ได้ระหว่างการต่อสู้ ต่อเนื่องกี่ครั้ง 
    หรือ สามารถสุ่มคำสาป ทั้งหมดกี่ครั้ง 
    #366
    0
  22. #325 บังเอิญอ่าน (@rithio) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 00:13
    สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #325
    0
  23. วันที่ 20 พฤษภาคม 2556 / 14:25
    #216
    0
  24. #208 >Iฟื่oJฟ้าIหมัu๓์< (@apimanyzaka) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 20:32
    ซิสค่ิิอนสู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #208
    0
  25. #207 Yu-kio(幸男) (@yukio-omine) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 19:07
    ขอบคุณครับ
    จะรออ่านต่อนะครับ
    #207
    0