[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,473,932 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,084 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,203

    Overall
    1,473,932

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 ทักษะสุดเฮง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    24 พ.ค. 56

บทที่ 4 ทักษะสุดเฮง...

 

          เมื่อเห็นว่านักเวทย์สาวคนนั้นถอยไปแล้ว ราล์ฟก็จับดาบของตัวเองแบบหลวมแต่มั่นคง มันเป็นเทคนิคที่เขารู้ว่าจะช่วยให้การเหวี่ยงดาบดูเป็นธรรมชาติกว่าและยังใช้แรงน้อยกว่าอีกด้วย

ตั้งแต่เริ่มเล่นเกมจนเก็บระดับถึงยี่สิบและเปลี่ยนอาชีพ ศัตรูที่เคี้ยวยากที่สุดสำหรับเขาก็น่าจะเป็นราชางูยักษ์อย่างไม่ต้องสงสัย นอกจากจะระดับที่ต่างกันมากแถมด้วยลักษณะโครงสร้างร่างกายที่ทำออกมาได้เปรียบแล้ว เขายังต้องเสียเวลาหนึ่งวันในการตรวจสอบและสร้างกับดักขึ้นมากว่าจะจัดการกับมันได้

แต่นั่นเป็นตอนที่เขายังไม่ได้รับอาชีพและเจ้างูยักษ์นั่นก็มีระดับสูงถึง 25

หมาป่าทุ่งราบกระโจนพุ่งเข้ามาพร้อมตวัดกงเล็บใส่ แต่ราล์ฟไวกว่าเพียงหนึ่งวินาทีทำให้หลบการโจมตีนั้นได้ เมื่อเห็นช่องว่างเกิดขึ้นก็ตวัดดาบขึ้นฟันใส่ใต้ขาซ้ายหน้าของมันทันที

“ขอลองดูเลยละกัน ดาบคลื่นกระแทก” แล้วราล์ฟก็วาดดาบออกไป บังเกิดเป็นคลื่นแรงอัดอากาศพุ่งเข้าไปหาหมาป่าทุ่งราบ

ฟู่!!

เด็กหนุ่มเจ้าของทักษะโจมตีกะพริบตาปริบๆ ขณะที่มองดูท่าทักษะของตัวเองหายไปราวกับควัน ทั้งๆที่มันพึ่งออกไปได้ไม่ถึงห้าสิบเซนติเมตรเสียด้วยซ้ำ

“ชักจะไม่สวยแล้วสิ” ราล์ฟกล่าวหน้าซีด เจื่อนยิ้มแห้งๆ

หมาป่าทุ่งราบมันแยกเขี้ยวเหมือนจะยิ้มเยาะความผิดพลาด มันกระโจนเข้ามาอ้าปากจะขย้ำ ราล์ฟที่ตกใจไปชั่วขณะคิดแล้วว่าหลบไม่พ้นแน่แต่ในพริบตานั้นเขากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแวบขึ้นมาในหัว แล้วเขาก็หมุนตัวแล้วเตะใส่ใบหน้าของมันทันที

“โว้ย จะอะไรก็ไม่รู้ล่ะ แต่เกือบไปแล้ว” เด็กหนุ่มลอบถอนใจ

          จากการลองใช้ทักษะเมื่อกี้ก็ใช่ว่ามันจะไร้ผล เพียงแต่ว่าระยะของมันไม่ไกลนักหมายความว่ามันเป็นทักษะที่ใช้ในระยะประชิด ซึ่งมันก็ตรงกับชื่อของทักษะเสียจริงๆ

          “ทักษะเฮงซวย ต้องรับการโจมตีให้ได้ก่อนล่ะสิท่า” ราล์ฟกัดฟันกรอด การรับการโจมตีไม่ใช่อะไรที่มันง่ายขนาดนั้น เพราะมันต้องใช้อะไรที่มากกว่าแรงของกล้ามเนื้อ ตอนนี้เขาภาวนาอย่างเดียวว่าขออย่าให้อีกท่าหนึ่งเป็นอะไรที่ไม่ได้เรื่องเหมือนท่าแรก

          ราล์ฟวิ่งตรงเข้าไปพร้อมลากดาบไปตามพื้น

          “ดาบพายุ” ทันทีที่ดาบถูกเหวี่ยงออกไป ก็บังเกิดคลื่นลมรอบตัวของเขา ทักษะนั้นเหมือนกับท่าดาบกระแทกเพียงแต่ว่ามันเกิดขึ้นที่รอบตัวแทนที่จะเป็นการโจมตีแบบระบุเป้าหมาย

แม้ว่าท่าโจมตีจะทำให้ร่างของหมาป่าทุ่งราบกระเด็นออกไป แต่ก็ไม่ทำให้ราล์ฟรู้สึกดีใจสักนิดเดียว เพราะมันไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

          “ใครก็ได้ช่วยบอกที ไอ้ทักษะสุดเฮงซวยพวกนี่มันอะไรกันเนี่ย!!!

          ราล์ฟตะโกนเสียงเบาเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจขึ้นมาแล้วว่าเพราะอะไรอาชีพกุ๊กถึงมีแต่คนบอกว่าไม่เหมาะเป็นสายบู้ แม้ทักษะที่ได้รับมาจะเป็นทักษะโจมตีแบบหากินก็ตามแต่มันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทักษะปาหี่ที่ใช้เพื่อถ่วงเวลาเท่านั้น

          ไม่ใช่ไม่เหมาะ แต่มันบู้ไม่ได้เลยต่างหากล่ะ

          หมาป่าทุ่งราบเองเหมือนจะรู้ว่าอีกฝ่ายทำอะไรไม่ได้แล้ว มันจึงส่งเสียงคำรามแล้วกระโจนเข้ามา ราล์ฟที่อยู่ในสภาวะตะลึงก็ไม่สามารถป้องกันได้จึงถูกโจมตีไปเต็มๆ

          “โอ๊ย!! เจ็บเป็นบ้า ดีนะที่ชุดเกราะช่วยเอาไว้น่ะ”

          มันที่เห็นว่าเด็กหนุ่มล้มลงแล้วและอาวุธกระเด็นหลุดจากมือ ก็กระโจนเข้าไปหมายจะขย้ำให้จมเขี้ยว แต่ว่าเขากลับใช้มือจับลำคอของมันเอาไว้พยายามจะเปลี่ยนทิศทางของมัน น้ำลายกระเด็นใส่ใบหน้าทำเอาราล์ฟรู้สึกคลื่นเหียนไม่ใช่น้อย

          “ไอ้ตัวปากเหม็น” แม้จะป้องกันไม่ให้มันขย้ำเขาได้แต่แรงของมันก็เยอะไม่ใช่เล่นๆ จนแขนทั้งสองข้างเริ่มล้าแต่ก็ยังฮึดสู้อยู่

          ฟ้าว!! ฉึก!!

          ลูกธนูดอกหนึ่งปักทะลุศีรษะด้านข้างของหมาป่าอย่างแม่นยำ ราล์ฟลอบถอนใจแล้วปล่อยร่างของมันทิ้งไปด้านข้าง หยิบน้ำยาฟื้นพลังขึ้นมาดื่มขวดหนึ่งก่อนจะโค้งตัวเป็นเชิงขอบคุณผู้ที่มาช่วยเหลือ

          “ให้ตายเถอะ ให้ไปสู้กับเจ้างูยักษ์นั่นยังพอมีลุ้นกว่าซะอีก”

          แล้วราล์ฟก็เดินไปหยิบดาบของตัวเองขึ้นมา จากนั้นก็เข้าไปลุยฟาดฟันกับหมาป่าทุ่งราบโดยไม่คิดจะหวังพึ่งทักษะเฮงซวยพวกนั้นอีก

 

          การต่อสู้กินเวลาไปนานถึงครึ่งชั่วโมง แต่สำหรับราล์ฟกลับรู้สึกเหมือนกับมันผ่านไปนานหลายชั่วโมงเลยทีเดียว ในขณะที่คนอื่นสังหารพวกมันได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องหวังพึ่งทักษะอาชีพ เด็กหนุ่มกลับทำได้เพียงแค่วิ่งหลบไปมาเท่านั้น แต่ก็ดีที่ทักษะหลบหลีกเพิ่มขึ้น จากแรกๆที่หลบได้ลำบากตอนนี้กลับสามารถหลบได้ทุกการโจมตี

          ทุกๆคนแบ่งของกันเสร็จก็พักให้หายเหนื่อย ราล์ฟยังคงทำเหมือนเดิมคือค้นกระเป๋าแล้วหยิบหญ้าสมุนไพรออกมาเคี้ยว เพราะไม่อยากเปลืองน้ำยา แม้จะมีคนแอบหัวเราะอยู่ก็ตามทีแต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจ

          “เมื่อกี้นายน่าจะเห็น ทำเป็นอวดเก่งแต่ก็เกือบตาย ฉันล่ะเสียดายชุดเกราะระดับสูงเสียจริงๆ” นักเวทย์หญิงคนนั้นกล่าวขึ้น

          “เขาอุตส่าห์ช่วยชีวิตเธอแล้ว น่าจะไปขอบคุณเขาบ้างนะ” เพื่อนชายพูดยิ้มๆ

          “เรื่องสิ ถึงไม่มีหมอนั่นฉันก็กำลังจะใช้เวทย์เล่นงานมันอยู่แล้วเชียว”

          พักผ่อนได้จนหายเหนื่อยอีกครั้งเรดิกก็บอกให้เดินทางต่อ แต่คราวนี้ต้องเร่งเดินทางเนื่องจากเสียเวลาอยู่ที่ทุ่งราบนานกว่าที่คำนวณ กว่าจะมาถึงจุดพักก็มืดแล้วเล่นเอาพวกผู้หญิงบ่นเป็นหมีกินผึ้งเลยทีเดียว

“เอาล่ะครับ การเดินทางในวันแรกนั้นพวกเราคงต้องหยุดพักกันที่นี่ แม้จะติดอยู่ใกล้ชายป่ากับทุ่งราบแต่ก็ไม่ต้องกังวล ขอเพียงพวกคุณไม่อุตริออกไปลากมันมาก็พอ ใกล้ๆนี้มีลำธารเล็กๆไหลผ่านสามารถดื่มได้ครับ แต่ก่อนอื่นเพื่อความไม่ประมาทผมขอให้ทุกๆคนจัดเวรยามขึ้นมาโดยผลัดกันกลุ่มละ 3 ชั่วโมงจากนี้นะครับ”

จากนั้นทุกๆคนก็แบ่งเวรกันเฝ้ายาม ดูเหมือนราล์ฟที่เป็นผู้เล่นอิสระเพียงคนเดียวจะถูกจัดเข้ากับกลุ่มผู้เล่นที่มีจำนวนน้อยกว่า กลุ่มนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากกลุ่มของนักเวทย์สาวที่เขาได้ช่วยเอาไว้นั่นเอง

กลุ่มนี้ประกอบไปด้วยสมาชิกทั้งหมดสี่คนเป็นชายสองคนและหญิงสองคน ดูเหมือนว่านักเวทย์สาวคนนี้จะไม่ค่อยชอบหน้าเขาสักเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก โดยมีเพื่อนชายสะกิดเป็นเชิงบอกให้รักษามารยาทหน่อย

“สวัสดีครับ ผมชื่อราล์ฟ”

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมชื่อไรอันครับ ผู้หญิงเงียบๆคนนี้ชื่อลิลลี่ ส่วนเจ้าคนที่ถือกระบองนั่นชื่อคุโระ และคนสุดท้ายชื่อหงส์ครับ” นักดาบหนุ่มกล่าวทักทายอย่างเป็นกันเองสุดๆ มีเพียงสองสาวเท่านั้นที่ดูเหมือนพวกเธอจะไม่ค่อยประทับในตัวของราล์ฟสักเท่าไหร่

“เดี๋ยวผมต้องขอไปประชุมกับพวกหัวหน้ากลุ่มคนอื่นๆก่อนนะครับ เพราะอย่างไงก็ต้องจัดผลัดเวรกันไปจนกว่าจะถึงหมู่บ้านที่พวกเราจะไปทำภารกิจ... คุโระฝากเรื่องเต็นท์ด้วยล่ะ” แล้วไรอันก็แยกตัวออกไปทันที

คุโระถอนหายใจหันไปมองสองสาว “ไม่ต้องเลยพวกเธอ มาช่วยกันกางเต็นท์เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นก็นอนกลางดินให้น้ำค้างลงหัวเล่นนี่แหละ”

“อะไรยะ แค่นี้ทำให้ไม่ได้เหรอ สุภาพบุรุษหรือเปล่าเนี่ย” หงส์แหวใส่

“มาเดี๋ยวผมช่วยล่ะกัน” ราล์ฟอาสา

คุโระเองก็ส่ายหน้าให้กับเพื่อนสาว เขารู้สึกกระอักกระอวนไม่ใช่น้อยที่ต้องขอให้คนที่พึ่งรู้จักกันมาหยกๆทำอะไรแบบนี้ให้ จึงได้ส่งสายตาปรามไปยังหงส์ แต่เธอกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดเดียว

เมื่อกางเต็นท์เสร็จแล้วคุโระเองก็อาสาจะช่วยกางเต็นท์ให้บ้าง เต็นท์ของราล์ฟนั้นมีแค่ผ้าใบ เหล็กยาวประมาณสามสิบเซนติเมตรหกท่อนและมุดยึดเท่านั้น แถมมันดูเล็กกว่ามากสามารถนอนได้แค่คนเดียว

ไรอันเดินกลับมาพร้อมกับบอกว่าเวรของพวกเขานั้นเป็นวันพรุ่งนี้ผลัดเช้ามืด ทำให้สามารถพักผ่อนกันได้อย่างสบายใจ จากนั้นก็เริ่มมีกองไฟถูกก่อขึ้นมารอบๆตามจุดที่กลุ่มอื่นๆรวมกันอยู่ ราล์ฟรู้สึกทึ่งเมื่อได้เห็นการก่อไฟด้วยเวทย์ของหงส์

เวทย์ก็สะดวกดีเหมือนกันแหะ

“ฉันล่ะเกลียดอาหารกระป๋องจริงๆ นี่ไรอันทำไมไม่ซื้อพวกข้าวกล่องมาล่ะ เงินเก็บของกลุ่มพวกเราที่ได้จากภารกิจก็มีตั้งแยะนี่นา” หงส์พูดขึ้น

“ใช่...มันคงจะมีเยอะกว่านี้ ถ้าใครบางคนไม่แอบเอาเงินกลุ่มไปแจกให้กับพวกพ่อค้าเครื่องประดับ” คุโระพูดทั้งๆที่มีอาหารอยู่เต็มปาก

“เงียบไปเลยเจ้าดำ ฉันไม่ได้แอบเอาไปแค่เบิกล่วงหน้าต่างหาก มีปัญหาไหม”

“เธอเรียกใครว่าเจ้าดำ ฉันไม่ใช่หมานะ ยัยสัตว์ปีก”

“กรี๊ด นายกล้าว่าฉันเหรอ”

“เอาน่าๆ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย คุโระนายเองก็เหมือนกันเลิกชวนหงส์ทะเลาะกันได้แล้วล่ะ อยู่ต่อหน้าคนอื่นนะ” ไรอันปราม ราล์ฟยิ้มเมื่อเห็นว่าไรอันเองก็มีบุคลิกของคนที่เป็นผู้นำไม่ใช่น้อย แค่คำพูดเดียวเท่านั้นก็ทำให้ทั้งสองคนหยุดทะเลาะกันได้

ก็เป็นคนดีนี่นา...

“ว่าแต่คุณราล์ฟ คุณไม่หิวเหรอครับ” ไรอันถาม

“ฮึ! ไม่มีกินล่ะสิไม่ว่า หมดไปกับชุดเกราะแหงๆ” หงส์กระซิบข้างหูของลิลลี่แล้วก็หัวเราะคิกคัก

“อ้อ...เอ่อ...เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะทำอาหารให้ก็แล้วกันนะครับ เพราะวันนี้ผมเก็บเนื้อได้มาเยอะเลย รอสักประมาณชั่วโมงหนึ่งนะครับ” แล้วราล์ฟก็หยิบเครื่องครัวออกมาจากเข็มขัดมิติของตัวเอง ทั้งสี่คนเห็นแล้วก็ทำตาโตเมื่อรู้แล้วว่าได้อาชีพอะไร

“นายเป็นกุ๊กงั้นเหรอ มิน่าล่ะถึงได้สู้สัตว์อสูรไม่ไหว เพราะไม่ใช่สายบู้นั่นเอง” คุโระพูด แลบลิ้นแผล็บเพราะกำลังจะได้กินของอร่อยแล้ว

“จะกินได้หรือเปล่าก็ไม่รู้” นักเวทย์สาวจิกกัดไม่ปล่อย

แล้วราล์ฟก็เริ่มแสดงฝีมือในการทำอาหารออกมาทันที เขาขอให้คุโระช่วยทำกองไฟใหม่ขึ้นให้อีกกองหนึ่งเพื่อใช้สำหรับหุงข้าวซึ่งเขาก็ไม่ปฏิเสธที่จะทำ พอหุงข้าวเสร็จเขาก็เริ่มที่จะทำกับข้าวต่อ เนื้อกระทิงป่าถูกผัดจนหอมส่งผลให้ทั้งสี่คนต่างก็ต้องกลืนน้ำลาย

ในที่สุดก็เสร็จ ราล์ฟตักข้าวที่มีกลิ่นหอมเย็นๆพร้อมกับตักกับข้าวราดเสิร์ฟให้กับทั้งสี่คนทันที คุโระเป็นคนแรกที่ตักเข้าปากโดยไม่มีลังเล วินาทีนั้นเองหนุ่มทะเล้นก็รีบวางจานข้าวลงแล้วทำท่าทางอึดอัดออกมาทันที

“เป็นอะไรคุโระ หรือว่าหมอนี่วางยา ว่าแล้วที่นายใส่ลงไปในข้าวคงเป็นยาพิษสินะ” หงส์ตะโกนออกมาเสียงดัง เรียกเวทย์ไฟออกมาจะโจมตีใส่

ราล์ฟหน้าซีดเพราะเขาเองก็จำได้ว่าหยิบสมุนไพรถูกแล้วนี่ ก่อนที่หงส์จะโจมตี คุโระก็เอื้อมมือไปถึงเสื้อของเธอ

“ฉันจะบอกว่า มันอร่อยมากต่างหากล่ะ” คุโระพูดแก้ไขความเข้าใจผิด ทำเอานักเวทย์สาวหน้าแดงแจ๋จนต้องเบือนหน้าหนีทันที

“คุโระ นายจะทำแบบนี้ฉันไม่ว่าหรอกนะ ถ้าเกิดว่าหงส์เป็นพวกใจร้อนกว่านี้ คุณราล์ฟคงได้กลับไปเกิดใหม่ในเมืองอีกแน่ๆ...เอ่อ...ผมต้องขอโทษแทนหงส์ด้วยนะครับ เธอเป็นคนประเภทวู่วามไปนิด”

ไม่นิดเลยล่ะ ถ้าคุโระไม่พูดคงได้ตายแล้วจริงๆ...

“หือ...อร่อยจริงๆด้วย แถมยังรู้สึกสดชื่นเหมือนได้กินน้ำยาฟื้นพลังเลย” ลิลลี่พูดขึ้นทำลายบรรยากาศ แต่เสียงของเธอเบามากถ้าไม่เงียบก็คงไม่มีทางได้ยิน

หงส์ได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าฮึดฮัดเล็กน้อย แต่ก็ยังชำเลืองมองจานข้าวเป็นระยะๆ แอบกลืนน้ำลายสุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหวตักกินทันที

“ชิ! ระ...รสชาติมันก็พื้นๆน่ะนะ ทะ...เทียบกับอาหารในภัตตาคารก็ยังไม่ได้เลย” เธอยังคงรักษาหน้าไม่พูดชมอาหารของราล์ฟอยู่ดี

“อย่าไปถือสาเธอเลยนะครับ เธอเป็นพวกปากแข็งน่ะ” ไรอันบอก

 

เช้าวันใหม่ ราล์ฟตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ กองไฟหน้าเต็นท์เริ่มดับมอดแต่เขาก็อุตส่าห์ต่อไฟจนติดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็เริ่มทำอาหารทันที เมนูของอาหารเช้าวันนี้เป็นข้าวต้มที่เขาเลือกจะใช้สมุนไพรที่ทำให้รู้สึกสดชื่น แน่นอนว่าเมื่อคืนเขาพลาดที่ไม่ได้ทำให้ทุกคน ดังนั้นเพื่อชดเชยจึงทำออกมาสำหรับร้อยคนเล่นเอาข้าวสารที่ซื้อมาแทบจะหมดเลยทีเดียว

กลิ่นหอมของอาหารเช้าทำให้คุโระคลานออกมาจากเต็นท์ เขาก็ตักข้าวต้มร้อนๆให้ และยังเชิญชวนคนที่เฝ้ายามอยู่มาทานด้วย ซึ่งพวกนี้ต่างก็หิวกันไม่ใช่น้อยและตอบรับด้วยความยินดี

เท่านี้แผนซื้อใจก็เรียบร้อย

ราล์ฟคิดในใจยิ้มๆ เพราะสิ่งที่เขาต้องการตอนนี้ก็คือความปลอดภัยนั่นเอง การที่รู้ว่าในกลุ่มมีพ่อครัวอยู่ด้วยนั้นแรกๆอาจจะคิดว่าเป็นแค่ตัวถ่วง เมื่อคืนเขาจงใจทำอาหารออกไปเพื่อให้กลิ่นหอมยั่วน้ำลายพวกนั้น หลังจากที่เห็นอาหารที่ทุกคนกินเป็นอาหารกระป๋อง ตอนนี้เท่ากับว่าพวกนี้จะช่วยรักษาชีวิตของเขาไปจนกว่าจะถึงหมู่บ้านเลยเชียวล่ะ

สมาชิกกลุ่มอื่นที่เห็นว่ามีพ่อครัวทำอาหารเช้าให้ก็ปลุกทุกคนออกมาทานด้วย แม้จะเป็นข้าวต้มธรรมดาแต่อากาศที่เย็นเฉียบ ข้าวต้มสมุนไพรร้อนๆกลับช่วยให้พวกเขารู้สึกสดชื่น

“อิ่มเป็นบ้าเลย...ขนาดข้าวต้มธรรมดานายยังทำได้อร่อยชะมัด ว่าแต่ไอ้รสชาติเย็นๆนี่มันอะไรกินแล้วรู้สึกสดชื่นเป็นบ้า เมื่อคืนก็เหมือนกัน” คุโระถาม

          ราล์ฟนิ่งคิดสักพักเพื่อคิดถึงผลได้ผลเสีย แล้วจึงตัดสินใจหยิบสมุนไพรออกมาส่งให้

          “เอาหญ้าออกมาทำไมล่ะเนี่ย”

          “ลองเคี้ยวดูสิ แล้วจะรู้เอง” ราล์ฟตอบเป็นนัย คุโระรับมาถือไว้สองจิตสองใจว่าจะกินหรือไม่กิน หันไปมองรอบๆเมื่อไม่เห็นว่ามีใครอยู่จึงโยนเข้าปากแล้วเคี้ยวดู

          ความรู้สึกเย็นแต่ขม พร้อมๆกับร่างกายที่มีพลังเพิ่มขึ้น มันเหมือนกับเขากำลังดื่มน้ำยาฟื้นพลังรสชาติขมสุดจะทน

          “แหวะ นี่มันอะไรเนี่ย...

          “มันคือหญ้าประกายดาว ถ้าเอาไปต้มรสชาติขมจะถูกความร้อนละลายหายไปจะมีกลิ่นหอมเย็น ช่วยฟื้นฟูพลังที่หายไปได้นิดหน่อยเหมาะสำหรับเคี้ยวเล่นขณะเดินทางไกล แต่ฉันเอามาใช้ในการทำอาหารน่ะ” ราล์ฟเฉลย

          “งั้นที่นายหาระหว่างที่หยุดพักก็คือเจ้านี่น่ะเหรอ”

          ราล์ฟไหวไหล่แล้วพูดว่า “อืม...แต่มันหายากมากเลยล่ะ นี่ก็จะหมดแล้วคงต้องไปหามาเพิ่ม คิดว่าทางข้างหน้าน่าจะมีอยู่บ้าง”

          “เดี๋ยวๆ หมายความว่า...” คุโระมองไปรอบๆเพื่อดูว่ามีใครแอบฟังหรือเปล่าก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “นายมีทักษะหาสมุนไพรด้วยเหรอ”

          ราล์ฟพยักหน้า ทำเอาอีกฝ่ายแทบจะร้องออกมาแต่ก็เอามือตะครุบปากเอาไว้ทัน

          “นั่นน่ะหนทางรวยเลยนะรู้ไหม” คุโระพูดเสียงเบากลัวว่าใครจะได้ยิน

          “หมายความว่ายังไง”

          “นายไม่รู้งั้นเหรอ จะบอกให้ฟังทักษะหาสมุนไพรน่ะไม่ใช่จะหลุดออกมาง่ายๆ และต่อให้มีคนได้ก็ไม่มีใครเขาปากโป้งบอกหรอกว่าได้มาอย่างไง ลองคิดให้ดีๆถ้าผู้เล่นสามารถหาสมุนไพรเองได้ก็สามารถสร้างน้ำยาเองได้ เท่านี้ตลาดน้ำยาคงจะวุ่นใหญ่เลยล่ะ”

          ราล์ฟได้ยินแล้วก็อ้าปากค้าง ดูเหมือนว่าเขาจะต้องระวังเรื่องการพูดคุยสักหน่อยแล้วล่ะ เพราะดูเหมือนว่าจะไปได้ทักษะแปลกๆที่เป็นอันตรายมาแล้วจริงๆ ฝีมือตัวเองก็ยังไม่เอาอ่าวแบบนี้คงป้องกันตัวเองไม่ได้แน่ๆ

          “แต่ฉันไม่ปากโป้งหรอก สิ่งที่นายได้มามันก็เป็นของนาย แม้พวกเราจะอยากได้มากแค่ไหนเมื่อถึงเวลามันก็ได้เองนั่นแหละ” คุโระพูดยิ้มๆ ล้มตัวลงนอนตีพุงหลังจากที่กินอิ่มแล้ว

          เด็กหนุ่มรู้สึกขอบคุณที่อีกฝ่ายไม่ปากโป้งเรื่องนี้ แถมเขาก็ผิดเองที่คิดว่าทักษะนี้คงจะมีคนได้กันเยอะน่าดู แม้จะรู้สึกสงสัยทุกครั้งที่เวลาเขาหาสมุนไพรพวกนี้ทำไมถึงต้องมองเขาแปลกๆก็ตามเถอะ

          เห็นทีคงต้องพัฒนาฝีมือแล้วล่ะ ให้ตายสิแค่นี้ยังวุ่นไม่พออีกหรือไงเนี่ย...’

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

42 ความคิดเห็น

  1. #13846 Intruders Korn (@korn3gone) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:30
    คู่โระราล์ฟต้องมาแล้วล่ะ 55555 เรื่องสนุกดี ชอบเรื่องที่พระเอกไม่ซื่อเกิน ชอบพระเอกเทพๆ อาจดูโกงๆบ้างในบางที แต่ไม่เว่อร์เกินก็โอ สนุกๆ
    #13846
    0
  2. #12099 MarkBamFin (@MarkBamFin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 22:51
    สายฟาร์มกำลังถือกำเนิดรึป่่าวเนี๊ย
    #12099
    0
  3. #12098 MarkBamFin (@MarkBamFin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 22:50
    สายฟาร์มกำลังถือกำเนิดรึป่่าวเนี๊ย
    #12098
    0
  4. #9676 mag 77 (@mag77) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:07
    สาวๆเค้าชอบความแข็งแกร่ง แต่ราล์ฟแกอ่อนขนาดอ่ะ สาวที่ไหนจะชอบล่ะ
    #9676
    0
  5. #8695 KillerKill (@valasmps) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 00:04
    ไม่ชอบหงส์เลย นิสัยน่ารำคาญ -*-
    #8695
    0
  6. #7680 RoZenKreuZ (@lulouch) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 16:03
    555555
    ชอบ คห.ล่างๆจัง เขียนตัวละครหญิงคนนี้ออกมาได้น่ารังเกียจดีมากเลยครับ กร๊ากกกก
    #7680
    0
  7. #7416 ยังไง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 15:59
    ว้าววววว
    #7416
    0
  8. #7319 MinZ@ (@min-min-za) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 08:38
    หงส์นี่จิกราล์ฟอยู่เรื่อง
    แต่คนแบบนี้คงไม่อันตรายหรอก
    #7319
    0
  9. #7002 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 14:11
    แม่นางเอาแต่กรี๊ดแถมไม่ทำอะไรเหมือนกัน แต่ก็มาโวยวายเนี่ยนะ เหอะ
    #7002
    0
  10. #6408 VaMpRiNcE (@vamprince) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 06:25
    เขียนตัวละครหญิง2ตัวนี้ได้น่ารังเกียจดีมากเลยครับ
    #6408
    0
  11. #5938 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 21:52
    555ชอบพระเอกจริงๆ ได้ทักษะแปลกๆมาเยอะ
    #5938
    0
  12. #5058 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 22:39
    คนต้องเย้อไม่มาเจอคนที่ไม่ชอบขี้หน้ากัน
    #5058
    0
  13. #4680 มุกฝืด (@tat9559) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 21:25
    ทำไมต้องหลงมาอยู่กับยัยนี่ด้วยฟะ ชิ! นายนี่มันซวยจริงๆ เจนภพ - -
    #4680
    0
  14. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  15. #3695 ฮัดชิ่ววว~ (@-darkcatz-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 16:20
    *_______*
    #3695
    0
  16. #3465 ChinSarLeon (@smith1739) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 13:50
    มีของดีกับตัว
    #3465
    0
  17. #2582 Pair p. (@Deat_p) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2556 / 17:28
    เกลียดหงส์เป็นบ้า
    ผู้หญิงน่ารำคาญ มือไม่พายเอาเท้าราน้ำ
    ตัดสินคนอื่นที่ภายนอก อคติ
    เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง
    //บ่นๆๆๆ
    เกลียดตัวละครแบบนี้ที่สุด
    #2582
    0
  18. วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 14:08
    ไม่ชอบยัยทั้งสองคนเลย 
    นิสัยแย่
    #2380
    0
  19. #1990 Alangod (@alangod) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 20:55
    ทักษะที่ได้มาดีๆทั้งนั้นเลย
    #1990
    0
  20. #1961 NuMaple (@numagicpen) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 19:57
    อือ ค่อยเป้นค่อยไปดีเนื้อเรื่องก้โอเค สนุกดี
    #1961
    0
  21. #1870 cherryme (@cherryme) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 21:26
    คุโระน่ารักอ่ะ
    #1870
    0
  22. #1761 ผู้เสพความตาย (@154356) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 22:51
    พระเอกเราคงต้องไปพัฒนาฝีมือด่วน
    #1761
    0
  23. #1753 ้heisai09 (@heisai09) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 21:39
    หนุกหนานๆ
    #1753
    0
  24. #1580 Killer9009 (@mrshadow9009) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 13:43
    หงส์โดนยุมรุมกิน55555+
    #1580
    0
  25. #1525 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 19:51
    ยัยนกปีกหัก นั้นปากรึนั้นกินก็กินของเค้าฟรีๆ เหอะนิสัย!
    #1525
    0