[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,017 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,084 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,288

    Overall
    1,474,017

ตอนที่ 350 : ตอนพิเศษในวันแม่ รอยยิ้ม กับ น้ำตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    12 ส.ค. 59

ตอนพิเศษ รอยยิ้ม กับ น้ำตา

 

        ห้อง ป.6/4

        เด็กนักเรียนชายหญิงนั่งจับกลุ่มกันทำงานอยู่รอบโต๊ะ ในห้องเรียนมีนักเรียนชายอยู่น้อยมากเพราะถูกเรียกไปใช้งานที่ห้องประชุมใหญ่ น่าจะเพราะเป็นโรงเรียนขนาดกลางที่มีบุคลากรจำกัด เมื่อมีงานอะไรสักอย่างจึงจำเป็นต้องขอความร่วมมือกับพวกเด็กนักเรียน

        อาริน อัครเดชา ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว เธอค่อนข้างจะเชื่องช้าจนเพื่อนหลายคนไม่ค่อยอยากจะให้เข้าร่วมกลุ่มด้วย เท่าที่ทราบจากครูประจำชั้นรู้เพียงว่าอารินเป็น เด็กพิเศษ มีหลายครั้งที่อารินมักจะกรีดร้องออกมาในระหว่างเรียน หรือตอนไปทัศนศึกษา จนล่าสุดครูต้องห้ามไม่ให้เธอเข้าร่วมกิจกรรมทัศนศึกษาอีกเพราะหวั่นใจว่าจะต้องเกิดปัญหาขึ้น แม้ว่าจะได้พูดคุยกับพี่ชายที่เป็นผู้ปกครอง เขาคนนั้นยังยืนยันว่าอารินปกติดีทุกอย่าง

        ผลการเรียนของอารินไม่ได้ถูกมองว่าเป็นปัญหา เธอสามารถทำได้ดีกว่าเด็กนักเรียนทุกคน มันเป็นเรื่องที่น่าสงสัยที่เด็กพิเศษอย่างอารินสามารถตอบคำถามในข้อสอบอัตนัยได้ราวกับลอกเนื้อหาทั้งหมดมา แต่ครูก็ไม่มีหลักฐานที่จะเอาผิดได้ เพราะเคยจับตาดูตอนทำข้อสอบแล้วก็ไม่เห็นว่าจะใช้วิธีตุกติกอะไรเลย

        ครูประจำชั้นเดินเข้ามาทำให้ทั้งห้องที่เคยส่งเสียงดังจอแจเงียบทันที

        "นักเรียนรู้ใช่ไหมว่าอีกสองวันเป็นวันอะไร"

        "วันแม่" เด็กนักเรียนตอบพร้อมกัน ยกเว้นก็แต่อารินเท่านั้นที่ตอบไม่เหมือนคนอื่น

        "วันที่พฤหัสบดี ที่ 11 ค่ะ วันแม่คือวันศุกร์ ที่ 12 สิงหาคม"

        ทุกคนมองอารินเหมือนกับว่าเธอพูดอะไรไม่เข้าหู เหมือนกับทักครูเรื่องที่ไม่ได้สั่งการบ้านยังไงยังงั้น

        "ผิดเหรอคะ" อารินถามเสียงซื่อ

        "ไม่ๆ อารินพูดถูกแล้ว แต่ในวันนั้นทางโรงเรียนเราจะจัดงานวันแม่" ครูประจำชั้นบอก อารินเป็นเด็กที่สร้างปัญหาได้อย่างใสซื่อมากจนน่ากลัว เธอเองก็คงอ่านบรรยากาศออกที่มีนักเรียนหลายคนพากันคว่ำบาตรอารินจากกิจกรรมต่างๆ "ทีนี้อย่างที่รู้ว่านักเรียน ป.6 แต่ละห้องจะต้องส่งตัวแทนไปไหว้คุณแม่ห้องละสองคน ตอนนี้ครูอยากจะถามความสมัครใจของนักเรียนว่าใครจะเป็นคนพาคุณแม่มา ขอเป็นนักเรียนชายหนึ่งคนกับนักเรียนหญิงอีกหนึ่งคน"

        เด็กนักเรียนมองหน้ากันและเริ่มยัดเยียดหน้าที่ให้เพื่อนคนอื่น พวกเขารู้สึกอายที่ต้องพาแม่มาด้วย บางคนกลัวการถูกล้อเลียนจากเพื่อนมากจึงปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ถึงอย่างไรในงานวันนั้นเชื่อได้เลยว่าคุณแม่ของนักเรียนเกือบครึ่งจะมาร่วมงานนี้หมด แค่พวกเขาไม่กล้าที่จะขึ้นไปแสดงความรักบนเวทีเท่านั้น

        "ถ้าไม่อย่างนั้นครูจะเลือกให้เองนะ" สายตาของครูจับจ้องไปที่นักเรียนคนหนึ่ง ซึ่งเธอก็รู้งานดีถึงกับทำเสียงไม่พอใจ

        "อีกแล้วเหรอคะครู ปีที่แล้วหนูก็พาคุณแม่มาทำไมไม่ให้คนอื่นบ้าง"

        "แล้วใครจะอาสาล่ะ?" ครูถามมองไปนักเรียนทุกคนที่แสร้งทำเป็นไม่สบตากับเธอ "งั้นเอาแบบนี้ ครูจะสุ่มรายชื่อนักเรียนชายกับหญิงคนละหนึ่งโดยการจับฉลากคิดว่ายังไง"

        นักเรียนทุกคนเห็นพ้องกับการจับฉลาก อย่างน้อยก็เด็กหญิงคนที่ถูกครูเพ่งเล็งเอาไว้ที่สนับสนุนคนแรก มันคงจะดีกว่าถ้าคนที่ต้องขึ้นไปบนเวทีนั้นไม่ใช่เธอแต่เป็นคนอื่น เมื่อครูจับรายชื่อฝั่งเด็กผู้ชายเรียบร้อยแล้วก็มาเป็นรายชื่อของเด็กผู้หญิงบ้าง ทุกคนลุ้นตัวโก่งว่าใครจะเป็นผู้โชคร้ายคนนั้น และเมื่อชื่อที่ออกมาเป็น อาริน อัครเดชา สีหน้าของครูก็ดูแย่มาก เพราะทราบมาจากครูท่านอื่นว่าอารินสูญเสียพ่อและแม่ไปแล้วจากอุบัติเหตุ ตอนที่เรียกประชุมผู้ปกครองคนที่มาก็เป็นพี่ชายที่เหมือนจะลาออกจากโรงเรียนเพื่อทำงานหาเงินมาจ่ายค่าเล่าเรียน

        "อาริน ชื่อเธอแน่ะ"

        "แม่อารินเหรอ ไม่เคยเจอแหะ"

        "ปกติเห็นแต่พี่ชายนี่นา"

        "อาริน แม่เธออยู่ไหนเหรอ"

        สารพัดคำถามของเด็กที่อยากจะรู้ทำให้ครูหนักใจ อารินเหมือนจะไม่รู้เรื่องที่พ่อกับแม่เสียชีวิตไปแล้ว

        "ล่าสุดที่คุยกัน คุณแม่อยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์" คำตอบของอารินทำให้ครูถึงกับงุนงง

        อารินยังมีคุณแม่? เป็นไปได้ยังไง ก็มีเอกสารยืนยันการเสียชีวิตไปแล้วนี่นา

        จะบอกว่าเป็นความเชื่อฟังใจก็ไม่น่าใช่ หรือจะเป็นการหลอกตัวเองก็ไม่ใช่อีกเหมือนกัน อารินไม่น่าจะใช่เด็กแบบนั้นซะด้วย

        "แม่เธอทำงานอยู่ต่างประเทศเหรอ?"

        "อื้อ คุณแม่ของอารินเป็นนักมายากลเหมือนคุณพ่อ ก็เลยมีงานเข้ามาตลอด"

        "งั้นก็ดีสิ พาแม่เธอมาเลยนะ"

        "แต่เดินทางระหว่างประเทศมันลำบากนะคะ ค่าใช้จ่ายก็เยอะมากด้วย"

        "เอาเป็นว่าเดี๋ยวครูจะจับรายชื่อใหม่ก็แล้วกัน ส่วนเรื่องคุณแม่ของอารินครูคิดว่ามันน่าเสียดายมาก"

        แล้วก็เริ่มมีการจับชื่อใหม่ ซึ่งผู้ที่โชคร้ายก็เป็นเด็กหญิงที่ถูกครูเพ่งเล็งเอาไว้แต่แรก เด็กหญิงนิ่วหน้าแต่ก็ยอมตกใจเป็นตัวแทนห้องในที่สุด จากนั้นครูก็สั่งงานแล้วปล่อยให้นักเรียนเรียนกันเองไป เพราะต้องคุมอีกสองห้องซึ่งครูท่านอื่นมีงานราชการนอกโรงเรียน

        ด้วยความที่เป็นเด็ก นักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งที่อยากจะรู้เรื่องราวของครอบครัวอารินก็ส่งเพื่อนคนหนึ่งให้เข้าไปสอบถาม และอารินก็ซื่อเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการไม่ว่าใครจะถามอะไรเธอก็ตอบออกไปทั้งหมด ที่ทุกคนทราบก็คือ พ่อแม่อารินเป็นนักมายากลระดับโลก เมื่อนำคำตอบของอารินมาวิเคราะห์จะพบความขัดแย้งของมัน พวกเขาเลยคิดว่าอารินโกหกเพื่อโอ้อวดเกี่ยวกับครอบครัวของตัวเอง แม้อารินจะบอกว่าไม่ได้โกหกก็ตาม ตอนนี้ก็ไม่มีใครเชื่อแล้ว และเรียกอารินว่า เด็กขี้โม้ อยู่พักใหญ่

        เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน อารินต้องมานั่งรออยู่ที่ศาลาไม้ ซึ่งที่นั่นจะมีครูเวรยืนส่งนักเรียนอยู่หน้าประตู

        "อารินทำอะไรอยู่ครับ" ครูเวรถาม ด้วยนักเรียนที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ครูทุกคนกลับจำนักเรียนที่มีลักษณะเฉพาะได้อย่างแม่นยำ อารินเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่โดดเด่นราวกับตุ๊กตามีชีวิต

        "ทำการบ้านค่ะ พี่ชายบอกว่าการบ้านต้องทำให้เสร็จวันต่อวันจะได้ไม่ค้างคา"

        "ขยันดีนะ ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามครูมาได้เลย"

        "ค่ะ แต่อารินทำใกล้เสร็จแล้ว" อารินบอก เพราะวิชาที่ทำอยู่นั้นง่ายมาก เป็นวิชาประวัติศาสตร์ที่คำตอบอยู่ในบทที่เรียนไปและเธอจำมันได้ทุกตัวอักษร

        ไม่นานนักหลังจากที่อารินทำการบ้านเสร็จ อาคมก็มารับที่หน้าโรงเรียน เขาใส่เครื่องแบบของร้านหมูกระทะที่ทำงานอยู่ และมือยังเปื้อนถ่านไม้และมีคราบเหนียวเหนอะของน้ำจิ้มติดอยู่ที่ข้อมือ แต่ในบางวันหมอแอนจะเป็นคนมารับไปอยู่ที่โรงพยาบาล ดังนั้นถ้ามีคนอื่นนอกจากสองคนนี้มารับตัวอารินล่ะก็ถือว่าเป็นเรื่องผิดปกติอย่างมาก อาคมไปส่งอารินที่คอนโดฯ และกลับไปทำงานต่อ มีกับข้าวอยู่บนโต๊ะเตรียมไว้ให้ เพราะกว่าอาคมจะกลับถึงบ้านก็เกือบตีหนึ่ง ในระหว่างนั้นอารินก็ไม่ได้ทำอะไรอื่นนอกจากนั่งดูการ์ตูน แล้วก็ทำการบ้านในห้องอย่างเงียบเหงา ท้ายที่สุดเมื่อถึงเวลาอารินก็อาบน้ำและเข้านอน

        เช้าวันรุ่งขึ้นอารินตื่นแต่เช้ามาอาบน้ำ พี่ชายของเธอนอนหลับอยู่บนโซฟาในสภาพที่เหนื่อยมาก และยังใส่เสื้อตัวเมื่อคืนอยู่ เขาลุกขึ้นนั่งทันทีที่ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิด

        "ตื่นแล้วเหรอคะอาริน" อาคมถาม เปิดกระเป๋าและค้นหาเงินออกมาวางไว้เป็นค่าขนมให้อาริน "เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จแล้วไปกินข้าวที่ร้านข้างล่างด้วยกัน"

        หลังจากที่ทั้งสองคนอาบน้ำแต่งตัวกันเสร็จแล้วก็เดินออกจากคอนโดฯ ไปยังร้านข้าวราดแกงที่อยู่ห่างไปไม่ไกลจากที่พัก สั่งเสร็จก็มาหาที่นั่งในร้าน แม้อารินจะไม่ได้ดื้อด้านเหมือนเด็กคนอื่น แต่อาคมที่มองดูน้องสาวตัวเองตลอดย่อมรู้ดีว่ามีบางอย่างผิดปกติกับอาริน เพราะอารินดูเหม่อลอยตอนที่ได้ยินเพลงเกี่ยวกับวันแม่ทางโทรทัศน์

        "เป็นอะไรหรือเปล่า ดูไม่ร่าเริงเลย"

        "อารินคิดถึงคุณแม่" น้ำเสียงของอารินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนเด็กเอาแต่ใจ

        "แต่แม่เราก็โทรหาบ่อยๆ นี่นา" อาคมพูดยิ้มๆ

        "แต่อารินอยากกอดคุณแม่ อารินอยากให้ดอกไม้กับคุณแม่ อารินอยากให้คุณแม่ไปงานวันแม่"

        "เพราะพ่อกับแม่เรายุ่งกับการจัดเตรียมการแสดง ก็เลยไม่ค่อยมีเวลาน่ะ" อาคมแก้ตัวแทน เขารู้ว่าความหวังของอารินมันไม่มีทางเป็นไปได้อีกต่อไป "แล้วอารินรู้ไหมคะว่าตอนนี้คุณแม่อยู่ที่ไหน"

        "สวิตเซอร์แลนด์ค่ะ"

        "ไกลเอาเรื่องเลยนะ คงยากถ้าจะมาให้ถึงในวันสองวัน"

        อารินทำแก้มป่อง แล้วใช้ส้อมเขี่ยผักที่ไม่ชอบออก "แต่คุณแม่ไม่เคยไปงานวันแม่ที่โรงเรียนเลย เมื่อวานครูให้หาตัวแทนห้องก็จับได้ชื่ออาริน แต่เพราะคุณแม่อยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ครูก็เลยต้องเปลี่ยนเป็นคนอื่นแทน"

        "งานจัดวันพรุ่งนี้ใช่ไหม"

        "ค่ะ ทำไมเหรอคะ"

        "บางทีมันอาจจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นก็ได้นะ"

       

        ในวันต่อมาที่โรงเรียนอารินมีจัดกิจกรรมวันแม่ เหล่าคุณแม่ของตัวแทนแต่ละชั้นปีมานั่งรอกันอยู่ภายในหอประชุม เด็กนักเรียนกรูกันเข้ามาต่อแถวและนั่งลงอย่างเป็นระเบียบ นักเรียนเกือบทุกคนมีพวงดอกมะลิถือแกว่งไปมา รอบๆ ห้องประชุมยังมีคุณแม่ของเด็กคนอื่นๆ มาร่วมงานนี้ด้วย แม้จะไม่ได้ถูกเชิญให้มาเป็นตัวแทนก็ตาม เก้าอี้ที่เตรียมไว้ให้คุณแม่ถูกจับจองกันจนเต็ม

        เด็กนักเรียนพูดถึงคุณแม่กันอย่างสนุกสนาน บางคนก็เดินเข้าไปออดอ้อน บางคนก็เข้าไปกอดและหอมแก้ม ในสายตาของอารินที่มองการกระทำเหล่านั้นและอดที่จะน้ำตาคลอไม่ได้ ในขณะที่ทุกคนได้อยู่กับคุณแม่ อารินได้อยู่กับพี่ชาย อารินไม่ปฏิเสธว่าอยู่กับพี่ชายแล้วมีความสุข แต่ขอเพียงสักครั้งที่จะได้กอดคุณแม่

        ใช่แล้ว อารินหวังเพียงแค่นั้นจริงๆ

        พิธีการดำเนินไปอย่างเรียบง่าย จนเมื่อถึงเวลาที่จะให้ตัวแทนแต่ละชั้นปีขึ้นไปกราบเท้าคุณแม่ บทเพลงที่ซึ้งกินใจก็เปิดขึ้นทำให้เด็กนักเรียนหลายคนรู้สึกซาบซึ้งและเริ่มร้องไห้ออกมา อารินก็เป็นหนึ่งในนั้นเพียงแต่ทำได้แค่สะอื้นอยู่เงียบๆ และไม่มีใครใส่ใจ จนเมื่อครูที่มารับหน้าที่เป็นพิธีกรประจำงานพิธีบอกกล่าวแก่นักเรียนทุกคนให้ไปกราบเท้าคุณแม่ได้ แต่ละแถวก็ลุกขึ้นและเดินเป็นระเบียบไปยังที่ที่คุณแม่นั่งเอาไว้

        มีนักเรียนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่ได้ลุกขึ้น สีหน้าของพวกเขาพยายามซ่อนเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มฝืน คุณแม่ของพวกเขาไม่ได้มาร่วมงานนี้ด้วย บางคนคุณแม่ติดธุระ บางคนคุณแม่ก็เสียไปแล้ว นั่นทำให้เกิดภาพที่แสนบาดใจต่อครูและบรรดาผู้ปกครองที่มาร่วมงานนี้ด้วย

        งานพิธีเสร็จสิ้นลงเป็นที่เรียบร้อย เวลานี้ทางคณะครูอนุญาตให้นักเรียนใช้เวลาพูดคุยกับคุณแม่ได้อย่างอิสระ ครูบางคนพยายามเก็บภาพที่น่าประทับใจไว้ นักเรียนกลุ่มที่คุณแม่ไม่ได้มาด้วยพากันเดินไปหาครูประจำชั้นของตัวเอง และก้มลงกราบเท้าในฐานะของแม่คนที่สองของพวกเขา นั่นทำให้ครูท่านนั้นถึงกับร่ำไห้ออกมาเช่นเดียวกับพวกเด็กนักเรียน แม้ว่าดอกมะลิในมือนั้นจะช้ำไปหมดแล้ว แต่คุณค่าของมันไม่ได้เจือจางลงแม้แต่นิดเดียว

        อารินนั่งมองและจับชายกระโปรงนักเรียนแน่น ก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา

        ความหวังของเธอคงไม่มีทางเป็นจริง...

        เสียงเพลงที่กำลังดังอยู่กลับเริ่มสะดุดและขาดช่วงไปจนครูที่ควบคุมเครื่องเสียงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติจึงเดินไปตรวจดู แต่ในตอนนั้นเองก็มีลูกโป่งสีชมพูและขาวก็ลอยเข้ามาในห้องประชุมท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคน

        "ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี..."

        เสียงของผู้หญิงดังออกมาจากลำโพง เป็นเสียงที่ติดสำเนียงอเมริกา แต่เสียงนั้นกลับทำให้อารินที่กำลังร้องไห้ถึงกับหยุด เธอจำเสียงนี้ได้ มันเป็นเสียงที่เธอคิดถึงมาโดยตลอด

        "ทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง ขอเชิญทุกท่านเข้าสู่ดินแดนแห่งกลมายา"

        ลูกโป่งแตกออกอย่างต่อเนื่อง มีกระดาษสีโปรยลงมาพร้อมกับกลิ่นหอมของดอกมะลิ ไฟในห้องประชุมดับไปแวบหนึ่งและเปิดขึ้น หญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้มปรากฏตัวขึ้นกลางห้อง เบื้องหน้าของเด็กหญิงที่กำลังยิ้มทั้งน้ำตา เค้าโครงหน้าที่ไม่ต่างจากกันมากนัก แค่เห็นก็ตอบได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร

        "คุณแม่!" อารินร้องออกมา โผเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง

        "Howdy my sweetheart"

        "สบายดีค่ะ คุณแม่ละคะไม่ได้อยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์เหรอคะ" อารินตอบ

        "มัมมี้คิดถึงเรามากๆ ก็เลยมาหายังไง" เธอยีจมูกลูกสาวเล่น

        อารินจ้องมองคุณแม่สักพักก็พูดว่า "คุณแม่อ้วนขึ้นนะคะ"

        "เสียมารยาทจริง ต้องโทษแด๊ดดี้ของเราต่างหากที่ชอบพาไปกินอาหารอร่อยๆ กลับไปคราวนี้มัมมี้จะลงโทษแด๊ดดี้ด้วยล่ะ บังอาจทำให้มายด์สวีตฮาร์ทบอกว่ามัมมี้อ้วนแบบนี้"

        อารินกอดคุณแม่แนบแน่นอีกครั้ง ความรู้สึกที่เธอคิดถึงมานานมาก แม้จะมีความทรงจำชั่วเสี้ยววินาที แต่ความรู้สึกนี้มันเหมือนผ่านมานานแสนนานมาก หญิงสาวพลางลูบหัวด้วยความเอ็นดู

        "อารินรักคุณแม่นะคะ"

        "มัมมี้ก็รักเหมือนกัน รักมากๆ ด้วย" เธอพูดและก้มลงหอมแก้มทั้งซ้ายและขวา

        จากนั้นอารินก็ขอตัวเดินไปที่กระเป๋านักเรียนตัวเอง และหยิบเอาของอย่างหนึ่งออกมา ดอกมะลิพวงสวยที่อารินซื้อมาเมื่อเช้าด้วยเงินค่าขนมที่มี อารินพาคุณแม่ไปหาที่นั่งและก้มลงกราบทั้งน้ำตา แม้แต่นักมายากลที่ชำนาญโป๊กเกอร์เฟชก็อดที่จะหลั่งน้ำตาออกมาไม่ได้

        "ขอบคุณค่ะคุณแม่"

 

        การปรากฏตัวของนักมายากลหญิงกลายเป็นเรื่องที่ถูกพูดถึง นอกจากนี้เธอคนนั้นยังได้แสดงมายากลเพื่อเป็นการขอบคุณทุกคน แม้จะเป็นเพียงมายากลพื้นๆ แต่ก็ปิดท้ายด้วยมายากลเฉพาะตัว นั่นคือกลหนีจากพันธนาการ

        หญิงสาวผู้ถูกกล่าวถึงกำลังยืนพิงกำแพง มองท้องฟ้าที่เมฆดำเริ่มก่อตัวขึ้นมา มือข้างที่ถือดอกมะลิสั่นเทา ในขณะที่อีกข้างเลื่อนขึ้นไปดึงผมให้ร่วงหลุด เปิดเผยใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังเครื่องสำอาง

        มันเป็นเขา... อาคม อัครเดชา

        และเขากำลังร้องไห้

        "พี่ขอโทษนะอาริน ขอโทษกับความสุขจอมปลอมที่พี่มอบให้"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #14093 Rose Teara (@nice2547) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 11:55
    สงสารจริงๆ...ซึ้ง//ปาดน้ำตา พี่น้องรักใคร่กลมเกลียวแบบนี้น่าอิจฉาจริงๆ ถึงจะไม่ค่อยดีที่อาคมหลอกอารินแต่มันก็ทำไรไม่ได้นี่เนาะ บางที่นี่มันอาจดีที่สุดแล้วก็ได้
    #14093
    0
  2. #13926 EReNoR (@tamtummai) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:38
    อ่านตอนี้น้ำตาไหลครับ ส่วนนึงคือเกียวกับแม่ อีกสวนคืออารมของอาคม และอารินที่ไรท์บรรยาย ชอบมากครับเอาใจช่วย ด้วยคน
    #13926
    0
  3. #13461 l3lack--l-leart (@l3lack--l-leart) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 16:45
    ชอบไรท์คนนี้มาก เขียนเรื่องได้ลึกซึ้ง.. เหมือนเขียนอะไรที่มากกว่า ดีกว่า คือเราอ่านมาหลายเรื่องค่ะ แล้วเห็นว่าคนที่เราคิดว่า มีความสามารถที่สุดก็อดเป็นคนนี้ไม่ได้ เป็นกำลังใจเขียนเรื่องดีๆต่อไปค่ะ^ ^
    #13461
    0
  4. #13356 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 14:55
    ผมเกลียดไรท์ น้ำตาแตกกระจายเลย..ฮือ...ฮือ...
    #13356
    0
  5. #13338 Lunar Lethisia Lightseriars (@piinzpq) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 17:02
    นายเป็นคนที่น่าสงสารและเวทนาที่สุดเลยอาคม คนที่หลอกตัวเองไม่ใช่อาริน แต่เป็นตัวนายเอง อาคม
    #13338
    0
  6. #13325 คนรักแฟนตาซี (@sakanrack) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 19:39
    #13325
    0
  7. #13324 เอกภพไร้ขอบเขต (@beer36) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 18:17
    มันเป็นทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดีในเวลาเดียวกัน
    สำหรับสิ่งที่อาคมทำน่ะนะ...
    แต่ก็นะ...ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้
    ถ้าเราอยู่ในสถานการณ์เดียวกับอาคม
    เราก็อาจจะทำแบบเดียวกับอาคมนั่นแหละ
    เพราะถ้าเราเหลือสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ
    เพียงสิ่งเดียวในชีวิต
    มันก็คงเหลือทางเลือกไม่กี่ทาง
    คือ จะขังนกปีกหักไว้เพื่อเยียวยามัน
    แล้วเลี้ยงมันไว้ในกรงทอง
    เป็นเพื่อนคลายเหงา
    หรือจะปล่อยมันสู่อิสระภาพเมื่อมันหายดีแล้ว...
    #13324
    0
  8. #13322 Martive (@veevite) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 11:18
    หล่อก็หล่อนะ แต่สำหรับผม อีกความคิดหนึ่ง น่าเกลียดมากอะ
    #13322
    0
  9. #13319 FREEK (@hidefreek) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 12:37
    ถึงเหตุผลจะดี ผมก็เลยไม่ชอบอาคมตรงนี้แหล่ะ แบกภาระโดยไม่จำเป็นทำให้อารินทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้ (รู้น่ะว่ากลัวน้องเป็นอะไร แต่ถ้าตัวเองเกิดเป็นอะไรขึ้นมา อารินจะลำบาก)
    จากที่อ่านมาทั้งหมด อาคมที่ทำตัวเข้มแข็ง แต่ที่จริงก็เป็นคนขี้ขลาดสุดๆที่เอาแต่ยึดมั้นในอดีตให้ตัวเองสบายใจ (ไม่ได้รักอารินหรอก กลัวตัวเองเจ็บปวดมากกว่า)
    #13319
    2
    • #13319-1 วิญญาณสีคราม (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 350)
      27 สิงหาคม 2559 / 07:56
      จริงๆ ผมให้อาคมเป็นคนแบบนั้นแหละ แสร้งทำว่าตัวเองเข้มแข็งแต่จริงๆ กลับอ่อนแอมาก
      นี่เป็นอีกด้านที่อาคมไม่บอกให้ใครรู้ว่าเขากลัวที่จะต้องเจ็บปวด แต่ก็ต้องทำเพราะอารินคือความเจ็บปวดของเขา ในฐานะของครอบครัวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่

      แต่คนที่จะช่วยสองพี่น้องนี้ได้มีแค่แมวผีเท่านั้น
      #13319-1
  10. #13317 Dream (@monnatt) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 15:01
    หล่อเลยอาคม แม่มมมมมมม
    #13317
    0
  11. #13316 bonne nuit (@bugsbunne) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 14:55
    ซึ้งมาก
    #13316
    0
  12. #13314 ~Friendship!~ (@damon38) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 08:18
    ฮือออออออออออออ หล่อเลย
    #13314
    0
  13. #13313 Ggggib (@123ggg) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 07:08
    ฮืออออ อาคมหล่อมากก
    #13313
    0
  14. #13312 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 20:00
    น้ำตาไหลพรากๆ ฮือออออ..
    #13312
    0
  15. #13310 chickchuck001 (@chickchuck001) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 16:40
    น้ำตาซึมเลย
    #13310
    0
  16. #13309 Shenoraq (@shinora) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 14:42
    น่าสงสาร ซึ้งมากเลยค่ะ;-; อาคมรักอารินมากๆเลยฮือ
    จริงๆตอนนี้อารินก็เหมือนมีแม่แล้วนะคะ แม่แมวพ่อหมาน่ะค่ะ55555555 กัดกันทุกวี่ทุกวันเลย บันเทิงเหลือเกิน
    #13309
    0
  17. #13308 Chatchai Wongcha-oom (@onkchad) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 14:00
    อารินน่ารักมาก
    อาคมก็ด้วย
    พี่น้องรักกันมากกก ดีจัง
    แม้จะไม่มีคุณแม่ แต่ครอบครัวที่พี่น้องรักกันขนาดนี้มีไม่มากหรอก รักกันมากกว่าบางครอบครัวที่มีแม่อีก

    รักทั้งคู่เรยจ้าาา
    #13308
    0
  18. #13307 D4rkflame (@D4rkflame) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 13:34
    น่าสงสารมากเลย ทั้งพี่ทั้งน้อง
    #13307
    0
  19. #13306 ฟองดูว์ ชูครีม (@poji31) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 12:30
    ไรท์ใจร้าย ทำรีดร้องไห้
    #13306
    0
  20. #13305 Ninews Za (@ladygal-news) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 10:51
    สงสารอาคม คงเจ็บปวดมากอ่ะ
    #13305
    0
  21. #13304 gift_donny (@gift_donny) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 10:41
    สงสารทั้งอาคมและอารินเลย
    #13304
    0
  22. #13303 watashihana (@imkoreaisting) (จากตอนที่ 350)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 09:21
    งื้ออ ซึ้งสงสารอ่ะ
    #13303
    0