[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,413 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,090 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,684

    Overall
    1,474,413

ตอนที่ 290 : บทที่ 129 ผู้พิทักษ์ตนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    3 ก.ย. 58

บทที่ 129 ผู้พิทักษ์ตนใหม่

 

        กุญแจที่พบใช้เปิดประตูจริง สองเด็กหญิงมองหน้ากันก่อนจะเดินเข้าไปในเส้นทางที่เลือก เมื่อประตูปิดลงก็เข้าสู่พื้นที่ใหม่ เป็นพื้นที่กลางคืนที่มืดและค่อนข้างจะอันตราย อารินสั่นเทิ้มเพราะหวาดกลัวที่มืด อารินกลัวบ้านผีสิงมาตลอดยิ่งบรรยากาศที่นี่คล้ายกันอีกต่างหาก

        “น่ากลัวจัง”

        “มีนัคกี้อยู่ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” เจ้ากระต่ายยืดอกอย่างภาคภูมิ

        “เพราะมีเจ้าอยู่นั่นแหละ ถึงได้น่าเป็นห่วงที่สุด เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ” ลิงวายุพูดขัด

        สุดท้ายก็กลายเป็นการทะเลาะของกระต่ายกับลิงที่เคี้ยวกันยาก แต่ละตัวก็มีความพิเศษที่แตกต่างกันออกไป อารินจึงสั่งห้ามทั้งสองตัวทะเลาะกันให้เห็นอีก แต่พวกมันก็ยังจิกกัดกันด้วยคำพูดอยู่ มันคงเป็นเรื่องที่ทรมานอารินที่ฟังพวกมันพูดคุยกันรู้เรื่องนี่แหละ

        จุดประสงค์ของเขาวงกตนี้ก็เพื่อบั่นทอนกำลังใจและก็สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้แข่งขัน ดังนั้นจึงมั่นใจได้เลยว่าจะไม่มีอันตรายถึงชีวิตเป็นอันขาด ดังนั้นในด่านนี้จึงไม่มีอะไรไปมากกว่าการหลอกให้หวาดกลัวเท่านั้น และมันใช้ได้ผลกับอาริน

       

อาคมที่ดูอยู่ด้านนอกถึงกับลุกขึ้นพรวด มือกำแน่น จิกเล็บจนเลือดออก นี่เป็นสถานการณ์ที่เขาไม่อยากให้เกิดมากที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะอารินมีความสามารถนั่นอยู่ เขาคงไม่ว่าอะไรเพราะมันจะเป็นประสบการณ์อย่างหนึ่ง

        “เล่นกันแรงไปแล้วนะ”

        “ใจเย็นก่อน” ราล์ฟพูด

        “ใช่สิ อารินไม่ใช่น้องนายนี่หว่า”

        “ต่อให้อารินเป็นน้องฉันจริง การตัดสินใจของฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยน นายไม่สามารถปกป้องอารินได้ตลอดอย่าลืมสิ ความสามารถนั่นเป็นดาบสองคม ถ้าอารินไม่สามารถรับมือกับมันได้ก็จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกเรื่อยๆ”

        “แกไม่ต้องมายกเหตุผลข้างๆ คูๆ เลย อารินไม่ได้อยากเกิดมามีความสามารถนั่นสักหน่อย”

        “เพราะว่าเลือกไม่ได้ ถึงต้องทำให้ยอมรับได้ยังไงล่ะ ถึงเวลาที่อารินต้องก้าวต่อไปแล้ว จะหยุดไว้หรือจะให้ก้าวต่อ นายจะต้องเลือกแล้วล่ะ”

        “โธ่เว้ย!” อาคมสบถเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องไป

        ซากุระถอนหายใจเบาๆ แล้วกล่าวว่า “แบบนี้ดีแล้วหรือคะ”

        “ฉันตอบไม่ได้หรอก คนที่รู้ดีที่สุดคือหมอนั่นเท่านั้น”

        นักมายากลหนุ่มออกมายืนทำหน้าเครียดอยู่ที่ระเบียงทางเดิน เขาแค่โกรธตัวเองที่ไม่ยอมรับความจริงในเรื่องนี้ เขากลัวว่าอารินจะเปลี่ยนไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน ทั้งที่อุตส่าห์กลับมาร่าเริงได้แล้วแท้ๆ

        น่าหงุดหงิดชะมัด

        แต่ก็อย่างที่ราล์ฟพูดมา อีกไม่นานอารินก็ต้องก้าวเดินด้วยตัวเองแล้ว ในฐานะของคนเป็นพี่ชายควรจะสนับสนุนมากกว่า เมื่อรู้แบบนั้นแล้วเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ เงยหน้ามองดูการแข่งขันของอารินที่แม้จะหวาดกลัวแต่ก็ยังก้าวเดินต่อไปได้

        “นี่คงเป็นฉากสุดท้ายของมายากลที่พ่อกับแม่หวังเอาไว้สินะครับ ยอมแพ้เลยจริงๆ”

 

        แม้อารินจะกลัวแต่ก็ยังใจสู้เดินหน้าต่อไป เด็กหญิงหลับตาปี๋ทุกครั้งที่เจอทางเลี้ยว หรือได้ยินเสียงแปลกๆ ยังดีที่ได้พวกสัตว์เลี้ยงอสูรคอยดูเส้นทางให้ มันก็พอจะช่วยให้อะไรดีขึ้นบ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมันจิกกัดกันอยู่ตลอดเวลาละก็นะ

        “น่ากลัวจังเลยนะคะเนี่ย” เด็กหญิงเลื่อนมือกุมอกและถอนหายใจเบาๆ

        “อย่าพึ่งวางใจดีกว่าแม่หนู” หงอคงพูด ปีนขึ้นกำแพงหินที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นอุปสรรคระหว่างทางและตรวจสอบเส้นทางเบื้องหน้า พอเห็นว่าปลอดภัยก็ส่งสัญญาณบอกให้ตามมา

        “หงอคงเท่จัง”

        “ขี้โอ่มากกว่า นัคกี้ทำได้ดีกว่าอีก”

        “นัคกี้ก็เก่งนะคะ ดูไม่กลัวเลยด้วย”

        พวกอารินเดินมาจนถึงทางแยกและต้องมาคิดหนักว่าเส้นทางไหนคือทางออก ถ้าหากว่าสามารถปีนขึ้นไปดูข้างบนได้แม้เพียงนิดเดียวก็อาจทำให้เรื่องมันง่ายขึ้นเยอะ ถ้าไม่ใช่เพราะหากปีนขึ้นไปแล้วจะเจอกับมอนสเตอร์เล่นงานละก็นะ แต่พอให้เลือกมากันคนละเส้นทางความเห็นก็ไม่เหมือนกันแล้ว นัคกี้บอกให้ไปทางขวา อารินบอกให้ไปทางซ้าย ส่วนหงอคงบอกให้ตรงไป สุดท้ายก็ต้องมาเลือกด้วยการเป่ายิงฉุบ ซึ่งหงอคงเป็นผู้ชนะ

        แต่เมื่อเดินมาเรื่อยๆ จนสุดปลายทาง นัคกี้ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย

        “นี่ไง ทางตรงไปของแก เจ้าลิงขี้โอ่เอ๊ย จะให้เดินทะลุไปเลยดีไหมล่ะ”

        อารินตบมือเสียงดังและพูดว่า “จริงด้วยสิคะ ทำไมเราไม่ขุดดินทะลุลงไปเลยล่ะ ก่อนหน้านี้นัคกี้ก็เคยทำนี่นา ที่ขุดข้ามไปดูอีกฝั่งน่ะ ถ้าทำแบบนั้นก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเจอทางตันแล้ว”

        ความคิดง่ายๆ ของอาริน กลายเป็นว่าสร้างความลำบากให้กับคนออกแบบสนามแข่งนี้ไปแล้ว นัคกี้สนับสนุนความคิดของอารินก็ขุดดินให้มีขนาดที่อารินสามารถมุดผ่านเข้าไปได้จนข้ามมาอีกฝั่งได้สำเร็จ การค้นพบนี้ทำให้เด็กหญิงกับพวกสัตว์เลี้ยงดีใจกันยกใหญ่ ทุกครั้งที่เจอทางตันก็จะให้นัคกี้ขุดโพรงออกไปสำรวจ ถ้าปลอดภัยก็จะให้อารินมุดข้ามมา

        ความตั้งใจที่จะใช้ด่านนี้เพื่อทำลายจิตใจไม่เป็นผลกับอารินอีกต่อไป เหลือแค่ว่าอารินจะโชคดีเดินไปเจอทางออกเองหรือติดอยู่ในเขาวงกต อย่างไรก็ตามการแข่งขันนี้ก็ใช้เวลาทั้งวันอยู่แล้ว แต่เพราะแบบนั้นอารินถึงได้เจอเส้นทางเดิมอีก ถ้าไม่ใช่เพราะมีความทรงจำชั่วเสี้ยววินาทีก็คงได้หลงทางอีกเป็นครั้งที่สองแน่ หลักฐานก็คืออารินออกมาจากทางเขาวงกตได้แล้วนั่นเอง

        ประตูหินสลักลวดลายสีขาวห้าบานตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มีโต๊ะจัดวางไอเทมสำคัญๆ เอาไว้มากมาย แต่ด้วยจำนวนที่มีจำกัดและกำหนดให้หยิบได้เพียงไม่กี่ชิ้นทำให้ต้องคิดให้ดีเหมือนกัน ที่นั่นดาราและสัตว์เลี้ยงอสูรของเธอพึ่งมาถึงและกำลังเลือกประตูที่ต้องเข้าไปครอบครอง เธอหันมามองที่ปลายทางซึ่งอารินกำลังโบกมือทักทายอยู่ เธอยิ้มตอบเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินหายเข้าประตูไป วินาทีต่อมาประตูนั่นก็ปิดผนึกตัวเองกันไม่ให้ใครเข้าไปได้อีก

        อารินเดินไปที่โต๊ะแล้วยืนมองไอเทมที่เตรียมเอาไว้ให้ เด็กหญิงหยิบคทาขึ้นมาดูถึงจะมีคทาติดทักษะไฟเออร์บอล แต่คทาพวกนี้ก็มีเวทมนตร์ที่แตกต่างออกไปจึงอยากจะลองใช้เวทมนตร์อื่นดูบ้าง และนอกจากนี้ไอเทมที่มีความสำคัญก็คือน้ำยาฟื้น MP เพียงแต่การที่ดารามาถึงก่อนจึงเลือกหยิบน้ำยาดีๆ ไปหลายขวดเลย

        “อ๊ะ นี่มันน้ำยาคุณหมีแพนด้านี่คะ อ๊ะ นั่นก็น้ำยาคุณหมีโคอาล่า ดูสิ มีเพียบเลย” อารินเดินไปหยิบมันขึ้นมาดู แต่เพราะรู้จักความสามารถของน้ำยาเหล่านี้จึงเก็บไปวางไว้ที่เดิม จากนั้นก็มองหาน้ำยาที่ต้องการซึ่งกำหนดไว้ให้พกได้สูงสุดแค่ 5 ขวดต่อ 1 ชนิดเท่านั้น

        เมื่อได้สิ่งที่ต้องการครบแล้วก็เดินไปประตูหินแล้วพูดว่า “นัคกี้ว่าอารินควรเลือกบานไหนดีล่ะคะ”

        “เลือกบานที่ชอบสิ”

        เด็กหญิงมองดูประตูหินสี่บานที่เหลือและตัดสินไปเดินไปที่บานสุดท้าย ทันทีที่ผลักมันประตูหินก็เลื่อนเปิดออก มีแสงสว่างวาบลอดออกมาจนกลืนร่างของเด็กหญิงและพวกสัตว์เลี้ยงหายเข้าไป

        วินาทีต่อมาอารินก็มาโผล่อยู่ที่ป่าแห่งหนึ่ง มีดอกไม้ป่าขึ้นเป็นย่อมๆ อารินชอบดอกไม้อยู่แล้วก็เดินไปนั่งชมความสวยงามของมันโดยไม่ได้สนใจเลยว่าที่นั่นมีบางสิ่งบางอย่างอยู่ด้วย สิ่งมีชีวิตร่างเล็กเตี้ยกว่าอารินแค่ระดับไหล่นั่งแกว่งเท้าอยู่บนขอนไม้ รูปร่างคล้ายกับภูตป่า ใช้พัดใบไม้เป็นอาวุธ และกำลังมองดูผู้มาเยือนรายใหม่อยู่

        “ดอกไม้พวกนี้เป็นสมุนไพรหายากนี่คะ อันนี้ก็ใช่ อ๊ะ ตรงนั้นก็มี เยอะแยะเลยด้วย นัคกี้มาช่วยอารินเก็บหน่อยสิคะ”

        ท่าทางจะลืมจุดประสงค์ไปเรียบร้อยแล้ว อารินกับนัคกี้ช่วยกันขุดดอกไม้ต่างๆ ขึ้นมาและปลูกใส่ถุงที่พกติดตัวเอาไว้ ตั้งใจว่าจะกลับไปเพาะพันธุ์ต่อที่ร้านน้องเหมียวสี่ขา ปกติแล้วในการแข่งขันแบบนี้คงไม่มีใครมาใส่ใจเรื่องพืชพรรณในป่าหรอก คงเร่งทำคะแนนไปแล้ว

        “เจ้าลืมจุดประสงค์อะไรไปหรือเปล่า” ภูตป่าพูดขึ้น

        เด็กหญิงหยุดจากการถอนพืชแล้วมองหาที่มาของเสียง “สวัสดีค่ะ นั่นใครเหรอคะ”

        “เราคือผู้เฝ้าประตูแห่งผืนป่า และนี่คือด่านทดสอบ”

        “จะทดสอบอะไรเหรอคะ”

        “ความเร็ว” ภูตป่ายิ้ม และกล่าวต่อว่า “พวกเราจะเล่นวิ่งไล่จับกัน ขอบเขตไม่จำกัด ภายในครึ่งชั่วโมงนี้ถ้าเจ้าจับตัวเราไม่ได้เจ้าจะถูกส่งออกไปด้านนอกและหมดสิทธิ์การเข้าประตูบานนี้ เว้นเสียแต่ในกรณีที่ผู้ทดสอบอีกคนไม่สามารถผ่านได้เช่นกัน เจ้าจึงจะมีสิทธิ์อีกครั้ง”

        “อารินชอบเล่นวิ่งไล่จับ แต่อารินต้องเป็นยักษ์เหรอคะ”

        “เจ้าไม่มีทางจับเราได้หรอก ป่าแห่งนี้เป็นบ้านของเรา” พูดจบภูตป่าตนนั้นก็กระโดดหายไปด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ เพียงแต่ความเร็วระดับนั้นอารินยังตวัดสายตามองได้ทันอยู่

        “ว้าว เร็วจังเลย” เด็กหญิงยิ้ม แต่แทนที่จะรีบวิ่งไล่ตามกลับสนใจแต่ดอกไม้นั่นแทน

        “ถ้าไม่รีบตามไปเดี๋ยวก็เสียสิทธิ์หรอก” หงอคงเตือน มันเองก็รู้สึกได้ถึงความต่างชั้นด้านความเร็วที่แค่พริบตาเดียวก็ทิ้งห่างแบบไม่เห็นฝุ่น

        “ไม่เห็นต้องรีบเลยนี่คะ การเล่นไล่จับมันจะสนุกก็ต่อเมื่อมีคนเป็นยักษ์ แต่ถ้ายักษ์ไม่วิ่งไล่ วิ่งหนีไปก็เท่านั้น” อารินตอบเรียบๆ “ที่สำคัญกว่านั้นดอกไม้พวกนี้มันหายากมากนะคะ ถ้าอารินไม่เก็บตอนนี้ก็น่าเสียดายแย่”

        ภูตป่าเองก็คงนึกไม่ถึงหรอกว่าผู้ทดสอบจะไม่ยอมทดสอบ มันจึงเอาแต่วิ่งหนีเพียงอย่างเดียว ตอนแรกรู้สึกดีใจที่ทิ้งอีกฝ่ายมาได้ไกล แต่การวิ่งหนีโดยไม่มีคนไล่ตามแค่ไม่นานนักก็เริ่มเบื่อและเปลี่ยนเป็นมองหาด้วยความหวังว่าอีกฝ่ายจะไล่ตามมา จนเวลาผ่านไปเกือบสิบนาทีก็ไม่เห็นมีใครมาจึงตัดสินใจวิ่งย้อนกลับไป แต่เมื่อมาถึงก็เห็นอารินเดินเก็บดอกไม้และคัดเมล็ดพันธ์อยู่ ดูท่าจะไม่ได้สนใจการทดสอบตั้งแต่แรก

        อารินเก็บดอกไม้และเมล็ดพันธุ์จนเพียงพอแล้วก็มองออกไปรอบๆ อีกครั้ง พอเห็นภูตป่ากำลังนั่งคอตกก็โบกมือให้และพูดว่า

        “อารินเก็บของเสร็จแล้วค่ะ จะไล่จับแล้วนะคะ”

        “ดะ...ได้เลย งั้นเราจะเริ่มแล้วนะ” ภูตป่าดีใจเตรียมตัวออกวิ่ง ครั้งนี้ตั้งใจว่าจะต่อให้สักเล็กน้อย คงจะมั่นใจในความเร็วของตัวเองมาก

        ทันทีที่เริ่มออกวิ่ง ภูตป่าก็อาศัยความชำนาญของตัวเองทะยานไปตามต้นไม้ต่างๆ มันลดความเร็วของตัวเองลงเพื่อให้รู้สึกสนุกกับการถูกไล่ตาม และมองไปด้านหลังเป็นระยะหวังจะได้เห็นการไล่จับที่น่าสนุก

        “ด้านหลังมีอะไรเหรอคะ” อารินถามมองไปด้านหลังด้วยเช่นกัน ถึงจะไม่รู้ว่าภูตป่ากำลังมองอะไรอยู่ก็ตาม

        ภูตป่าถึงกับตกใจเมื่อเห็นเด็กหญิงวิ่งขนาบข้างตนเองมา ทั้งที่ใช้ความเร็วเพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ปกติความเร็วระดับนี้ก็ยากที่จะมีใครไล่ตามทัน ยิ่งต้องทะยานตัวเองไปตามต้นไม้แบบนี้สายตาและจังหวะการก้าวเท้าจะผิดพลาดไม่ได้เลย

        “เจ้าวิ่งเร็วมาก จากนี้เราจะทิ้งห่างแล้วนะ” ภูตป่าฉีกยิ้ม แอบร่ายเวทมนตร์สนับสนุนตัวเองและพุ่งทะยานออกไปไกลมาก มันหันไปมองด้านหลังเพื่อเยาะเย้ยแต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นตกใจมากขึ้น เมื่อเห็นเด็กหญิงทะยานตามตนเองมาเร็วมาก ที่เท้านั้นมีแสงสว่างเรืองออกมาเป็นหลักฐานว่าได้ใช้เวทมนตร์เสริมความเร็วด้วย

        “พี่ราล์ฟยังเร็วกว่านี้อีกนะคะ ถ้าอารินไม่ใช้เวทมนตร์ช่วยก็คงไล่ตามไม่ทันเหมือนกัน” เด็กหญิงยิ้มให้ ถ้าให้เทียบกันแล้วตอนเล่นวิ่งไล่จับกับราล์ฟนั้นเธอไล่ตามแทบไม่ทันเลยด้วยซ้ำ แน่ล่ะการออกแบบของสนามประลองนี้ทำออกมาเพื่อเด็ก จึงไม่แปลกที่ความสามารถจะถูกทำให้ลดลง

        “ก้าวพริบตา” อารินเอ่ยชื่อทักษะใหม่ของตัวเองทันทีที่สัมผัสกับต้นไม้ เมื่อรวมเข้ากับท่วงท่าของการเคลื่อนไหวที่ชื่อว่า ก้าวเท้าเงาจันทรา ที่ใช้ในการควบคุมสมดุลร่างกาย นั่นหมายความว่าก้าวพริบตาของอารินไม่ต่างอะไรกับการเคลื่อนที่อิสระเลย

        “จับตัวได้แล้วค่ะ”

        มันเป็นช่วงเวลาหนึ่งวินาทีที่เร็วมาก ภูตป่าเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัวเหมือนกัน แต่เมื่อสามารถทำได้ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ สัญลักษณ์แห่งการครอบครองนั่นถูกส่งมอบให้กับอาริน ก่อนที่ร่างของเธอจะหายไปและไปปรากฏตัวอยู่ที่ด้านนอกประตูหิน ซึ่งด้านบนของประตูหินนั้นมีชื่อของเด็กหญิงสลักเอาไว้ เช่นเดียวกับประตูที่ดาราเดินเข้าไปก่อนหน้านี้ก็มีชื่อสลักเอาไว้เช่นกัน ตอนนี้เธออยู่ในประตูบานที่สองแล้ว

        อารินเลือกประตูบานที่อยู่ใกล้กันเป็นบานที่สอง แต่ครั้งนี้ดูท่าอารินจะพบเจอกับปัญหาเสียแล้ว เมื่อด่านนี้เป็นด่านประเภทต่อสู้ซึ่งเป็นสิ่งที่อารินไม่ถนัดเลยสักนิด คู่ต่อสู้นั้นเป็นมอนสเตอร์เผ่าปีศาจที่ดูน่ากลัวมาก พวกมันมีจำนวนมากแต่ถูกจำกัดให้บุกเข้ามาได้เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น เป้าหมายคือต้องกำจัดให้ครบ 100 ตัว ทันทีที่สัญญาณเริ่มต้นดังขึ้นปีศาจตัวหนึ่งที่หลุดเข้ามาได้ก็โจมตีใส่ทันที แต่โชคดีที่หงอคงกระโดดเข้ามาขวางเอาไว้ได้

        เด็กหญิงเรียกบาร์กี้ให้ออกมาช่วย เมื่อได้สัตว์เลี้ยงอสูรสามตัวคอยช่วยก็ไม่มีอะไรต้องกังวล ปีศาจพวกนี้เองก็อยู่ในคลาสทหารเลเวล 850 แต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไรในการตั้งรับเพราะมันเข้ามาทีละตัวสองตัวเท่านั้น จนกระทั่งถึงรอบที่ห้าจำนวนที่เข้ามาก็เปลี่ยนไปกลายเป็น 5 ตัว และเลเวลของมันก็เพิ่มเป็น 900 ทำให้พวกสัตว์เลี้ยงอสูรรู้สึกตึงมือ ถ้าไม่ใช่เพราะสถานที่แห่งนี้ถูกจำกัดพื้นที่เอาไว้ อารินคงจะวิ่งหนีเอาตัวรอดไปแล้ว

        ถึงจะผ่านมาได้แบบทุลักทุเล ตอนนี้บาร์กี้กับหงอคงต่างบาดเจ็บหนักมาก คงมีเพียงนัคกี้ที่บาดเจ็บเล็กน้อยเพราะมันขุดดินเอาตัวรอดและโผล่ขึ้นมาเตะพวกปีศาจเป็นระยะ นี่ก็มาได้ครึ่งทางแล้วเท่าที่เห็นจำนวนของพวกมันก็ลดลงไปเยอะมาก อารินเองก็ไม่ชอบที่จะทำร้ายพวกมันจึงได้เปลี่ยนไปใช้การสนับสนุนสัตว์เลี้ยงอสูรแทน เด็กหญิงประสานมือและทำท่าสวดภาวนา

        “ในนามของผู้พิทักษ์แห่งสรรพชีวิตอาริน เราขอประทานอำนาจชั่วคราวของเราให้แก่เหล่าผู้พิทักษ์ประจำตัวของเรา นับแต่นี้เป็นเวลา 180 วินาที จงปกป้องเรา จงช่วยเหลือเรา และจงเป็นพลังให้แก่เรา”

        ทักษะนี้หากใช้กับผู้พิทักษ์เพียงตัวเดียวจะมีประสิทธิภาพมาก แต่เมื่อใช้กับผู้พิทักษ์หลายๆ ตัวพร้อมกันค่าสถานะของอารินจะถูกแบ่งให้เท่ากัน แต่เมื่อเหล่าสัตว์เลี้ยงอสูรได้รับค่าสถานะจากอารินความแข็งแกร่งของพวกมันก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งขั้น อย่างน้อยก็พอจะต่อสู้ได้อีกสักพัก แต่เวลาแค่สามนาทีมันก็น้อยเกินไปทำให้จัดการได้เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น ระหว่างนั้นอารินก็นึกขึ้นได้ว่าเธอหยิบคทาเวทมนตร์ติดมาด้วย

        “วินด์ไซท์” เคียวสายลมพุ่งออกไปและโดนเป้าหมายอย่างแม่นยำ ซึ่งเป้าหมายนั้นก็คือบาร์กี้ที่บินเข้ามาโจมตี

        “แกว๊ก!” บาร์กี้ร้องออกมา

        “อารินขอโทษ บาร์กี้ไม่เจ็บนะ เดี๋ยวอารินขอลองใหม่อีกรอบนะ” ท่าทางจะยังไม่เข็ดคราวนี้พอเรียกใช้อีกครั้งหนึ่งมันกลับพุ่งไปตัดหน้าของหงอคง มันรีบหันมาต่อว่าเล็กน้อยและกลับเข้าไปต่อสู้ใหม่

        และอีกหลายครั้งที่การโจมตีของอารินกลายเป็นอุปสรรคของเหล่าสัตว์เลี้ยงอสูร อารินเองก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันทั้งๆ ที่ฝึกยิงเวทมนตร์ไฟเออร์บอลมาจนชำนาญแล้ว แต่กลับใช้วินด์ไซท์ไม่ถนัดเลย พอเปลี่ยนไปใช้เวทมนตร์ไฟเออร์บอลมันก็ยังแม่นยำอยู่

        “ข้าว่าแม่หนูอยู่เฉยๆ ยังจะดีซะกว่า” หงอคงเอ็ด

        “อารินไม่ต้องทำอะไรก็ได้ นัคกี้ยังอยากมีหางปุยๆ อยู่นะ” นัคกี้เองก็กลัวอารินเหมือนกันเพราะเมื่อสักครู่การโจมตีของอารินเฉียดหางปุยๆ ของเจ้ากระต่ายจนเกือบแหว่ง

        การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป อารินเองก็พยายามช่วยเหลือทุกตัวเมื่อเห็นว่าพวกมันเหนื่อยแล้วก็ส่งน้ำยารักษาความเหนื่อยล้าให้ดื่ม นอกจากนี้ยังต้องเพิ่ม MP ให้ตัวเองอีกจนตอนนี้น้ำยาหมดแล้ว พวกสัตว์เลี้ยงอสูรก็สะบักสะบอมคงสู้ต่อไม่ไหวเหมือนกัน จนกระทั่งตัวที่ 99 ถูกจัดการลง คราวนี้ก็เหลือเพียงแค่ตัวเดียวแล้ว ครั้งนี้มันเป็นปีศาจที่แตกต่างจากตัวก่อนๆ อาจจะเป็นเพราะเขาที่แหลมโค้งยื่นมาด้านหน้าและสัมผัสประหลาดที่แผ่ออกมาทำให้อารินตัวสั่นโดยไม่ทันรู้ตัว มันมีเลเวล 1,000 คลาสทหาร

        เรื่องความเร็วนั้นก็เหนือกว่าตัวที่ผ่านๆ มา แม้อารินจะมองตามและหลบได้ทันแต่กับพวกสัตว์เลี้ยงอสูรมันไม่ใช้ หงอคงเป็นตัวแรกที่ถูกซัดปลิว นัคกี้ถึงจะลอบมาด้านหลังได้ก็ถูกปีกคู่นั่นตบใส่ จะมีก็แค่บาร์กี้เท่านั้นที่ดูสูสีกันมาก แต่ขนาดที่แตกต่างกันแบบนี้ปีศาจนั้นได้เปรียบกว่า มันตวัดกงเล็บและเล่นงานปีกของบาร์กี้จนบาดเจ็บหนักก่อนจะหันไปมองเด็กหญิงด้วยแววตาที่ดุร้าย

        “จะ...ใจร้ายจัง อย่ามาแกล้งสัตว์เลี้ยงอสูรของอารินนะ”

        ทว่าในตอนนั้นเองจู่ๆ ก็มีแสงสว่างปรากฏขึ้นจากข้างตัวของเด็กหญิง กระเป๋ารูปกระต่ายนั้นกำลังเปล่งแสง อารินค้นหาอยู่สักพักก็หยิบมันออกมา ไข่ประหลาดที่อารินเก็บไว้นั่นตอนนี้มีรอยร้าว เธอตั้งชื่อไข่ใบนี้ว่า ลิเลียมันเป็นไข่ของมอนสเตอร์ที่ได้มาจากรังของบอสในตอนที่ออกล่าพร้อมกับพี่ชาย

        เพลเยอร์ ฟักไข่สำเร็จ ได้รับ ราชินีอสรพิษ เพศเมีย คลาสทหาร เลเวล 1 เป็นสัตว์เลี้ยง กรุณาตั้งชื่อ

       “ลิเลีย”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #11649 Σʍρeror_ɔr (@055440769) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 12:50
    มาทันเวลาพอดีเล้ยยย
    #11649
    0
  2. #11379 Comrade (@fuhrer) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 23:32
    อารินสู้ๆ
    #11379
    0
  3. #11378 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 14:42
    ได้น้องงูมาเพิ่มอีกหนึ่ง
    #11378
    0
  4. #11377 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 14:42
    ได้น้องงูมาเพิ่มอีกหนึ่ง
    #11377
    0
  5. #11376 differ21 (@differ21) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 14:38
    จ่ะ..ไพ่เก่าหมดไปไพ่ใหม่ก็มา...
    #11376
    0
  6. #11370 The Golden Fleece (@fnaklggewrwrweq) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 00:27
               
    #11370
    0
  7. #11367 BBMJ (@beerorbie) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 09:10
    รู้สึกว่าอารินโคตรโชคดี โชคดีเกินไปจนน่าหมั่นไส้อ่ะ
    #11367
    0
  8. #11366 บุรุษเที่ยงคืน (@midnightviii) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 00:59
    ราชินีอสรพิษ !!!! งูพัดเผ็ด เอ้ย! ฟักๆๆๆๆๆ ไข่ ไข่ฟักๆๆๆอิอิ
    #11366
    1
  9. #11364 ~Friendship!~ (@damon38) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 21:03
    ว้าว สมาชิกใหม่
    #11364
    0
  10. #11363 Bam Ma (@bam16122545) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 18:35
    หนุกหนานๆ
    #11363
    0
  11. #11362 MarsWell (@spit) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 18:00
    ลิเลียๆๆๆ ลาเมียๆๆ
    #11362
    0
  12. #11361 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 17:56
    คลาสทหารเลเวล 1 จะสู้เลเวล 1000 ได้หรือเนี่ย
    #11361
    0
  13. #11360 PrasitPP (@prasitpp001) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 17:33
    มาฟักเอาตอนนี้เนี่ยนะ แล้วออกมาเป็นคลาสทหารเลเวล 1 ถึงจะเป็นชนชั้นราชินี แต่จะสู้กับคลาสทหารเลเวล 1,000 ได้มั้ยเนี่ย
    #11360
    1
    • #11360-1 Lady-Victoria (@1100400814037) (จากตอนที่ 290)
      3 กันยายน 2558 / 20:38
      ก็คลาสทหารเหมือนกันรึเปล่า คะ = =?
      #11360-1
  14. วันที่ 3 กันยายน 2558 / 17:06
    สู้เขายัยน้องง
    #11359
    0
  15. #11358 โอมมณี (@akkabong) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 16:44
    เลิสสสสมาก
    #11358
    0
  16. #11357 Pompam Makionna (@suppamas) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 16:34
    อารินจังงงงง
    #11357
    0
  17. #11356 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 16:26
    ได้ตัวช่วยมาทันเวลาพอดี
    #11356
    0
  18. #11355 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 16:08
    เอาใจช่วยอาริน
    #11355
    0
  19. #11354 glom-mon (@ku-ru) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 15:58
    สู้ๆๆ รินจัง
    #11354
    0
  20. #11353 Sirayu Manachot (@3468) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 15:17
    ยัยหนูเรานจริงๆ ดวงดีตลอดศก
    #11353
    1
  21. #11352 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 14:31
    อารินสู้ๆน้า
    #11352
    0
  22. #11351 [Aseej] (@songchien) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 13:58
    ลิเลียออกมาตบมานนนน
    #11351
    0
  23. #11350 Tamil shadow (@namewasan) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 13:54
       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl
     

       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl


       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl 

     

      
    #11350
    0
  24. #11349 KurouNeko (@blackcat013) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 13:51
    จะไหวไหมเนี่ยหนูจ๋า
    #11349
    0
  25. #11348 Tamil shadow (@namewasan) (จากตอนที่ 290)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 13:49
       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl
     

       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl


       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl 

     

      
    #11348
    0