ตอนที่ 289 : บทที่ 128 ใช่แน่เหรอ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    31 ส.ค. 58

บทที่ 128 ใช่แน่เหรอ?

 

        “โอ้! ผู้เข้าแข่งขันอารินแย่แล้วล่ะครับท่านผู้ชม เมื่ออีกฝ่ายเป็นถึงไซคลอปส์ซึ่งผมมั่นใจว่าหลายท่านคงจะมีประสบการณ์อันเลวร้ายจากมันมาไม่มากก็น้อย พวกเรามาลุ้นไปด้วยกันดีกว่าครับว่าน้องอารินขวัญใจของพวกคุณจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์เลวร้ายนี้ได้หรือไม่”

        พิธีกรหนุ่มทำหน้าที่บรรยายเหตุการณ์อย่างออกรสชวนให้รู้สึกตื่นเต้น แต่เขาจะรู้หรือไม่ว่าคำพูดเหล่านั้นได้ไปกระตุ้นอารมณ์โกรธให้กับคนคนหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ

        “จบงานนี้ฉันจะไปเชือดไอ้พิธีกรบ้านั่น”

        “จะทำได้เหรอ” เด็กหนุ่มถามเหมือนไม่เชื่อ

        “แกต้องเปลี่ยนคำถามเป็น ฉันจะโดนลงโทษอะไรดีกว่า” อาคมตอบ เห็นได้ชัดว่าเขากล้าที่จะทำอะไรบ้าๆ ขอเพียงมันเกี่ยวข้องกับน้องสาวของตัวเอง

        “ก็คงงั้นแหละ แต่ในคำถามของฉันมันหมายถึงหลังจากที่นายรู้ว่าสิ่งที่ทำนั้นส่งผลอะไรกับอารินบ้าง นายจะยังทำได้อีกหรือ”

        “ชิ! มันก็แค่ข้ออ้างไม่ให้ฉันก่อเรื่องนั้นแหละวะ” อาคมหงุดหงิด เขาเกลียดที่ราล์ฟใช้อารินเป็นข้ออ้างเพื่อควบคุมเขา ซึ่งมันได้ผลตลอด หันไปมองคนอื่นๆ ในห้องก็แอบรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ เมื่อเห็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์แค่นยิ้ม แต่มันก็ไม่ได้ชวนให้เขารู้สึกโกรธแต่อย่างใด

        “พวกคุณนี่เข้าใจกันดีจังเลยนะคะ” ซากุระเอ่ย หลายวันมานี้เธอรู้แล้วว่าอะไรคือจุดอ่อนของนักมายากลคนนี้ เพียงแต่เธอเองก็ไม่ได้อยากจะสร้างศัตรูที่ร้ายกาจจึงต้องคอยเตือนตัวเองเอาไว้

        “ขอทีเถอะ ไอ้คำพูดที่มีความหมายชวนสยองแบบนั้นอย่าพูดให้ได้ยินอีก” อาคมว่า แล้วเปลี่ยนไปลุ้นตัวเกร็งกับอารินที่วิ่งหนีไซคลอปส์ บางครั้งก็พึมพำเสียงเบาว่า พยายามเข้า บ้างล่ะ ดีมาก บ้างล่ะ เห็นชัดเลยว่าถึงจะห่วงแต่ก็อยากให้น้องสาวเป็นผู้ชนะในการแข่งขัน

        พวกซากุระหัวเราะเบาๆ เพราะเข้าใจความหมายที่ตีความได้ทั้งสองแบบ จะมีก็แต่พวกราล์ฟเท่านั้นที่ไม่เข้าใจความหมายซ่อนเร้น แทนที่เรื่องมันควรจะจบลงแล้วสุริยันกลับไปชวนคุยเสียอีก

        “พวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน แค่สองคนนี้เข้าใจกันดีมันมีความหมายอะไรพิเศษหรือยังไง”

        เบลล์กลั้นหัวเราะไม่ไหวก็ระเบิดออกมากลางห้อง “ฮ่าๆ สองคนนี้เข้าใจกันดี โอ๊ย! ให้ตายเถอะท้องแข็งไปหมดแล้วเนี่ย ถามจริงๆ พวกเธอไม่รู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ อะไรบ้างเลยเหรอเวลาที่สองคนนี้อยู่ด้วยกันน่ะ”

        “บรรยากาศ?” สุริยันคิดพักหนึ่ง “จะว่าไปมันก็มีอยู่เหมือนกันนะ ส่วนมากจะเป็นช่วงที่ทั้งสองคนนั้นมองตากัน ข้านี่ขนลุกไปหมดเลย”

        “ถ้าเป็นอีหรอบนี้เธอคงลำบากแล้วล่ะซากุระ” เบลล์พยายามกลั้นหัวเราะ

        “มันเป็นแค่การคิดเพียงฝ่ายเดียวเท่านั้นไม่ใช่หรือคะ” ซากุระแย้งขึ้น ส่งสายตาปรามเพื่อนสาวให้หยุดหัวเราะ “ที่สำคัญมันไม่เสียมารยาทไปหน่อยหรือยังไงคะ”

        “นะ...นั่นสินะ ขอโทษที”

        “ดูการแข่งขันต่อเถอะค่ะ”

       

        ทุกคนประมาทอารินเกินไป เมื่อได้เห็นการเคลื่อนไหวหลบการโจมตีต่างก็ต้องพิจารณาตนเองเสียใหม่แล้ว มันเป็นการเคลื่อนไหวที่ดูสบายเหมือนกำลังเล่นวิ่งไล่จับกันอยู่ จนถึงตอนนี้อาคมก็ยังไม่รู้ว่าอารินชำนาญวิชาตัวเบามากแค่ไหน ยิ่งได้รับการสอนเทคนิคการเคลื่อนไหวที่ชื่อว่า ก้าวเท้าเงาจันทรา การโจมตีที่เชื่องช้าแบบนั้นทำอะไรอารินไม่ได้อยู่แล้ว แต่เส้นทางที่ถูกบังคับแบบนี้การจะหลบหนีจึงทำได้ยากมาก ไซคลอปส์ถึงจะโจมตีได้ช้า แต่หนึ่งก้าวของมันก็ไล่ตามอารินได้ง่ายมาก

        “คุณยักษ์ไล่ตามอารินมาด้วยแหละ” เด็กหญิงบอก

        “ข้ารู้อยู่แล้วแม่หนู” หงอคงรีบพูด จังหวะที่กระโดดก็หันไปใช้เวทคมมีดวายุเล่นงานเพื่อสกัดเอาไว้ “เจ้ายักษ์บ้านี่มันความจำค่อนข้างสั้น พอเห็นศัตรูมันจะโจมตีเพียงอย่างเดียว ถ้าหนีพ้นสายตาได้ก็รอด”

        “แต่มันเป็นทางเดียว” นัคกี้แย้ง เพราะต่อให้วิ่งไปจนสุดทางมันก็เป็นทางบังคับเลี้ยวซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรเลย

        “ทั้งสองตัวอย่าทะเลาะกันสิคะ” เพียงแค่พูดเท่านั้นทั้งสองตัวก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย “ถ้าจะหนีจากคุณยักษ์อารินต้องวิ่งให้เร็วๆ ใช่ไหมคะ”

        “ก็ตามนั้นแหละ” หงอคงตอบ “แต่ความเป็นจริงแล้วข้าเองก็รู้สึกสงสัยบางอย่างอยู่ ไม่แน่ว่าเจ้ายักษ์นั่นอาจจะทำเพื่อให้พวกเราวิ่งหนีก็ได้”

        “หมายความว่ายังไงเหรอคะ”

        “ก่อนหน้านี้เผ่าพันธุ์ของข้าก็เคยมีเรื่องคล้ายๆ แบบนี้นั่นแหละ ต้องแสดงให้ศัตรูหวาดกลัวเพื่อปกป้องอะไรบางอย่าง และรู้สึกได้เลยว่าเจ้ายักษ์นั่นก็กำลังใช้วิธีแบบเดียวกัน” ลิงน้อยอธิบาย

        “หรือว่าทางที่เจ้ายักษ์นั่นอยู่คือทางที่ถูกต้อง” นัคกี้คาดเดา

        “มีความเป็นไปได้ จะเอายังไงต่อดีล่ะ” หงอคงถามความเห็นของเจ้ากระต่าย ถ้าให้สู้เสี่ยงตายพวกมันคงเลือกหนีดีกว่ายังไงอารินก็คงเลือกทางนี้เหมือนกัน

        “มันตีแรงอยู่นะ...” นัคกี้คิดหนักอยู่พักหนึ่งก็ตัดสินใจได้ในที่สุด “เอาไงก็เอา อารินเปลี่ยนทิศทางวิ่งไปหาเจ้านั่นเลย”

        อยู่ๆ นัคกี้ก็เปลี่ยนเส้นทางกะทันหันทำเอาเด็กหญิงหยุดเท้าแทบไม่ทัน และต้องหันไปเผชิญหน้ากับไซคลอปส์ที่ท่าทางเอาเรื่อง หงอคงใช้เวทคมมีดวายุโจมตีใส่ใบหน้าเจ้ายักษ์ ส่วนนัคกี้ก็ขุดดินลงไปใต้พื้นที่มันเหยียบอยู่ทำให้เท้าข้างนั้นจมลึกลงไป แต่อาวุธในมือของมันก็เหวี่ยงสะเปะสะปะจนผ่านไม่ได้ อารินจึงเปลี่ยนร่างเป็นผีเสื้อและบินผ่านไปอย่างง่ายดาย

        “คุณยักษ์จะไม่เป็นอะไรเหรอ ท่าทางโกรธใหญ่เลย”

        “เรื่องปกติของเจ้ายักษ์นั่นแหละ ความจำมันสั้นเดี๋ยวก็ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว” หงอคงบอก

        “นั่นมันอะไรน่ะ” นัคกี้โผล่ขึ้นมาจากดินถาม ชี้ไปยังสิ่งที่แขวนอยู่ข้างเอวของไซคลอปส์ มันเป็นแผ่นหินแตกๆ แผ่นหนึ่งที่ดูยังไงก็น่าสงสัย

        “ข้าเองก็ไม่รู้”

        “ลองหยิบมาดูดีไหม”

        “แต่ขโมยของมันไม่ดีนะคะ”

        “ที่เอาไว้แบบนั้นคงตั้งใจให้พวกเราหยิบแต่แรกแล้วก็ได้” นัคกี้ว่า ปีนขึ้นไปกัดเชือกที่ผูกติดเอาไว้และหยิบแผ่นหินนั่นมาด้วย แต่เพราะมันให้เกินไปอารินจึงเก็บเอาไว้แทน

        ที่หงอคงบอกเอาไว้เป็นเรื่องจริง ทางที่อยู่เบื้องหลังของไซคลอปส์นั้นคือเส้นทางที่ทำให้ไปต่อได้ แต่เส้นทางนั้นก็ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด มันเต็มไปด้วยกับดักมากมายซึ่งอารินแทบจะผ่านไปไม่ได้เลยถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากพวกสัตว์เลี้ยงอสูรทั้งสองตัว เอาเข้าจริงๆ มันก็เป็นกับดักที่ต่อให้ผู้ใหญ่มาเองก็ผ่านไม่ได้เหมือนกัน มันไม่ได้อาศัยแค่การต่อสู้เพื่อเปิดทางเพียงอย่างเดียว แต่ต้องอาศัยการสังเกตและคิดหาวิธีที่ดีที่สุด อย่างที่ทราบกันดีว่าการแข่งขันเหล่านี้ใช้น้ำยาหรือไอเทมอะไรช่วยไม่ได้

        หลังจากฝ่าฟันอันตรายตลอดเส้นทาง อารินก็มาถึงพื้นที่สี่เหลี่ยมจุตรัสที่กว้างมาก มีแท่นหินสลักลายโบราณตั้งเอาไว้กลางบ่อน้ำเป็นสัญลักษณ์ที่บอกว่าพวกเธอมาถึงครึ่งหนึ่งของเขาวงกตนี้แล้ว เลยแท่นหินไปจะมีประตูทางเข้าวงกตสองแห่งที่บังคับให้เลือกเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งจากตรงนี้เพื่อไปให้ถึงสุดปลายทาง ที่ประตูมีล็อกหินสลักตัวอักษรโบราณจำเป็นต้องใช้กุญแจช่วย มันเป็นแบบนี้ทั้งสองประตู

        “ต้องใช้กุญแจเปิดประตู” อารินบอก

        “งั้นคงต้องเป็นแท่นนั่นสินะ” หงอคงชี้นำ

        “แต่มันต้องมีกับดักแน่ๆ” นัคกี้พูด

        อารินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแท่นหินสลักลาย มองดูแท่นหินเหยียบที่เว้นระยะหนึ่งก้าวพอดี คงมีไว้เพื่อให้เดินไปหยิบได้ง่ายๆ คำพูดของนัคกี้ทำให้อารินไม่กล้าทำอะไรเสี่ยงๆ แต่ถ้าไม่ทำเลยก็ไปเอากุญแจไม่ได้

        “ถ้ามัวเสียเวลาตรงนี้อาจแพ้ได้นะ” หงอคงเร่ง

        “แล้วหงอคงเห็นกุญแจบนแท่นหินหรือเปล่าคะ ปกติถ้ามีของแบบนั้นอยู่อารินก็ต้องเห็นสิ” เด็กหญิงบอก ชี้มือไปยังแท่นหินที่ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

        “ถ้าเจ้ามั่นใจนักก็ไปเองซะสิ เจ้าลิงงี่เง่า”

        “ข้าไม่ได้งี่เง่า เจ้ากระต่ายบ้า”

        “ไม่เอานะ ไม่ทะเลาะกัน” อารินปราม เปลี่ยนมาคิดหาวิธีหากุญแจแต่คิดให้ตายก็ยังคิดไม่ออกจนตัดสินใจจะลองเสี่ยงข้ามไปที่แท่นหินสลัก

ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมากจากเส้นทางอื่นที่อยู่ด้านหลัง สัตว์เลี้ยงอสูรโกเลมตัวสีขาวเดินตรงเข้ามา มีเด็กหญิงยืนอยู่บนไหล่ด้านซ้าย ทันทีที่มาถึงก็เดินลงมาและมองไปรอบๆ ครู่หนึ่ง

“อุตส่าห์คิดว่ามาถึงเป็นคนแรกแล้วเชียวนะเนี่ย” ดาราพูด แต่ก็ไม่แปลกใจสักเท่าไหร่เพราะได้ดูการแข่งขันของอารินมาแล้วจึงรู้ว่าอารินไม่ธรรมดา เป็นคู่ต่อสู้ที่ห้ามประมาทเลย

“มาแล้วเหรอคะ อารินกำลังหากุญแจอยู่เลย”

“กุญแจ? ไหนขอเราดูหน่อยสิ” ดาราเดินไปหาอารินและตัดสินใจข้ามไปโดยไม่คิดอะไรมาก เธอเดินขึ้นไปยืนอยู่บนแท่นหินสลักและมองดูรอยหลุมบนแท่น หลังจากที่คิดอยู่สักพักเธอก็หยิบเอาแผ่นหินที่คล้ายกันขึ้นมาวางลงไป

กริ๊ก!

“บิงโก โชคดีจริงๆ ที่หยิบติดมือมาด้วย”

ปรากฏว่าแผ่นหินนั่นลงล็อกพอดีเปะ เพียงแต่ว่ามันต้องใช้อีกหนึ่งอันซึ่งเธอไม่มีแล้ว จึงหันไปมองอารินแล้วถามว่า

“เธอได้หยิบเอาแผ่นหินแปลกๆ มาจากมอนสเตอร์ที่ปิดทางอยู่หรือเปล่า”

“แผ่นหินเหรอคะ? คงหมายถึงที่นัคกี้หยิบติดมือมาด้วยหรือเปล่า ถ้าเป็นอันนั้นอารินมีอยู่นะคะ” อารินหยิบเอาแผ่นหินขึ้นมาโชว์

“ข้ามมาหาเราหน่อยสิ”

พอมีคนนำแล้วอารินจึงกล้าขึ้นมา อารินข้ามไปยืนอยู่บนลานแท่นหินสลัก และส่งแผ่นหินให้ดารารับไปวางไว้บนแท่น ทันทีที่แผ่นหินนั้นถูกวางลงล็อก ก็เกิดแผ่นดินไหวเบาๆ พร้อมกับแม่น้ำที่ลดหายลงไปทั้งหมดจนลงไปยืนได้ ดาราทิ้งตัวลงไปสำรวจขณะที่อารินค่อยๆ บินลงตามไปด้วย

“เหม็นกลิ่นโคลนจังเลยนะคะ”

“นั่นสิ ไม่รู้จะออกแบบกลิ่นพวกนี้ทำไม ดูสิกลิ่นจะติดรองเท้าเราไหมเนี่ย”

“ดูนี่สิคะ มีประตูหินอยู่ตรงนี้ด้วย” อารินบินไปสำรวจประตูหิน พร้อมกับใช้เนตรนักปราชญ์ตรวจสอบอะไรบางอย่าง “ประตูนี้มีกลไกเวทมนตร์อยู่ด้วยนะคะเนี่ย ปกติมีไว้ป้องกันไม่ให้คนเข้าไปข้างในกับป้องกันไม่ให้สิ่งที่อยู่ข้างในออกมา”

“เธอรู้ได้ยังไง” ดาราถาม

“พี่สเตล่าเป็นคนสอนอารินเองล่ะ อ๊ะ เรื่องนี้ห้ามพูดไปนี่นา” อารินเหมือนพึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าความสัมพันธ์นี้ถูกห้ามไม่ให้พูดถึง

“เราจะทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องเมื่อกี้ก็แล้วกันนะ ว่าแต่ที่บอกว่าป้องกันไม่ให้คนเข้าไปข้างในก็มีความเป็นไปได้ว่าข้างในนี้มีกุญแจอยู่ แต่ถ้าป้องกันไม่ให้สิ่งที่อยู่ข้างในออกมาก็อาจจะหมายความว่ามันอาจจะเก็บกุญแจเอาไว้เพื่อให้พวกเราสู้” ดาราเดา แต่อารินก็พูดขึ้นว่า

“ลองเปิดดูดีไหมคะ”

“นั่นสินะ ยังไงก็เป็นทางผ่านของพวกเราอยู่แล้วนี่”

เด็กหญิงทั้งสองคนนับถึงสามก็ออกแรงผลักประตูบานนี้ ทันทีที่ประตูนั้นเปิดออกก็มีอะไรบางอย่างพุ่งผ่านออกไป สิ่งมีชีวิตเล็กจิ๋วขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือหัวเราะร่า อารินใช้ทักษะตรวจสอบจึงได้รู้ว่ามันคือตัว พิกซี่ เป็นภูตจิ๋วขี้เล่น เรียกได้ว่าเป็นมอนสเตอร์มายาที่หาเจอยากเหมือนกัน ที่หลังของมันมีกุญแจโบราณอยู่ด้วย

“นั่นกุญแจนี่คะ แต่ทำไมมีดอกเดียว” อารินถาม

ดารามองเข้าไปด้านในและตอบว่า “ใครว่ามีแค่ดอกเดียว”

ทันใดนั้นเองฝูงพิกซี่จำนวนร้อยกว่าตัวก็พุ่งออกมา ที่หลังของทุกตัวมีกุญแจโบราณติดเอาไว้อยู่เหมือนกันหมด แต่ละดอกก็มีลักษณะที่แตกต่างออกไป ไม่ว่าจะเป็นรูปทรงหรือลวดลาย แม้กระทั่งสีก็เช่นกัน

“ต้องหาหนึ่งอันจากในนี้งั้นสินะ มาช่วยกันหน่อยดีไหม” ดารายื่นข้อเสนอ เพราะถ้าจะต้องชิงกุญแจจำนวนมากขนาดนี้เพื่อหาเพียงดอกเดียวคงกินเวลานานมากแน่ๆ

“แต่มันเยอะออกนะคะ”

“เพราะมันเยอะเราถึงอยากให้ช่วยกันยังไงล่ะ”

“แต่อารินว่าเรามาค่อยๆ คิดไม่ดีกว่าเหรอคะ กุญแจทั้งหมดนั่นจะใช่ดอกที่เปิดประตูได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย”

“เพราะไม่รู้เราถึงต้องลองทุกดอกน่ะสิ ตกลงจะช่วยไหม”

“ดาราอย่าโกรธอารินสิคะ อารินแค่สงสัยเท่านั้นเอง”

ตกลงกันแล้วว่าจะร่วมมือ ดาราก็เป่าปากเรียกโกเลมขาวให้เข้ามาช่วยกัน แต่พิกซี่เร็วมากการจะไล่จับมันจึงทำไม่ได้ง่ายๆ ดาราแม้จะมั่นใจในความเร็วของตัวเองพอเจอแบบนี้ก็ท้อเหมือนกัน ถึงจะมั่นใจในทักษะของตัวเองแค่ไหน แต่ถ้าจับตำแหน่งของเป้าหมายไม่ได้ก็ทำอะไรไม่ได้ มันเป็นเงื่อนไขที่ค่อนข้างจำกัดสำหรับสายเวทมนตร์ เธอร่ายเวทมนตร์เสริมความเร็วให้ตัวเองและพยายามไล่จับแต่พิกซี่ก็หลุดรอดไปได้ทุกครั้ง มันหันมาหัวเราะเยาะเย้ยใส่ชวนให้หงุดหงิดมากกว่าเดิม

ทางด้านอารินหลังจากที่มองเข้าไปในห้องแปลกๆ นั่นก็เงยหน้าขึ้นมองดูพิกซี่แต่ละตัว มันบินไปมาเพื่อสร้างความสับสน แต่มันใช้ไม่ได้กับอารินที่แค่มองวูบเดียวก็จำลักษณะของกุญแจเหล่านั้นได้หมด

“ดาราคิดว่ามีกุญแจอยู่ในฝูงพิกซี่จริงๆ เหรอคะ” อารินถาม

“ก็มีความเป็นไปได้ แต่ไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก ถามทำไม”

“ปกติแล้วกุญแจกับแม่กุญแจจะต้องมีลักษณะที่คล้ายกันใช่ไหมคะ”

“มันก็ไม่เชิงหรอกนะ แต่ถ้าเป็นในเกมแล้วมันก็มีความเป็นไปได้สูงเหมือนกัน ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอคิดจะพูดอะไรกันแน่”

อารินยิ้มแล้วตอบว่า “ก็กุญแจทั้งหมดที่พิกซี่พวกนี้เก็บเอาไว้ ไม่มีอันไหนเหมือนกับแม่กุญแจที่อยู่บนประตูเลยสักอันนี่คะ กุญแจที่มีสัญลักษณ์สลักภาษาโบราณแบบนั้นจะต้องเหมือนกันด้วย”

“จะบอกว่าพิกซี่พวกนี้ต้องการถ่วงเวลาพวกเรางั้นสินะ ก็มีความเป็นไปได้เหมือนกัน” ดาราคิดตาม ถ้าหากว่านี่เป็นกับดักที่มีผลต่อการตัดสินใจ ก็ยอมรับว่ามันได้ผลมากสำหรับคนที่คิดอะไรซับซ้อน “ว่าแต่แค่พริบตาเดียวเธอจำที่เห็นได้หมดเลยงั้นเหรอ”

อารินกดหัวตัวเองทำท่าคิดหนัก จะบอกว่า ใช่ก็ทำไม่ได้เพราะได้รับคำเตือนจากราล์ฟมาไม่ให้ตอบคำถามนี้ แต่ดาราไม่ได้โง่ถึงขนาดมองไม่ออก เพราะอารินแสดงความสามารถนี้มาแล้วในการแข่งขันรอบแรกจึงพอจะเดาได้อยู่

“ไม่ต้องตอบก็ได้ ว่าแต่ถ้าที่เธอพูดเป็นความจริงล่ะก็ กุญแจตัวจริงอยู่ที่ไหนล่ะ”

“ก็อยู่ในห้องเมื่อกี้ยังไงล่ะคะ ในนั้นมีหีบสมบัติที่ต้องใช้กุญแจเปิดอยู่ อารินเห็นแวบเดียวก็จริง แต่กุญแจดอกที่ใช้เป็นรูปดอกจิกสีทอง ซึ่งก็คือ...” พูดจบอารินก็มองหาพิกซี่ตัวที่ถือกุญแจดอกที่ว่า เมื่อเจอแล้วก็ทะยานตัวขึ้นไปผนังกำแพงไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ เมื่อถึงระยะก็ตวัดมือจับพิกซี่ตัวนั้นเอาไว้อย่างง่ายดาย

“กุญแจดอกนี้ยังไงล่ะคะ”

อารินปลดกุญแจออกมาและขอโทษพิกซี่ตัวนั้น ก่อนจะพาดาราลงไปที่ห้องประหลาดนั่น ในห้องนั้นมีหีบสมบัติโบราณอย่างที่อารินบอกเอาไว้จริงๆ ดาราพลาดเองที่มองแต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้นจนมองข้ามอะไรไปหลายอย่าง แต่อารินไม่ใช่ เธอพยายามคิดแต่ก็ต้องใช้เวลาในการตัดสินใจ คงไม่มั่นใจในตัวเองแน่ๆ

ทันทีที่ไขกุญแจเปิดทั้งสองคนก็พบกับกุญแจโบราณสลักอักษรสองดอก นี่คงเป็นกุญแจของแท้อย่างแน่นอน หนึ่งดอกนี้สามารถไขได้หนึ่งประตู อาจจะเป็นทางที่ดีที่สุดหรือทางที่แย่ที่สุดก็ได้

“เธอเป็นคนหาเจอ เราให้เธอเลือกก่อน”

“งั้นอารินเลือกดอกนี้นะคะ” อารินหยิบกุญแจฝั่งซ้ายขึ้นมา “ก็พี่ชายชอบบอกอารินบ่อยๆ ว่าขวาร้ายซ้ายดี”

ตรรกะที่แสนจะใสซื่อทำให้ดาราหัวเราะเบาๆ เธอหยิบกุญแจอีกดอกขึ้นมาและพูดว่า

“จากนี้เป็นการแข่งขันของจริงแล้วนะ ถ้าไม่เอาจริงเราจะโกรธจริงๆ ด้วย”

“ค่ะ”




จงนำภาพมาต่อกัน เหตุการณ์ต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #11562 DarkSaylai (@meloly) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 12:58
    ไรต์เอารูปปกมาเปลี่ยนประเด็นของสาววายไม่ได้หรอก 55555 อาคม เจนภพ มีความลับใช่ไหม55555 (ไม่ต้องตอบขอเราฟิน)
    #11562
    0
  2. #11375 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 14:27
    บู้ม!! กลายเป็นโกโก้คลั้นซ์ คิกๆ คักๆ
    #11375
    0
  3. #11345 glom-mon (@ku-ru) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 07:06
    อาริน น่ารัก ^^
    #11345
    0
  4. #11344 แฟนพันธ์อ่าน (@henrietta5) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 14:44
    บึม!!! กลายเป็นโกโก้ครั้น
    #11344
    0
  5. #11343 Eacho Ya Man (@eacho5744) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 11:12
    ขอบคุณที่มาลงให้อ่านนะคับ
    #11343
    0
  6. วันที่ 1 กันยายน 2558 / 02:33
    เด็กตกปลาที่กำลังลั้นลาก็ตาย....55555
    #11342
    0
  7. #11341 บุรุษเที่ยงคืน (@midnightviii) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 02:28
    ลูกไฟตกใส่น้ำ คลื่นถล่มเรือทลาย คนชิบหายหนึ่ง ที่เหลือไม่ถึงตายแต่หัวใจวายไม่แพ้กัน อิอิ
    #11341
    0
  8. #11340 BBMJ (@beerorbie) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 01:25
    คู่จิ้น #คมราล์ฟ 55555
    #11340
    0
  9. #11339 Al๏n.Evil.NighT (@mitniyaya) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 00:59
    ได้ยิ้มเสียง
    ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #11339
    0
  10. #11338 GOEMON (@Mirabel) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 00:34
    ชัดเจน....... - -
    #11338
    0
  11. #11337 Frog_The_Noob (@kuhaku) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 00:26
    เรือสวย แบบนางเอกอดหัวพระเอก ถถถ //ผิด
    #11337
    0
  12. #11336 MarsWell (@spit) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 23:11
    เรือล่มไงหล่ะ ฮ่าๆ
    #11336
    0
  13. #11335 Feel Free (@wasant) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 22:45
    นึกถึงเด็กตกปลาที่น่าสงสารขึ้นมาทันทีเลย หลังเห็นรูป
    #11335
    0
  14. #11334 ~Friendship!~ (@damon38) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 22:42
    อารินสู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #11334
    0
  15. #11333 ~Friendship!~ (@damon38) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 22:42
    อารินสู้ๆ
    #11333
    0
  16. วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 22:08
    คงไม่มีการโกงอีกน่ะ อุส่าเจอเพื่อนแล้วทั้งที
    #11332
    0
  17. #11331 นายฉาก (@tewtewas) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 21:58
    เรือหาย!!?
    #11331
    1
  18. #11330 phongphatr (@phongphatr) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 21:30
    ดีจัง  อารินได้เพิ่อนบ้างแล้ว  อยากให้อารินมีเพื่อนดีๆเยอะๆสมกับความน่ารัก  อิอิ 
    #11330
    0
  19. #11329 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 21:30
    ต่อกับภาพเด็กตกปลาใช่ไหมนั่น ฮ่าฮ่า

    ดาราก็ท่าทางนิสัยดีนะ จบการแข่งขันจะเป็นเพื่อนกันได้ไหมหนอ
    #11329
    0
  20. #11328 DG. (@darkgreen) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 20:47
    5555 เหมือนอย่างที่หนูว่าไว้เมื่อตอนที่แล้วไม่มีผิดเลย!!
    #11328
    0
  21. #11327 Comrade (@fuhrer) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 20:12
    หลังจากลูกไฟตกนั้น เด็กตกปลาม่องเท่ง ...... ฉายานางฟ้ามหากาฬพลันอุบัติขึ้นเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทั้งเกม
    #11327
    0
  22. #11326 nuostar0 (@nuostar0) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 19:48
    ดวงอาทิตย์ตก?
    #11326
    0
  23. #11325 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 19:43
    อารินจะได้มีเพื่อนกับเขาซะทึ
    #11325
    0
  24. #11324 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 19:35
    อารินน่ารักอะ
    #11324
    0
  25. #11323 Lunar Lethisia Lightseriars (@piinzpq) (จากตอนที่ 289)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 19:34
    ก็ดีนะที่อารินได้เพื่อน ดาราดูจริงจังจริงใจดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัว เหมาะกับอารินดี เค้าเรียกเพื่อนคู่คิดไรงี้

    ส่วนคู่คุณพี่นั่นเหรอ ๕๕๕๕ ซากุระอาจจะหมดหวัง หันไปหาเบลล์เพื่อนเธอดูบ้างก็ดีนะ อิอิ
    #11323
    1
    • #11323-1 Kenzama (@kenzama) (จากตอนที่ 289)
      2 กันยายน 2558 / 11:38
      แนะให้ปลูกทุ่งลิลลี่ซะงั้น
      แต่ดูท่าซากุระจะเป็นฝ่ายรับนะ :D
      #11323-1