ตอนที่ 288 : บทที่ 127 การประลองรอบสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    22 ส.ค. 58

บทที่ 127 การประลองรอบสุดท้าย

 

        เมื่อความกลัวเข้าครอบงำ ไม่ว่าใครก็ตัดสินใจผิดพลาด แม้หัวหน้ากิลด์ฟินิกส์นั้นจะเก่งและมั่นใจในตัวเองสูง ก็ตามเมื่อได้เห็นการสังหารที่รวดเร็วก็ย่อมเกิดความกลัวเป็นธรรมดา มันไม่ใช่ความกลัวในฐานะของคนที่อยู่ต่ำกว่า แต่เป็นความกลัวที่จะถูกล้มล้างอำนาจต่างหาก ดาบเกรย์เฮมตวัดวาดลงเป็นเส้นตรงหวังจะสังหารในครั้งเดียว แต่ผู้มาเยือนกลับสะบัดมีดสั้นออกมา จึงจำเป็นต้องเปลี่ยนวิถีดาบมาป้องกันเอาไว้

        “วู่วามจริงนะ เพราะแบบนี้กิลด์นายถึงถูกทำลายได้โดยง่ายยังไงล่ะ”

        “แกเป็นใคร!” หัวหน้ากิลด์ฟินิกส์ตะคอก “จุดประสงค์ของแกคืออะไร!

        เด็กหนุ่มหัวเราะร่วนแล้วตอบว่า “ก็บอกไปแล้วนี่นาว่าจะมาเจรจา”

        “เจรจา?” ชายหนุ่มสงสัย “แบบนี้เรียกว่าวิธีเจรจายังงั้นเหรอ”

        “ความจริงแล้ว วิธีการเจรจาของฉันมันก็ขึ้นอยู่กับคู่เจรจาด้วยล่ะนะ กับคนอย่างนายที่ไม่คิดจะสู้หน้ากันตรงๆ แต่แรก มันก็ต้องบุกมาให้ถึงที่แบบนี้นั่นแหละ”

        “แกคิดว่าฉันคนนี้จะกลัวสินะ” หัวหน้ากิลด์ฟินิกส์ถาม พยายามมองหาช่องว่างแต่ก็ไม่เห็นเลยสักนิด นั่นหมายความว่าคนคนนี้มีฝีมือในการต่อสู้ที่สูงมาก

        “กลัว? ฉันไม่คิดว่านั่นจะเป็นคำนิยามที่ถูกต้องหรอกนะ ก็แค่ไม่อยากเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์น่ะ” เด็กหนุ่มตอบนิ่งๆ ตวัดสายตามองไปรอบๆ เพื่อให้เป็นจุดสนใจ จนหัวหน้ากิลด์ฟินิกส์มองตามถึงได้รู้ว่าตอนนี้รอบตัวของเขานั้นมีอาวุธเกือบยี่สิบเล่มจ่อเตรียมพร้อมโจมตีแล้ว

        “ทีนี้พร้อมจะคุยกันหรือยัง”

        หัวหน้ากิลด์ฟินิกส์หายใจเข้าแรงๆ เพื่อระงับอารมณ์โกรธของตัวเอง ตระหนักได้แล้วว่าสถานการณ์ตอนนี้ถ้าสู้กันตอนนี้ฝ่ายที่เสียหายมากที่สุดก็คือตนเอง จึงลดดาบลงอย่างว่าง่าย

        “ตัดสินใจได้ฉลาดดี” เด็กหนุ่มพูด

        “แกเป็นใคร”

        “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรจะตอบ แต่ถ้าจะให้พูดก็คงจะเป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวพันกับปัญหาที่นายกับพรรคพวกคิดจะก่ออยู่น่ะนะ”

        ผู้บุกรุกหนุ่มพลิ้วกายเดินไปหาที่นั่งของตัวเอง และเชื้อเชิญให้หัวหน้ากิลด์ฟินิกส์นั่งลงด้วยเช่นกัน ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของที่นี่ แต่เวลาแบบนี้สิ่งที่ควรทำก็คือการลดความเสียหายให้ได้มากที่สุด

        หัวหน้ากิลด์ฟินิกส์ไม่ได้โง่ สิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นมีอยู่เพียงไม่กี่เรื่อง แต่มันก็น่าแปลกทั้งที่มั่นใจว่าไม่มีช่องทางให้สืบแล้วแท้ๆ แต่กลับแกะรอยหาจนได้ ถ้าไม่ใช่แผนการรั่วไหลบางทีอีกฝ่ายคงต้องมีสายข่าวที่ยอดเยี่ยม

        “มารยาทในการต้อนรับแขกของที่นี่แย่จริงๆ เลยนะ ไม่คิดจะเสิร์ฟน้ำชาสักหน่อยหรือยังไง”

        “ขอโทษที่เสียมารยาท แต่ฉันค่อนข้างที่จะเลือกต้อนรับคนเสียด้วย”

        “โดยเฉพาะคนที่มีเงิน”

        หัวหน้ากิลด์ฟินิกส์คิ้วกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ยังพอจะแสดงสีหน้ากลบเกลื่อนไปได้บ้าง

        “น่าเสียดายนะ แต่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น”

        “คงเหนื่อยแย่เลยสินะเรย์” เด็กหนุ่มเอ่ย คนถูกเรียกชื่อตวัดสายตามองด้วยความฉงน “กิลด์ของนายอยู่รอดได้ด้วยเงินสนับสนุนเพียงเล็กน้อย ถึงคนหนุนหลังจะไม่ได้มีทุนมากมายอะไรนัก แต่การที่นายทำให้กิลด์อยู่รอดได้ก็นับว่าน่าสนใจไม่เลว จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของนายก็คือการที่ไม่สามารถควบคุมการกระทำของสมาชิกได้ นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดความขัดแย้งกับเพลเยอร์ทั่วไปและกลายเป็นปัญหาที่แก้ไขได้ยาก”

        “อย่ามาสะเออะทำรู้ดีหน่อยเลย แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่”

        “อย่างน้อยก็เป็นคนที่เคยจัดการพวกนายมาแล้ว” เด็กหนุ่มเตือนความทรงจำให้ ยังไงซะก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะจำหน้าตากันได้แม้จะเจอกันเพียงครั้งเดียวอยู่แล้ว ที่สำคัญในตอนนั้นเขายังอยู่ในร่างของบีสต์โซลที่ค่อนข้างจะเด่นพอสมควร

        เรย์ได้ยินก็นึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ต่างๆ ถ้าพูดถึงคนที่เคยจัดการพวกตนมาแล้วก็ไม่ได้มีแค่คนเดียวซะด้วย เพียงแต่เมื่อมองใบหูแมวที่กระดิกไปมาอยู่นั่น มันก็เหมือนกับว่าความทรงจำได้ถูกปลดล็อกขึ้นมา แววตาของเขาฉายแววเคียดแค้นในทันที

        “แกคือไอ้แมวปีศาจเมื่อตอนนั้น” พอรู้ว่าเป็นใครก็ทำท่าจะชักดาบออกมาเพียงแต่ต้องหยุดไปเพราะมีดเล่มหนึ่งลอยเข้ามาจ่อที่ลำคอเอาไว้ ไอสีดำที่แฝงอยู่บนมีดเตือนถึงอันตรายของมัน

        “โชคดีจัง ที่ความทรงจำจากความตายไม่มีความเสียหาย” เด็กหนุ่มเผ่าแมวยิ้มให้ “แต่การมาของฉันไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อสะสางความแค้นในตอนนั้นหรอกนะ ถึงฉันอยากจะกำจัดกิลด์ของพวกนายแค่ไหนก็ตามที ที่ยังไม่ทำอะไรปล่อยให้ทำตามใจเพราะเห็นว่านายมันน่าสนใจ”

        “แกรู้จักกับยัยเด็กนั่นด้วยสินะ ถึงต้องมาตามล้างตามเช็ดสิ่งที่เด็กนั่นก่อเอาไว้ด้วย”

        “ฉันชอบคำว่า ไกล่เกลี่ย มากกว่า ที่สำคัญฉันเองก็ถือว่ามีส่วนผิดด้วยที่ควบคุมคนของตัวเองได้ไม่ดีพอ”

        “รู้จักยอมรับผิดด้วยหรือยังไง”

        “เปล่า” ราล์ฟส่ายหน้า “ถ้าฉันเป็นคนควบคุมละก็จะไม่มีทางทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้ตามสืบได้อย่างเด็ดขาด และกิลด์ของนายจะต้องพินาศแบบไม่มีทางได้ฟื้นกลับมาอีกเป็นครั้งที่สองแน่ นายนี่โชคดีจริงๆ นะ”

        “จะหาเรื่องกันสินะ” เรย์ขึ้นเสียง ไม่ว่าใครที่ได้คุยกับเด็กหนุ่มเผ่าแมวคนนี้ก็มักจะต้องมีอารมณ์หงุดหงิดเป็นธรรมดา ด้วยนิสัยที่เป็นคนชอบพูดอะไรที่ฟังแล้วเข้าใจยาก น้ำเสียงที่นิ่งเรียบไม่ทุกข์ร้อน รวมไปถึงความมั่นใจนั่น ไม่แปลกที่หลายคนรู้สึกหมันไส้

        “ถือซะว่าฉันพูดมากเกินไปก็แล้วกัน” เด็กหนุ่มตัดบท เห็นว่ามันเสียเวลามามากแล้วก็พูดต่อว่า “ก็อย่างที่บอกไปที่ฉันมาก็เพื่อที่จะไกล่เกลี่ยความแค้นระหว่างนายกับสมาชิกคนหนึ่งของฉัน”

        “ฉันกับคนของแก?” เรย์ถามกลับ นึกแปลกใจที่อีกฝ่ายไม่ยอมใช้คำว่า กิลด์ฟินิกส์ แต่เลือกกล่าวถึงหัวหน้ากิลด์อย่างเขาแทน “ที่ถูกน่าจะเป็นกิลด์ของฉันกับคนของแกซะมากกว่า ตอนนี้คนของฉันเองก็อยากจะจัดการคนของแกอยู่ไม่น้อย”

        “กิลด์เป็นเพียงแค่การรวมกลุ่มของคนที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน ความเกลียดชังที่พวกนั้นแสดงออกก็คืออุปทานร่วมจากการถูกชักนำด้วยคำพูดที่รุนแรงจนเกิดเป็นความเกลียดชัง นายจะปฏิเสธความคิดนี้ก็ได้ เพราะอย่างน้อยฉันก็เชื่อว่ามีหลายคนไม่ค่อยเห็นด้วยกับการล้างแค้นสักเท่าไหร่” ราล์ฟเผยยิ้มบาง การข่าวของซากุระนี่ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ รู้กระทั่งความขัดแย้งภายในที่มาจากอุดมการณ์ที่ไม่ลงรอย ที่ยังทำเป็นหลับหูหลับตาอยู่แบบนี้ก็เพราะผลประโยชน์ที่ฉุดรั้งเอาไว้ล้วนๆ

        “ความคิดไร้สาระ” เรย์ยังคงปฏิเสธอยู่ต่อ

        “ถ้านายยังคิดแบบนั้นอยู่ก็มาพิสูจน์กันเลยดีไหม ถ้านายมั่นใจว่าคนของนายยึดมั่นใจอุดมการณ์เดียวกันกับนาย บางทีข้อเสนอของฉันคงถูกปฏิเสธในทันที”

        “ข้อเสนอ?”

        “ฉันก็แค่จะซื้อตัวคนของนายเท่านั้น บางทีเล่นเกมฆ่ากันเองก็คงเหมาะไม่เลว หนึ่งร้อยล้านเหรียญทองน่าจะมากพอให้ความเชื่อของนายเปลี่ยนไปบ้างก็ได้”

        “แก!

        เรย์พูดอะไรไม่ออกเมื่อโดนต้อนจนมุมถึงขนาดนี้ เมื่อเทียบกันแล้วผลประโยชน์ที่ตนเองใช้ผูกมัดคนอื่นๆ ให้อยู่ต่อมันก็ดูด้อยค่าในทันที ต่อให้เป็นคนโง่แค่ไหนก็น่าจะดูออก หมอนี่ตั้งใจจะทำลายกิลด์จากภายใน ไม่รู้ว่าตอนนี้ได้ทำอะไรลงไปแล้วบ้าง แม้มันจะเป็นเกมที่ผู้แข็งแกร่งเหยียบย่ำผู้อ่อนแอได้ก็จริง แต่ในความเป็นจริงเงินตราและอำนาจต่างหากที่ใช้ควบคุมอย่างแท้จริง ไม่มีใครไม่สนใจเงินจำนวนมากขนาดนั้น และถ้าเด็กหนุ่มนี่ทำจริงๆ คงทำลายกิลด์ของตนเองได้โดยง่าย

        “พอจะเข้าใจแล้วสินะ ถ้าอย่างนั้นเรื่องมันก็ง่ายขึ้นเยอะ”

        “คิดจะซื้อตัวฉันงั้นสินะ”

        “ไม่ใช่นาย แต่เป็นกิลด์ของนายต่างหาก”

 

        มีคนเคยกล่าวว่าคนที่ยอมเป็นลูกไล่ให้คนอื่นเป็นคนโง่ แต่อันที่จริงแล้วมันตรงกันข้ามมากกว่าในความคิดของราล์ฟ คนเหล่านี้รู้จักหันหางเสือลู่ลม มันไม่ใช่การยอมแพ้แต่เพื่อลดความสูญเสียที่อาจจะเกิดขึ้น เรย์ หัวหน้ากิลด์ฟินิกส์ถึงจะเป็นคนที่ทะเยอะทะยานแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่บริหารงานภายในได้เก่งนัก ราล์ฟเสนอตัวเป็นผู้สนับสนุนกิลด์ให้ด้วยเงินจำนวนหนึ่งเพื่อนำมาใช้เป็นทุนหมุนเวียน เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนก็ต้องลงนามเป็นพันธมิตรกันระหว่างหัวหน้า ซึ่งในส่วนนี้สมาชิกทุกคนจะต้องไม่ทราบถึงเรื่องนี้

        “ฉันคงจะให้นายได้แค่สามสิบล้านเหรียญทองในการจ่ายครั้งแรก”

        “แค่นั้นก็เพียงพอ กิลด์ของฉันไม่ใช่พวกมือเติบ อีกอย่างพวกอาวุธกับชุดเกราะที่ต้องซื้อมาเก็บไว้ในคลังฉันพอจะมีเส้นทางอยู่บ้างเลยซื้อมาได้ในราคาถูกๆ”

        “นายนี่มันน่าสนใจจริงๆ ความสามารถในการบริหารกิลด์ด้วยเงินเพียงน้อยนิดนั่นมันยอดเยี่ยมมาก ฉันไม่ค่อยแปลกใจที่นายสามารถบริหารกิลด์ภายด้วยเงินเพียงแค่สองล้านเหรียญทอง”

        “กิลด์ฉันเป็นกิลด์รับจ้าง ล่าบอสเพื่อหาไอเทมขายก็จริงแต่ก็รับงานนอกด้วยเหมือนกัน” เรย์ตอบ ถึงเมื่อสักครู่จะทำท่าทางเหมือนเป็นศัตรูกัน แต่พอได้ลองเจรจากันดูแล้วก็พอจะทำเป็นลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปได้บ้าง ที่สำคัญกว่านั้นเงินจำนวนนี้สามารถช่วยกิลด์ช่วงที่กำลังประสบปัญหาได้เป็นอย่างดี

        “รายรับแค่นั้นไม่เพียงพอหรอก ถ้านายต้องการเป็นใหญ่ปัจจัยสำคัญคือเงิน”

        “ฉันรู้ เพียงแต่สมาชิกกิลด์ของฉันมันค่อนข้างจะเฮ้วไปหน่อย ทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ค่อยจะได้ สิ่งที่ทำได้ก็คือการต่อสู้เท่านั้น นี่ยังต้องไปเคลียร์ปัญหากับเจ้าแบล็กเฮดด้วย นายเล่นงานมันถึงตายเลยไม่ใช่หรือยังไง มันยิ่งเป็นพวกที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ด้วย” เรย์ส่ายหน้าเอือมระอา ปัญหานี่ค่อนข้างจะหนักกว่าเรื่องของกิลด์เป็นไหนๆ

        “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก มนุษย์เป็นพวกที่ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ง่าย ลองให้แพ้ฉันดูบ่อยๆ เดี๋ยวก็จะเข้าใจเองว่าคลาสขุนนางไม่ได้หมายความว่าจะแข็งแกร่งว่าคลาสทหาร”

        “อย่าเล่นงานมันมากก็แล้วกัน ถึงยังไงมันก็เป็นคนที่มีฝีมือร้ายกาจคนหนึ่งในกิลด์ของฉัน” เรย์ร้องขอ คงเพราะไม่ต้องการให้ลูกน้องของตัวเองรู้สึกว่าตัวเองด้อยความสามารถล่ะมั้ง

        ราล์ฟหัวเราะและตอบว่า “คนบ้าๆ แบบนี้แหละใช้ประโยชน์ได้ดี”

 

        เสียงกระหึ่มดังก้องไปทั่วสนามประลอง วันนี้เป็นการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศรุ่นเยาวชนระหว่าง อารินและดารา จากการแข่งขันที่ผ่านมาทั้งหมดนั้นอารินได้ชื่อว่าเป็นผู้เข้าแข่งขันที่สร้างความตื่นตะลึงให้กับผู้ชมได้มากที่สุด ด้วยท่าทีที่ไม่จริงจังของเธอกับการกระทำมันไปกันคนละทางจึงไม่แปลกที่หลายคนจะมองผิด

        แต่ว่าพวกเขาอาจจะมองถูกแล้วก็ได้

        “ในที่สุด การประลองรุ่นเยาวชนก็มาถึงรอบตัดสินกันแล้ว วันนี้เป็นศึกระหว่าง อาริน ผู้เข้าแข่งขันจากบล็อก A เด็กหญิงผู้สร้างปาฏิหาริย์ตลอดการแข่งขันที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นเวทมนตร์ระดับสุดยอด กลยุทธ์ที่ร้ายกาจ และความสามารถในการแก้ไขปัญหา”

“และผู้เข้าแข่งขันอีกหนึ่งท่าน ดารา จากบล็อก D เด็กหญิงอีกหนึ่งคนที่ผ่านมาได้แบบฉิวเฉียด แต่ฝีมือเรียกได้ว่าร้ายกาจมากในหมู่เด็กรุ่นเดียวกัน เธอมาพร้อมกับพลังเวทมนตร์ธาตุน้ำที่ทำลายกองทัพคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดาย พร้อมด้วยสัตว์เลี้ยงอสูรสุดแข็งแกร่งอย่างโกเลมขาว มอนสเตอร์มายาที่พบได้ยากมากเช่นกัน”

พิธีกรอธิบายข้อมูลเกี่ยวกับผู้เข้าแข่งขันทั้งสองคนอย่างละเอียด บนสนามประลองนั่นเอง อารินและดารายืนอยู่ ทั้งคู่ทำได้เพียงแค่รอให้การแข่งขันเริ่มขึ้นเท่านั้น

“คนเยอะกว่าวันก่อนๆ อีกนะคะเนี่ย” อารินมองดูภาพของผู้ชมทั่วทั้งสนาม ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงกลัวการถูกจ้องมองแล้วแน่ๆ แต่เพราะอยู่กับราล์ฟซึ่งสอนการเข้าสังคมให้ทำให้อาการหวาดกลัวเหล่านั้นเริ่มหายไปแล้ว

“ก็นี่มันรอบชิงชนะเลิศนี่นา” ดาราตอบ เธอหันไปโบกมือให้กับลูกบอลที่ลอยอยู่ ซึ่งใช้เป็นกล้องถ่ายภาพไปยังห้องชมพิเศษ

“เอ๊ะ! แล้วมันต่างกับรอบที่แล้วยังไงเหรอคะ”

“นี่ไม่รู้หรือยังไง รอบชิงชนะเลิศมันสำคัญแค่ไหน”

“อารินไม่รู้นี่คะ แต่ถ้าอารินชนะพี่ราล์ฟจะสอนอารินทำขนมด้วยนะคะ ถ้าอารินทำได้แล้วมากินด้วยกันไหมคะ” อารินเชิญชวนด้วยท่าทางที่ใสซื่อ ดารายิ้มให้เล็กน้อยและตอบว่า

“ได้สิ แต่ว่านั่นไม่ทำให้เรายอมอ่อนข้อให้หรอกนะ”

“อารินก็จะพยายามเหมือนกันนะ”

“ถ้าเธออ่อนข้อให้เรา เราก็จะไม่ยอมเหมือนกัน เพราะฉะนั้นแล้วสู้ให้เต็มที่ไปเลย”

การได้พูดคุยกับดาราทำให้อารินรู้สึกแปลกๆ คงเพราะที่ผ่านมาเธอเจอแต่คนที่แสดงท่าทางน่ากลัวใส่ทั้งนั้น แต่ดาราดูจะเป็นมิตร เธอไม่ได้แสดงท่าทางหยิ่งหรือดูถูกอะไรเลยสักครั้งเดียว ตรงกันข้ามเธอกลับดูเป็นคนที่เข้าใจคนอื่นและรู้จักหน้าที่เสียมากกว่า เมื่อต้องสู้ก็จะทำเต็มที่เพื่อเป็นการให้เกียรติอีกฝ่ายด้วย

“เอาล่ะครับ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาผมจะขออธิบายกติกาการแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศ ในการแข่งขันนี้จะเป็นการฝ่าด่านเขาวงกตที่มีอันตรายอยู่รอบด้าน ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองคนจะต้องค้นหาประตูเพื่อนำทางไปสู่ด่านต่อไปซึ่งจะทวีความยากมากขึ้น ที่นั่นจะมีไอเทมที่จำเป็นสำหรับในสนามแข่งนั่นไม่ว่าจะเป็นน้ำยา อาวุธสนับสนุน ไอเทมแบบใช้แล้วทิ้ง ให้เลือกนำไปใช้ได้ตามใจชอบ”

“และที่สนามแห่งนั้นคือสนามตัดสิน ประตูห้าบานที่ตั้งอยู่นั่นคือด่านที่ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองท่านจะต้องแย่งกันเป็นผู้ครอบครองให้ได้ วิธีที่จะครอบครองประตูนั่นก็คือการพิชิตผู้เฝ้าประตูให้ได้นั่นเอง แต่ละบานก็จะแตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับโชคของแต่ละคนด้วย หากท่านโชคดีก็จะพบกับผู้เฝ้าประตูที่พิชิตได้ง่าย แต่ถ้าโชคร้ายคงต้องเหนื่อยกันหน่อย ผู้ที่ได้ครอบครองประตูสามบานก่อนจะเป็นผู้ชนะ ดังนั้นผู้ที่พิชิตเขาวงกตในด่านแรกสำเร็จได้ก่อนก็จะมีสิทธิ์ชนะสูงกว่านั่นเอง”

        ดาราฟังกติกาการแข่งขันเสร็จก็เดินเข้าไปหาอารินและยื่นมือออกไป แต่เพราะอารินยังจำได้ดีว่าเพอร์เฟ็คปริ๊นเซสเคยทำอะไรเอาไว้กับตัวเองจึงระแวงเป็นพิเศษ แต่ก็ยังยื่นมือออกไปจับ ดาราเขย่ามือเบาๆ และยิ้มให้เล็กน้อย

        “ไม่ว่าผลการแข่งขันจะเป็นยังไง พวกเรามาเป็นเพื่อนกันนะ”

        “ได้สิคะ” อารินตอบ

        “เราไม่ยอมแพ้หรอก”

        แล้วทั้งสองคนก็ไปยืนประจำตำแหน่งก่อนจะถูกส่งตัวเข้าสู่เขาวงกต

        สถานที่ที่อารินไปปรากฏตัวอยู่นั้นเป็นเส้นทางที่กว้างเพียงยี่สิบเมตรเท่านั้น มันเป็นเหมือนกำแพงสูงมากและมีเสียงสัตว์ร้ายร้องดังอยู่เป็นระยะ อารินกลัวเหงาจึงเรียกสัตว์เลี้ยงอสูรให้ออกมาช่วยด้วย พอบาร์กี้ออกมามันก็ทะยานบินขึ้นไปแต่ยังไม่ทันได้พ้นส่วนกำแพงก็ถูกมอนสเตอร์รุมเข้าโจมตีทันที ทำให้ต้องรีบบินหนีโดยเร็วเนื่องจากจำนวนของมอนสเตอร์นั่นมีหลายสิบตัวเลยทีเดียว คงจะเป็นการป้องกันไม่ให้ผู้เข้าแข่งขันใช้วิธีมองจากมุมสูงได้นั่นเอง อารินจึงจำเป็นต้องผนึกบาร์กี้เก็บเอาไว้และเลือกเดินเท้าไปแทน เขาวงกตแห่งนี้ไม่มีตำแหน่งที่แน่ชัดจึงไม่รู้ว่าทางไหนคือทางที่ถูกต้องได้เลย

        “ข้างหน้ามีอะไรเหรอคะ” อารินถามเมื่อเห็นนัคกี้กับหงอคงทำท่าขู่ออกมา

        ตึง! ตึง! ตึง!

        เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่มากขึ้น จนกระทั่งมือหยาบกร้านขนาดมหึมายื่นออกมาจากด้านหลังกำแพงซึ่งเป็นทางเลี้ยว ร่างกายที่อ้วนฉุเหมือนมนุษย์ ขนาดตัวของมันก็ปิดเส้นทางเอาไว้เกือบทั้งหมด ดวงตากลมโตที่อยู่บนใบหน้าเพียงดวงเดียวนั้นชวนให้รู้สึกแปลกๆ

        “นั่นมันไซคลอปส์นี่นา อารินรีบหนีเร็ว” นัคกี้ร้องเตือนและหันหลังวิ่งหนีโดยเร็ว




แถมท้าย ภาพจากปกเล่ม 4 ครับ วาดโดย P-Comic

ทายสิใครเอ่ย?


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #11648 Σʍρeror_ɔr (@055440769) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 11:52
    รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ไรท์พิมพ์ คะ/ค่ะ ผิดบ่อยนะคะ .3.
    #11648
    0
  2. #11374 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 14:13
    หนุ่มตกปลา ชื่ออะไรหว่า จำไม่ได้
    #11374
    0
  3. #11373 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 13:54
    โห เจรจา !?
    #11373
    0
  4. #11311 MILKYWAY (@wxqm) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 02:36
    ลืมชื่อไปแล้วจ้าบายยย555
    #11311
    0
  5. #11310 ไวท์พิงค์ (@whitepinkgirl) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 23:22
    หนุ่มตกปลาไง

    ตกปลาอยู่ดีๆ  ก็โดนลูกไฟของอารินบึ้ม!!

    เรือไหม้ แถมไปเกิดใหม่อีก  น่าสงสาร
    #11310
    0
  6. #11309 Bam Ma (@bam16122545) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 18:37
    นุกน่านๆ
    #11309
    0
  7. #11308 Akkarawat Sirisuwan (@ball1334) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 00:33
    ไข่ของอารินจะฟักตอนไหนอ่ะ
    #11308
    0
  8. #11307 pommijika (@5354) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 22:21
    อ่า....ทำไมเด็กติดเกาะ(?)หล่อ -///-
    #11307
    0
  9. #11306 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 20:02
    อารินจะแพ้ไหมนิ
    #11306
    0
  10. #11305 ไข่ดอง (@saleman550) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 14:53
    ภาพหน้าปกที่ถามว่า ใครเอ่ย .... บอกไปด้วยความมั่นใจว่า ..... มุชาซิ เซียนเบ็ด คร๊าบบบบ . . .... เฮ๊ย คนละเรื่องละ 555
    #11305
    0
  11. #11304 นะบันเรอ (@going31) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 13:58
    หนีทำไมเมื่อมอนเตอรไม่โจมตีอารินก่อน
    #11304
    0
  12. #11303 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 13:15

    ไซคล็อปส์เชียวหรือ แต่อารินน่าจะกล่อมได้อยู่หรอกมั้ง

    #11303
    0
  13. #11302 phongphatr (@phongphatr) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 12:31
    อารินสู้ๆ  ในที่สุดก็จะมีเพื่อนวัยเดียวกันซะที  ดีใจจัง 
    #11302
    0
  14. #11301 Rinray (@rinray0) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 11:32
    ภาพชาวประมงที่ถูกลืมไปเรียบร้อยแล้ว - -
    #11301
    0
  15. #11300 Tamil shadow (@namewasan) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 11:20
       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl
     

       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl


       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl 

     

      
    #11300
    0
  16. #11299 นักอ่านจากสายลม (@pattee2544) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 11:03
    ไม่ใช่ว่าตอนท้ายกลายเป็นนักตกในตำนานตกได้แม้แต่ลิเวียธานหรอกนะ
    #11299
    0
  17. #11298 glom-mon (@ku-ru) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 09:54
    ขอบคุณครับ
    #11298
    0
  18. #11297 differ21 (@differ21) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 08:17
    รอบตัดสินแล้วววววว

    เด็กตกปลานี่ตกลงว่าไม่ใช่ตัวประกอบสินะ 5555555 ได้ขึ้นปกด้วย ขนาดซากุระที่ออกเยอะกว่ายังไม่ได้ขึ้นเลยนะ สุริยันกับจันทราก็รออยู่ นานมาแรงแซงฮาเร็มมาก
    ป.ลิง อยากได้หน้าปกคุณแม่
    #11297
    0
  19. #11296 DG. (@darkgreen) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 07:32
    ถ้ามีลูกอุกบาตอยู่เหนือภาพฉันจะฮามาก - w -
    #11296
    2
    • #11296-1 differ21 (@differ21) (จากตอนที่ 288)
      23 สิงหาคม 2558 / 08:13
      จริง 5555555
      #11296-1
    • #11296-2 my-kimberly (@my-kimberly) (จากตอนที่ 288)
      23 สิงหาคม 2558 / 22:16
      5555 กดไลค์เลย
      #11296-2
  20. #11295 วิษณุชัย แหมไธสง (@newpark) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 07:22
    บอกตามตรง ลืมชื่อครับ
    #11295
    0
  21. #11294 MarsWell (@spit) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 06:43
    อารินสู้ๆเด้อ
    #11294
    0
  22. #11293 แฟนพันธ์อ่าน (@henrietta5) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 05:00
    ? ใครอ่า รูปสุดท้าย
    #11293
    0
  23. วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 01:29
    เด็กตกปลาที่เอาของดีไปตกปลา....และกลายเป็นอาหารบ่อยๆ
    #11292
    0
  24. #11291 sec_chan (@secchan) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 01:23
    หมอนั้น ถ้าโผล่มาแค่นั้นก็ตัวประกอบล่ะ

    ราฟล์แมร่งชอบชอนไชสมองคน แล้วก็ได้ลูกน้อง(ที่ไม่ทันรู้ตัว)มาซะงั้น
    #11291
    1
    • #11291-1 differ21 (@differ21) (จากตอนที่ 288)
      23 สิงหาคม 2558 / 08:14
      555555
      #11291-1
  25. #11290 Comrade (@fuhrer) (จากตอนที่ 288)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 23:35
    ภาพสุดท้ายที่ถามว่าใครใช่มั๊ยครับ

    เค้าคือชายหนุ่มโชคร้ายที่ลอยเรือตกปลาอยู่ดีๆ ก็มีลูกไฟยักษ์ตกลงบนกะบาลครับ
    #11290
    0