[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,145 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,088 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,416

    Overall
    1,474,145

ตอนที่ 286 : บทที่ 125 ต่างคนต่างความคิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    5 ส.ค. 58

บทที่ 125 ต่างคนต่างความคิด

 

        การแข่งขันจบลงเป็นที่เรียบร้อยพร้อมกับชัยชนะของอาริน โดยเฉพาะค่าความเสียหายของเวทมนตร์นั้นรุนแรงเกินไป หากในตอนนั้นมีคนสังเกตทันละก็จะเห็นว่าอารินติดเข็มกลัดรูปผึ้งที่มีความสามารถในการโจมตีทะลุเกราะป้องกันได้ พร้อมกับใช้เมจิกการ์ด แต่มันก็แค่ชั่วพริบตาเท่านั้นเพราะสายตาของทุกคนจะถูกดึงไปที่การโจมตี

        ส่วนในการแข่งขันรอบที่สองนั้นก็เป็นการประลองกันระหว่าง แคทกับดารา แต่เพราะคู่แรกนั้นมีชั้นเชิงด้านกลยุทธ์มากกว่า การแข่งขันคู่ที่สองจึงดูไม่ค่อยมีความน่าสนใจสักเท่าไหร่นัก นอกเสียจากทั้งคู่เลือกจะไปทำลายคริสตัลด้วยตัวเอง คงเป็นคนที่มั่นใจในฝีมือของตัวเองเป็นอย่างมาก ผลสุดท้ายก็จบลงที่ทั้งสองฝ่ายไม่เหลือทหารเลย ส่วนการหาผู้ชนะก็มาจากการดูพลังชีวิตของคริสตัล ซึ่งมันเชือดเฉือนกันเพียงไม่กี่ร้อยหน่วยเท่านั้น กลายเป็นว่าผู้ชนะในรอบที่สองก็คือดารา

        พวกราล์ฟออกจากห้องชมการแข่งขัน แม้ซากุระจะเชื้อเชิญให้ร่วมกินมื้อค่ำด้วยแต่ราล์ฟก็ปฏิเสธไป อย่างไรก็ตามซากุระคงต้องการเพิ่มตัวหมากในแผนการของตัวเองแน่ๆ

        “เฮ้ย!” อาคมขึ้นเสียง จ้องมองราล์ฟด้วยสายตาอาฆาต มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ราล์ฟทำแบบนี้ ที่ผ่านมาเขาพอจะทำเป็นหลับหูหลับตาลงได้บ้างเพราะผลลัพธ์มันไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่

        “ไม่ใช่ตอนนี้อาคม” ราล์ฟตอบ เสมองไปรอบๆ ที่มีคนอยู่ตั้งมากมาย

        “เพราะเป็นตอนนี้ถึงได้ต้องถามให้มันรู้เรื่อง แกตั้งใจจะทำอะไรกันแน่”

        การที่ราล์ฟเงียบไม่ยอมตอบอะไร แถมยังเดินต่อไปเหมือนไม่ได้สนใจนั้นทำให้อาคมโกรธมาก เขาไม่แคร์สายตาของคนรอบข้างตรงปรี่เข้าไปหาและผลักเด็กหนุ่มติดกำแพง ขวางมือเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน

        “ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้”

        “ดูสถานการณ์ซะบ้างนะอาคม ก็เข้าใจดีว่านายโกรธ แต่ตอนนี้ขอให้เชื่อฉัน”

        “เชื่อแกงั้นเหรอ หึ” อาคมพ่นลมหายใจ “เพราะเชื่อแกมาโดยตลอดนี่แหละน้องสาวฉันถึงต้องตกอยู่ในอันตรายหลายต่อหลายครั้ง”

        ตอนนี้พวกเขากลายเป็นจุดสนใจมาก โดยเฉพาะกลุ่มสาวที่เดินอยู่ถึงกับหยุดดูและส่งเสียงกรี๊ดออกมาเบาๆ สีหน้าแต่ละคนดูดีใจแบบแปลกๆ แต่ถึงงั้นก็เถอะครั้งนี้อาคมเดือดดาลกว่าที่ผ่านมา แม้ปากจะถามหาเหตุผลแต่ก็เชื่อเถอะว่าเขาไม่ได้สนใจฟังเหตุผลนี่เลย คงแค่อยากจะระบายความอัดอั้นเท่านั้น

        “ถ้าอย่างนั้นก็เชื่อฉันต่อไป นายไม่จำเป็นต้องเข้าใจหรอก”

        “แต่ฉันอยากจะเข้าใจ แกทำอะไรไม่เคยปรึกษาฉันเลยสักครั้ง อารินเป็นน้องสาวของฉันดังนั้นฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้”

        “เฮ้อ!” เด็กหนุ่มถอนหายใจปลงๆ เขาหันไปพูดกับพวกนิมป์ “พวกเธอไปรับอารินแล้วก็กลับไปที่ห้องพักก่อนได้เลย ระหว่างทางอาจจะมีปัญหาอยู่บ้างแต่ถ้าไปถึงห้องพักได้เมื่อไหร่ก็ปลอดภัย อนุญาตให้ฆ่าได้ในกรณีที่จำเป็นก็แล้วกัน”

        มันเป็นคำสั่งที่ฟังแล้วพิลึกไปบ้าง แต่ในกรณีแบบนี้แสดงว่าจะต้องมีปัญหาอะไรบางอย่างตามมาอย่างแน่นอน นิมป์ถึงจะเป็นคนขี้อายแต่เรื่องนี้ก็พอจะเข้าใจอยู่บ้างจึงรับคำอย่างว่าง่าย

        “กับนายคุยด้วยเหตุผลคงไม่เข้าใจสินะ”

        “เออ ฉันจะแก้นิสัยเสียๆ ของแกเอง ไอ้แมวผี”

        “งั้นก็ตกลงตามนี้”

        ราล์ฟและอาคมตัดสินใจมุ่งหน้าออกมานอกเมือง บริเวณที่เป็นเนินหินสามเหลี่ยมห่างจากเมืองประมาณยี่สิบกิโลเมตร ด้วยความเร็วของพวกเขาใช้เวลาเพียงไม่ถึงชั่วโมงก็มาถึงแล้ว อย่างไรก็ตามที่นี่ไม่มีผู้คนมารบกวน แถมยังไม่ต้องกลัวใครมาแอบฟังเพราะมันไม่มีที่ให้ซ่อนตัวได้ ทำให้ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในสภาพเตรียมพร้อมอยู่เสมอ บรรยากาศที่ทั้งคู่แผ่ออกมานั้นแตกต่างกันแต่ก็แฝงไปด้วยอันตรายเหมือนกัน

        “ทำไมถึงต้องพามาคุยกันที่นี่”

        “เรื่องนั้นนายน่าจะให้คำตอบตัวเองได้ไม่ใช่หรือยังไง ฉันแค่นัดเจอแต่นายก็ตกลงมาโดยไม่ถามเหตุผล นั่นหมายความนายรู้ว่าฉันพามาที่นี่เพื่ออะไร” ราล์ฟตอบ เขายังไม่วางใจนักเพราะอาคมแผ่จิตสังหารออกมาชัดเจน

        “แกคิดว่าฉันโง่จนไม่รู้เหรอว่าแกไม่อยากให้ใครรู้สิ่งที่กำลังทำอยู่” อาคมกระแทกเสียง ใจนึกอยากจะชกหน้าของเด็กหนุ่มสักเปรี้ยง แบบนี้คงเรียกได้ว่าเขาใจเย็นขึ้นมาจริงๆ

        “นั่นแปลว่านายคงเข้าใจสิ่งที่ฉันจะทำอยู่ได้ไม่ยาก ทำไมต้องให้ฉันอธิบายอีกด้วย”

        “ตอบแบบนี้วอนโดนต่อยซะแล้ว”

        “ใครจะอยากเจ็บตัว” เด็กหนุ่มพูด แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่จริงจังของอาคมก็ถอนหายใจออกมาและยอมอธิบายแต่โดยดี “แต่ที่นายพูดมามันก็ถูก ฉันไม่อยากให้พวกนั้นรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ถ้าดูจากสถานการณ์ตอนนี้ คำว่า รู้กับ ไม่รู้ มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะเรื่องวิธีการในการพิสูจน์ความเชื่อของตนเองน่ะนะ”

        “ที่ฉันอยากรู้ก็คือทำไมแกถึงให้น้องสาวฉันเปิดเผยตัวต่างหาก”

        อาคมรู้นานแล้วล่ะว่าอารินคือนางฟ้าหายนะ ถึงเขาจะไม่สนใจสิ่งรอบข้าง แต่ค่าสถานะของอารินเขาเองก็เคยดูอยู่บ้างและก็จำชื่อฉายาของอารินได้ อุตส่าห์คิดว่าให้อารินอยู่เงียบๆ ไม่ต้องเปิดเผยตัวก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้วแท้ๆ

        “ตั้งแต่ที่อารินแสดงความทรงจำชั่วเสี้ยววินาทีมันมีผลกระทบอยู่ นายอาจจะยังไม่รู้แต่หลังจากการแข่งวันนั้นอารินถูกจับตามองเพิ่มขึ้นเป็นพิเศษ มีการสืบข่าวในทางลับอยู่เยอะมาก ฉันกลัวว่าหากปล่อยทิ้งเอาไว้โดยไม่ทำอะไรเลย สักวันอารินจะต้องถูกใช้เป็นเบี้ยต่อรองแน่ๆ เลยเปิดเผยเรื่องที่เป็นนางฟ้าหายนะเพื่อให้รู้ว่าอารินมีพลังเวทมนตร์สูงมากแค่ไหนเป็นการยับยั้งชั่วคราว”

        “ทำไมต้องเปิดเผยด้วยวะ แบบนี้แทนที่พวกมันจะลังเลก็สามารถลงมือได้เต็มที่น่ะสิ” อาคมแย้ง ไม่เห็นด้วยกับความคิดยกเมฆของราล์ฟสักนิด ทั้งหมดที่พูดมามันเป็นแค่การคิดไปเองฝ่ายเดียวเท่านั้นนี่นา

        “ตรงกันข้ามต่างหาก เพราะการที่ไม่ต้องลังเลจึงไม่จำเป็นจะต้องมีการพิสูจน์อะไรอีก เท่ากับว่าอารินจะปลอดภัยอยู่ชั่วคราวเท่านั้น”

        “ฉันว่าแกอยากจะบีบให้ฉันยอมเข้าร่วมกิลด์ของแกมากกว่าว่ะ ไอ้สถานการณ์แบบนี้มันเหมือนจงใจชัดๆ”

        ราล์ฟหรี่ตาลงมองเพียงแวบเดียว โชคดีที่แว่นตานั้นปิดซ่อนตาคู่นั้นเอาไว้จึงไม่รู้ความจริงเรื่องนี้ แต่มันก็น่าตกใจจริงๆ นั่นแหละ สัญชาตญาณที่ดูถูกไม่ได้ของอาคมนั่นทำเอาราล์ฟหวั่นกลัวไปแวบหนึ่งจริงๆ จะบอกว่ามันเป็นความบังเอิญก็คงจะเป็นการหลอกตัวเอง

        “ยังไงนายก็หนีไม่พ้นอยู่แล้วนี่ สร้างกิลด์เพื่อให้อารินปลอดภัยระยะยาวฉันว่าดีกว่า” ราล์ฟเสนอเพราะยังไงอาคมก็มีทางเลือกไม่มากอยู่แล้ว

        “ฝันไปเถอะ มันจะง่ายกว่านี้ถ้าแกอยู่ห่างๆ จากน้องสาวฉัน” นักมายากลหนุ่มบอก

        “สถานการณ์แบบนี้ยังดื้อดึงอยู่อีกสินะ นายเนี่ย” ราล์ฟส่ายหน้า ถ้าไม่ติดว่าเงื่อนไขการตั้งกิลด์คือจำนวนคนละก็เขาคงตั้งเองไปแล้ว ที่สำคัญมันคงไม่ดีแน่ถ้าจะไปหยิบจับใครมาก็ได้หากเป็นแบบนั้นก็ไม่มั่นใจว่าจะควบคุมคนได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ อาคมกับอารินจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดและมั่นใจได้ว่าจะไม่มีทางหักหลังตนเองเป็นอันขาด

        “พูดมากว่ะ ลำพังฉันก็ปกป้องอารินได้อยู่แล้ว ความจริงแกมันก็แค่ตัวซวยที่ก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวันเท่านั้นแหละ”

        “นายคิดจริงๆ เหรอ”

        “!?”

        “นายคิดว่าสามารถปกป้องอารินได้ด้วยตัวคนเดียวงั้นสินะ”

        “ก็เออสิวะ” อาคมเผยแววตาเหี้ยม มือเลื่อนไปจับดาบภูตมายาพร้อมจะฟันใส่ทุกเมื่อ ขณะที่ราล์ฟก็ชะงักเท้าและถอยไปด้านหลังครึ่งก้าว “ทำไมไม่เข้ามาล่ะวะ ปอดหรือยังไง”

        ราล์ฟไม่สนใจคำยั่วยุนั่น เห็นได้ชัดเมื่อสักครู่ถ้าเขาไม่หลบออกมาในระยะดาบ สภาพของเขาคงโดนเล่นงานหนักแน่ อาคมนั้นแข็งแกร่งกว่าที่คิดมาก ช่วงเวลาที่แยกกันคงแอบฝึกฝนจนใช้ลมปราณได้ชำนาญขึ้น

        “คิดจะทำอะไรของนาย”

        “แสดงให้แกเห็นไงว่าฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งแกก็สามารถปกป้องน้องสาวฉันได้”

        “เข้าใจล่ะ” เด็กหนุ่มดันกรอบแว่น “ฉันจะแสดงให้เห็นเองว่านายไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในเกม”

        สตรีทเมจิกอาคมเผยยิ้มกว้าง นี่เป็นโอกาสที่เขารอมานานมาก จะให้รอจนถึงการประลองมันก็นานเกินไป ตลอดเวลาที่แยกทางกันไปฝึกฝน แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็ฝึกฝนไม่ได้ขาดแม้แต่นาทีเดียว ตอนนี้อาคมรู้สึกได้เลยว่าตนเองพัฒนาขึ้นกว่าแต่ก่อน โดยเฉพาะอารมณ์ใจร้อนที่เป็นจุดอ่อนนั้น เขาสามารถควบคุมมันได้บ้างแล้ว

        ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงบุกโจมตีแบบซี้ซั้วไปแล้วราล์ฟประเมินฝีมือขั้นต้น แต่เมื่อไม่เห็นอาคมบุกเข้ามาก็มีทางเดียวคือต้องเป็นฝ่ายบุกเข้าไปแทน แต่ตอนนั้นอาคมกลับใช้ก้าวพริบตาถอยกลับไปด้านหลังแทน

        “ไม่โจมตีกลับแต่เลือกที่จะหลบงั้นเหรอ”

        “แกก็บุกเป็นเหมือนกันนี่หว่า ปกติเห็นกว่าจะบุกได้พิรี้พิไรรอคนมาปูพรมแดงให้ แต่ว่านะ...

        ยังพูดไม่ทันจบมีดสั้นเล่มเล็กสองเล่มก็พุ่งเข้ามาจากทางซ้ายและขวา ราล์ฟมองดูทิศทางของมันและกำหนดจุดตัดของมันได้ก็หยุดการเคลื่อนไหวหนึ่งจังหวะและพุ่งเข้าไปโจมตีต่อ ทำเอาอาคมรู้สึกเจ็บใจขึ้นมา เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าถ้าเป็นการจู่โจมด้วยจังหวะราล์ฟสามารถหลบการโจมตีได้ทั้งหมด

        “น่ารำคาญว่ะ” อาคมตวัดดาบออกไปสองครั้งสร้างคลื่นพลังปราณโจมตีรูปกากบาท

        ลูกเตะจันทร์เสี้ยว

        ราล์ฟใช้ท่าเตะเข้าปะทะกับคลื่นพลังนั่น รู้อยู่แล้วว่ามันต้านพลังของอาคมที่เหนือกว่าไม่ได้ แต่ก็ทำให้มันช้าลงได้จนมีเวลาพอที่จะหลบการโจมตีนั้น อาคมมองออกว่าราล์ฟเปลี่ยนไปมากโดยเฉพาะการเคลื่อนไหวที่มีรูปแบบชัดเจน เหมือนกับคนที่ฝึกฝนกระบวนท่ามาอย่างชำนาญ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนนี้จะมีรูปแบบการโจมตีเชิงวิเคราะห์เท่านั้น

        ไอ้หมอนี่ไปฝึกอะไรมาวะ อาคมเดาะลิ้นขัดใจ หยิบไพ่ออกมาดีดไว้และควบคุมด้วยจิตให้มันลอยอยู่กลางอากาศ และกำหนดให้มันโจมตีออกไปแบบไร้ทิศทางหยุดการเคลื่อนไหวของราล์ฟเอาไว้ได้ในที่สุด

        “52 ไม่สิ 54 บวกโจ๊กเกอร์อีก 2 ใบสินะ” ราล์ฟตวัดสายตามองการเคลื่อนไหวของไพ่เหล่านั้นทั้งหมดเพื่อหาทิศทางการเคลื่อนไหวของมัน เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นการเคลื่อนไหวย่อมต้องมีจังหวะที่ชัดเจน

        ในห้วงความคิดของราล์ฟปรากฏเส้นแสงที่พุ่งฉวัดเฉวียนไปมาจากหนึ่งเส้นเป็นสองเส้น และเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ จนปรากฏเส้นแสงรอบตัวถึงห้าสิบสี่เส้น การเคลื่อนไหวพวกนั้นสัมพันธ์กันจนไม่เหลือช่องว่างให้หนีออกมาได้เลย หากยื่นมือออกไปเพียงนิดเดียวก็จะถูกไพ่ที่เฉียบคมตัดจนบาดเจ็บ

        “เตรียมไว้เพื่อแกโดยเฉพาะเลยนะโว้ย” สตรีทเมจิกสะใจ ไม่นึกเสียใจที่ฝึกฝนการควบคุมไพ่พวกนี้มาเลย

        “มันก็จริงที่ดูน่ากลัว แต่นายลืมสิ่งสำคัญไปอย่างหนึ่ง...พวกมันเป็นแค่ไพ่”

        เพราะเป็นไพ่น้ำหนักของมันจึงเบา หากมีกระแสลมเพียงเล็กน้อยก็สามารถเปลี่ยนเส้นทางของมันได้แล้ว นิ้วมือตวัดวาดกลางอากาศเพื่อหยิบยืมพลังจากธรรมชาติ ทำให้เกิดกระแสลมพัดไพ่เหล่านั้นกระเจิงไปคนละทิศละทาง

        “ไม่ได้มีแต่นายคนเดียวที่พัฒนา อาคม”

        “ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแกจะเก่งสักแค่ไหน ถ้าแกเอาชนะฉันได้ฉันจะยอมเข้าร่วมกิลด์ของแกก็ได้”

อาคมปล่อยรังสีอำมหิตออกมาอย่างรุนแรงทำให้ราล์ฟสะดุ้งโหยง ขาแทบจะไร้เรี่ยวแรงในการพยุงตัวเอง จังหวะการหายใจก็เริ่มติดขัด แต่ราล์ฟก็ตั้งจิตของตัวเองเพื่อควบคุมสติเอาไว้จนได้ อาคมไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือใช้ก้าวพริบตาตรงเข้ามาหาราล์ฟ แต่กลับต้องตวัดดาบฟันอาวุธลับที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าแทน

“จุดอ่อนของก้าวพริบตาคือมีระยะที่ชัดเจน”

        การต่อสู้เปลี่ยนเป็นระยะประชิดซึ่งราล์ฟได้เปรียบกว่าด้วยร่างกายที่คล่องแคล่วกว่าและมีกระบวนท่าที่ตอบโต้ได้ทุกสถานการณ์ เพราะมองการเคลื่อนไหวของอาคมออกชัดเจน ถึงแม้อาคมจะมีพลังเหนือกว่าในหลายๆ ด้าน แต่ก็ไม่สามารถสร้างบาดแผลได้เลย ทันทีที่ราล์ฟจับแขนของอาคมได้ก็จัดการล็อกเอาไว้เพื่อหยุดการเคลื่อนไหว เพียงแต่อาคมกลับตวัดดาบฟันแขนตัวเองทิ้งราวกับคนบ้าและหัวเราะเบาๆ

        “อยากได้นักฉันยกให้” อาคมเยาะเย้ย ราล์ฟมองดูสิ่งที่ตนเองถืออยู่มันคือแขนปลอมที่ทำออกมาได้เหมือนจริงสุดๆ

        จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าไปหาราล์ฟอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าคลุมที่มือเอาไว้ เพียงแค่ดีดนิ้วก็มีเปลวไฟปรากฏขึ้นมาที่ถุงมือก่อนจะนำไปเผาผ้าเช็ดหน้าจนมันไหม้หายไปและมีนกพิราบสีขาวโผล่ขึ้นมาบนมือ นกพิราบตัวนั้นบินเข้าไปหาราล์ฟก่อนจะแตกออกกลายเป็นผ้าผืนใหญ่บดบังร่างของสตรีทเมจิก

        แย่แล้ว ราล์ฟรีบถีบตัวกลับไปด้านหลัง แต่ในตอนนั้นก็จับสัมผัสจิตของอาคมที่ลอบมาด้านหลังได้ ดาบภูตมายาตวัดลงกลางแผ่นหลังหวังจะเอาชีวิต ในจังหวะนั้นราล์ฟพยายามรวมจิตตัวเองเพื่อที่จะบินแต่มันก็จำเป็นจะต้องอาศัยเวลาซึ่งมันไม่ทันแล้ว รอยยิ้มของอาคมแสยะออกกว้างราวกับผู้ชนะ

        ทว่าคมดาบนั้นก็หยุดและเปลี่ยนทิศทางก่อนที่จะสัมผัสร่างของเด็กหนุ่ม อาคมต้องใช้แรงกล้ามเนื้ออย่างมากเพื่อที่จะหยุดมันทำให้รู้สึกเหนื่อย เขามองราล์ฟและหัวเราะให้

        “เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าฉันปกป้องอารินได้ ไม่จำเป็นต้องมีแกเสียด้วยซ้ำไป”

        “ทำไมถึงหยุดซะล่ะ” ราล์ฟไม่เข้าใจ ถ้าหากเขาเป็นอาคมละก็โอกาสเมื่อครู่นั้นเหมาะมากที่จะสังหาร ซึ่งเขาจะไม่มีวันใจอ่อนกับคนที่เป็นศัตรูอย่างเด็ดขาด

        “ถ้าฉันฟันแกแล้วจะได้ประโยชน์อะไรนอกจากความสะใจวะ” นักมายากลหนุ่มตอบ พยายามซ่อนมือขวาที่สั่นเทาด้วยอาการอักเสบของกล้ามเนื้อเอาไว้

        “คิดอะไรตื้นๆ”

        “แกจะคิดยังไงมันก็เรื่องของแก เพราะมันไม่ใช่ปัญหาของฉัน ถ้าจะสู้กันก็เจอกันในสนามประลอง ฉันจะแสดงให้ไอ้พวกที่คิดจะหาประโยชน์จากน้องสาวฉันได้เห็นว่าฉันแข็งแกร่งขนาดไหน” อาคมหัวเราะเก็บดาบและมุ่งหน้าเดินกลับเข้าเมือง ก่อนจะหันมาพูดกับราล์ฟว่า

        “แกเองก็ควรเอาจริงด้วยเหมือนกันไอ้แมวผี ไม่ใช่มาแกล้งสำออยเหมือนวันนี้” พูดจบก็กางปีกบินและมุ่งหน้ากลับเข้าเมือง ปล่องทิ้งให้นักบวชแว่นยืนมองอยู่แบบนั้นต่อไป

        “เอาจริงงั้นเหรอ นายแข็งแกร่งเกินกว่าที่ฉันคาดเอาไว้ต่างหาก” ราล์ฟพึมพำเสียงเบา พร้อมกับกระชับแขนเสื้อให้ปิดปลอกแขนเหล็กแบบพิเศษที่เพิ่มคุณสมบัติน้ำหนักข้างละ 80 กิโลกรัมเอาไว้

 

        ขณะเดียวกันในเมืองก็ได้เกิดการต่อสู้ขึ้น และมันก็จบลงภายในเวลาเพียงไม่ถึงสิบนาทีเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวหน้าตาบ้านๆ ผมยาวปรกใบหน้ายืนมองดูสภาพของเพลเยอร์สิบกว่าคนที่นอนโอดครวญด้วยความเจ็บปวดหลังจากที่ถูกเล่นงานจนพลังชีวิตเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ และกำลังลดลงอย่างต่อเนื่องสาเหตุมาจากบาดแผลสาหัสบนร่างกาย

        “บ้าน่า เล่นงานพวกเราได้ด้วยตัวคนเดียว ยัยนี่มันเป็นสัตว์ประหลาดหรือยังไง”

        “พะ...พวกคุณมาไร้เหตุผลกับพวกเราก่อนทำไมล่ะคะ...จะอย่างไรพวกเราก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องทำตามคำร้องขอของพวกคุณด้วย” หญิงสาวกล่าวเสียงสั่นเครือ ท่าทีผิดจากเมื่อครู่ที่เล่นงานคนสิบกว่าคนลงได้

        “ความจริงให้ข้าเป็นคนจัดการน่าจะเร็วกว่าอีกนะ” สาวผมแดงก้าวออกมาอย่างผ่าเผย เธอเป็นคนที่เอ่ยปากจะขอจัดการคนเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าเหตุการณ์จะบานปลาย หญิงสาวขี้อายคงไม่ขัดขวางและจัดการด้วยตัวคนเดียวหรอก

        “มะ...มันค่อนข้างเสี่ยงน่ะค่ะ ถะ...ถ้าพวกเราสังหารพวกเขา จะทำให้มีข้ออ้างในการโจมตีครั้งต่อไปได้” สาวขี้อายเฉลย จุดประสงค์พวกนี้มันก็เชิงการเมืองทั้งสิ้น ใช้วิธีการข่มขู่เพื่อให้เกิดความขัดแย้งและค่อยอาศัยเหตุการณ์ในครั้งนี้เข้าถึงตัวเป้าหมาย

        “ข้อพิพาทสินะ พวกมนุษย์ก็เป็นกันซะแบบนี้แหละ ข้าให้โอกาสพวกเจ้าเพียงแค่เอ่ยถึงสิบ มิฉะนั้นจะไม่มีการกล่าวเตือนอีกต่อไป หากพวกเจ้าถึงแก่ชีวิตก็ไม่อาจกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของพวกเรา หนึ่ง...สอง...

        สุริยันนับเลขต่อไปเรื่อยๆ คนกลุ่มนั้นถึงกับมองหน้ากันเพื่อตัดสินใจอะไรกันอยู่ คงไม่คิดว่าพวกเธอจะแข็งแกร่งก็ได้ถึงได้กล้าเข้ามาพูดจาข่มขู่ให้ไปด้วย หากไม่ใช่เพราะสุริยันเข็ดกับวิธีการเจรจาที่ทำให้เธอถูกดุมาก่อน วิธีนี้อาจจะใช้ได้ผลก็ได้ และก็นับว่าเป็นโชคร้ายเหมือนกันที่ราล์ฟดันอนุญาตให้ฆ่าได้หากจำเป็น

        เมื่อนับใกล้ถึงสิบสุริยันก็ชักดาบคาตานะออกมา ปรากฏเป็นเปลวเพลิงลุกโชติพร้อมกับอุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นของพื้นที่โดยรอบ รอบกายของภูตสาวผมแดงมีประกายจากเปลวเพลิงผุดขึ้นเป็นระยะ สายตาจับจ้องไปที่เหยื่อที่ใกล้ตัวที่สุดและตวัดคลื่นดาบเปลวเพลิงใส่ทันทีที่นับถึงสิบ

        “อ๊าก!!!” ผู้ชายคนนั้นร้องลั่นเมื่อคลื่นดาบเปลวเพลิงตัดเข้าที่ขาจนขาด และมีเปลวไฟลุกลามจนพลังชีวิตลดลงเรื่อยๆ เปลวไฟนั้นยิ่งปล่อยเอาไว้ก็ยิ่งลุกลามไม่มีทีท่าว่าจะถูกดับได้ง่ายๆ จนกระทั่งในที่สุดเปลวไฟนั่นก็ลามไปทั่วทั้งตัวแผดเผาร่างนั้นจนกลายเป็นแสงหายไป

        “เรื่องบ้าๆ น่า ทักษะอะไรกันเนี่ย”

        พอเห็นพรรคพวกถูกฆ่าตายก็ทำอะไรไม่ถูก นอกจากจับอาวุธขึ้นเพื่อสู้ตาย ตอนนั้นเองที่คนที่ดูจะเป็นหัวหน้าได้รับข้อความส่วนตัว พอเปิดดูก็ถึงกับเหงื่อตกและกดปิดไป

        “พวกเรายังไงมันก็แค่ความตายชั่วคราว จัดการยัยนี่ให้ได้ซะ”

        “นั่นรึ คือคำตอบของพวกเจ้า” สุริยันฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาคนพวกนั้นและเริ่มการสังหารอย่างสนุกสนาน

        ซึ่งในขณะนั้นที่ร้านไอศกรีมใกล้ๆ อาริน ไซเรน และจันทรากำลังนั่งทานไอศกรีมกันอยู่ หลังจากที่ทราบจากนิมป์ว่าถูกกลุ่มคนปริศนาติดตามก็พากันมาหลบที่ร้านนี้ชั่วคราวก่อน คงได้แต่หวังว่าเรื่องมันจะจบได้โดยเร็วที่สุด ก่อนที่หายนะที่ราล์ฟไปถ่วงเวลาเอาไว้จะกลับมาถึงเมืองพร้อมกับหายนะที่ร้ายแรงยิ่งกว่า





Credit : Sakura Ayame


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

52 ความคิดเห็น

  1. #11561 DarkSaylai (@meloly) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 11:55
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ว่าจะไม่คิดอะไรแล้วนะ เอารูปมาแปะ นี่คิดไกลมากกก ฮึ่ก! อาคมจับกดเลย 55555555555 ยิ่งอ่านยิ่งฟิน ขอภาคพิเศษ แบบฉบับ yaoi ค่ะ 5555555
    #11561
    0
  2. #11251 BBMJ (@beerorbie) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 00:41
    I waiting for you.
    #11251
    0
  3. #11249 my-kimberly (@my-kimberly) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 04:04
    -สามช่องนั่นมันคืออะไร..... อาร๊ายยยยยย
    #11249
    0
  4. #11248 Jass.po (@cabaltoyou) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 09:22
    จะไม่คิดอะไรเลย ถ้าไม่มีการ์ตูนตบท้ายนั้น
    #11248
    0
  5. #11246 MarsWell (@spit) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 18:19
    งุงิ มุ้งมิ้งเลย
    #11246
    0
  6. #11245 Shadow Ruby Accordion (@fujivara_sasaru) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 19:08
    หมากับแมวเจอกันทีไร่เป็นเรื่องใหญ่ 55555 ชอบรูป
    #11245
    0
  7. #11244 BBMJ (@beerorbie) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 08:28
    ราฟเมื่อไหร่จะเอาจริงซะที
    #11244
    0
  8. วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 08:05
    มิน่า สาวๆที่เดินผ่านถึงได้กรี๊ด..  ในเมื่อภาพมันน่าชวนจิ้นแบบนี้นี่เอง
    #11243
    0
  9. #11242 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 22:34
    กรี๊ดดด เข้าใจเลยทำไมสาวๆกรี๊ด -///-
    #11242
    0
  10. #11241 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 19:47
    หมากับแมวเจอกัน อะไรก็เกิดขึ้นได้
    #11241
    0
  11. #11240 Bam Ma (@bam16122545) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 19:41
    หายนะนี่ ไม่ต้องบอกก็รู้ววววววกันสินะ.....
    #11240
    0
  12. #11239 ไวท์พิงค์ (@whitepinkgirl) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 19:22
    คู่จิ้น  นี่มันปลุกพลังของสาววาย มากกว่าเป็นคู่วายโดยตรงซะอีก


    ปล. การ์ตูนแถมท้ายน่ะ  ถ้าจะเอาหน้าใกล้กันแบบนั้น  ทำไมไม่จูบกันไปเลยล่ะ -///-
    #11239
    0
  13. #11238 Nunnally (@kuroyuri) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 19:20
    นี้วาดมาให้จิ้นใช่มั้ยคะเนี่ยยยยย
    #11238
    0
  14. #11237 kun-kunkung (@pimpa1) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 19:07
    อ่านการ์ตูนแล้วฟินมากค่ะ 55555
    #11237
    0
  15. #11236 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 16:22
    สนุกมากกกก  อ่านแล้วตื่นเต้น
    ตอนนี้อ่านแล้วฟิน   เขินอะ  ชอบๆ
    #11236
    0
  16. #11235 Lady-Victoria (@1100400814037) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 15:03
    กรี๊ดดดดดด เลือดหมดตัวตายกับการ์ตูนแถม
    #11235
    0
  17. #11234 Luchia (@lalipat4316) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 13:58
    ชอบลายเส้นจังเลยค่ะะ ปลื้มมม
    #11234
    0
  18. #11233 Reincarnation (@kai3uto) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 12:04
    แหม่....วาดมาซะต้องจิ้นเลย 555+
    #11233
    0
  19. #11232 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 11:29
    อาคมจะสติแตกอีกไหมเนี่ย
    #11232
    0
  20. #11230 รัตติกาลไร้ดาว (@meanato) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 06:29
    หูหมาป่ากับหูเเมว....ความรักต่างเผ่าพันธุ์ เเอ๊ฟ----//โดนเหยียบ
    #11230
    0
  21. #11229 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 05:57
    สองคนนี้ชวนจิ้นไงไม่รุ้
    #11229
    0
  22. #11228 Game Min (@0844103510) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 03:17
    แอบฟินเเบบเงียบๆ
    #11228
    0
  23. #11227 shikyu (@amp3211) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 02:22
    มันเหมือนอ่านนิยายพ่อแง่แม่งอนกันอยู่เลยนะคู่นี้
    #11227
    0
  24. #11226 ~Friendship!~ (@damon38) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 00:36
    ชอบเซอร์วิส น่ารักกกก ลุ้นแล้วค่ะว่าอาคมกับราล์ฟใครจะเก่งกว่ากัน รีบอัพนะคะ
    #11226
    0
  25. #11225 โอมมณี (@akkabong) (จากตอนที่ 286)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 00:10
    อิอิ แรงมโน
    #11225
    0