[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,473,889 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,084 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,160

    Overall
    1,473,889

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 เริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    24 พ.ค. 56

บทที่ 1 เริ่มต้น

 

          ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มผมดำยาวตั้งชี้ปรากฏขึ้นท่ามกลางเมืองที่มีคนเดินให้พลุ่งพล่าน แม้การปรากฏตัวนั้นจะดูอลังการแต่ก็ไม่มีใครสนใจเนื่องเป็นที่รู้กันอยู่ว่าจุดที่ปรากฏตัวนั้นเป็นพื้นที่สำหรับผู้ที่พึ่งสร้างตัวละครเสร็จนั่นเอง

          ก็ดีไม่ค่อยอยากเป็นจุดสนใจ

          ราล์ฟคิดในใจแล้วเดินตัวปลิวออกมาจากจุดที่ตัวเองอยู่ ระหว่างที่เดินอยู่ก็มองดูความสวยงามรอบๆด้วยความตื่นเต้น แม้จะไม่ประสีประสาเรื่องศิลปะความงาม แต่ว่าเมืองนี้ก็ดูอลังการไม่ใช่น้อย มันแตกต่างจากโลกจริงที่จะมีป้ายไฟโฆษณาติดตามอาคารจนดูรกหูรกตา แต่ที่นี่นั้นมีป้ายที่ดูเป็นสัญลักษณ์และชื่อร้านเพียงเท่านั้น

รอบข้างของราล์ฟมีหลายคนที่สวมชุดแบบเดียวกับเขาแต่แตกต่างไปตรงที่บางชิ้นก็เป็นเหล็ก บางคนมีมีดยาวประมาณหนึ่งฟุตเหน็บที่ซองดาบข้างเอว บางคนก็ใช้ธนู บางคนก็เดินถือดาบกลางเมือง ให้อารมณ์เหมือนอยู่ในโลกของจอมยุทธ์ไม่น้อย

ราล์ฟสอบถามทางไปยังอาคารเริ่มต้นจากผู้เล่นคนหนึ่งซึ่งเขาก็ยอมบอกด้วยความเต็มใจ หลังจากนั้นไม่นานราล์ฟก็มาถึงอาคารเริ่มต้นโดยตัวอาคารที่ถูกออกแบบมาให้เหมือนกับโดม เมื่อเดินเข้าไปก็พบว่ามันแบ่งออกเป็นห้องหลายสิบห้อง มีผู้เล่นหลายคนกำลังนั่งรอไม่ก็พูดคุยกับเพื่อนที่อยู่ด้วยกันเพื่อรอให้ถึงคิวของตัวเอง

เด็กหนุ่มรับบัตรคิวแล้วไปหาที่นั่งรอ พอไม่มีอะไรทำเขาก็นั่งมองและจับเวลาผู้ที่เข้าห้องแต่ละห้องเล่นทำให้รู้ว่าทุกๆคนใช้เวลาไม่เท่ากัน บางคนก็ยังไม่ออกมาขณะที่ห้องอื่นใช้เวลาเพียงไม่ถึงสามนาทีเท่านั้น รออยู่ไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงคิวของเขา

“ห้องเบอร์เจ็ด ห้องนี้สินะ”

ราล์ฟเคาะประตูตามมารยาทก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับเจ้าหน้าที่ชายคนหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีน้ำชาวางเอาไว้พร้อมเสิร์ฟและถาดที่มีของหกอย่างวางอยู่ข้างใน เขาเดินไปนั่งในฝั่งตรงข้าม

“อ้า...สวัสดีครับคุณผู้เล่นใหม่ ผมเป็นเจ้าหน้าที่ประจำอาคารเริ่มต้น รหัส N004 คุณจะเรียกผมว่า เอก ก็ได้นะครับมันเป็นชื่อเล่นจริงๆของผม”

“ครับ ผมชื่อเจน...เอ่อ...ราล์ฟครับ” เขาตอบ เพราะไหนๆก็เล่นเกมแล้วก็ควรจะใช้ชื่อในเกมสิถึงจะถูก

“ถ้าอย่างนั้นมาคุยกันเรื่องไอเทมที่คุณจะได้รับกันดีกว่านะครับ”

-                  นาฬิกาข้อมือ 1 เรือน                                -       มีดสั้น 1 เล่ม

-                  กระเป๋าคาดเอว (50 ช่อง) 1 ใบ                            -       ซาลาเปา 10 ลูก

-                  ถุงใส่เงิน 1 ใบ (พร้อมเงิน 50 เหรียญเงิน)             -       กระติกน้ำ 1 ใบ

“นาฬิกาข้อมือเป็นไอเทมที่ใช้ยืนยันสถานะของผู้เล่น ไม่มีวันเสียหายหรือสูญหายได้ ความสามารถของมันนอกจากจะใช้ยืนยันสถานะของผู้เล่นให้กับคุณแล้ว ยังมีออฟชั่นพิเศษอย่างพวกกระดานข่าวสาร การติดต่อกับคนรู้จักได้ด้วยนะครับ ซึ่งถ้าหากคุณไม่ค่อยพอใจกับสีและรูปร่างของมันสามารถมาซื้อได้ที่อาคารของระบบประจำเมืองที่มีอยู่ทุกเมืองนะครับ เพราะมีผู้เล่นหญิงส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบนาฬิกาที่เป็นสีดำและรูปแบบที่ดูเท่ห์”

ราล์ฟหยิบนาฬิกามาสวมแล้วทดลองเล่นดู ก็เห็นสถานะของตัวเองซึ่งมันไม่มีอะไรเลยสักอย่างเดียว

“ส่วนสิ่งของอื่นๆหวังว่าผมคงไม่ต้องอธิบายมากนะครับ เพราะคาดว่าคุณคงจะรู้ว่ามันทำอะไรได้บ้างอยู่แล้ว มีคำถามอะไรหรือเปล่าครับ”

“ผมขอรับไอเทมพิเศษที่ได้จากการใช้บริการเครื่องเล่นเกมแบบพรีเมียมครับ” ราล์ฟบอก

“อ้อ...ครับ แต่ก่อนอื่นผมต้องขออนุญาตตรวจสอบข้อมูลของคุณก่อนนะครับ” แล้วเขาก็วาดนิ้วมาตรงหน้าผากของเด็กหนุ่มก่อนที่จะพยักหน้าช้าๆ ราล์ฟเดาว่าน่าจะเป็นความสามารถตรวจสอบของเจ้าหน้าที่แน่ๆ

“เรียบร้อยแล้วครับรหัสของเครื่องตรงกับที่มีแจ้งเอาไว้” แล้วก็หยิบของออกมาให้อีกครั้งหนึ่งเป็นกล่องสมบัติสีรุ้งสามกล่อง “นี่เป็นกล่องสมบัติสีรุ้งที่จะสุ่มอาวุธ ชุดเกราะ วิธีใช้ก็แค่พูดว่าเปิดกล่องเท่านั้นครับ”

          ราล์ฟหยิบมาหนึ่งกล่องแล้วเปิดทันที ปรากฏดาบสีขาวลายสีทองดูสวยงามขึ้นแทนกล่องสมบัติสีรุ้ง เจ้าหน้าที่เอกเห็นแบบนั้นก็อ้าปากค้าง ตาโต มือสั่นระริก

          “ได้รับ ดาบเทพเทวะ ระดับ EX 1 เล่ม”

-                  ดาบเทพเทวะ คลาส EX อาวุธประเภทดาบ ธาตุแสง พลังโจมตี (ระดับ) x 300 เมื่อปะทะกับสัตว์อสูรธาตุปกติ (ระดับ) x 200 เมื่อปะทะกับสัตว์อสูรธาตุแสง (ระดับ) x 400 เมื่อปะทะกับสัตว์อสูรธาตุความมืด

          “มันมีจริงๆเหรอเนี่ย” เอกพูดขึ้น เอ่ยปากขอจับมันซึ่งราล์ฟก็ไม่ว่าอะไร พอรู้ข้อมูลของดาบตาของเขาก็แทบจะถลน

          “เป็นอะไรเหรอครับ ช่วยอธิบายทีสิครับว่าดาบนี้มันพิเศษอย่างไง แล้ว Ex คืออะไร”

          เอกส่งดาบคืนให้กระแอมไอเบาๆก่อนจะตอบว่า “คุณนี่โชคดีมากเลยนะครับ ส่วนดาบนี้มันพิเศษอย่างไงมันอยู่นอกเหนือหน้าที่ของผมพูดง่ายๆคือผมไม่มีสิทธิ์พูดได้ครับ แล้ว Ex มาจากคำว่า Extra อย่างไงล่ะครับ”

          “Extra ผมรู้ว่ามันหมายถึงอะไรครับ แต่ผมอยากรู้ว่าทำไมมันถึงถูกเรียกว่า Extra ต่างหาก”

          “อาวุธหรือชุดเกราะในเกมนี้จะแบ่งออกเป็นระดับครับ ได้แก่ F E D C B A และ S กล่าวคือระดับความยากง่ายของการได้มา ส่วนไอเทมระดับ Ex เป็นไอเทมในตำนานที่ยังไม่มีปรากฏออกมา ผมว่าทางที่ดีคุณควรทำสัญญาเป็นเจ้าของของมันดีกว่านะครับ ไม่อย่างนั้นมันอาจจะถูกแย่งชิงได้ เพราะในเกมนี้อาวุธระดับ S ที่ยังไม่ได้ทำสัญญาจะสามารถซื้อขายและถูกแย่งชิงได้”

          “ทำสัญญา? อย่างไงเหรอครับ” เด็กหนุ่มถาม มองดูดาบของตัวเองเพราะนึกไม่ถึงว่าตัวเองจะได้ของอันตรายมาไว้ในมือ ซึ่งเขามองไปถึงอนาคตเรียบร้อยถ้ามีผู้เล่นที่มีอำนาจรู้ว่าเขาได้ไอเทมในตำนานไว้ในครอบครองมีหวังอยู่ไม่สุขแน่

          “ก็แค่หยดเลือดของตัวเองลงไปก็เป็นอันเสร็จแล้วล่ะครับ”

          พอทำสัญญาเสร็จดาบเทพเทวะในมือก็เปล่งแสงพร้อมกับเสียงประกาศแจ้งในหัวว่าอาวุธนี้ถูกจารึกชื่อผู้ครอบครองเรียบร้อย เขาจึงเก็บดาบใส่เอาไว้ในกระเป๋ามิติเนื่องจากไม่อยากถือโชว์หลาไปมาให้เป็นของล่อเสือล่อตะเข้ เขาจำต้องล้มเลิกความคิดที่จะเปิดกล่องที่สองและสาม จากนั้นก็ขอตัวลาแล้วเดินออกจากห้องไป

          เมื่อออกจากอาคารเริ่มต้นก็เป็นเวลาเกือบเย็นแล้วอีกเพียงไม่ถึงสามชั่วโมงก็จะเป็นเวลาหกโมงเย็น แต่เงินที่มีติดตัวอยู่ตอนนี้มีเพียงห้าสิบเหรียญเงินเท่านั้น

          คิดหนักเลย...

          “เอาว่ะ อย่างน้อยก็ออกไปเก็บระดับตามที่หาข้อมูลล่ะกัน”

          ใช่มันเป็นการเล่นเกมพื้นฐาน การเก็บระดับเพื่อฝึกฝีมือให้เก่งขึ้น เป็นสิ่งที่ผู้เล่นทุกๆคนล้วนแล้วแต่รู้ดี

          ราล์ฟเดินออกจากเมืองไปพลางอ่านกระดานข่าวสารไปพลาง เพราะเขาคิดว่ามีข้อมูลเอาไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย ในกระดานข่าวสารมีแต่ข่าวของกิลด์ต่างๆที่กำลังเปิดศึกกันอยู่ในทวีปใหญ่ ประกาศรับสมัครสมาชิกของกิลด์ ประกาศรับชื้อไอเทม และยังมีอีกมากมาย

          เขาจึงได้รู้ว่ากล่องสมบัติสีรุ้งที่มีอยู่ตอนนี้นั้นมีราคาสูงถึงห้าหมื่นเหรียญทอง เรียกได้ว่าเพียงกล่องเดียวก็ทำให้ผู้เล่นกลายเป็นเศรษฐีได้ในชั่วข้ามคืน แต่ก็อีกนั่นแหละเด็กหนุ่มรู้ดีว่าตอนนี้เขามีของอันตรายอยู่กับตัวถึงสามชิ้น สองชิ้นแรกล้วนเป็นที่หมายตาของผู้เล่นที่หวังจะรวยทางลัด และอีกชิ้นเป็นที่หมายตาของคนที่ต้องการความแตกต่างซึ่งจะเรียกให้คนพวกนี้มาหากันอย่างไม่หวั่นไม่ไหวเลยล่ะ

          รู้ตัวอีกทีราล์ฟก็ออกมาจากประตูเมืองเสียแล้ว ตรงหน้าของเขามีกระต่ายสูงครึ่งเข่าอยู่หนึ่งตัว ดูเหมือนระบบจะไม่ยอมแจ้งให้รู้ว่ามันคือตัวอะไรตราบใดที่มันไม่เป็นอันตราย เขาหยิบมีดสั้นที่เหน็บไว้ข้างเอวขึ้นมาถือเอาไว้ ดูเหมือนว่ามันจะรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณเพราะมันกำลังหนี เด็กหนุ่มไม่รอช้าวิ่งไปดักหน้าของมันแล้วฟันลงไปหนึ่งแผล แต่ก็ไม่สามารถฆ่ามันได้ มันจึงกระโดดแล้วเอาตัวพุ่งชนใส่

          ราล์ฟคิดว่ามันคงจะเหมือนกับกระต่ายโลกจริง อีกทั้งระดับของมันคงไม่สูงมากพลังโจมตีน่าจะน้อย จึงปล่อยให้มันพุ่งชนเข้ามาเต็มแรง หารู้ไม่ว่านั่นเป็นความคิดที่ผิดมหันต์

          “อั่ก!!” เด็กหนุ่มกุมท้องตัวงอ กระอักเลือดออกมา ใบหน้าของเขาซีดเผือดเพราะแรงขนาดนี้พอๆกับโดนค้อนทุบเลย ดูท่าว่าเขาจะดูถูกเกมนี้ไม่ได้แล้วสิ

          เมื่อมันโจมตีอีกครั้งราล์ฟก็กระโดดกลิ้งหลบออกไปด้านข้าง พอตั้งตัวได้ก็ตวัดมีดสั้นออกไป แต่ด้วยความยาวของมันประมาณ 1 ฟุตทำให้แผลที่มันควรจะได้รับตื้นเกิน

          “แย่แล้วสิ” เขาพึมพำ เมื่อเห็นว่าที่การโจมตีไม่ได้ผลเพราะฟันตื้นเกินแต่เป็นเพราะมันกระโดดถอยไปด้านหลังในจังหวะที่โจมตีไปต่างหาก และการที่มันถอยออกไปไม่ใช่เพื่อหลบแต่เพื่อที่จะโจมตี

          ผัวะ!!

          “ผู้เล่นราล์ฟเสียชีวิต สูญเสียเงินจำนวน 25 เหรียญเงิน มีดสั้น 1 เล่ม”

          ราล์ฟกระพริบตาปริบๆ แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะตายเพียงเพราะถูกกระต่ายฆ่าได้ แถมยังสูญเสียอาวุธกับเงินไปตั้งครึ่งหนึ่ง แต่จะโทษใครไม่ได้เพราะเขาดูถูกเพราะเห็นว่ามันเป็นเพียงแค่กระต่ายธรรมดาที่ไม่น่าจะเป็นพิษเป็นภัยนั่นเอง ทำให้เขาได้แต่คาดโทษพวกมันแล้ววางแผนเอาคืนให้สาสมเลยทีเดียว

          แต่ราล์ฟไม่มีทางรู้ได้เลยว่าสัตว์อสูรตัวแรกที่เขาได้สู้ด้วยคือ ราชากระต่ายขนปุยระดับ 20

 

          เมื่อราล์ฟพ้นโทษจากความตายก็เป็นเวลาทุ่มกว่าแล้ว เขาก็เริ่มต้นใช้แผนการที่คิดขึ้นมาทันที โดยเริ่มจากการนำเงินยี่สิบห้าเหรียญเงินที่มีอยู่ไปซื้อสมุดจด ดินสอ และพวกอุปกรณ์การช่างมา ซึ่งราคาของมันถูกมากเพราะเป็นไอเทมที่ไม่มีคนซื้อ ทำให้สามารถซื้อมาได้ในราคาเพียงแค่ 15 เหรียญเงิน

          “เถ้าแก่มีเชือกขายไหม”

          “เชือก อยากได้แบบไหนร้านอั๊วมีทุกแบบ”

          “เอาแบบที่ทนทาน เหนียว และที่สำคัญราคาไม่เกินสิบเหรียญเงินพอจะมีขายป่าวครับ”

          “ลื้อนี่งกจริงๆ มีสิเดี๋ยวอั๊วหาให้รอแป๊บๆ”

แล้วเถ้าแก่ก็หายเข้าไปในร้าน ราล์ฟหยิบสมุดจดออกมาแล้วจดแผนการบางอย่างลงไปจนได้รับทักษะเขียน รออยู่นานจนเถ้าแก่เดินออกมาพร้อมกับเชือกสองขดยาวประมาณสิบเมตร ซึ่งเถ้าแก่ก็ใจปล้ำขายให้สิบเหรียญเงินจากราคาสิบสองเหรียญเพราะเห็นว่าหมดตัวแล้ว

เมื่อออกมานอกเมืองบริเวณนั้นก็ไม่มีกระต่ายอยู่แล้ว มีเพียงแค่ความว่างเปล่าผู้เล่นหลายคนเดินกลับมาในสภาพที่เหนื่อยหอบจากการเก็บเลเวลในป่า หรือไม่ก็พึ่งจะเดินทางกลับมาถึงเมือง แต่ราล์ฟก็ไม่สนใจเพราะสิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือการล้างแค้น

ซึ่งความแค้นทำให้เขาไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด ไม้กองแล้วกองเล่าถูกเลื่อยจนมีขนาดเท่ากันหลายต่อหลายชิ้น ทำให้ได้รับทักษะเลื่อยไม้มาทั้งๆที่ไม่รู้ว่ามันมีความสำคัญอย่างไร กระเป๋ามิตินั้นมีคุณสมบัติที่ดีไม่น้อยเพราะสามารถเก็บไม้ทั้งหมดลงกระเป๋าได้อย่างสบายๆ แต่ว่าน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาก็ทำเอาเหนื่อยไม่ใช่น้อย จากนั้นก็ค้นหาโพรงของกระต่ายทำให้ได้รับทักษะแกะรอยมาอีกทักษะหนึ่ง

เมื่อเจอแล้วราล์ฟก็เริ่มสร้างกับดัก แน่นอนว่าเขาต้องดูด้วยว่ามีผู้เล่นผ่านแถวไหนบ้างเพราะจะได้ไม่มีใครซุ่มซ่ามเดินมาโดนกับดักของเขา จนได้รับทักษะสร้างและทักษะวางกับดักอย่างละหนึ่งระดับ

เหลือก็แค่รอเท่านั้น...

ซาลาเปาถูกนำมาออกมานั่งดินบนต้นไม้ ตอนแรกราล์ฟก็รู้สึกทึ่งไม่น้อยที่กล่องซาลาเปาสามารถรักษาอุณหภูมิแรกของสิ่งของได้ ทำให้มันยังร้อนอยู่ ทว่าเมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนเด็กหนุ่มก็ผล็อยหลับไปทันที

ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงกับดักทำงาน ผู้โชคร้ายไม่ใช่กระต่ายคู่อริหากแต่เป็นกวางป่าที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น ซึ่งตอนนี้มันถูกกับดักฟาดจนซี่โครงหัก แต่ไม่ถึงกับตายเนื่องจากระบบยังไม่แจ้งให้ทราบ เขากระโดดลงจากต้นแล้วแล้วหยิบอาวุธเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ออกมาถือ ไม่รู้ว่าพลังโจมตีมากน้อยแค่ไหนกันแต่จึงออกแรงฟันเต็มที่

แต่แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อทันทีที่เหวี่ยงดาบออกไปทุกอย่างก็มืดลง ราล์ฟคิดว่าตัวเองคงตายแล้วแต่เปล่าเลยมันแตกต่างจากความตายครั้งแรก เพราะไม่ได้ไปโผล่ในห้องรอเกิด แถมเสียงระบบยังบอกว่าเขาทำการสังหารกวางป่า ระดับ 5 อีกด้วย

รอจนเวลาผ่านไปสักพักหนึ่งเขาก็ได้สติขึ้นมา มองไปรอบๆก็อ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าต้นไม้ที่อยู่ในวิถีดาบถูกตัดจนโล่งเตียน ส่วนร่างของกวางป่าก็แทบไม่มีชิ้นดี เขารีบประเมินเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็วจนรู้แน่ชัดถึงสาเหตุของมัน โชคดีที่ยังเป็นช่วงเช้าอยู่ทำให้ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมาไม่อย่างนั้นได้เป็นเรื่องแน่นอน

จากนั้นราล์ฟก็เก็บของที่ได้รับมาได้แก่ เขากวาง กับเงินจำนวน 50 เหรียญทองแดง พอจะกลับก็พลันเหลือบไปเห็นเนื้อกวางส่วนหนึ่งที่ยังมีสภาพดีอยู่ในขณะที่ส่วนอื่นๆเละจนไม่สามารถนำมาทำอาหารได้ จึงเก็บมาใส่กระเป๋าไปด้วยและรีบหนีออกจากจุดนั้นทันที

“ให้ตายสิ ดาบนี่รุนแรงก็จริงแต่แค่ฟันเบาๆทำเอาถึงกับสลบเลยแหะ”

เด็กหนุ่มนั่งอ่านข้อมูลของดาบในมือตัวเอง ทำให้รู้ว่าดาบเล่มนี้ใช้ค่าพลังพิเศษในการฟันต่อครั้ง ไม่รู้ว่าเขามีค่าพลังพิเศษเท่าไหร่แต่คิดว่าน่าจะยังต่ำอยู่ ดังนั้นแล้วดาบเทพเทวะจึงถูกผนึกไว้ในกระเป๋าทันที

“คงต้องหาอาวุธอื่นไว้ใช้ก่อน ไม่งั้นก็ใช้มือเปล่านี่แหละ”

          พูดกันตามจริงแม้ตัวของราล์ฟเองจะไม่ได้ชอบต่อยตีกับใครเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องไร้สาระและเจ็บตัวเสียเปล่าๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต่อยตีไม่เป็น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ที่เขากลับรู้สึกว่าการต่อสู้มันเป็นเรื่องง่ายมากซะอย่างงั้น

          แต่ก็แพ้ให้กับกระต่ายตัวเดียว...คิดแล้วน่าแค้นใจเป็นบ้า

          อย่างไรก็แล้วแต่ตอนนี้ก็มีเงินเพียงแค่ 50 เหรียญทองแดงเท่านั้น อันที่จริงเขาก็มีแผนสำรองในการหาเงินอยู่ด้วย แต่คิดว่ามันยังไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่ และที่สำคัญนับว่ายังโชคดีที่ตอนเขาตายของที่ตกก็มีเพียงแค่มีดสั้นเท่านั้นไม่ได้รวมไปถึงกล่องสมบัติสีรุ้งฉะนั้นแล้วก็ต้องหาวิธีในการเก็บรักษาพวกนี้ให้ดี

          ด้วยเหตุนี้ราล์ฟจึงเดินทางกลับเข้าเมืองในตอนสายเพราะหวังจะหาภารกิจที่ช่วยทำเงิน หากเป็นภารกิจที่มีที่พักด้วยแล้วยิ่งดีใหญ่ สิ่งแรกที่ทำก็คือการนำของไปขาย เนื้อกวางในสภาพที่สมบูรณ์ขายได้ถึง 55 เหรียญเงิน นั่นทำให้ราล์ฟยิ้มแก้มปริ แถมเขากวางยังมีราคามากถึง 10 เหรียญเงินทีเดียว

          ตอนนี้ราล์ฟมีเงินถึง 65 เหรียญเงิน 50 เหรียญทองแดง แต่กลับพบว่าราคาอาหารนั้นมีราคาต่ำสุดอยู่ที่ 100 เหรียญเงิน ด้วยเหตุนี้เองจึงต้องซื้อซาลาเปาที่ราคาลูกละ 5 เหรียญเงินมาสองลูกแล้วกินเพื่อประทังหิว

          “ลำบากเป็นบ้าเลยแหะ เกมนี้มันจะเหมือนจริงไปถึงไหน”

          ใช่แล้ว เพราะไม่เคยเล่นเกมจึงทำให้ไม่รู้ว่าต้องเล่นอย่างไรหรือหาเงินอย่างไร แต่ว่าคนเรามักจะเรียนรู้จากความผิดพลาด เขาจึงเดินหาอาคารภารกิจเพื่อที่จะรับภารกิจไปทำ แรกๆควรจะเป็นภารกิจที่แลกที่พัก เงิน อาหารมากกว่าค่าประสบการณ์ เพราะเขาคิดว่ามันไม่สำคัญเท่าไหร่ในการเอาตัวรอดในเกม

          แล้วในที่สุดก็เลือกภารกิจได้ เป็นภารกิจช่วยงานซึ่งจะต้องไปช่วยร้านต่างๆ ของรางวัลนอกจากจะได้เงินแล้วยังได้รับไอเทมต่างๆจากร้านที่ไปช่วยงานอีกด้วย นั่นทำให้เป็นภารกิจที่เป็นที่นิยม รับภารกิจแล้วก็เดินทางไปที่ร้านแรกทันที

          ร้านแรกที่ต้องช่วยงานเป็นร้านขายเสื้อผ้าของแฟนซี แต่ผู้ชายที่มาทำภารกิจส่วนใหญ่มักจะจีบเธอจนไม่เป็นการเป็นงาน เพราะเธอมีอายุแค่ยี่สิบต้นๆ ทันทีที่เธอรู้ว่าผู้ที่มาช่วยงานเป็นผู้ชายอีกแล้วก็มีสีหน้าเบื่อๆ ก่อนจะบอกให้ไปทำงานง่ายๆอย่างพวกจัดของแทนซึ่งจะได้เสร็จเร็วๆ ซึ่งราล์ฟก็ไม่ได้ว่าอะไรไปทำงานโดยไม่มองหน้าเธอสักนิดเดียว จนเมื่อเสร็จงานก็นำใบภารกิจไปให้เซ็นชื่อให้ หล่อนดูเหมือนจะแปลกใจในท่าทีเย็นชาไม่น้อย แต่ก็ยอมเซ็นชื่อในใบภารกิจให้พร้อมทั้งมอบชุดนักผจญภัยให้ 1 ชุด

          จากนั้นก็ไปร้านที่สองร้านขายยาของเดย์ซี่ซึ่งเจ้าของร้านนั้นเป็นผู้หญิงอีกแล้ว แต่ว่าอายุของเธอก็อยู่ในกลุ่มของผู้หญิงวัยกลางคน นั่นทำให้ผู้ที่มาทำภารกิจส่วนใหญ่มักจะภาวนาขอให้ได้งานง่ายๆเนื่องจากขี้เกียจอยู่ในร้านแบบนี้แทน พอราล์ฟมาถึงเขาก็ได้งานแยกสมุนไพรและคอยช่วยหยิบสมุนไพรให้ จนเมื่อเสร็จงานก็ได้รับน้ำยาฟื้นพลังมาห้าขวด เขาก็ยื่นใบภารกิจให้เซ็น

          ที่สุดท้ายเป็นร้านขายอาวุธ ที่ที่ผู้เล่นทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่ค่อยอยากจะทำเลยสักนิด เพราะเจ้าของร้านชื่อ คลาวส์ เป็นชายแก่ไว้หนวดดกเฟิ้ม ตาซ้ายสวมผ้าปิดตาที่ไม่อาจปิดรอยแผลเป็นที่ตาได้เลย ราล์ฟเองก็ไม่ใช่คนที่กลัวคนจึงเดินเข้าไปแบบเฉยๆพร้อมบอกจุดประสงค์ให้รับรู้

          คนเรามักจะมองคนจากภายนอก คำพูดนั้นดูท่าว่าจะจริง แม้น้ำเสียงของคลาวส์จะดูแข็งและมีสีหน้าดูขึงขัง แต่คำพูดที่เขาพูดออกมานั้นล้วนแล้วแต่ให้ความรู้สึกดีๆ เช่น ให้ตายสิแค่นี้ก็ทำไม่ได้ กับ มันจะยากอะไรตรงไหน

          จนในที่สุดราล์ฟก็สามารถผ่านภารกิจมาได้ด้วยความช่วยเหลือของลุงคลาวน์ เขากล่าวขอบคุณก่อนจะยื่นใบภารกิจให้เซ็น คลาวส์เองก็เซ็นให้พร้อมกับมอบดาบระดับ E ให้เป็นรางวัล หลังจากนั้นเขาก็ไปส่งภารกิจทำให้ได้รับเงินมา 100 เหรียญเงิน

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #12097 MarkBamFin (@MarkBamFin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 22:18
    โดนกระต่าบถีบขาคู้ซี้เง๋แก๋
    #12097
    0
  2. #9673 mag 77 (@mag77) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:45
    ตายครั้งแรกเพราะกระต่ายหม่ง อื่อ..นะ นึกแล้วก็ฮานิดๆ สนุกดีครับเสียดายมาเจอช้าไป
    #9673
    0
  3. #9187 อาม น๊ะ จ๊ะ (@armbangsai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 19:40
    สนุกมากคับ เขียนต่อเยอะๆเลยคับ
    #9187
    0
  4. #9080 PuY4 (@ppdodo77) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 07:04
    มันคล้ายกับราชาแห่งราชันเป๊ะเลยคีับ ความรู้สึกผมนะ ทั้งชื่อทักษะ ชื่อไอเทม แล้วเนื้อเรื่องเริ่มต้น มันคล้ายมาก ทำให้ผมอ่านไม่ค่อยสนุก แต่ก็สู้ๆครับ รอดูความเปลี่ยนแปลง
    #9080
    0
  5. #7677 RoZenKreuZ (@lulouch) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 14:36
    มุมสงสัยอยากถามงุบงิบๆ 
    1.ตอนแรกผมอยากถามเหมือนกันว่าเหรียญทองแดงจะมีประโยชน์อะไรกับใครในเกมในอนาคตภายภาคหน้าหรือเปล่า แต่เลื่อนๆลงมาเห็นมีคนถามไปแล้ว เอิ่ม นมบางยี่ห้อยังมีอยู่นะครับไอเศษ 25 สตางค์อ้ะ 555 (ผมกวนเล่น อย่ากระทืบผมเลย) เข้าใจครับบางทีค่าเงินก็มีไว้ให้รู้ว่ามีเฉยๆ อย่างบางประเทศข้าวจานนึงเป็นหมื่น(หมื่นค่าเงินเค้านะ) ผมก็สงสัยอยู่ว่าแล้วหลักสิบหลักร้อยมันจะซื้ออะไรในประเทศมันได้บ้างหว่า
    2.มาอีกแล้วครับ เท่ ไม่ใช่เท่ห์ ครับ คำนี้คนเข้าใจผิดเยอะ
    3.'อย่างไง' คือผมเป็นคนอ่านออกเสียงในใจ อ่านแล้วสะดุดกึ๊กเหมือนฟิคบางเรื่องที่ชอบพิมพ์ 'นะค่ะ' มันเป็นคำในประโยคคำพูดเนอะ ผมว่าไรท์ใช้ 'ยังไง' ไปเลยก็ได้ หรือจะเอาสุภาพๆก็ 'อย่างไร' ไปเลยครับ  อย่างไงนี่มันลูกผสมมากอ่ะ
    4.นาฬิกา เปลี่ยนเป็น สร้อยคอ สร้อยข้อมือ ต่างหู อะไรได้ไหมครับ หรือได้แค่เปลี่ยนแบบเป็นนาฬิกาทรงอื่น? คือผมคิดมานาน(ในหลายๆเรื่อง)แล้วว่า ใส่เกราะ ใส่โล่ ถือดาบ ถือคทาอย่างเท่เลย ราวกับนักรบในหนังแฟนตาซี แต่ดั๊นมีนาฬิกาข้อมือสีชมพู(สมมุติ)โผล่มาป้าบ คือ..คิดแล้วขอล้มตัวลงไปฮาแปป 5555
    5.อันนี้สงสัยเฉยๆ คืออยากรู้ว่าคลาวส์นี่เขียนเป็นภาษาอังกฤษยังไงเหรอครับ เห็นสะกดเท่ดี อยากรู้ว่าเขียนยังไง
    #7677
    0
  6. #7628 kar_ken (@kar_ken) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 09:45
    เทพทรู...
    #7628
    0
  7. #7315 MinZ@ (@min-min-za) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 08:24
    ติดตามๆ
    #7315
    0
  8. #6999 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 13:52
    ง่ะ ดวงดีไป เจอกระต่ายก็ตายละ ทำไมไม่บอกละว่ามันคือราชันกระต่าย
    #6999
    0
  9. #6991 lifefear (@piriya1254) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 10:01
    ไม่ได้ตั้งใจกวนนะครับ คือมีข้อสงสัยนิดหน่อยนะครับ ทำไมระบบไม่ประกาศชื่อของกระต่ายละครับในเมื่อไรท์บอกว่าระบบจะไม่แจ้งตราบใดที่ไม่เป็นอันตรายแต่นี้กระต่ายตีพระเอกหลายทีจนตายนี้ไม่เป็นอันตรายหรอครับ ทำไมระบบไม่ประกาศครับ
    #6991
    0
  10. วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 20:33
    ดวงดีเกิ้น งี้คงใช้ดาบเล่นนี้ยันจบแน่ ๆ
    #6862
    0
  11. #5822 ๐Eunice๐ (@orangesmooty) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 03:18
    บรรยายเรื่องดี เปิดเรื่องน่าสนใจ แต่หลายๆ อย่างมันเป๊ะกับราชาแห่งราชันไปหน่อย
    เราเพิ่งอ่านก็ไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไง แต่ถ้าปรับให้เริ่มต้นไม่เหมือนจะดีกว่านี้นะ
    เพราะช่วงนี้อ่านไปแล้วก็สะดุด กึก! อยู่ตลอดเวลา เสียอรรถรสลงไปเยอะ
    #5822
    0
  12. #5054 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 20:56
    ได้ของอย่างเทพ แต่ใช้แล้วสลบ
    #5054
    0
  13. #4890 ไอ.มิคาสะ (@g-r-k) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 10:30
    ใครจะว่ายังไงไม่รู้ รู้แต่ชอบมากค่า 
    เราเคยอ่านการ์ตูนแนวนี้นะ จำชื่อไม่ได้ รู้แต่พระเอกชื่อกานดา 
    พอได้กลับมาอ่านแนวนี้ก็รู้สึกดีใจ เพราะร้านการ์ตูนแถวบ้านมันย้ายไปไหนไม่รู้
    สรุป ขอกดเป็นแฟนคลับค่า >w<
    #4890
    0
  14. #4210 Al๏n.Evil.NighT (@mitniyaya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 13:51
    มันคือแฟนตาซีอ่านะ ตรรกะมากไปวดหัว(อินี่ไร้สาระอย่าสนใจ คำแนะนำของผู้อื่นก็ดีคะ แฮะๆ) แต่เราอ่านแล้วเรารู้สึกว่า สนุกคะ :)
    #4210
    0
  15. วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 22:58
    รู้สึกเนื้อเรื่องมันดูเวอร์ๆ และขาดเหตุผลที่เหมาะสมยังไงชอบกล
    #4197
    0
  16. #4063 วิญญาณสีคราม (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 17:28
    ครับๆ เพิ่มตรรกะสินะครับ... ถ้างั้นด้วยสมองอันด้อยปัญญาของกระผมขอบังอาจถามสักหน่อย ณ ปัจจุบันคุณได้เคยใช้เหรียญ 25 สตางค์ และเหรียญ 50 สตางค์ ในการซื้อของหรือเปล่าขอรับ ค่าเหรียญทองแดงนั้นมีค่าที่คล้ายกัน ส่วนใหญ่นั้นจะเป็นของกระจุกกระจิก อย่างพวก ตะปู เชือก หรืออะไรต่อมิอะไรที่มันมีราคาที่ถูก อย่างตะปูเนี่ยตัวละ 1 เหรียญทองแดงเชียวนะ อันที่จริงมันไม่สมควรมีหรอก แต่เพราะมีระบบแปลงค่าเงินให้ โดยที่บอกว่า 100 เหรียญทองแดง เท่ากับ 1 เหรียญเงินเนี่ย ทำให้ผู้เล่นรู้สึกว่าเงินมันหายาก การใช้จ่ายจึงจำเป็นจะต้องคิดให้ดี

    ซาลาเปา 5 เหรียญเงิน มันก็เรื่องธรรมดามากความจริงอยากจะให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ ถ้าว่ากันด้วยเรื่องเฉลี่ยราคาของวัตถุดิบในการทำราคานี้ถือว่าถูกซะด้วยซ้ำ เพราะคนที่ขายคือ NPC หรือผู้เล่น แล้วพวกเราเอาของที่ไหนมาทำ ก็ต้องซื้อมาเหมือนกัน

    เนื้อกวางราคา 55 เหรียญเงิน ราคานี้ถูกไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับคุณภาพของมัน อันที่จริงอยากจะให้ราคา 100 เหรียญเงินซะด้วยซ้ำ แต่เจ้าของร้านมันกดราคาซะต่ำเพื่อให้ตัวเองได้กำไรมากกว่า จานหนึ่งของอาหารที่ทำจากเนื้อกวางมันก็ตั้ง 75 เหรียญเงินในราคาที่ถูกที่สุด

    เขากวางน่าจะมีราคาแพงกว่าก็ถูกนะ แต่ไม่คิดเหรอว่าเหตุใดมันถึงมีราคาถูก เพราะมันเป็นส่วนประกอบหนึ่งในการผลิตน้ำยาที่ราคาเพียงแค่ 25 เหรียญเงิน หรืออาจจะมากกว่า การรับซื้อในราคาถูกคือหลักการค้า ไม่มีใครบ้าไปรับซื้อของในราคาแพงเวอร์จนตัวเองถึงกับขาดทุนหรอกนะครับ

    ดังนั่นด้วยตรรกะอันโง่เขลาของข้าพเจ้าจึงสามารถอธิบายได้เพียงเท่านี้ หากมีอะไรที่ข้าพเจ้าแสดงความเขลาลงไปก็ขออภัย ณ ที่นี้ด้วย

    MIRROR
    #4063
    0
  17. #4062 HateDrama (@nonstopper) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 17:10
    ค่าเงินเวอร์มาก ซาลาเปา 5 เหรียญเงิน จะมีเหรียญทองแดงไว้ทำไมอะ?

    ของจุกจิกที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ราคามันสมควรมากกว่าด้วยซ้ำ แม้จะไม่มีคนซื้อมันของระบบนะ - -

    แล้วเนื้อกวางขายได้ 55 เหรียญเงิน พระเจ้า คิดได้ไงทั้งๆที่เขากวางสมควรขายได้ราคามากกว่า เพิ่มตรรกะ สักนิดเถอะนะ


    #4062
    0
  18. #4024 Amty (@korn38rb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 20:06
    ใครดีมาก็ดีกลับ แล้วคุณกวางไปทำอะไรให้มานนน
    #4024
    0
  19. #4001 Nunnally (@kuroyuri) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 15:55
    ตัวเอกเรื่องนี้แรงอาฆาตอยู่ในระดับสูงจังนะค่ะ==
    #4001
    0
  20. #3906 ดับราตรี (@jamestgsun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 14:08
    เวอร์นำมาตั้งแต่ตอนแรกอีกแล้ว ผมเห็นนิยายที่ท่านอัพแล้วแบบว่าไม่อยากอ่านต่อแล้วล่ะ

    #3906
    0
  21. #3744 yokona (@rrow) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 22:44
    อืม...บทพูดน้อยไปนะแต่รวมๆแล้วสนุกมากค่ะ
    #3744
    0
  22. #3726 ๑valcan๑ (@valcanbass) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 11:03
    สนุกดีครับ ผมมีความคิดแปลกๆ
    1.นาฬิกาของระบบที่บอกว่าไม่มีวันเสียหายและสูญหาย ผมเลยคิดว่าหากเอาเจ้านาฬิกานี้มารับการโจมตีที่มันมีรัศมีน้อยๆ จะเป็นไปได้เปล่า หรือใช้กันคบดาบ แบบว่าใช้แทนโล่อะไรทำนองนั้น
    2.เรื่องกล่องสีรุ่ง ผมว่าน่าจะมีคนรู้นะว่าพระเองมี แต่มีคนที่ไปงานนั้นจำหน้าพระเองได้ก็ OK แล้วนะ ถึงจะอยู่ในเกมส์เปลียนรูปร่างหน้าตาได้ แต่พระเองแค่ทำผมยาวขึ้่นเองนิ หรือจะมีคนไปสืบคนอะไรทำนองนิอะ
    #3726
    0
  23. #3530 by tam (@tam-wannporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 22:52
    เงิน เงิน เงินนน
    #3530
    0
  24. #3462 ChinSarLeon (@smith1739) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 12:53
    เก็บเงินๆ
    #3462
    0
  25. #1987 Alangod (@alangod) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 20:25
    โดนกระต่ายฆ่าตาย โคตรเท่เลย
    #1987
    0