[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,516 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,092 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,787

    Overall
    1,474,516

ตอนที่ 197 : ตอนพิเศษ บทที่ 4 คุณแม่ถูกท้าประลองครั้งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    2 มิ.ย. 57

ตอนพิเศษ บทที่ 4 คุณแม่ถูกท้าประลองครั้งแรก

 

          เหลือเวลาอยู่อีกนานเหมือนกันกว่าจะออฟไลน์เลยคิดว่าจะไปหาอะไรทำสักหน่อย โดยเฉพาะเรื่องเปลี่ยนอาชีพเนี่ยเห็นลูกชายบอกว่ามันสำคัญเพราะจะได้สกิลเอาไว้โจมตีด้วย ถึงตอนนี้สกิลเตะต่อยจะไม่ค่อยเพิ่มแต่สกิลหลบหลีกที่ใช้บ่อยเป็นหลักอยู่ที่เลเวล 34 ถึงมันจะมีไว้เพื่อเพิ่มเปอร์เซ็นต์การหลบหลีกสำเร็จ แต่ระดับวิลาวรรณคนนี้แทบจะไม่มีประโยชน์เลย เพราะเธอจะมองดูระยะของรัศมีโจมตี เชื่อว่าในเกมนี้ก็มีหลายคนที่มองเห็นในสิ่งนี้ด้วย

          เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะเปลี่ยนอาชีพก็เดินทางไปที่อาคารระบบเพื่อรับเควสเปลี่ยนอาชีพ ซึ่งอาชีพที่เธอเลือกนั้นก็แน่นอนว่าต้องเป็นไฟท์เตอร์แน่ๆ ถึงจะไม่รู้ว่าทำอะไรได้แต่ฟังชื่อแล้วน่าสนุกไม่เบา เควสที่ได้รับคือต้องไปหานอแรดสิบอัน เขี้ยวหมูป่าสิบอัน ถึงจะเป็นเควสง่ายๆแต่ทิศทางของมันไม่ง่ายเลย ด้วยเหตุนี้เองเธอเลยใช้วิธีการไปซื้อมาส่งเควส ใช้เวลารวดเร็วมากเพียงแค่ไม่กี่นาที จากนั้นก็ได้รับเควสให้ไปที่สำนักวิชาต่อสู้ของหมู่บ้านเพื่อขอทดสอบอาชีพ

          อะไรๆก็ง่ายกว่าที่คิดเยอะ สำนักวิชาต่อสู้ที่มีคนทดสอบอยู่หลายร้อยคน ทุกคนกำลังมองดูคนที่มาทดสอบเพื่อเอาชนะครูฝึกประจำสำนักให้ได้ คนที่แพ้ก็จะต้องไปฝึกกับหุ่นไม้สองชั่วโมงแล้วมาเข้าคิวรอใหม่อีกครั้งหนึ่ง เป้าหมายไม่ใช่เพื่อให้เอาชนะครูฝึกได้ แต่ต้องเดินเข้าไปหยิบของที่วางอยู่ด้านหลังให้ได้ สิ่งนั้นเป็นเหมือนกับใบสอบผ่านสำเร็จวิชา คนที่ไม่มีพรสวรรค์ก็ต้องใช้ความพยายามเพื่อที่จะเปลี่ยนอาชีพ แต่คนที่มีพรสวรรค์ก็จะสามารถผ่านเข้าไปได้ทันที เท่าที่สังเกตดูคนที่ผ่านไปได้นั้นถ้าไม่มีปราณก็มีจิตช่วยเสริมในการเคลื่อนไหว

          “คนต่อไป”

          สายตาทุกคู่หันมามองดูคนต่อไปที่ว่า แม้แต่วิลาวรรณก็หันมองตามไปด้วยเพราะคิดว่าคนคนนั้นอยู่ข้างหลังเธอ แต่กลับพบว่าคนที่อยู่ด้านหลังก็มองเธอกันหมดเลย จึงชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงุนงง แต่ก็ลุกเดินออกไปเผชิญหน้ากับครูฝึก

          “เชิญบุกเข้ามาได้” เหมือนกับเป็นการท้าทาย แต่ไม่ใช่หรอกวิลาวรรณมองดูก็รู้ว่านั่นเป็นการตั้งรับโดยมีพื้นฐานวิชาการต่อสู้ที่ใกล้เคียงกัน การบุกเข้าไปก็จะจบลงที่ตัวเองพ่ายแพ้ และเพราะว่ารู้เรื่องนั้นดีถึงได้ไม่มีการขยับจากจุดที่ยืนอยู่ นั่นก็เพื่อมองหาช่องว่างที่ปิดเอาไว้ซะเกือบมิดชิด

          “สาวน้อย นี่ไม่ใช่การประลองจ้องตากันนะ รีบๆบุกเข้าไปสิ”

          “นั่นสิ เสียเวลาคนอื่นเขานะ”

          สารพัดทำท้าทายที่พูดกรอกหูทำให้เธอรวมลมหายใจช้าๆ โคจรลมปราณไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ซัดฝ่ามือลงพื้นดิน ครูฝึกประจำสำนักเห็นก็เปลี่ยนเป็นท่าจู่โจมคงเพราะรู้สึกได้หนึ่งอันตรายที่กำลังพุ่งเข้าหาตัวเองจากใต้ดิน ปรากฏว่าพื้นที่วิลาวรรณยืนอยู่นั้นจมลึกลงไปนิ้วกว่าๆ และกระจายวงออกไปนอกลานประลองด้วย ครูฝึกประจำสำนักกระโดดหลบและโจมตีใส่กลับถูกท่าพิสดารบางอย่างทำให้พลังหมัดกลายเป็นศูนย์ พร้อมด้วยมือของหญิงสาวที่จ่ออยู่บริเวณลำคอประหนึ่งใบมีด แถมยังมีเลือดไหลซิบจากรอยบาดเล็กๆที่คออีกด้วย

          เช่นเดียวกันกับท่าโจมตีเมื่อครู่ก็ทำให้ม้วนกระดาษที่วางอยู่เบื้องหลังลอยขึ้นสูงและตกลงใส่มือของหญิงสาวผมแดง ทุกคนตกอยู่ในความตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก มีเพียงเสียงปรบมือเท่านั้นที่ดังกระหึ่มออกไปถึงด้านนอกสำนัก ทำให้เกิดความสนใจในสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งสองคนแยกตัวออกแล้วโค้งคำนับให้กันตามมารยาทของนักสู้

          จากนั้นระบบก็ยืนยันว่าเธอผ่านเควสทั้งหมดแล้วซึ่งทำให้สามารถซื้อสกิลมาเรียนได้ สกิลส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกบ้าทำลายซึ่งไม่ค่อยเหมาะกับวิชาสู้แบบเธอสักเท่าไหร่ จึงเลือกซื้อสกิลติดตัวมา หนึ่งในนั้นคือ สกิลคอมโบช็อต เป็นสกิลติดตัวที่หากสามารถโจมตีติดต่อกันได้มากเท่าไหร่ก็จะคิดค่าความเสียหายได้รุนแรงขึ้น โดยมีเงื่อนไขช่วงเวลา 1 วินาทีเท่านั้น ถ้าเอามารวมกับกระบวนท่าต่อสู้แบบนี้จะทำให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น

          แต่ก็ไม่คิดว่าเปลี่ยนอาชีพจะง่ายขนาดนี้ นี่ก็บ่ายสองโมงแล้วยังเหลือเวลาอยู่เยอะพอสมควร จึงใช้เวลานี้เดินไปทำบัตรเงินที่ธนาคารเสียก่อน แล้วก็หาซื้อกระเป๋าใบใหม่เอาที่ใส่ของได้นิดหน่อยก็พอ แล้วก็อุปกรณ์ตั้งแค้มป์พวกเชื้อเพลิงแห้งกับที่จุดไฟที่จะประหยัดเวลาก่อไฟได้พอสมควร จากนั้นก็ควรจะหาเสื้อผ้าเบาๆมาใส่ด้วยเพราะชุดนี้ออกจะหนักไปสักหน่อย ร้านเสื้อผ้าจึงเป็นเป้าหมายต่อไปทันที เธอยืนดูแบบชุดแล้วก็ให้ทางร้านช่วยเลือกชุดเสริมส่วนความเร็วให้ เรื่องพลังป้องกันชุดนี้มากกว่าชุดที่เธอใส่อยู่แล้ว ราคาของชุดรวมเบ็ดเสร็จแล้ว 21 เหรียญทอง เสริมความเร็ว ค่าป้องกันพอประมาณ แต่ที่มันแพงเพราะลวดลายมันสวยดี

          แน่นอนว่าจากนี้ก็ต้องไปตุนของว่างโดยเฉพาะพวกของหวานเอาไว้กินระหว่างเดินทาง ถึงจะหาอาหารได้แต่ของหวานมันไม่มีเก็บได้ตามทาง เค้ก 20 กล่องราคากล่องละ 1.5 เหรียญทอง เก็บใส่กระเป๋าเรียบร้อยเธอก็พร้อมจะออกเดินทาง แผนที่แบบดิจิตอลทำให้พอจะรู้ว่าเมืองต่อไปอยู่ทางไหน เธอเลยกะว่าจะวิ่งไปดีกว่า เธอเรียกเจ้าหมีออกมาแล้วบอกเป้าหมายต่อไปให้มันรับรู้

          “เจ้าหมีต้องมาเป็นคู่ซ้อมกับแม่เวลาว่าง เพราะฉะนั้นตอนนี้ต้องฝึกจ๊ะ เริ่มจากวิ่งสิบกิโลเมตรในยี่สิบนาทีถ้าไปช้าโดนลงโทษนะจ๊ะ” เธอพูดจบก็วิ่งนำออกไป โดยมีเจ้าหมีวิ่งตามไล่หลังระยะทางสิบกิโลเมตรเท่ากับว่ามันต้องวิ่งกิโลเมตรละสองนาทีซึ่งใครจะไปทำได้

          “เจ้าหมีใช้ปราณได้ไม่ใช่เหรอ ถ้ายังก้าวผ่านขั้นแรกไม่ได้โดนดีแน่”

          มันขานรับแต่ก็วิ่งจนลิ้นห้อยเหมือนกัน ให้ความรู้สึกเหมือนตอนฝึกลูกชายอยู่เลย เพราะตอนนั้นเจนภพก็แสดงอาการแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่ว่าเจ้าหมีนี่ไม่ค่อยมีใจจะสู้เลยสักนิด วิ่งได้แค่สองกิโลเมตรก็หอบหนัก กว่าจะมาถึงจุดที่กำหนดเอาไว้เวลาก็เลยมา 6 นาทีแล้ว

          “ช้าจังเลยนะคราวหลังต้องวิ่งให้ได้นาทีละหนึ่งกิโลเมตรนะ แล้วก็ต้องทำได้ติดต่อกันสามชั่วโมงด้วย อันนี้เป็นแค่การฝึกเบาๆนะ อย่างไงซะนี่มันก็เป็นเกมจะให้ทำอะไรแบบนั้นคงง่ายนิดเดียวใช่ไหมล่ะ”

          เจ้าหมีนอนลิ้นห้อยท่าทางจะเหนื่อยมากจริงๆนั่นแหละ แต่คุณแม่กลับมองว่าหมีตัวนี้ใจไม่ค่อยสู้เลย หากเป็นลูกชายของเธอจะต้องพูดว่า ต่อเถอะครับเสียเวลา แบบนี้แน่ๆ เพราะเธอมักจะสอนให้ลูกชายเก่งกว่าตัวเองในวันพรุ่งนี้เสมอ ซึ่งคิดว่าพรุ่งนี้จะวิ่งได้เร็วกว่าเท่าไหร่วันนี้ต้องเร็วให้ได้กว่าในวันพรุ่งนี้เท่านั้น ผลก็คือลูกชายเธอกลายเป็นคนไม่ยอมแพ้ต่อขีดจำกัดของตัวเอง

          ถ้าเธอฝึกเจ้าหมีนี่ให้เก่งเมื่อไหร่จะพาไปเป็นคู่ฝึกของลูกชายท่าจะดี

          “เจ้าหมีลุกขึ้นมา ห้ามนอนระหว่างฝึกเข้าใจไหม เห็นก้อนหินตรงนั้นไหม ไปทำลายให้แตกสิ” ว่าแล้วก็ชี้มือไปยังก้อนหินใหญ่กว่าเจ้าหมีสองเท่า เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่เธอเห็นเจ้าหมีอ้าปากค้างเหมือนจะตกใจ มันหันมามองหน้าส่งตาแป๋วให้ทำเอาคุณแม่รู้สึกใจอ่อนขึ้นมานิดหน่อย

          แค่นิดหน่อยจริงๆ

          “ไม่ต้องมาอ้อนเลย เดี๋ยวแม่ทำให้ดูแล้วต้องทำตามให้เหมือนด้วย” คุณแม่เดินไปหาก้อนใหญ่สักพักก็เจอก้อนที่ใหญ่กว่าก้อนที่เจ้าหมีต้องทำลาย เธอโคจรลมปราณไว้ทั่วร่างและแบ่งพลังไปไว้ที่มือและขาทั้งสองข้าง ก่อนจะซัดมือออกไปใส่ก้อนหิน แต่มันก็ไม่เกิดอะไรขึ้นตามมา จนเธอค่อยๆผ่อนคลายลมปราณลง แล้วถอยออกมาก้อนหินใหญ่นั่นก็แตกจากนั้นก็ระเบิดออกกระจาย เป็นอีกครั้งที่เจ้าหมีนั่งอ้าปากค้าง

          “ก็ประมาณนี้แหละ ทำให้ได้ด้วยล่ะ”

          หากมันพูดได้ คงจะเถียงไปแล้ว

          ว่าใครจะไปทำได้

          “ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนหมีเลยนะแม่ไม่ใจอ่อนหรอก” พูดแล้วก็ชี้นิ้วทำหน้าเข้มใส่ จากนั้นก็ยืนคุมเพื่อไม่ให้เจ้าหมีที่กำลังตบก้อนหินอยู่เล่นนอกเกม “ถ้าเป็นลูกชายแม่ล่ะก็แม่จะให้ทำลายก้อนที่ใหญ่กว่านี้อีก นี่ดีนะที่ไม่ใช่ลูกชายแม่จริงๆน่ะ”

          สรุปว่ามันต้องดีใจใช่ไหมเนี่ย

          “จริงสิ ลืมไปเลยว่าการเดินลมปราณของแต่ละวิชามันไม่เหมือนกัน”

          วิลาวรรณเดินเข้าไปด้านหลังแล้วบอกให้มันโคจรลมปราณ ในขณะที่เธอก็ส่งลมปราณเข้าไปด้วยเพื่อเรียนรู้ทิศทางหมุนเวียนลมปราณของเจ้าหมี เธอพบว่ามีบางจุดที่ไม่เหมือนกันอาจจะเป็นเพราะโครงสร้างร่างกายที่ต้องใช้แรงไม่เหมือนกับคนก็ได้ พอเรียนรู้คราวนี้เธอก็เปลี่ยนเป็นการชักนำให้เจ้าหมีโคจรลมปราณตามลมปราณของเธอ เมื่อมันรับรู้วิธีโคจรแล้วก็ลองทำตามดู เจ้าหมียืนสองขาแล้วทุบก้อนหินด้วยสองมือ ผลก็คือหินนั้นระเบิดออกแต่ไม่รุนแรงพอจะทำลายทั้งก้อน ทำได้แค่เป็นรอยแตกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

          “ทำใหม่อีกครั้งแต่ต้องก่อนที่แม่จะออฟไลน์ต้องทำให้แตกให้ได้นะ”

          โฮก!!!

          เจ้าหมีรับคำแล้วไปฝึกทุบหินของตัวเองต่อ ส่วนตัวของเทพสงครามก็หยิบเอาเค้กขึ้นมานั่งกินท่าทางจะอร่อยมากเพราะนี่เป็นเกมเธอจะกินมากเท่าไหร่ก็ได้ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินหมด ถ้าเงินหมดก็แค่หาของไปขายในตลาดแค่นั้น ตอนนั้นเองที่เธอลุกขึ้นก่อนจะหายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปไหน แน่นอนว่าแม้แต่คนที่กำลังแอบมองดูเธออยู่ก็ตามที

          “แอบดูสาวๆมันเสียมารยาทมากเลยนะจ๊ะหนุ่มน้อย”

          สิ้นเสียงเอ่ยทักผู้ที่ทำการซ่อนตัวอยู่ถึงกับรีบพุ่งตัวออกจากจุดที่ซ่อน คนคนนั้นตั้งท่าพร้อมสู้หันไปมองหาอีกฝ่าย แต่กลับไม่พบแม้แต่เงา รู้สึกตัวอีกทีเธอยื่นหน้าแอบมาจากด้านหลังของเขา

          “มองหาใครอยู่เหรอจ๊ะ”

          ชายคนนั้นดูจะตกใจมากทีเดียวถึงกับถอยครูดออกไปด้านหลัง เป็นครั้งแรกที่เขาไม่สามารถตามความเร็วได้ทันเลย แถมท่าทางขี้เล่นของผู้หญิงคนนี้นั้นทำให้มองไม่ออกว่าจะมาในรูปแบบไหน จุดเริ่มต้นมาจากการที่ตนเองกำลังฝึกวิชาอยู่ก็ได้ยินเสียงเหมือนมีระเบิดเลยแอบตามมาดู ก็พบว่ามีหญิงสาวผมแดงกำลังสอนวอร์ริเออร์ แบร์ บอสหมีที่เก่งมากตัวหนึ่งอยู่ แถมยังมีสถานะเป็นสัตว์เลี้ยงอีกด้วย ทั้งๆที่อีกฝ่ายมีคลาสชาวบ้าน และพึ่งเปลี่ยนอาชีพมาได้ไม่นาน

          “คุณเป็นคนทำแบบนั้นหรือครับ” เขาถาม มองไปยังก้อนหินที่ถูกทำลายจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ต้องบอกว่าเขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่น่าจะใช่ธรรมดา เพราะสามารถเข้าถึงตัวเองที่ซ่อนจิตได้โดยที่ไม่รู้ตัวถึงสองครั้ง แถมตัวเองเป็นสายความเร็วยังตามไม่ทันเลย ทั้งๆที่อีกฝ่ายเป็นเพียงแค่สายปราณ

          “นั่นสินะ ป้าทำหรือเปล่าเอ่ย...ก็ตามที่หนุ่มน้อยเห็นนั่นแหละจ๊ะ” วิลาวรรณหยอกเย้า เธอจับจิตสังหารของเด็กคนนี้ได้ แววตาที่บอกว่าอยากจะประลองด้วยทำให้เธอรู้สึกว่าในเกมนี้คนที่ใฝ่หาความแข็งแกร่งก็ยังมี

          “ผมชื่อ เจ็ท ฉายาดาบความเร็วแสง อยากจะขอท้าประลองกับคุณ”

          เป็นครั้งแรกเลยล่ะที่มีคนมาขอท้าประลองแบบนี้ วิลาวรรณยิ้มให้เพียงเล็กน้อย ครั้นจะตอบปฏิเสธเลยก็ใช่ที่เหมือนกัน เพียงแต่มันจะเหมือนกับว่าเธอรังแกเด็กมากไปหน่อย จะให้ออมมือให้มันก็ออกจะเป็นการดูถูก ถ้าเอาจริงแต่แรกก็คงจะจบเร็ว แต่ในเมื่อเด็กคนนี้เป็นฝ่ายเอ่ยปากท้าเองก็คงจะช่วยไม่ได้

          “เอาสิจ๊ะ”

          “เพลเยอร์ เจ็ท ยื่นคำขอท้าประลองกับคุณ ยอมรับ หรือ ไม่

          พอกดยืนยันแล้วเจ็ทตั้งท่าดาบตัวเองเอาไว้ มันเป็นท่าที่ผ่านการฝึกฝนมาจนคนกลายเป็นความเคยชิน แม้เจ็ทจะยังไม่รู้สึกตัว แต่วิลาวรรณก็มองเห็นรัศมีดาบของเจ็ทชัดเจนมาก เธอเชื่อว่าถ้าให้ลูกชายของเธอมาเป็นคู่ต่อสู้คงจะจบภายในสิบนาทีแต่อาจจะต้องเจ็บหนักมาก รัศมีดาบนั้นแผ่มาเพียงแต่ด้านหน้าแต่ไม่ครอบคลุมถึงด้านหลัง ทางด้านบนก็เปิดโล่ง ท่าทางจะฝึกมาแค่สู้กับศัตรูที่อยู่ข้างหน้าเท่านั้น

          รังสีอำมหิตที่ปล่อยออกมาก็รุนแรงใช่ย่อยแต่วิลาวรรณก็ยังคงยืนนิ่งในท่าทางสบายๆ ในจังหวะนั้นเองที่เจ้าหมีทำลายก้อนหินจนกลายเป็นการเปิดสัญญาณโจมตี เจ็ทพุ่งตัวเข้ามาแล้วตวัดดาบเป็นเส้นตรง สาวผมแดงม้วนตัวกลับไปด้านหลังคว้าก้อนหินขึ้นมาแล้วขว้างออกไปใส่เข่าและข้อเท้าจนล้มลง ทำให้ผลการต่อสู้จบลงในแทบจะในระยะเวลาเพียงไม่ถึงห้าวินาทีด้วยซ้ำ

          “บ้าจริง!” เจ็ทสบถ รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองพ่ายแพ้ เพราะเขาไม่ได้ทำให้หญิงสาวคนนี้เอาจริงได้เลย ทั้งๆที่คลาสของผู้หญิงคนนี้แค่ชาวบ้านเลเวล 26 ในขณะที่เขากำลังทำเควสเลื่อนคลาสขุนนางแถมยังมีสกิลที่พัฒนาเป็นขั้นสูงตั้งมากมาย

          “ฝึกด้วยตัวเองก็น่ายอมรับอยู่นะ แต่ดูเหมือนหนุ่มน้อยจะเข้าใจอะไรผิดไปเยอะมาก การต่อสู้ไม่ใช่การลอบสังหาร ฉายานั้นเหมือนจะเป็นของดีก็จริง ดาบความเร็วแสง ถ้าในความเข้าใจของป้าก็คือการโจมตีโดยที่ไม่ให้ใครเห็นดาบใช่ไหม แต่หนุ่มน้อยกลับเลือกจะแสดงดาบอย่างโจ่งแจ้ง ป้าถามหน่อยว่าแบบนั้นมันน่าอวดอ้างตรงไหนกัน”

          เจ็ทใช้พลังรักษาตัวเองก่อนจะลุกขึ้นยืน เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับเพลเยอร์ที่เป็นยอดฝีมือจริงๆ แม้นิสัยของเธอคนนี้จะออกไปทางเดาได้ยาก แต่เรื่องฝีมือนั้นแข็งแกร่งมาก เรื่องนี้เขาได้ทดสอบมาแล้ว แค่ใช้ก้อนหินเพียงสามก้อนก็เอาชนะตัวเองที่ฝึกฝนอยากหนักจนพัฒนามาเป็นยอดฝีมือได้ ท่าทางฉายาที่ตัวเองใช้มาตลอดเห็นทีคงจะต้องลบมันทิ้งแล้วล่ะ

          “ป้าขอยืมหน่อยนะ” วิลาวรรณหยิบดาบของเจ็ทขึ้นมาเมื่อเขาอนุญาต มันเป็นดาบใบกว้างน้ำหนักก็ใช้ได้ขนาดเหมาะมือมาก จากนั้นก็ใช้โคจรลมปราณอย่างเป็นระบบพร้อมด้วยท่าก้าวเท้าแบบเฉพาะ สิ่งที่เจ็ทเห็นก็คือดาบที่หมุนควงเป็นภาพติดตา พอเหวี่ยงดาบออกไปก็มีคลื่นพลังที่รุนแรงมากโจมตีต้นไม้ใหญ่หักโค่นไปเป็นแถบๆ เจ็ทเห็นแล้วก็อึ้งมากเพราะการโจมตีนั้นมาจากการใช้ปราณล้วนๆ

          “อย่างนี้นี่เอง สิ่งที่ขาดไปสำหรับนักดาบ”

          “คืออะไรครับ” เจ็ทหูผึ่ง เพราะตัวเองไม่รู้ว่าขาดอะไรกันแน่ ทั้งพลัง ทั้งความเร็ว ตนเองก็ฝึกมาโดยตลอดแต่ก็ยังไม่เข้าใจถึงความแข็งแกร่งจริงๆ

          “ถ้าอยากจะรู้ป้าจะสอนให้ แต่แค่...สามชั่วโมงนะ แล้วก็ไม่ต้องโขกหัวขอเป็นศิษย์ด้วย ป้าไม่ชอบจ๊ะ” วิลาวรรณห้ามเอาไว้เพราะเห็นเจ็ทคุกเข่าเตรียมพร้อมเหมือนในหนังจีนที่เธอเคยดู วิธีแบบนั้นโบราณสุดๆ

          “แต่เจ็ทต้องสัญญากับป้าก่อนนะว่าถ้าป้าสอนให้แล้ว เจ็ทจะไม่เอาไปทำร้ายใคร...ไม่สิต้องบอกว่าจะไม่เอาไปทำเรื่องไม่ดีมากกว่า เพราะเกมนี้การต่อสู้เป็นส่วนหนึ่งของความสนุก”

          “ครับ ผมสัญญา” เจ้าของฉายาดาบความเร็วแสงตอบทันที

          “สัญญาปากเปล่าใครๆก็ทำได้จ๊ะ ป้าเห็นแววตาของเจ็ทก็รู้แล้วว่าเป็นคนใฝ่หาความแข็งแกร่งตลอดเวลา” คุณแม่หน้าเด็กพูดยิ้มๆ ส่งดาบคืนให้ “ถ้างั้นก่อนที่ป้าจะสอนให้ขอทดสอบดูสักหน่อย เอาเป็นไปทำเหมือนเจ้าหมีนั่นดีกว่า แต่เปลี่ยนเป็นผ่าหินก้อนใหญ่ๆนั่นแทนนะ ห้ามใช้สกิลในเกมให้ใช้แค่พลังจากสายพลังเท่านั้น”

          เจ็ทรับคำอย่างว่าง่ายแล้วเดินไปหาก้อนหินเพื่อทำลายตามคำสั่ง ถ้าเป็นแค่การฟันดาบธรรมดาเขาอาจจะต้องใช้เวลา แต่ถ้าใช้จิตตัวเองได้การทดสอบนี้ก็ผ่านฉลุย

          ฉวะ!!!

          ก้อนหินถูกผ่าแบ่งออกเป็นสองซีก เจ็ทยิ้มแล้วหันไปมองดูยอดฝีมือสาวผมแดงที่นั่งทานเค้กอยู่ เธอเพียงแค่ยิ้มให้เท่านั้น เขาถึงกับรู้สึกว่าการทดสอบนี้อาจจะต้องมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ ถ้าหากเขายังหาคำตอบไม่ได้คงไม่มีทางรู้แน่ว่าตนเองขาดอะไรไป

          ความจริงมันก็ไม่มีอะไรมากนักหรอก วิลาวรรณมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเด็กหนุ่มที่ชื่อเจ็ทขาดสมาธิ ถึงจะฝึกจนเก่งแค่ไหนแต่ก็ยังหลงเหลือความคิดที่จะรักษาฉายาของตัวเองเอาไว้ให้ได้ เลยจงใจจะใช้การโจมตีด้วยความเร็วตามชื่อฉายา อย่างน้อยก็ต้องลดทิฐิเรื่องนี้ให้ได้ ถ้ายังไม่รู้ตัวเธอก็คงต้องปล่อยไปก็แค่นั้น

          ทุกครั้งเจ็ทจะแสดงฝีมือในการผ่าก้อนหินหลายต่อหลายก้อน แต่สิ่งที่วิลาวรรณทำก็แค่ยิ้มให้แล้วไม่พูดอะไรทั้งสิ้น เจ็ทก็ไม่ยอมแพ้ยังคงพยายามอยู่แบบนั้น ในขณะนั้นเจ้าหมีก็ทำสำเร็จ มันสามารถใช้ปราณทำลายก้อนหินใหญ่ได้แล้ว คุณแม่หน้าเด็กเอ่ยปากชมแล้วเอาปลาออกมาให้มันกินเป็นรางวัล เธอหันไปมองเจ็ทแล้วถาม

          “ว่ายังไงจ๊ะหนุ่มน้อยยอมแพ้หรือยัง ต่อให้ฟันก้อนหินใหญ่ได้แต่ก็ไม่เข้าใจใช่ไหมล่ะ ความจริงแล้วคำตอบมันอยู่ตอนที่กำลังฟันนั่นแหละคือสิ่งที่จะช่วยพัฒนาให้เก่งขึ้นได้ ถ้ารู้ว่ามันคืออะไรการพัฒนาจะง่ายขึ้น”

          “มันคืออะไรครับ ผมไม่ทราบ” เจ็ทถาม

          “นั่นหมายถึงยอมแพ้ใช่ไหมเอ่ย” วิลาวรรณยิ้มถาม เจ็ทพยักหน้ารับเพราะเขาไม่ทราบจริงๆ ถึงแม้ว่าเขาจะฟันก้อนหินได้ทุกก้อนแต่ก็ไม่มีทางเข้าใจวิธีที่ทำให้แข็งแกร่งได้อยู่ดี

“เจ็ทลองวางดาบลงสิจ๊ะ” เด็กหนุ่มทำตามอย่างว่าง่าย

“แล้วทีนี้ลองตอบป้าหน่อยสิจ๊ะว่าจะฟันก้อนหินตรงหน้าได้ไหม”

“ไม่ได้ครับ เพราะผมวางดาบลงไปแล้ว”

ดูท่าทางเจ็ทจะยังไม่รู้ วิลาวรรณเลยบอกว่าจะให้เวลาคิดครึ่งชั่วโมงในหัวข้อที่ว่า ถ้าไม่หยิบดาบจะสามารถฟันก้อนหินให้ขาดได้หรือไม่ เธอไม่ต้องรีบอยู่แล้วเพราะตามที่สัญญาว่าจะสอนสิ่งที่ขาดไปให้ มันเป็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในคำถามนั้น และเธอก็ได้สอนให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายคงจะไม่เข้าใจจริง เธอเลยต้องกระตุ้นด้วยการใช้มือเปล่าฟันก้อนหินให้ดู นี่แหละที่ง่ายที่สุดแล้ว

และดูเหมือนว่ามันจะได้ผล

“สิ่งที่ผมขาดไปคือความหลากหลายในการโจมตี”

“บู่~ ผิดถนัดเลย สิ่งที่เจ็ทขาดไปคือการปล่อยวางต่างหาก ป้าถามเจ็ทเมื่อกี้ใช่ไหมว่าถ้าวางดาบแล้วจะฟันก้อนหินได้ไหม แต่เจ็ทตอบป้าว่าทำไม่ได้เพราะวางดาบ นั่นคือเจ็ทมีทิฐิคิดว่าต้องมีดาบในมือเท่านั้นถึงจะสามารถฟันก้อนหินได้ สิ่งนี้แหละที่จะช่วยให้เจ็ทรู้จักตัวเองมากขึ้น เอาล่ะป้าคงต้องไปแล้ว เอาไว้ถ้ามีโอกาสมาเจอกันอีกป้าจะสอนให้ก็แล้วกัน”

พูดจบเธอก็ทำการผนึกเจ้าหมีแล้วก็กดออฟไลน์ออกจากเกม

 

ในห้องของเจนภพ เด็กหนุ่มแว่นนั่งทำงานอยู่แล้วก็มองดูนาฬิกาที่ตั้งเอาไว้ส่งเสียงดังขึ้น เป็นการบอกว่าครบเวลาที่แม่เขาต้องออฟไลน์แล้ว สัญญาณไฟในเครื่องสว่างขึ้นก่อนที่คุณแม่จะลืมตาขึ้นมา ตัวเครื่องทำการปรับเธอจากท่านอนเป็นท่านั่งจากนั้นฝาเครื่องก็เปิดขึ้น วิลาวรรณถอดเจ้าแบรนด์แคปออกสะบัดผมตัวเอง ความรู้สึกของเธอหลังจากที่ได้เข้าไปอาละวาดในเกมทำให้ร่างกายรู้สึกเบาขึ้น น่าจะมาจากการผ่อนคลายความเครียด

“เป็นอย่างไงบ้างครับแม่ อย่าพึ่งลุกนะครับ กรอกตาไปรอบๆก่อนแล้วก็พยายามมองออกไปนอกหน้าต่าง แม่อาจจะมีอาการเมาข้อมูลนิดหน่อย ดื่มน้ำสักหน่อยนะครับ” คนเป็นลูกชายรินน้ำใส่แก้วส่งให้คุณแม่ดื่ม

“สนุกสุดๆไปเลยจ๊ะ แม่สู้กับหมีแล้วก็เอามาเป็นสัตว์เลี้ยงด้วยนะ”

“เหรอครับ ภพหวังว่าแม่คงไม่ได้ตั้งชื่อมันว่าหมีนะครับ” เจนภพถามยิ้มๆ เขารู้จักเซ้นท์การตั้งชื่อที่แสนหน้ากลัวของคุณแม่สุดๆ นึกถึงสัตว์เลี้ยงที่เคยเลี้ยง ถ้าเป็นแมวก็จะตั้งชื่อว่าแมว ถ้าเป็นหมาก็จะต้องชื่อว่าหมา หรือไม่โชคดีหน่อยก็เรียกตามสีมันเลย

“เอ๊ะ รู้ได้ยังไง” คุณแม่ตกใจ ไม่คิดว่าลูกชายเธอจะรู้ด้วย

“แล้วเป็นอย่างไงครับ ความรู้สึกตอนนี้”

“หายเบื่อเป็นปลิดทิ้ง เอาไว้แม่ขอยืมใช้เครื่องเล่นต่ออีกหน่อยนะ”

“ได้สิครับแม่ ถ้าจะยืมเล่นวันไหนก็บอกภพก่อนล่วงหน้านะครับ เพราะในเกมภพมีหน้าที่ที่ต้องดูแลด้วย” เจนภพบอก นึกไปถึงธุรกิจต่างๆในเกม เพราะยิ่งดำเนินการไปได้เร็วเท่าไหร่เขาก็จะสามารถดำเนินการสร้างกิลด์ต่อได้เร็วขึ้นเท่านั้น

“จ้า แต่ตอนนี้แม่หิวแล้ว ถึงในเกมจะกินมาตั้งเยอะแต่ไม่ยักจะเห็นรู้สึกอิ่มเลย”

“ก็แค่โปรแกรมข้อมูลความรู้สึกน่ะครับ ความจริงภพรู้อยู่แล้วว่าแม่ต้องหิว ก็เลยเตรียมข้าวเที่ยงเอาไว้แล้ว แม่อุ่นทานรองท้องไปก่อนนะครับ”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #11434 Σʍρeror_ɔr (@055440769) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 15:05
    ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนหมีเลยนะ... 5555555555555555555
    #11434
    0
  2. #7245 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 00:10
    เเบ่งกันงี้เลยสินะ
    #7245
    0
  3. #7224 เฉาก๊วย (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 19:38
    นึกอารมณ์เจ้าหมีนั่งคอตกตบก้อนหินดัง แปะๆ ออกเลย 5555555555555555
    #7224
    0
  4. #6985 Thai Leo Sora (@leosora) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 08:14
    แนะนำให้ซื้อเครื่องเกมเพิ่ม
    #6985
    0
  5. #6837 •GominHo• (@meomeomeo) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 13:42
    แหม่ คุณแม่ อย่างเทพ
    #6837
    0
  6. #6572 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 19:26
    แล้วคุณแม่มีเวลาเล่นไม่เท่าไหร่ แบบนี้เจ้าหมีจะไม่หิวหรือเหงาตายปรือนั่น
    #6572
    0
  7. #6531 ขนมจีบไส้หวาน (@ati-tom) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 18:52
    คุณแม่เจ๋งมาก ^^
    #6531
    0
  8. #6450 Yuki (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 14:27
    เอา เข้าเรื่องหลักเลย ฮับ Fc คุณแม่ ^ ^
    #6450
    0
  9. #6444 minra (@supath) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 23:35
    จะอ่านภาคคุณเเม่ต่ออะ (รู้สึกว่าเจนภพเราตกกระป๋องไปเลย 555+)
    #6444
    0
  10. #6426 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 14:49
    คุณแม่เทพจัด
    #6426
    0
  11. #6403 ZenJunG (@lunck) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 02:35
    วางแม่เทพกะบอสหมีมาขนาดนี้แล้วจะปล่อยให้เป็นแค่พิเศษกะน่าเสียดายนะค่ะแม่ลูกกะว่างกันกลางคืนอยู่แล้วจับแม่ไปสอนลูกๆเด็กเอาหมีไปฟัดกะลูกชายคงสนุกน่าดูค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะปูเสื่อรอต่อไป
    #6403
    0
  12. #6396 อิอิ (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 00:53
    อยากรู้จังว่า จะมีบทคุณแม่เล่นเกมกับ ลูกชายมั่ย นิ
    #6396
    0
  13. #6390 dOjOb (@dojob) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:52
    อันที่จริง ถ้าท่านคุณแม่มีฝีมือขนาดเนี้ย ผมว่า งานนี้ สามสี่ตอนจะจบยากซะแย้ววววว ... หุหุ ...dOjOb
    #6390
    0
  14. #6389 my-kimberly (@my-kimberly) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:48
    เปลี่ยนชื่อเจ็ทเถอะไรท์
    ปล. มีความทรงจำไม่ดีกับคำว่า เจ็ท แม่
    #6389
    0
  15. #6388 Highzaba (@highzaba) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:35
    #6433 เห็นด้วยเลยค่ะ!
    แต่ชื่อเรื่องก็... R-ม่าออนไลน์เหรอคะ... 55555555
    แม่ราล์ฟออนไลน์สินะคะ ถ้าแปลแล้วน่ะ
    #6388
    0
  16. #6386 @niinc (@aniinc) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:21
    กระชากอารมณ์จากราฟจอมวางแผน กับ อาคมบู๊ไร้สมอง ไปเยอะเลย

    รู้ว่าไม่ชอบให้พูดงี้ แต่จากใจจริงนะครับ ถ้าเขียน R-ม่าออนไลน์นี่ผมว่าไม่เกิน15บทติดท็อปแน่นอน
    #6386
    0
  17. #6384 FREEK (@hidefreek) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 19:35
    ถ้าบ้านเจนภพมีเครื่องเกมส์สองเครื่องนี้ คงได้มีการดวลระหว่าง ราฟกับเทพสงคราม
    #6384
    0
  18. #6383 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 19:31
     อย่าลืมมาอับต่ออีกนะ  เป็นกำลังใจให้จ้า
    #6383
    0
  19. วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 16:44
    คุณแม่กับภพน่ารักจัง ♥
    #6378
    0
  20. #6377 White_Lilys (@lolipopkungs) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 16:25
    เนื้อเรื่องพิเศษทำเอาเจนภพธรรมดาไปเลย.. รีดเดอร์หลายคนคงเบื่อเจนภพเลยมั้งเนี่ย ไรท์จะทำให้เจนภพกลับมาน่าสนใจได้หรือเปล่าคงต้องรออ่านกัน เพราะยังไงสุดท้าย ทีมอีฟ ก็มีเป้าหมายทำลายเกมนี่เนอะ
    #6377
    0
  21. #6376 The Golden Fleece (@fnaklggewrwrweq) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 13:34
    สนุกมากๆคับ ^ ^
    #6376
    0
  22. #6375 tpnd02 (@tpnd02) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 13:30
    เหอๆ คุณแม่ เทพเกินไปแล้ววว
    #6375
    0
  23. #6374 BzIQ (@bziq) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 10:09
    สุดยอกเลยครับ คุณแม่ /ขอบคุณครับไรเตอร์
    #6374
    0
  24. #6373 สุนี (@fonktv) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 10:05
    งืมๆหนุกๆมาต่อไวๆนะ
    #6373
    0
  25. #6372 เมาเห็ด (@army302) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 09:39
    คุณแม่จัดมาอีกซักเครื่องสิครับไม่ต้องรอเจนภพหรอกเสียเวลา
    #6372
    0