[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,406 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,090 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,677

    Overall
    1,474,406

ตอนที่ 168 : บทที่ 13 น้ำยาของอาริน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    14 เม.ย. 57

บทที่ 13 น้ำยาของอาริน

 

          ความเร็วที่บาร์กี้ใช้ในการบินเป็นอะไรที่ดูถูกไม่ได้เลย เพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆก็ออกมาห่างจากหมู่บ้านฝึกหัดมากขนาดนี้ ราล์ฟทำหน้าที่อ่านแผนที่คอยบอกทิศทางให้บาร์กี้บินไป ในขณะที่คนอื่นๆกำลังทานมื้อเย็นกันสบายใจเฉิบ อาคมที่นึกสนุกก็โยนเนื้อชิ้นใหญ่ของบาร์กี้ไปมันก็รีบบินไปกินทันที กลายเป็นว่าต้องมาระวังไม่ให้ตกจากตัวของเจ้าบาร์กี้แทนซะงั้น แต่ว่าบาร์กี้มันก็เร็วมากจริงๆ ยิ่งตอนที่อาคมบอกว่ามันบินเร็วได้มากกว่านี้อีกก็แทบจะไม่อยากเชื่อเหมือนกันนั่นแหละ

          เพียงแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้นก็บินมาถึงบริเวณเมืองหลวงที่อยู่ติดกับชายทะเล มองจากมุมบนจะเห็นว่าเป็นเมืองที่กว้างกว่าเดิมมากแถมยังมีหอคอยสูงตามกำแพงเมือง และมีทหารยามเดินตรวจตราอยู่แน่นหนา พวกนั้นดูแตกตื่นเมื่อมีนกยักษ์บินเข้ามาอยู่ในระยะของเมือง ต่างจากเพลเยอร์ที่แค่มองขึ้นมาก่อนจะไปสนใจกับการซื้อขายของตามปกติ

          “เหนื่อยเป็นบ้า” อาคมบิดขี้เกียจทันทีที่ลงมาเหยียบพื้น แต่เจ้าบาร์กี้กลับส่งเสียงร้องแทรกขึ้นเป็นเชิงบอกว่า คนที่สมควรเหนื่อยคือมันต่างหาก

          พวกเขาเดินเข้าเมืองโดยทำทุกอย่างตามกฎระเบียบของเมืองอัลเทเซียร์ จะว่าไปแล้วมันก็ดูวุ่นวายเล็กน้อยในช่วงแรกๆเท่านั้น ป้ายไม้ที่บอกว่าเป็นนักเดินทางจะต้องห้อยเอาไว้หรือเก็บเอาไว้ในที่ที่สามารถแสดงให้เห็นได้ทันทีที่เรียกดู แต่ระบบของเพลเยอร์กลับเป็นให้มันกลายเป็นข้อมูลรูปแบบดิจิตอล เวลาใช้ก็แค่กดให้มันแสดงขึ้นมาได้ก็เท่านั้น

          รูปแบบผังเมืองเปลี่ยนไปมากจริงๆ แต่สำหรับราล์ฟที่มีผังเมืองแบบเก่าอยู่ในหัวหมดแล้วจึงพอจะรู้จักเส้นทางที่นี่ดี มันมีบางส่วนคล้ายในแพทซ์ก่อนหน้านี้ แต่นั้นมันคือเมืองก่อนจะล่มสลายกลายเป็นเมืองที่มีขนาดเล็กกว่าเดิม

          “แกรู้ทางเหรอ”

          “ก็พอจะรู้อยู่ แต่ถ้าไปที่อาคารระบบแล้วยื่นเรื่องขออัพเดตแผนที่ของเมืองนี้ก็สามารถเปิดแผนที่ดูได้ละเอียด แต่มีค่าบริการด้วยล่ะนะ” ราล์ฟตอบ ยอมรับเลยว่าคราวนี้ทำออกมาได้ดีจริงๆ รู้จักใช้กฎบังคับให้ต้องมีการหมุนเวียนเงินในระบบมากขึ้นกว่าเดิม

          “ไปหาอารินก่อน”

          “ไปจัดการเรื่องระบบพวกนี้ก่อน” ราล์ฟพูด ใช้อำนาจของหัวหน้าทีมนักผจญภัยเต็มที่ “สาเหตุหนึ่งก็คือฉันอยากให้พวกเราพร้อมทุกอย่าง ถึงนายจะเก่งแต่นายก็ไม่ชอบพึ่งของพวกนี้ นั่นคือจุดอ่อนของนายและฉันมีหน้าที่ในการชดเชยส่วนที่ทีมขาดไปทั้งหมด ถ้าเป็นการต่อสู้กับมอนสเตอร์ด้วยกำลังของพวกเราในตอนนี้สามารถจัดการกับบอสชั้นทหารเลเวลต่ำๆได้ไม่ยากหรอก แต่ถ้าสูงกว่านี้ก็ต้องมีเลเวลที่เท่าเทียมกัน จากนี้มอนสเตอร์จะเก่งขึ้นมากทีเดียว”

          “ยุ่งยากว่ะ” คนอายุมากกว่าบ่น บ่อยครั้งที่ราล์ฟจู้จี้กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง แน่นอนว่าเขาไม่เข้าใจและไม่คิดจะเข้าใจความหวังดี(จอมปลอม)ของราล์ฟเลยแม้แต่น้อย คงเพราะรู้จักนิสัยพื้นฐานดีแล้วว่าไม่เคยสนใจอะไรนอกจากตัวเอง

          “ฉันรู้ว่านายกำลังคิดว่าแค่มีเผ่าพันธุ์ชดเชยส่วนที่ขาดไปก็พอสินะ”

          อาคมสะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่าราล์ฟจะรู้สิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ด้วย แต่ราล์ฟกลับส่ายหน้าแล้วตอบว่า

          “ฉันอ่านความคิดใครไม่ได้หรอก สิ่งที่ฉันทำอยู่คือการคิดแทน คาดเดาจากนิสัยและเก็งคำตอบออกมาหลากหลายรูปแบบ นายเป็นคนอ่านง่ายอยู่แล้ว นิสัยก็โผงผางและคิดอะไรง่ายๆ กะอีแค่คิดแทนมันไม่ใช่เรื่องยากอยู่แล้ว”

          “งั้นแกรู้ไหมตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่” อาคมท้าทาย แล้วก็ปั้นหน้านิ่งเพื่อหลอกแต่ในใจกลับสรรเสริญโคตรเหง้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่ ราล์ฟเพียงแค่หัวเราะแล้วตอบสั้นๆว่า

          “นั้นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บอะไรเลยสักนิด”

          “แกรู้ได้ไงวะ” อาคมแยกเขี้ยว หลายครั้งแล้วที่ราล์ฟชอบทำเหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ และมันก็ตรงอย่างที่กำลังคิดอยู่จริงๆด้วย

          เด็กหนุ่มไม่ตอบ แต่เดินนำลิ่วๆไปปล่อยให้คนอายุมากกว่ายืนคิดอยู่แบบนั้น พอมาถึงอาคารระบบราล์ฟก็ดำเนินการจัดการเรื่องทั้งหมด ทั้งสองคนก็ได้แผนที่ในเมืองมาเป็นที่เรียบร้อย พอเทียบกันแล้วเมืองนี้จะแบ่งการปกครองออกเป็นสองชั้น ชั้นแรกเป็นของประชาชนทั่วไปและชั้นที่อยู่ในสุดเป็นพระราชวังมีมาตรการการป้องกันเอาไว้คนที่มีชั้นทหารขึ้นไปสามารถเข้าไปในส่วนนี้ได้แต่ถ้าจะไปให้ถึงพระราชาได้ก็ต้องมีคลาสเป็นอัศวินเท่านั้น หนุ่มแว่นยืนตรวจสอบเพื่อเทียบกับแผนที่เดิมที่จำได้ ก่อนจะชี้จุดตำแหน่งของร้านสมุนไพรที่เป็นร้านของเซเรย์ได้ไม่ยาก เพราะหากเทียบกันแล้วส่วนที่เป็นพระราชวังก็คือศูนย์กลางของเมืองอัลเทเซียร์ของแพทซ์ก่อนหน้านี้นี่เอง

          “ได้ที่อยู่แล้ว”

          อาคมทำหน้างง ขณะที่เอียงศีรษะดูแผนที่ตรงหน้า เขาไม่เคยอ่านแผนที่ในเกมมาก่อนจึงไม่ค่อยรู้ว่ามันมีระบบที่แสนสะดวกแบบนี้ด้วย ที่ผ่านมาก็อาศัยการใช้ไม้ถามทางอยู่ตลอดเวลา ช่วงนั้นเรียกได้ว่าลำบากกันน่าดูจึงไม่ค่อยคิดไปไหนไกลๆจากเมืองเพราะกลัวว่าจะกลับได้ลำบาก

          หนุ่มแว่นเดินนำกลุ่มของตัวเองลัดเลาะไปตามเส้นทางต่างๆที่เห็นแล้วก็อดจะปวดหัวกับความวกวนไม่ได้ ตลอดเส้นทางก็มีพวกนักวานิชจากเพลเยอร์และ NPC ตะโกนขายของกันเสียงดัง ซึ่ง NPC นั้นเป็นระบบของเพลเยอร์สายอาชีพอื่นที่ไม่ใช่นักวานิชแต่อยากค้าขายก็จะใช้บริการฝากขายพวกนี้แทน แต่ต้องแบ่งกำไรให้กับ NPC ด้วย ในที่สุดราล์ฟก็พามาถึงร้านสมุนไพรที่ตั้งร้าน อาคมไม่รอช้าเดินเปิดประตูเข้าไปทันที

          แต่สิ่งที่รอต้อนรับอาคมกลับเป็นลูกพลังสายหนึ่งที่พุ่งออกมาอัดกระแทก ร่างสูงกระเด็นออกจากนอกร้านไปเกือบห้าสิบเมตร HP ลดไปเกือบสามพันทั้งๆที่มีค่าป้องกันสูงมาก ส่วนราล์ฟก็แค่เบี่ยงตัวหลบเฉยๆขืนรับตรงๆมีหวังคงตายในการโจมตีเพียงครั้งเดียวแน่ๆ

          “มีคนไม่ตายด้วยอย่างงั้นเหรอ แสดงว่ามีฝีมือพอสมควรสินะ” เจ้าของเสียงเปิดประตูในร้านออกมาดู ก่อนจะเดินมาหยิบป้ายประกาศที่วางไว้อยู่ข้างประตูขึ้นมาดู “มิน่าล่ะ ลืมติดป้ายเอาไว้นี่เอง”

          แล้วเธอก็หยิบป้ายที่เขียนว่า ห้ามเปิดไม่งั้นตาย ขึ้นมาแล้วนำมาแขวนที่หน้าประตูร้าน เธอเป็นผู้หญิงที่ดูสวยมากคนหนึ่งทั้งๆที่อายุมากแล้ว กระแสพลังที่คุ้นเคยลอยออกมาจากร่างทำให้ราล์ฟมั่นใจเลยว่าคนคนนี้อาจจะเป็นเซเรย์ที่อารินเคยพูดเอาไว้ และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาสามารถสันนิษฐานเรื่องต่างๆได้ตามมาทั้งหมด

          “ว่าแต่ว่าพวกเจ้าเป็นใครกัน”

          ราล์ฟเตรียมจะตอบ แต่อาคมกลับโวยลั่นขึ้น

          “ยัยบ้านี่ใครเนี่ย ปกติเจอกันมีใครบ้างซัดลูกพลังใส่ ถ้าเป็นคนปกติน่ะเจ็บหนักแล้วนะนั่น”

          “ไม่หรอก ถ้าเป็นปกติแล้วคงจะตายในทันที ว่าแต่เจ้าก็อึดดีเหมือนกันนะ มาหาข้ามีธุระอะไร”

          “ชาติหน้าเถอะที่จะมาหาเธอน่ะ น้องสาวฉันอยู่ไหน ถ้าคิดจะขังเอาไว้ล่ะก็อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรนะโว้ย” อาคมตะโกนเสียงดังชักดาบออกมา ราล์ฟคิดจะห้ามแต่กลายเป็นว่าหญิงสาวคนนี้กลับเห็นว่าเป็นเรื่องน่าสนุก

          “นานแล้วสินะที่ไม่มีใครกล้าพูดกับข้าแบบนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะทำอย่างที่พูดได้นะ”

          บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปในทันที ราล์ฟเห็นว่ามันอาจจะไปกันใหญ่จึงหยุดอาคมเอาไว้ด้วยสกิลประดิษฐ์ของตัวเอง ต่อให้อาคมแข็งแกร่งมากแค่ไหนก็ไม่อาจทำลายสกิลนี้ได้โดยไม่ให้แรงเต็มที่

          “ใจเย็นอาคม คนนี้คือเซเรย์ เป็นผู้ที่เปลี่ยนอาชีพให้อาริน” ราล์ฟเฉลย

          เซเรย์เผยยิ้มเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะรู้เรื่องแบบนี้มาก่อคงจะแปลกใจ ทั้งๆที่เธอไม่เคยเปิดเผยตัวตนให้ใครรู้แต่กลับมีคนรู้จักในตัวตนของเธอมากถึงสามคนในเวลาไล่เลี่ยกัน อีกหนึ่งท่าทางจะเป็นภูตเพราะดูจะไม่แปลกใจอะไรเลย ถึงมันจะไม่น่าเชื่อก็ตามทีแต่ในความคิดของเซเรย์คนกลุ่มนี้อาจจะเป็นคนที่มาจากอนาคตก็เป็นได้ สังเกตได้หลากหลายมาก โดยเฉพาะอาริน เด็กหญิงที่มาหาเธอและแสดงฝีมือในสิ่งที่เธอยืนยันว่าสามารถทำได้ ยาบางแขนงเธอยังไม่รู้วิธีทำให้สำเร็จแต่กลับกลายเป็นว่าอารินสามารถทำสำเร็จได้ในครั้งเดียว

          “เจ้าเป็นพี่ชายของอารินอย่างนั้นสินะ” เธอถาม มองไปยังคนอารมณ์ร้อนที่กำลังวุ่นอยู่กับการดึงขาออกจากสติ๊กกี้กัมม์

          “ถ้าใช่แล้วจะทำไม”

          “ตรงไปตรงมาดี”

          “คนนะโว้ยไม่ใช่ไม้บรรทัด”

          “ไม่ขำ” ราล์ฟตอบ หันไปมองเซเรย์ “ขอโทษด้วยนะครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้อารินกำลังทำอะไรอยู่อย่างนั้นหรือครับ”

          “ไม่ต้องห่วงที่ข้าสอนไม่ใช่อารินหรอกหรอก แต่เป็นผู้พิทักษ์ต่างหาก ส่วนอารินคงกำลังฝึกในสิ่งที่ตนเองทำได้ เข้ามาก่อนสิ” เซเรย์เห็นว่าจะต้องคุยกันอีกยาวก็เชื้อเชิญให้เข้าไปในร้านได้

          ในห้องหนึ่งที่มีกลิ่นสมุนไพรลอยออกมารุนแรง เด็กหญิงร่างเล็กกำลังนั่งเด็ดใบไม้ใส่ลงไปในหม้อต้มทีละใบ แล้วคนให้เข้ากัน เธอตักมาใส่หลอดแก้วครึ่งหนึ่งก่อนจะหยดสารบางตัวไปเพื่อดูปฏิกิริยาของมัน ของเหลวในหลอดกลายเป็นสีแดงอ่อนเด็กหญิงจึงทำท่าทางเสียดายออกมา

          “อารินจ๋า” อาคมร้องขึ้นเพราะรู้จังหวะดี อารินที่กำลังสนใจบางอย่างอยู่ต่อให้เรียกหรือสะกิดมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์เพราะว่าเธอจะตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

          “อ๊ะ พี่ชายมาได้ยังไงคะ”

          “คิดถึงน้องมากเลย พี่ชายเปลี่ยนอาชีพแล้วจากนี้พวกเราจะไปเที่ยวกัน ไม่ต้องอยู่ในห้องแบบนี้แล้วนะ” ว่าแล้วเจ้าพี่ชายติดน้องก็อดไม่ได้ที่จะกอดน้องสาวตัวเอง

          “แต่แบบนี้ก็สนุกดีนะคะ อารินมีน้ำยาตัวใหม่ด้วยแหละ” เด็กหญิงค้นกระเป๋าสักพักก็หยิบเอาขวดยาทรงปกติทั่วไปออกมาให้ดู มีน้ำยาสีเขียวใสอยู่ข้างในก่อนจะอธิบาย “นี่เป็นน้ำยาฟื้นฟูพลังทั้งสามสาย 20% ดีเลย์สิบนาทีค่ะ”

          อารินมักจะมีของที่ทำให้ราล์ฟรู้สึกประหลาดใจได้ทุกครั้งที่เจอกัน ความสามารถของเธอนับวันจะน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ แม้จะทำทุกอย่างแบบใสซื่อไม่มีจุดประสงค์ใดแอบแฝง แต่ความสามารถนั้นหากมีคนล่วงรู้ก็มากพอที่จะทำประโยชน์ได้มหาศาล ลำพังแค่ให้เธอขายน้ำยาเพียงอย่างเดียวเชื่อเถอะว่าร้อยทั้งร้อยก็ต้องอยากได้ตัวเธอทั้งนั้น ไซเรนเห็นราล์ฟแอบยิ้มก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อ เพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้เขากำลังคิดจะใช้ประโยชน์จากอารินให้ได้ต่างหาก

          “น้องพี่เก่งที่สุดเลย”

          “ขอบคุณค่ะ”

          ราล์ฟหยิบน้ำยาที่อารินทำขึ้นมาตรวจสอบดู เซเรย์เดินเข้ามาใกล้ๆแล้วพูดว่า

          “เป็นเด็กที่น่ากลัวมาก สามารถจดจำเรื่องต่างๆได้จากการเรียนรู้เพียงครั้งเดียว ไม่ว่าจะสอนอะไรไปก็สามารถจำและปฏิบัติได้อย่างชำนาญ”

          “นั่นแหละข้อดีของอาริน แต่สภาพแวดล้อมทำให้เธอดูเป็นเด็กก็เท่านั้น” ราล์ฟบอก จากนั้นก็ไปนั่งคุยกับอารินเกี่ยวกับน้ำยาชนิดนี้ มันเป็นน้ำยาที่ดีมากสำหรับผู้ที่เล่นมากกว่าสองสายแบบเขา แถมการฟื้นฟูก็คิดแบบร้อยละยี่สิบจุด ถึงมันจะดูน้อยจนน่าแปลกใจแต่ถ้าใช้ได้ถูกจังหวะและโอกาสมันจะเป็นน้ำยาที่ยอดเยี่ยมเลยล่ะ

          อารินบอกกับราล์ฟว่าน้ำยาตัวนี้ทำออกมาด้วยส่วนผสมที่หาได้ทั่วๆไป ถ้าคิดราคาเฉลี่ยจะอยู่ที่ขวดละห้าร้อยเหรียญเงิน แต่ราล์ฟมั่นใจว่าสามารถอัพราคามันได้อีกเลยบอกให้อารินทำน้ำยานี้ออกมาเยอะๆ ทำเอาเจ้าพี่ชายติดน้องรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีกลัวว่าจะต้องมีอะไรแอบแฝงจึงถามว่า

          “แกจะเอาไปประมูลงั้นเหรอ”

          “เปล่า มันไม่ค่อยคุ้มน่ะ ถ้าขายเองมันก็อีกเรื่อง”

          เท่านี้ก็ชัดเจนแล้ว ราล์ฟมีแผนจะให้อารินออกหน้าเพื่อประกาศเรื่องนี้ แต่พออาคมแสดงอาการโกรธราล์ฟกลับหัวเราะแล้วพูดออกมาว่า

          “พื้นที่ร้านขนาด 4x12 เมตร สามารถจ้าง NPC ให้ทำงานได้ราคาของการเปิดร้านแบบนี้คงจะต้องใช้เงินสักประมาณ สี่ล้านเหรียญทองขึ้นอยู่กับราคาออฟชั่นด้วย ผู้ที่เป็นเจ้าของร้านหรือผู้ที่มีสิทธิ์เกี่ยวกับร้านนี้จะสามารถใช้ระบบวาปเพื่อเข้าไปในร้านโดยตรงได้ เท่ากับว่าอารินแค่ผลิตน้ำยาออกมาและผู้ที่ขายก็คือ NPC ที่จ้างมาโดยตรง”

          “แบบนี้ค่อยฟังดูเข้าท่าว่ะ อารินอยากเปิดร้านขายยาไหมเดี๋ยวพี่ชายจะออกเงินให้นะ” อาคมถาม ถ้าอะไรที่ทำแล้วอารินได้ผลประโยชน์เขาจะสนับสนุนเต็มที่

          “อารินอยากเปิดร้านรักษามากกว่านะคะ แต่ถ้าเปิดร้านขายยาก็ต้องแข่งกับพี่เซเรย์น่ะสิ” เด็กหญิงพูดมองหญิงสาวที่ไหวไหล่แล้วหัวเราะกับความคิดเด็กๆของเธอ

          “ข้าเปิดร้านสมุนไพรไม่ใช่ร้านขายน้ำยา ถ้าเจ้าอยากได้สมุนไพรสามารถติดต่อเพื่อซื้อจากข้าได้โดยตรง แม้แต่พระราชาของเมืองนี้ยังไม่ได้สิทธิ์นี้เลยนะ”

          เมื่อทุกอย่างตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ราล์ฟก็เริ่มวางแผนการต่างๆ ร้านขายยาแห่งนี้ไม่ใช่เป้าหมายของเขาแต่มันมีเพื่ออารินโดยเฉพาะ อย่างน้อยๆก็ควรนำเงินที่อาคมมีอยู่มาลงทุนดีกว่าปล่อยให้มันนอนอืดอยู่แบบนั้น แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าอาคมกลับบอกให้ราล์ฟเป็นคนจัดการแล้วแบ่งกำไรเท่าๆกันซะอย่างนั้น แต่ก็อีกเมื่อโอกาสแบบนี้มาถึงเขาก็ควรจะคว้าเอาไว้ด้วยเหมือนกันนั่นแหละ

          ราล์ฟเริ่มวางระบบโครงสร้างพื้นฐานของร้าน คำนวณค่าใช้จ่ายต่างๆที่ต้องใช้และรายรับที่สมควรจะได้ต่อเดือน อารินนั้นรู้ราคาของตลาดน้ำยาดีเขาจึงสามารถเลือกขายเก็งกำไรได้ ยิ่งร้านนี้เปิดโดยเพลเยอร์ข้อจำกัดเรื่องอาชีพของนักวานิชจึงไม่สามารถใช้ได้ กลายเป็นว่าเอื้อผลประโยชน์ให้กับเขามากเหมือนกัน

          มันเป็นการวางแผนการที่เรียกว่ารวดเร็วมาก ราล์ฟขอยืมโต๊ะเพียงตัวเดียวเท่านั้นก็เริ่มขีดเขียนและแจกแจงรายละเอียดของร้านขายน้ำยาในอุดมคติ มีทั้งรายละเอียดของส่วนในการรับซื้อสินค้าที่เป็นวัตถุดิบ และส่วนของการขายที่เรียกได้ว่าป้องกันไม่ให้เกิดการขาดทุนได้ แถมโครงการร้านน้ำยาของอารินยังประกันด้วยว่าจะสามารถถอนทุนคืนได้ภายในระยะเวลาแค่หนึ่งเดือนของโลกแห่งความเป็นจริง ยิ่งวงเล็บที่ปิดท้ายนั้นบอกแค่ว่า อย่างช้าที่สุด อีกต่างหาก

          “ก็ยุติธรรมดีนะว่าไหม” อาคมพูด ทำท่าเหมือนตัวเองรู้แต่ความเป็นจริงแล้วไม่ได้ฟังตั้งแต่แรกเลยเพราะเอาแต่นั่งถักผมเปียให้อารินอยู่

          “ไม่รู้สิคะ แต่อารินอยากลองทำเร็วๆจังเลย พี่ชายจะมาช่วยอารินไหมคะ”

          “ช่วยแน่นอนอยู่แล้ว อารินอยากให้พี่ทำอะไรใช้ให้เต็มที่เลยนะ พี่ชายคนนี้พร้อมจะทำเพื่อน้องเสมอ”

          “คิดถูกแล้วล่ะ ที่เจ้าเป็นคนวางแผน” เซเรย์ทำหน้าเซ็ง หลังจากได้เห็นปฏิกิริยาของพี่น้องคู่นี้ที่เหมือนกับว่าจะไม่ได้สนใจอะไรเลย ยิ่งมันไม่ใช่การค้าขายที่สามารถทำแค่เล่นๆก็จะรวยได้แต่มันต้องอาศัยการตลาดด้วย

          “ก็คิดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน”

 

          ก่อนที่จะออกจากร้านของเซเรย์ นัคกี้กับหงอคงของอารินก็เสร็จจากการฝึก ท่าทางของพวกมันดูดีขึ้นมากแม้นัคกี้จะยังขี้อ้อนเหมือนเดิม ส่วนหงอคงก็หยิ่งขึ้นเป็นกอง ถึงอารินจะได้อาชีพแล้วแต่เธอก็ยังต้องทำเควสเพื่อให้สามารถเรียนสกิลของอาชีพผู้พิทักษ์ได้ แต่พอเห็นว่าอารินได้รับเควสและเมื่ออ่านรายละเอียดดู เจ้าคนเป็นพี่ชายถึงกับหัวเสียออกมา ผิดกับอารินที่ยิ้มคล้ายกับว่าจะสนุกมาก

          “ถ้าไม่สามารถหาสิ่งที่ระบุได้ก็ไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นผู้พิทักษ์เต็มตัวหรอกนะ” เซเรย์ว่า

          อาคมอยากจะท้วงแต่เมื่อเห็นสีหน้าของน้องก็ใจอ่อน ต่อให้ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับโดยไม่มีเงื่อนไข เพราะเขาถือว่ารอยยิ้มและความสุขของอารินคือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด

          “ก็ได้ๆ แต่หาตามที่ว่านี่ก็พอสินะ”

          “ไม่ใช่ โชคชะตาจะเป็นผู้กำหนดเอง”

          อาคมทำหน้างง ไม่เข้าใจสิ่งที่เซเรย์ว่าสักเท่าไหร่ เดือดร้อนราล์ฟจะต้องอธิบายเพื่อขยายความให้ฟังอีกที

          “หมายความว่าถ้าอารินอยู่เฉยๆกับเมืองไม่ทำอะไรเลย แต่นายไปหาพวกนั้นมาให้มันก็เปล่าประโยชน์ อารินจะต้องออกเดินทางไปทั่วโลกเกมนี้เพื่อรวบรวมสิ่งเหล่านั้นมา ระหว่างนั้นก็จะมีเควสหรือกิจกรรมอะไรบางอย่างเพื่อทำให้เธอได้รับของพวกนี้มา”

          “อารินจะได้ไปเที่ยวเหรอคะ อารินอยากไปเล่นน้ำตกจังเลย อยากไปเล่นหิมะด้วยค่ะ”

          “งั้นพวกเราไปเล่นหิมะกันดีกว่านะ” อาคมชวน เมื่ออารินพูดออกมาแบบนี้ก็ตัดสินใจได้ไม่ยาก

          “ไม่ใช่ตอนนี้ เป้าหมายของพวกเราคือการทำเควสเลื่อนคลาสและร่วมกิจกรรมสงกรานต์ที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เราสามารถรับเควสได้ที่เมืองหลวงทุกเมืองก็จริง แต่เป้าหมายของพวกเราอย่างแรกคือการกลับไปที่หมู่บ้านฝึกหัดและทำเควสเลื่อนคลาสซะก่อน” ราล์ฟบอกแผนการให้ทุกคนได้ทราบ สำหรับอาคมนั้นถึงจะทำหน้าเหมือนเบื่อ แต่ไม่ใช่กับอารินที่พอได้ยินว่าจะเข้าร่วมกิจกรรมก็ร้องบอกพี่ชายตัวเองจนเกิดอาการใจอ่อนออกมา

          “งั้นรีบไปเลื่อนคลาส ทำอะไรให้เรียบร้อยซะ”

          “ไม่ได้ วันนี้มันดึกแล้วพรุ่งนี้เช้าหลังจากที่จัดการทุกอย่างพร้อม พวกเราจะไปดันเจี้ยนทางเหนือของอัลเทเซียร์ ที่นั่นมีมอนสเตอร์ส่วนใหญ่เป็นชั้นทหารพวกเราสามารถเลื่อนเป็นเลเวล 100 ได้ในระยะเวลาสั้นๆ”

          หลังจากนั้นพวกเขาก็ขอลาเซเรย์แล้วไปพักผ่อนกันที่โรงแรมโดยใช้บัตรของระบบที่สามารถใช้ได้กันคนละห้อง แต่ราล์ฟเลือกจะให้อยู่ในห้องเดียวกันเพื่อความประหยัด อย่างน้อยๆห้องหนึ่งมันก็อยู่ได้ตั้งสี่คนหากรวมพวกสัตว์เลี้ยงก็ไม่น่าจะมีปัญหา เว้นก็แต่เจ้าบาร์กี้ที่คงจะต้องถูกลอยแพเพราะตัวมันใหญ่กว่าห้องนี้ซะอีก

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #11413 Σʍρeror_ɔr (@055440769) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 16:33
    บาร์กี้ผู้น่าสงสาร 555555555
    #11413
    0
  2. #10082 ~Friendship!~ (@damon38) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 22:27
    อาคมเอ้ย มุกไม่ฮา ...พาราล์ฟเครียด
    #10082
    0
  3. #7848 กอล์ฟ ทอทโท (@golftotto2) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 15:17
    บาร์กี้ผู้น่าสงสาร
    #7848
    0
  4. #7847 กอล์ฟ ทอทโท (@golftotto2) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 15:17
    บาร์กี้ผู้น่าสงสาร
    #7847
    0
  5. #7571 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 19:09
    ผนึกไปเลย
    #7571
    0
  6. #7206 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 13:35
    ลืมนืมป์ไปแล้วสินะ ราร์ฟ
    #7206
    0
  7. #7187 เฉาก๊วย (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 01:26
    สงสารบากี้ชะมัด เจ้านกตกยากเอ๊ย 55555
    #7187
    0
  8. #5507 Highzaba (@highzaba) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 23:25
    มีกิจกรรมสงกรานด้วยแหะ -O-
    #5507
    0
  9. #5103 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 16:05
    รอรับทรัพย์สบายใจเฉิบ
    #5103
    0
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. #4740 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 18:30
    กลับมารวมตัวกันแล้ว เย้
    #4740
    0
  12. #4736 Signature (@spit) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 12:32
    กลับไปรับนิมป์เข้าทีมๆๆ
    #4736
    0
  13. #4731 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 13:31
    ของคห.4749 มากกกก555
    #4731
    0
  14. #4726 ThlRentle (@terceteterno) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 20:01
    เอาแล้วไง ธุรกิจค้ายา!!!
    #4726
    0
  15. #4714 Nunnally (@kuroyuri) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 09:41
    ค.ห4749 เห็นด้วยอย่างแรงเลยคร้า> <
    ครอบครัวสุขสัน คุณแม่น่ารัก> <
    #4714
    0
  16. #4711 •GominHo• (@meomeomeo) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 15:45
    เดี๋ยวนะ ฮา คห.4749 คือลูซิลเป็นลูกเขย .. ไม่ใช่สามีลูกสาวนะ สามีลูกชาย 55555
    #4711
    0
  17. #4710 •GominHo• (@meomeomeo) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 15:43
    พี่น้องสองคนนี้ดูชิลตลอด 555
    #4710
    0
  18. #4709 Dexsar (@dexsar) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 12:33
    ขอบคุณครับ
    #4709
    0
  19. #4708 幸男。 (@yukio-omine) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 10:12
    ขอบคุณครับ
    จะรออ่านต่อนะครับ
    By 幸男。
    #4708
    0
  20. #4707 8lek (@8lek8) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 09:52
    สนุกมากๆค่ะ ^^
    #4707
    0
  21. วันที่ 15 เมษายน 2557 / 09:31
    คห.ที่ 4748  เราว่าเธอคิดถูกแล้วล่ะ  ราล์ฟเป็นคุณแม่ อาคมเป็นลูกชายคนโต ไซเรนเป็นลูกคนกลาง   อารินเป็นลูกสาวคนเล็ก ส่วนลูซิเฟอร์เป็นลูกเขย
    #4706
    0
  22. #4705 สมุดสีคราม (@oomsinly) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 07:27
    เราไม่รู้เราคิดคนเดียวป่าว...แต่เหมือนครอบครัวพ่อแม่ลูกเลย ราล์ฟเป็นคุณแม่นะ ฮา

    ป้ายของเซเรย์โหดมาก ใครไม่เชื่อแล้วเปิด ตายไม่รู้ตัว

    บาร์กี้ก็น่าสงสาร ใครใช้ตัวใหญ่ละลูก
    #4705
    0
  23. วันที่ 15 เมษายน 2557 / 01:15
    555 ราล์ฟโหดเหมือนเดิมเลย
    #4704
    0
  24. #4703 KurouNeko (@blackcat013) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 00:55
    จะเริ่มค้าขายแล้วสินะ
    #4703
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(