[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,061 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,088 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,332

    Overall
    1,474,061

ตอนที่ 166 : บทที่ 11 วันเบาๆของสองแม่ลูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    8 เม.ย. 57

บทที่ 11 วันเบาๆของสองแม่ลูก

 

          กลายเป็นว่าอาชีพนักบวชเป็นอาชีพที่เปลี่ยนได้ง่ายที่สุด หากเขาคิดไตร่ตรองสักนิดอาจจะใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น ยิ่งตอนนี้ระบบล้างความผิดทำให้มีคนเข้าออกโบสถ์มากขึ้น ส่วนใหญ่จะเป็นเพลเยอร์ที่ต้องการใช้งานอาคารระบบเพื่อติดต่อเควสและธุรกิจต่างๆนั่นแหละ หากเป็นNPCที่เข้ามาสารภาพบาปก็จะต้องให้คำแนะนำเกี่ยวกับการใช้ชีวิต แต่ถ้าเป็นเพลเยอร์ด้วยกันหน้าที่ของเขาก็คือการมอบเควสล้างความผิดให้ ขึ้นอยู่กับว่าตอนนั้นระบบจะสุ่มเควสอะไรมาให้ซึ่งเพลเยอร์ไม่มีสิทธิ์ในการขอเปลี่ยนเด็ดขาด

          เมื่อครบสิบคนบาทหลวงก็เดินเข้ามาอย่างรู้งานของตัวเอง และพูดทำนองว่าเขาพร้อมจะเป็นผู้ชี้ทางมนุษย์สู่แสงสว่าง จากนั้นระบบก็แจ้งว่าเขาสามารถเรียนสกิลและซื้อเอาจากบาทหลวงได้ทุกเมือง กลายเป็นว่านักบวชจะมีสกิลได้ก็ต้องใช้เงินซื้อ ท่าทางเจ้าของบริษัทเกมนี้คิดจะเอาเงินทุกทางเลยน่ะสิ แต่จะว่าไปมันก็มีความสมเหตุสมผลดีเหมือนกันตรงที่ว่าไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงเลเวลก็สามารถเลือกเรียนสกิลได้ก่อน ถึงราคาของสกิลเลเวลสูงๆจะแพง แต่ถ้ามีแบ็คอัพดีล่ะก็จะสามารถเก่งขึ้นมาได้ชัดเจน

          สกิลพื้นฐานที่ควรมีส่วนใหญ่คือสกิลจำพวกสนับสนุน อย่าง Heal, Blessing, AGI Increase หรือสกิลโล่ศักดิ์สิทธิ์ Light of Shield สกิลโจมตีก็มีแต่สามารถใช้ได้กับมอนสเตอร์ธาตุความมืดหรือธาตุวิญญาณเท่านั้น แต่ก็ยังมีสกิลโจมตีอีกแบบหนึ่งที่น่าสนใจอยู่เหมือนกัน หลังจากที่อ่านข้อมูลสกิลส่วนใหญ่แล้วพบว่าต้องใช้เงินซื้อมากกว่า 100 เหรียญทอง เรียกว่าแต่ละสกิลมันแพงเอาเรื่อง มือใหม่ที่พึ่งเล่นไม่มีโอกาสได้ลืมตาอ้าปากในระยะสั้นๆแน่นอน สุดท้ายก็เลือกซื้อสกิลทั้งหมดมาและจัดเรียงสกิลเอาไว้ตามความเหมาะสมของสถานการณ์ ทั้งยังจดจำระยะเวลาการใช้งานของสกิลพวกนี้เอาไว้ด้วย

          พอออกจากโบสถ์ได้ก็ไปเดินดูตลาดเพื่อรอไซเรน อย่างน้อยก็ต้องมีอาวุธที่เหมาะสมด้วยจะให้นักบวชไปถืออาวุธดาบถึงมันจะไม่แปลกแต่ถ้าหากไม่ถืออาวุธประจำอาชีพแล้วจะไม่สามารถใช้สกิลบางสกิลได้ อาวุธที่เหมาะสมกับนักบวชและนักเวทย์ถ้าไม่ใช่คทาก็ไม้กระบองยาว หรือหนังสือที่ลดระยะเวลาการร่ายเวทย์ และเพิ่มเมจิกแอคแท็กได้ ต้องมีโล่เล็กๆที่สามารถป้องกันตัวเองได้ด้วย แต่ไม่ว่าจะมองหาตามร้านก็ไม่มีอะไรที่เหมาะสมเลยสักนิดเดียว ส่วนใหญ่จะเป็นอาวุธที่สร้างขึ้นแบบสั่วๆมีคุณสมบัติไม่เพียงพอ แต่ที่เอามาขายก็แค่ให้ใช้แก้ขัดเท่านั้น สุดท้ายก็จำใจต้องซื้อของพวกนี้มาเพื่อให้สามารถใช้สกิลได้นั่นเอง

          ไซเรนกลับมาพร้อมกับคิริ ราล์ฟเปิดดูข้อมูลของไซเรนพบว่าเธอความสามารถในการดูดซับพลังเวทย์ของเธอเลื่อนขึ้นไปเร็วมากไปหยุดอยู่ที่ 15 อาจจะเป็นเพราะเป็นภูตก็ได้ทำให้เรียนรู้ได้เร็ว เมื่อรวมเข้ากับความสามารถในการใช้งานระบบเธอก็ไม่ต่างอะไรจากเพลเยอร์คนหนึ่ง ตอนนี้ไซเรนสามารถใช้เวทย์สายวารีได้อิสระมากขึ้นกว่าเดิม ถึงจะยังไม่สามารถใช้ได้แบบมีประสิทธิภาพก็ตาม แต่ก็ถือว่าใช้ได้ล่ะนะ

          “อันนี้เป็นของของเธอ มีเป็นอาวุธธาตุที่มีคนทำมันขึ้นมาขายราคาแพงเอาเรื่องเลยล่ะ ส่วนเครื่องประดับนี่ฉันซื้อมาให้เพราะเธอคงต้องใช้เวทย์บ่อยมาก ถ้าเป็นไปได้ก็น่าจะมีไอเทมใช้ลดค่าการใช้พลังลง” ราล์ฟบอกยื่นของสองสิ่งให้ แม้ว่าการแสดงออกของเขาจะเยือกเย็นไร้ดูคล้ายกับคนไร้หัวใจ แต่เงือกสาวรู้ดีว่านั่นแหละคือความอ่อนโยนที่เขายอมแสดงออกมาผ่านท่าทางแบบนั้น

 

          เช้าวันใหม่เจนภพที่กลับมาจากการวิ่งในตอนเช้าเริ่มเตรียมอาหารเช้าเหมือนทุกๆวัน แต่ดูเหมือนจะเป็นเดือนเมษายนที่ร้อนมากกว่าทุกปีที่ผ่านมา แม้จะเปิดหน้าต่างเพื่อให้ลมเย็นๆพัดเข้ามาแต่มันก็ยังถือว่าร้อนอยู่ดี แม้ว่าตอนนี้ข้างบ้านจะยังไม่ค่อยตื่นแต่ดูท่าจะเตรียมตัวต้อนรับวันสงกรานต์ที่จะเริ่มในอีกสองวันข้างหน้า แน่นอนว่าในเกมก็มีกิจกรรมแบบนี้อยู่แต่เป็นการตามล่าลูกโป่งน้ำที่จะดรอปจากมอนสเตอร์ธาตุน้ำ เจนภพที่อ่านเจอข่าวนี้ก็รู้สึกว่าจะต้องเข้าร่วมให้ได้เพราะรางวัลของมันคืออาวุธอะไรก็ได้ 2 ชิ้นสำหรับผู้ชนะและเงินรางวัลอีกมากมาย มันเป็นกิจกรรมแบบกลุ่มที่จะจัดกันที่เมืองหลวงแห่งหนึ่ง ท่าทางงานนี้คงจะมีพวกตัวเก็งมากันให้เพียบ

          แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์ จึงไม่แปลกที่แม้จะเป็นเวลาเจ็ดโมงสี่สิบแล้วแต่คุณแม่ก็ยังไม่ยอมตื่น ถึงเวลานอนจะเป็นความสุขแต่นอนมากไปมันก็ไม่ดี ด้วยเหตุนี้เองเจนภพจึงเดินไปที่ห้องของคุณแม่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้องกับห้องของเขาเล็กน้อย

          “แม่ครับตื่นได้แล้วนะ”

          “งืมๆ ขออีกห้านาทีนะ”

          “ไม่ได้ครับ เพราะอีกห้านาทีภพจะเก็บกับข้าวแล้ว เพราะถ้าแม่ไม่กินตอนนี้ก็ต้องรอให้ถึงตอนเที่ยงนะครับ” เจนภพขู่ ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป

ในห้องนี้ตกแต่งสไตล์หวานแหว๋วสุดๆ ซึ่งเขามักจะเข้ามาทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้งเพราะรู้ดีว่าทำทุกวันก็รกได้ทุกวัน หากมีแข่งห้องรกประจำปีท่าทางคุณแม่เขาจะผ่านเข้าไปถึงรอบชิง ยิ่งมองดูตะกร้าผ้าที่วางกองเอาไว้ก็ยิ่งรู้สึกได้เลยว่าพอถอดปุ๊บก็โยนปั๊บ หนังสือมากมายก็วางเรียงไม่เป็นระเบียบ ตู้ใส่ถ้วยรางวัลชนะเลิศที่บอกให้ย้ายไปไว้ที่ห้องนั่งเล่นก็ไม่ยอมเริ่มมีฝุ่นจับตามขอบตู้ บนเตียงที่เต็มไปด้วยตุ๊กตามากมายที่ได้มาจากการเล่นบิงโกและปาลูกดอกในงานปีใหม่

เจนภพเดินไปปิดแอร์เพราะถ้าหากอาการนี้ร้อนคุณแม่คงตื่นขึ้นมาแน่ และก็เป็นอย่างที่คิด เธอเป็นคนขี้ร้อนแบบสุดๆลุกขึ้นมาด้วยท่าทางงัวเงียยื่นมือไปหาลูกชาย

“ดึงหน่อยสิ ไม่มีแรง”

“ถ้าคิดจะใช้มุขนี้แล้วแอบหอมแก้มภพอีกมันไม่มีทางแล้วล่ะครับ ภพทำกับข้าวที่แม่ชอบเอาไว้แล้วถ้าไม่กินจะเก็บนะ” เจนภพเดินไปหยิบตะกร้าผ้าแล้วเก็บผ้าทั้งหมดขึ้นมาใส่ก่อนจะยกลงไปซักข้างล่าง

“ลุกแล้วจ้า ลุกแล้ว” คนเป็นแม่ตอบเสียงเอื่อย ล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เดินลงมาทานอาหารเช้า

          “สงกรานต์ลูกจะกลับไปบ้านคุณตาไหม เห็นคุณตาบอกว่าคิดถึงลูกจะแย่แล้ว”

          “ความจริงก็อยากจะกลับเหมือนกันนะครับ แต่ถ้าไปช่วงนี้มีหวังผมได้อยู่ที่นั่นยาวแน่นอน ครั้งก่อนกว่าจะหนีจากคุณตาได้ก็แทบแย่เหมือนกัน” เจนภพพูดท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย แน่ล่ะถ้าให้เลือกแล้วเขาว่าการไม่เป็นท่าจะเป็นเรื่องดีกว่าล่ะมั้ง

          “จริงของลูก ยิ่งช่วงนี้ตาแกเองก็บ่นว่าอยากจะพักบ้าง ถ้าลูกรับช่วงต่อจากคุณตาแกบอกว่าคงตายตาหลับแล้ว”

          “ภพไม่สนใจเรื่องแบบนั้นหรอกนะครับแม่ แม่เองก็เกลียดถึงได้หนีออกมาเป็นพนักงานกินเงินเดือนไม่ใช่หรือยังไงครับ ที่สำคัญกว่าเชื่อภพเถอะ อีกไม่นานก็จะมีลูกไม้มาประมาณว่าป่วยหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาล พอเราไม่สนใจเดี๋ยวก็มาหาเองถึงที่” เจนภพว่า

          “นั่นสินะ” วิลาวรรณพูด นึกไปถึงเมื่อปีที่แล้วที่บอกว่าตัวเองเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย แม้เจ้าลูกชายคนนี้จะบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็เถอะ พอไปถึงที่นั่นถึงได้รู้ว่ามันก็แค่คำโกหกเพียงเพราะอยากจะเจอหน้าหลานชายเท่านั้น แถมยังรั้งให้อยู่ตั้งเกือบสองอาทิตย์ ถ้าไม่ใช่เพราะเจนภพไปอ้อนคุณยายเรื่องเรียนต่อล่ะก็ป่านนี้คงได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นยาวแล้วล่ะ

          “เมื่ออาทิตย์ที่แล้วคุณตาเข้าโรงพยาบาลด้วย เห็นคุณยายโทรมาบอกแม่ ตอนแรกก็คิดว่าจะเป็นอะไรซะอีกที่ไหนได้”

          “ก็คงจะไปซัดพวกคนที่ถูกส่งมาให้ข่มขู่เพื่อที่จะให้ขายที่ดินให้ปางตาย ก็เลยไปส่งที่โรงพยาบาลให้เพราะสงสารใช่ไหมล่ะครับ” เจนภพตอบอย่างรู้ทัน ถึงจะเห็นว่าเป็นคุณตาอายุมากแล้วอย่าได้หวังว่าจะแหยมได้ง่ายๆ

          “ไม่ใช่หรอกจ๊ะ โดนเจ้าบิ๊กขย้ำเกือบตายต่างหาก” วิลาวรรณแก้ แต่เด็กหนุ่มถึงอึ้งไม่คิดว่าเจ้าขี้เซาพันธุ์เซนท์เบอร์นาร์ดนั่นจะกล้าทำอะไรแบบนี้ด้วย ท่าทางคนที่ฝึกให้มันทำร้ายคนคงจะเป็นคุณตาแน่นอน

          “ตอนแรกก็เกือบจะโดนฟ้องอยู่แล้วล่ะนะ แต่ตำรวจพบปืนตกอยู่ในที่เกิดเหตุแล้วก็มีรอยนิ้วมือของเจ้าคนที่เจ็บเจียนตายตกอยู่พวกนั้นก็เลยโดนข้าหาบุกรุกและข้อหาพยายามฆ่าอีกด้วย”

          “ทำยังไงได้ล่ะครับ พื้นที่ทำเลทองร้อยกว่าไร่เป็นของคุณตานี่นา ใครๆต่างก็อยากได้พื้นที่แถบนั้นกันทั้งนั้น ถึงพวกที่อยู่ใกล้ๆจะกลัวจนยอมขายที่ไปแล้ว และพยายามกดดันให้กลายเป็นพื้นที่ตาบอดที่ต่อให้ขายก็ขายได้ไม่มีราคา แต่ภพมั่นใจว่าถึงตอนนั้นจริงๆคุณตาก็ไม่มีทางขายเด็ดขาด ก็เล่นหัวดื้อซะขนาดนั้นนี่นา” เจนภพว่า เขารู้จักคุณตาดีเพราะถ้าหากพวกนั้นคิดจะใช้ไม้แข็งเมื่อไหร่คุณตาคงไม่อยู่เฉยแน่

          “แล้ววันนี้ลูกจะไปไหนเนี่ย แต่งตัวหล่อเชียวนะ ไปเดตล่ะสิ”

          “ไม่ใช่ครับ วันนี้ภพว่าจะไปดูหนังสือแล้วก็กะว่าจะแวะไปดูหนังด้วยน่ะครับ วันนี้หนังเข้าโรงคนเยอะน่าดูถ้ารีบไปก่อนห้างจะเปิดคิดว่าน่าจะซื้อทันรอบบ่ายน่ะครับ”

          “งั้นแม่ไปด้วยดีกว่า เอารถยนต์ไปกันแต่ลูกขับนะวันนี้แม่ขี้เกียจ”

          “ไม่ใช่ว่าอยากจะแอบไปงีบต่อบนรถหรอกเหรอครับ”

          “เกลียดจังคนรู้ทันเนี่ย”

          สิบโมงครึ่งสองแม่ลูกก็ออกจากบ้าน เจนภพทำหน้าที่ปิดประตูบ้านหลังจากที่ตรวจสอบความเรียบร้อยครั้งสุดท้าย เขาไม่ลืมที่จะแอบสอดไส้ดินสอไว้ที่บานพับ เพราะสมัยนี้อะไรๆก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น หัวขโมยเองก็มีวิธีสะเดาะกลอนที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ล่าสุดก็พึ่งจะมีซอยใกล้เคียงโดนยกเค้าท์ไปเกือบทั้งหลังเพียงเพราะไปต่างจังหวัดเพื่อเยี่ยมญาติ ดังนั้นอะไรก็ตามที่สามารถป้องกันได้เจนภพจะเตรียมเอาไว้ทั้งหมด ทั้งตัวส่งสัญญาณเสียงที่ดังลั่นบ้าน หากเดินเข้าไปโดยไม่ปิดมันก่อนบ้านหลังข้างเคียงก็จะได้ยินกันหมดแน่นอน

          ดนตรีเบาๆทำเอาคุณแม่ยังสาวเคลิ้มหลับได้อย่างดี เจนภพก็ทำหน้าที่คนขับรถต่อไปใช้เวลาเกือบสี่สิบนาทีบนท้องถนนก็มาถึงห้างสรรพสินค้าซึ่งเปิดให้บรรดาวัยรุ่นและครอบครัวได้เข้าไปเดินเล่น ทานอาหารและพักผ่อนกัน เด็กหนุ่มปลุกแม่ที่หลับสนิทให้ตื่นขึ้น ซึ่งมันก็ยากเอาการถ้าไม่ใช่เพราะรู้จุดอ่อนของแม่เป็นอย่างดีล่ะนะ

          “วันนี้เค้กที่ร้านค้าลด 50% ครับแม่”

          ได้ผล...วิลาวรรณตื่นขึ้นมาแทบจะในทันที มองไปรอบๆก่อนจะเห็นว่าเจ้าลูกชายเปิดช่องเก็บของหน้ารถแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาส่งให้เช็ดคราบน้ำลายที่มุมปาก

          “หลอกแม่เหรอ”

          “ไม่ได้หลอกครับ ถ้าไปกินกันกับครอบครัวจะได้ส่วนลดจริงๆ แต่ภพว่าพวกเขาอาจจะไม่เชื่อก็ได้นะครับ บางทีมันอาจจะได้อีกเซตหนึ่งแทน”

          “เซตอะไรเหรอ”

          “คู่รักครับ” เจนภพตอบนิ่งๆ แหงล่ะใครใช้ให้แม่เขาดูเด็กกว่าอายุจริงล่ะ แถมยังตัวเล็กอีกต่างหากไม่ว่าจะมองมุมไหนก็อายุใกล้เคียงกันด้วยซ้ำ เคยมีครั้งหนึ่งที่ต้องเสียเวลาอธิบายยกใหญ่เพื่อให้สามารถใช้สิทธิ์ครอบครัวได้ในวันแม่เพื่อกินไอศกรีม ถึงขนาดต้องหยิบบัตรประชาชนออกมาแสดงตัวกันเลยทีเดียว

          “เอาเถอะ อย่างไงหยุดทั้งทีขอให้แม่ได้กินเค้กสักหน่อยแหละนะ”

          “แม่ก็ทานเค้กแบบวันเว้นวันไม่ใช่เหรอครับ”

          “แหม ก็แค่เค้กจากตลาดมันต่างจากกินเค้กในห้างนี่นา ลูกไม่รู้เหรอชอบทำอาหารซะเปล่า” คุณแม่ได้ทีแขวะลูกชายใหญ่ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีให้เจอบ่อย

          “ไม่เลยครับ ทั้งวัตถุดิบและกรรมวิธีในการทำเหมือนกันทั้งหมด ไม่ได้ต่างกันเลย แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปก็คือการตกแต่งหน้าเค้กที่มีเอกลักษณ์ต่างหากครับ เชื่อไหมครับแม่ว่าร้านเค้กในห้างนี้สาเหตุที่มันราคาแพงก็เพราะแบรนด์ต่างหาก แม้ว่าเขาจะบอกว่าใช้ส่วนวัตถุดิบชั้นดีในการทำ แต่ราคาของวัตถุดิบมันก็ไม่ได้ต่างกันมากสักเท่าไหร่ ถ้าแม่อยากทานทุกวันภพทำให้ก็ได้นะครับ เพียงแต่แม่ต้องออกตู้อบเค้กให้ภพเครื่องหนึ่ง รุ่นที่ภพอยากได้ราคา 11,900 บาทครับ”

          “ทำไมแพงจัง”

          “ก็เครื่องนี้มีไว้เพื่อใช้ในการทำเค้กสำหรับร้านเบเกอร์รี่นี่ครับ เพราะใช้เวลาไม่นานก็ถอนทุนคืนได้แล้ว ถ้าเทียบราคาแล้วถือว่าถูกสุดๆเลยครับ”

          “ปัญหาคือเนื้อที่ต่างหาก พูดถึงตู้แล้วมันต้องกินเนื้อที่เยอะแยะไม่ใช่เหรอ”

          “ปรับพื้นที่นิดหน่อยก็วางได้แล้วล่ะครับ” เจนภพอ้อน บอกตรงๆว่าเขาอยากได้เครื่องทำขนมเค้กมานานแล้ว เพราะจากที่คำนวณหากซื้อเค้กแบบวันต่อวันให้คุณแม่ตลอดล่ะก็มันก็หมดเงินหลายพันบาทเลยนั่นแหละ แต่ปัญหาก็คือเขาไม่สามารถใช้เงินตัวเองซื้อโดยที่คุณแม่ไม่รู้ได้ หากมีเครื่องนี้ก็สามารถทำเค้กฝากขายให้กับทางโรงแรมได้มันจะเป็นการหารายได้เพิ่มอีกทางหนึ่งเหมือนกัน

          “เอาไว้แม่จะดูให้ก็ได้ แต่ต้องถูกที่สุดนะ”

          “เข้าใจแล้วครับ”

          สองแม่ลูกเดินเข้ามาถึงในตัวห้าง แอร์เย็นฉ่ำของห้างทำให้รู้สึกหายร้อนขึ้นบ้าง ไม่สิต้องเรียกว่าเย็นเลยต่างหาก หลายคนต่างพากันเดินดูของพวกพ่อแม่บางคนก็พาลูกๆไปดูชุดใส่เล่นน้ำสงกรานต์และพาไปซื้อปืนฉีดน้ำลายฮีโร่ที่ทำออกมาเพื่อดึงดูดพวกเด็กๆ แต่ใครจะไปคิดล่ะว่านอกจากเด็กแล้วผู้ใหญ่เองก็สนใจเหมือนกัน

          “ภพๆ ดูนี่สิ” ว่าแล้วก็หยิบเอากระบอกฉีดน้ำสำหรับทดลองขึ้นมายิงใส่ลูกชายตัวเอง

          “แม่ครับมันเปียกนะ”

          “ฉีดน้ำก็ต้องเปียกสิจ๊ะลูก อีกอย่างลูกไม่เคยไปเล่นสงกรานต์เลยถือซะว่าย้อนหลังล่ะกัน”

          เจนภพถอนหายใจ มีแม่หน้าเด็กยังไม่พอ ตัวก็ยังเด็ก แถมนิสัยก็ยังเด็กแบบนี้จะไม่ให้เหนื่อยใจได้อย่างไงกัน เสร็จจากปืนฉีดน้ำคราวนี้เป็นชุดลายดอกไม้ที่ใส่ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ คงต้องพูดได้ว่าซื้อมันแทบจะทุกปีทั้งๆที่ขนาดตัวคุณแม่ไม่เคยเปลี่ยนแท้ๆ แต่มันไม่ใช่เธอเลือกดูชุดให้เขาต่างหาก

          “อืม...สีนี้ไม่ค่อยเหมาะลูกแม่ไม่ค่อยยิ้มเลย ไม่เด่นๆ ตัวนี้ลายสวยดีเหมาะกับลูกที่ผิวสีน้ำผึ้งมากๆ ไหนลองใส่ตัวนี้ให้แม่ดูหน่อยเดี๋ยวนะ เอาเสื้อยืดขาวนี่ด้วยล่ะกัน ห้ามติดกระดุมนะเดี๋ยวไม่เท่ห์”

          “แม่ครับ ร้อนออกขนาดนี้จะให้ภพใส่เสื้อสองตัวเลยเหรอ”

          “ตามใจแม่หน่อยไม่ได้เหรอ” ว่าแล้วก็ทำท่าจะร้องไห้ ไม้นี้สามารถใช้ได้ผลตลอดนั่นแหละ เจนภพถอนหายใจแล้วเดินไปที่ห้องลองเสื้อ สักพักก็เดินออกมาให้ดู

          เพราะเจนภพไม่ค่อยยิ้มและไม่ค่อยใส่เสื้ออะไรที่ทำให้ตัวเองดูเด่น มาคราวนี้กลับเด่นมากขึ้นอย่าบอกใคร ยิ่งคุณแม่เดินมาจัดทรงผมให้ด้วยแล้วเจนภพก็ไม่ต่างอะไรจากนายแบบอายุน้อยเลย

          “ลูกชายพี่นี่หุ่นดีจังเลยนะคะเนี่ย”

          “อยากดูหุ่นจริงๆไหมล่ะเดี๋ยวพี่บอกให้ลูกถอดเสื้อให้ดูซิกแพ็ค บอกก่อนดูแล้วอย่าใจละลายนะ” คุณแม่ตอบพนักงานสาวที่พูดชมลูกชายตัวเอง แน่นอนว่าเจนภพคงไม่สนุกด้วยแน่หากต้องไปทำอะไรแบบนั้นน่ะ

          “แม่ครับพอเถอะเดี๋ยวไปจองตั๋วหนังไม่ทันนะ”

          “ไม่เอา ลองอีกสองชุด เอาชุดนั้นกับตัวนั้นมาให้พี่หน่อย” เธอชี้นิ้วไปยังชุดตัวใหม่ทันที เจนภพเห็นว่าคงเลี่ยงได้ยากก็มีแต่ต้องตามใจคุณแม่ไปเรื่อยๆจนกว่าเธอจะพอใจเท่านั้นแหละ

          แต่เจนภพก็หุ่นดีจริง หากไม่ใช่เสื้อที่บางมากชนิดที่เห็นลอนกล้ามเนื้อช่วงหน้าท้อง ก็คงคิดแค่ว่าเจนภพเป็นหนุ่มร่างผอมธรรมดาที่หาได้ทั่วๆไป หากได้ลองสัมผัสดูถึงจะรู้ว่ากล้ามเนื้อท้องพวกนั้นเป็นของจริงไม่ใช่แค่ทำให้ดูเหมือนมี พอหนำใจคุณแม่แล้วก็ได้ชุดที่ลองใส่เมื่อครู่ทั้งหมดมา ซึ่งคนเป็นแม่ใช้เงินแบบไม่เสียดายเลยสักนิดเดียว ก็แน่ละเงินมีให้ใช้ก็ต้องใช้นี่นา

          “ลูกไปเปลี่ยนชุดนี้เลยนะ แม่อุตส่าห์ซื้อให้แล้ว อย่างไงวันนี้ก็ขอควงลูกชายเดินเที่ยวให้สาวๆแถวนี้อิจฉาเล่นดีกว่า”

 

          แล้วในที่สุดคุณแม่ก็ได้ควงลูกชายสมใจอยาก แถมก็ทำให้สาวๆแถวนี้อิจฉาเล่นเป็นของแถม เจนภพในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากนายแบบที่หลุดมาจากหนังสือแฟชั่น ซึ่งแม้เขาจะพยายามทำทรงผมให้เหมือนเดิมแต่กลับถูกคุณแม่เอ็ดเสียยกใหญ่ทั้งยังห้ามไม่ให้ทำผมยุ่งอีกด้วยนั่นแหละ เจนภพโดดเด่นมากเมื่อต้องมายืนเข้าคิวซื้อตั๋วหนัง มีคนพยายามจะแกล้งทำเป็นถ่ายรูปตัวเองโดยให้ติดเขาเข้าไปด้วย แต่ก็อีกมันไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องกังวลเพราะชีวิตของเขามันก็แค่คนธรรมดาจะไปกลัวอะไรอีกล่ะ

          พอซื้อตั๋วหนังเสร็จก็ไปนั่งรอในโซนที่จัดเอาไว้ให้ แต่โรคที่ติดของหวานของคุณแม่ดูท่าจะแก้ไม่หาย เมื่อเธอไปซื้อปอบคอร์นรสหวานมาถ้วยใหญ่นั่งกินเล่นแก้หิว

          “วันนี้ลูกชายแม่หล่อที่สุด”

          “เหรอครับ แต่มันรู้สึกน่ารำคาญมาก ผู้หญิงสองคนตรงนั้นเห็นหยิบไอแพดขึ้นมาถ่ายรูปผมด้วย” เจนภพบอก มองไปยังผู้หญิงสองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งในตำแหน่งนี้ไม่มีทางรู้เลยว่าพวกเธอทำอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะว่าด้านหลังนั้นมีกระจกโค้งส่องให้เห็นอยู่ และเจนภพก็สายตาดีมากกว่าที่คิดเสียอีก

          “เพราะว่าลูกหล่ออย่างไงล่ะ ถ้าลูกไม่หัดแต่งตัวให้ดูดีซะบ้าง มันก็เสียของหมด เมื่อไหร่แม่จะมีลูกสะใภ้กับคนอื่นบ้างล่ะ”

          “ครับๆ” เจนภพยอมแพ้ ถึงอย่างไรถ้าเป็นคำขอของแม่เขาก็ไม่เคยปฏิเสธได้เลยสักที

          รออยู่ประมาณสิบนาทีก็มีประกาศฉายหนังที่พวกเขาอยากจะดู จึงไปยืนเข้าแถวรอฉีกบัตร ส่วนคุณแม่นั่นก็แวบไปซื้อปอบคอร์นถ้วยใหม่หลังจากที่ถ้วยเก่าหมดไปเร็วมาก

          “เป็นคุณแม่ที่กินเก่งกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย” เจนภพเปรยยิ้มๆ






บทแบบนี้น่ารักดี การแสดงออกของลูกชายเย็นชาที่ปฏิเสธคุณแม่ไม่ค่อยได้ กับคุณแม่หน้าเด็กที่แม้แต่นิสัยยังเด็ก ก็แหม เครียดกันมานานก็เอาบทของแม่ลูกออกมาสักหน่อย จะได้ไม่โดนคำครหาว่าเป็นเด็กติดเกม... ใกล้สงกรานต์แล้วทุกๆคนก็รักษาสุขภาพ เล่นน้ำกันให้สนุก อย่าเมาแล้วขับ ขับรถก็ให้ระวัง หน้าร้อนคนมันใจร้อนด้วยล่ะ

ส่วนไรเตอร์น่ะเหรอ... คงอยู่บ้านพิมพ์นิยายเหมือนทุกปีนั่นแหละนะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. #11412 Σʍρeror_ɔr (@055440769) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 15:34
    โอ้ยย เจนภพน่ารักมาก สมัครเป็นลูกสะใภ้ทันไหมคะ 5555555555555
    #11412
    0
  2. #10081 ~Friendship!~ (@damon38) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 22:09
    น่ารักเวอร์ คุณแม่คุณลูกควงกันไปห้างน่ารักอ่า
    #10081
    0
  3. #9776 หนูมะเหมี่ยว (@ma-me-aw) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 15:29
    อาคมแพ้น้องสาว เจนภพแพ้แม่นี่เอง 5555
    #9776
    0
  4. #7884 Marshmallow KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 00:07
    พอแม่กะลูกอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักจังเลยนน้อ //ฟินเบาๆ
    #7884
    0
  5. #7724 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 12:12
    อร๊ายยยยย ฟินคุณแม่กะลูกชาย
    #7724
    0
  6. #7568 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 18:19
    น่ารักดีคู่แม่ลูก
    #7568
    0
  7. #7464 MinZ@ (@min-min-za) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 19:33
    เจนภพอยู่กับแม่แล้วทำตัวน่ารักเชียว
    #7464
    0
  8. #7204 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 13:22
    แค่นี่ ลูกคุณเเม่ก็ฮาเร็มเยอะอยู่แล้วนา 
    #7204
    0
  9. #5086 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 12:31
    ตอนนี้ชิลดีแฮะ
    #5086
    0
  10. #4669 new zaa (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 23:28
    ดีจังเลย ไรเตอร์อยู่บ้านพิมพ์นิยาย ผมก็อยู่บ้านอ่านนิยาย 555
    #4669
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #4618 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 19:58
    เปิดตัวเจ้าเจนหรือไงเนี่ย แต่เดี๋ยวก็กลับสภาพเดิมแล้วมั้ง ฮ่าฮ่า
    #4618
    0
  13. #4607 mink_c (@mink_c) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 20:41
    แสดงว่าสงกรานต์ปีนี้ก็ได้อ่านนิยายสินะ ดีจัง
    #4607
    0
  14. #4604 Dexsar (@dexsar) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 19:16
    ขอบคุณครับ
    #4604
    0
  15. วันที่ 9 เมษายน 2557 / 18:16
    ผู้หญิงถ่ายรูปไม่สน แต่ถ้าผู้ชาย ล่ะ 5555 งานี้มีเฮแน่ๆ 555+
    #4602
    0
  16. #4598 The Memorial (@golflovenaru) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 15:13
    เป็นแม่ที่ร่าเริงมาก
    #4598
    0
  17. #4597 serfiros (@serfiros) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 14:53
    ตอนนี้น่ารักมากครับ แต่ผมว่าถ้ามีสักตอนที่เป็นฉากสงกรานต์สักตอนก็ดีนะ ^^
    #4597
    0
  18. #4596 สมุดสีคราม (@oomsinly) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 14:03
    อ่านแล้วเหมือนคถุณพี่ชายกับน้องสาวมากกว่า (อ๊ะ! อันคู่พี่น้องอามากกว่ามั้ง?)
    #4596
    0
  19. #4594 เเเเเ (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 13:09
    ภพไม่สนใจกะอีแค่ผู้หญิงมาแอบถ่ายรูปหรอกค่ะ ถ้าผู้ชายก็ว่าไปอย่าง กร๊ากกก
    #4594
    0
  20. #4593 Nunnally (@kuroyuri) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 12:14
    สองแม่ลูกคุ่นี้น่ารักกันจัง>< เหมือนภพมีน้องสาวเสียมากกว่าคุณแม่แฮะ==
    #4593
    0
  21. #4591 Lam[Bor]Ghini'z ...~ (@arrunna) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 09:38
    คุณแม่กับคุณลูกน่ารักมากค่ะ >//<
    #4591
    0
  22. #4590 8lek (@8lek8) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 08:59
    สนุกมากๆค่ะ. ^^
    #4590
    0
  23. วันที่ 9 เมษายน 2557 / 08:47
    และแล้วเดี๋ยวก็จะไปเจ้อะกับราฟน์และอารินที่แวะมาเที่ยวห้างเหมือนกัน55+(เสียดายที่จอมมารออกมาเดินห้างไม่ได้ไม่งั้นอาจมีเฮ..)
    #4589
    0
  24. #4588 วิญญาณสีคราม (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 08:40
    ไหนใครว่าไรเตอร์แก่... ไรเตอร์อายุ 21 ปีเอง... วันที่ 26 เดือนนี้จะ 22 แล้วต่างหาก ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวมีงอน!!!!

    ที่ไม่ออกไปเล่นน้ำเพราะกลัวเปียกต่างหาก
    #4588
    0
  25. วันที่ 9 เมษายน 2557 / 06:11
    คุณแม่ของภพน่ารักจังเลย แม่ลูกคู่นี้รักกันมาดเลย และก็สนิทกันมากด้วย ><
    #4587
    0