[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,025 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,086 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,296

    Overall
    1,474,025

ตอนที่ 162 : บทที่ 7 วิธีใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    3 เม.ย. 57

บทที่ 7 วิธีใหม่

 

          ใครจะไปคิดว่าอารินจะมีน้ำยาฟื้นพลังของทั้งสามสายเป็นร้อยๆขวด เธอบอกว่าสร้างมันเอาไว้ตั้งนานแล้วแต่คุณยายเซเรย์บอกว่าให้เก็บเอาไว้ก่อน เพราะระบบในตอนนั้นยังไม่มีเรื่องสายพลัง ดังนั้นต่อให้ตั้งราคาถูกก็ไม่มีคนซื้อ นอกจากพวกที่น่าจะรู้อยู่แล้วทั้งนั้น สุดท้ายก็ไม่ได้ขายออกไปอารินก็เลยเอามาให้พวกพี่ๆใช้เลย อาคมดูจะชอบมากเพราะเท่านี้ก็สามารถโจมตีได้เต็มที่ไม่ต้องห่วงเรื่องพลังปราณจะหมดลง

          เช่นเดียวกันกับราล์ฟเขาใช้เนตรนักปราชญ์มองระยะระสั้นๆ จำตำแหน่งของมันทั้งหมด หยิบเอามีดออกมาผูกติดด้วยอัญมณีธาตุสายฟ้า ใช้คุณสมบัติเชื่อมโยงของธาตุบอกตำแหน่งให้อาคมได้รู้ นักมายากลหนุ่มวิ่งไต่ผนังถ้ำแล้วตวัดดาบโจมตี สร้างดาเมจจำนวนมากในระยะเวลาสั้นๆ

          การต่อสู้จบลงในเวลาแค่ยี่สิบนาทีพวกแบล็ค แบ็ทก็หนีไปจนหมด อาคมตรวจดูค่าสถานะตัวเองพบว่าค่าความเหนื่อยล้าเพิ่มขึ้นมาเกือบจะเต็มร้อยแล้ว ในขณะที่ราล์ฟยังอยู่ที่แค่สี่สิบเท่านั้นเพราะเคลื่อนไหวได้น้อยที่สุด วิธีจะลดค่าความเหนื่อยนอกจากดื่มน้ำยาก็ต้องกินอาหารเท่านั้น ไม่อย่างนั้นก็จะติดค่าสถานะพิเศษที่ทำให้พลังโจมตีและพลังป้องกันเหลือแค่ 20%

          “ต่อสู้แบบสูญเปล่า แต่มันก็คงไม่แปลกหรอกเลเวลพึ่งเท่าไหร่กันเชียว” ราล์ฟพูด การต่อสู้เมื่อครู่ทำให้เลเวลของเขาเลื่อนขึ้นมาเป็นเลเวล 10 แล้ว ส่วนอาคมนำหน้าคนอื่นไปเป็นเลเวล 16 ส่วนหนึ่งเพราะตัวหารมีแค่บาร์กี้เท่านั้นก็ได้ ส่วนอารินมีเลเวล 9 แล้วก็เลื่อนขึ้นมาเป็นเลเวล 10 ทันทีที่เธอวาดรูปเสร็จ

          “เหนื่อยโว้ย”

          “ยิ่งบ่นยิ่งเหนื่อยนะ”

          “รู้หรอก แต่ทำไงได้ล่ะ มันเหนื่อยจริงๆถ้าเป็นเมื่อก่อนไอ้พวกนี้ไม่อยู่ในสายตาหรอก” อาคมคุยข่ม ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องโกหก แต่ตอนนี้พวกเขาได้เปรียบพวกมือใหม่หลายคนมาก เพราะมีทักษะบางอย่างที่ไม่หายไป ของอาคมนั้นเป็นทักษะที่สามารถเพิ่มพลังโจมตีให้เป็นสองเท่าได้ และก็มีทักษะลดความเหนื่อยล้าซึ่งยังไม่เคยลองใช้เหมือนกัน

          “นี่แค่ระดับชั้นชาวบ้านเองนะ”

          “ว่าไงนะ” อาคมร้องเสียงสูง ก่อนจะถามต่อว่า “แล้วมันคืออะไรเหรอ”

          “หมายความว่าเป็นระดับชั้นที่กระจอกที่สุดอย่างไงล่ะ ตัวเกมนี้จะแบ่งความสามารถเป็นระดับชั้นเริ่มจาก ชาวบ้าน ทหาร ขุนนาง อัศวิน และจักรพรรดิ คิดดูแค่ชาวบ้านเลเวล 12 ทำเอาพวกเราหอบจนลิ้นห้อยไม่ต้องแปลกใจเลยว่าขั้นต่อไปจะเก่งขนาดไหนน่ะ”

          “เกมนี้แม่งโรคจิต ทำอะไรซับซ้อนชะมัด”

          “แต่ฉันว่ามันเหมาะดีนะ แบบนี้เป็นการถ่วงให้ทุกคนเก่งได้ช้าขึ้น แล้วในระหว่างนั้นก็สามารถเพิ่มเติมอะไรเข้ามาได้เรื่อยๆ โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะทำให้ความสมดุลเสีย” ราล์ฟบอก ตรวจสอบดูค่าสถานะของตัวเองแล้วก็เลือกอัพสายความเร็วเป็นหลักเหมือนเคย “เอาไว้พวกเราเปลี่ยนอาชีพได้เมื่อไหร่ ค่อยไปฝึกพวกทักษะที่จำเป็น อย่างน้อยๆถ้ามีสกิลอาชีพคงทำอะไรได้ตั้งเยอะ”

          “นั่นดิ บอกตรงๆพอไม่มีสกิลอาชีพแล้วมันเหนื่อยเอาเรื่องเลย”

          “อารินมีบัตรวาปเปลี่ยนอาชีพอยู่ใช่ไหม”

          เด็กหญิงเปิดหน้าต่างระบบเปิดดูช่องไอเทมแล้วไล่สายตาดูก็เจอสิ่งที่ราล์ฟบอก

          “มีค่ะ”

          ราล์ฟเริ่มวางแผนอีกครั้ง เขาคิดว่าจะลองใช้ยันต์คูณค่าประสบการณ์เลยดีหรือไม่ เพราะอย่างน้อยๆมันก็น่าจะคุ้มอยู่ เขาไล่สายตาดูไอเทมที่พกมานอกจากพวกอัญมณีธาตุก็มีของใช้ทั่วๆไป มีระเบิดที่ยังเหลือจากสงครามในครั้งนั้น แถมยังเป็นไอเทมที่ไม่สนใจค่าป้องกันของอีกฝ่ายแต่ก็มีอยู่แค่สองลูกเท่านั้น ถ้าใช้ร่วมกับสกิลที่มีอยู่ตอนนี้ก็พอจะทำอะไรได้บ้าง แต่ระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้นราล์ฟกลับเอะใจอะไรได้บางอย่าง เขาไล่สายตาดูไอเทมทั้งหมดที่มีอยู่ แล้วลุกขึ้นมองดูถ้ำมืดๆนี้พร้อมกะระยะความสูงของมัน

          “ข้างบนมีอะไรวะ”

          “ไม่หรอก ฉันคิดอะไรบางอย่างได้น่ะ หลังจากที่ได้เห็นเจ้านี่” ราล์ฟหยิบเอาหนังสือรวมสมุนไพรขึ้นมาโชว์ให้ดู ก่อนจะเปิดไปหน้าหนึ่งที่มีภาพของผลึกสีเหลืองอยู่ด้วย ชื่อกำกับที่แสดงให้เห็นคือ

          กำมะถัน

          “แล้วมันทำอะไรได้สาดใส่ให้พวกมันปวดแสบปวดร้อนเล่นอย่างงั้นเหรอค้างคาวนะโว้ย ไม่ใช่ผี” อาคมหัวเราะกับมุขตลกของตัวเอง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบที่ไม่มีใครหัวเราะแม้แต่น้องสาวของตัวเอง

          “ฟังได้หรือยัง”

          อาคมไหวไหล่ ราล์ฟจึงอธิบายต่อ

          “ฉันแค่คิดว่าเราสามารถทำระเบิดลูกใหญ่ๆได้ เกมนี้มีช่องว่างอย่างหนึ่งที่สามารถทำได้โดยไม่ผิดกฎ นั่นคืออิสระในการเลือกวิธีต่อสู้ เราสามารถใช้สิ่งของรอบตัวเป็นอาวุธได้หมด ยกตัวอย่างเช่น...” ราล์ฟมองหาก้อนหินขนาดกำลังพอดีมือ แล้วขว้างใส่ศีรษะของเจ้าคนติดน้องอย่างแม่นยำ แม้จะอยู่ในปาร์ตี้เดียวกันก็ยังสามารถทำร้ายกันได้ “ก้อนหินนี่ก็สามารถถูกใช้เป็นอาวุธในการทำดาเมจได้ด้วย”

          “บอกอย่างเดียวก็ได้ทำไมต้องขว้างด้วยวะ จะหาเรื่องหรือยังไง”

          “กลัวไม่เห็นภาพ” ราล์ฟบอกสีหน้านิ่ง “ก็อย่างที่รู้เราสามารถกำหนดวิธีต่อสู้ของตัวเองได้ ฉันคิดว่าด้วยสิ่งของที่มีอยู่นี่สามารถสร้างระเบิดลูกใหญ่ๆได้ ฉันรู้วิธีทำดินประสิวจากมูลค้างคาว กำมะถันก็มีขายอยู่ที่ร้านขายสมุนไพร ถ้าไปกว้านซื้อมาล่ะก็น่าจะพอได้อยู่”

          “นี่แกจะสร้างระเบิดงั้นเหรอ”

          “ฉันคงเอามูลค้างคาวกับกำมะถันมาสร้างปราสาททรายมั้ง” ราล์ฟตอบเซ็งๆ ก็บอกอยู่หยกๆว่าจะสร้างระเบิด ท่าทางอาคมจะมีหัวไว้กั้นหูจริงๆนั่นแหละ

          ราล์ฟบอกให้ทุกๆคนออกไปเก็บเลเวลที่ชั้นสามแทนเพราะอย่างน้อยถ้าเป็นที่นั่นยังพอทำอะไรได้บ้าง ส่วนเขาก็จะไปเก็บมูลค้างคาวเพื่อนำมาทำดินประสิว สิ่งที่ใช้ยืนยันความคิดของเขาก็คือระเบิดนี่แหละ สิ่งนี้ไม่ใช่ของที่ระบบสร้างขึ้นแต่เป็นของที่เพลเยอร์ผลิตขึ้นมาเมื่อนานมาแล้ว เพราะมันไม่เข้ากับยุคสมัย ถึงจะไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ผลิต แต่ถ้าคนคนนั้นสามารถทำได้เขาก็มีสิทธิ์ที่จะทำได้เหมือนกัน

          ขณะที่อาคมยึดพื้นที่เก็บเลเวลได้ก็เริ่มลุยเดี่ยวยาวโดยมีอารินนั่งเชียร์อยู่ข้างๆพวกสัตว์เลี้ยง แต่ราล์ฟ ไซเรนและคิริแยกตัวออกมาเพื่อมาเตรียมของ พอออกมานอกถ้ำก็เห็นว่ามีการจับกลุ่มของคนจำนวนมากยืนล้อมอยู่บริเวณหน้าปากถ้ำ ทุกคนอยู่ในสภาพเตรียมพร้อมพูดอะไรบางอย่างคล้ายกับจะสำรวจพวกเขาอยู่ด้วย ถึงจะทำเป็นไม่สนใจแต่ประโยคหนึ่งกลับทำให้เขาต้องหยุดชะงัก

          “อสูรอมตะอยู่ที่นี่จริงๆเหรอ”      

          “แน่สิ ก็เพื่อนฉันอยู่ในถ้ำกำลังหาของเควสอยู่ เห็นนกยักษ์อยู่ในถ้ำชั้นที่สาม”

          “แต่มันมีนกยักษ์เชียวนะ”

          “อย่าปอดน่า อสูรอมตะก็เริ่มเล่นใหม่เหมือนพวกเราทุกคนด้วย ตอนนี้พวกเราเลเวลตั้งยี่สิบกว่าแล้วมีอาชีพหมดแล้วด้วย ถ้าเราเอาชนะอสูรอมตะได้พวกเราก็จะดังยังไงล่ะ”

          ก็แค่พวกหวังจะดังทางลัด

          ราล์ฟประมาณจำนวนคนที่ดักอยู่หน้าทางออกคร่าวๆน่าจะมีไม่ต่ำกว่าเจ็ดสิบคนแต่ไม่นานจะเกินเก้าสิบคน ทักษะตรวจสอบไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลได้นอกจากชื่อนั่นหมายความว่ามีเลเวลสูงพอสมควร นอกจากนั้นอาวุธที่ใช้อยู่ก็แตกต่างกันออกไป มีทั้งอาวุธดีแต่เสื้อเกราะธรรมดา และอาวุธธรรมดาแต่เสื้อเกราะอย่างดี บางคนก็มีเครื่องประดับหรูๆ หรือไม่ก็อาวุธแปลกๆ นั่นหมายความว่าพวกนี้อาจจะเป็นพวกเพลเยอร์เก่าที่เปิดกล่องสมบัติทองคำแล้วได้ของดีก็ได้

          “ที่พวกนั้นพูดหมายถึงพี่ชายของน้องอารินอย่างนั้นหรือ” ไซเรนถาม

          “ใช่ ฉายาอสูรอมตะตอนนี้ดังมาก มีกระทู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ 12 กระทู้ 4 กระทู้เป็นกระทู้แฟนคลับ ที่เหลือเป็นการสืบค้นข้อมูล จุดเด่นของอสูรอมตะก็คือมีนกยักษ์ตัวสีดำเป็นพาหนะ น่าจะหมายถึงเจ้าบาร์กี้ล่ะมั้ง” ราล์ฟที่เปิดกระดานข่าวสารตอบแบบไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่

          “ไม่คิดจะเตือนสักหน่อยหรือ”

          “เตือนน่ะมันได้อยู่หรอก แต่ฉันว่าเราใช้อีกวิธีจะดีกว่า”

          “อีกวิธี?”

          ราล์ฟหยิบเอาแผ่นกระดาษใบหนึ่งที่ซื้อมาแสดงให้ดู ไซเรนไม่ค่อยรู้อะไรก็ทำหน้างงไปพักหนึ่งก่อนที่เขาจะเฉลย

          “โชคดีที่พวกนั้นไม่รู้ว่าเรารู้ตัวแล้ว แค่ใช้ใบวาปกลับเมืองก็พอ”

          เพราะระบบใหม่อนุญาตให้ใช้ใบวาปได้ทุกที่ยกเว้นเมื่อต้องปะทะกับบอสหรือเควสบังคับเท่านั้น แต่ใบวาปกลับเมืองมันก็ราคาตั้งแปดพันเหรียญเงิน ไม่มีใครเอามาใช้พร่ำเพรื่อเด็ดขาด

          “เจ้าเล่ห์ที่สุด”

          “เรียกว่าฉลาดในการรับมือต่างหาก” ว่าแล้วก็ติดต่อไปบอกอาคมเพื่อเปลี่ยนแผนการเป็นการวาปกลับเมืองแทน อย่างน้อยๆก็พอจะมีเวลากลับไปเตรียมของล่ะนะ ซึ่งพวกนั้นคงได้แต่รอเก้อแน่ๆ แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา

 

          ราล์ฟที่เตรียมของทั้งหมดเสร็จแล้วก็ผนึกคิริและไซเรนก่อนจะใช้ใบวาปกลับเมือง สองพี่น้องนั่งกินซาลาเปาอยู่ที่จุดนัดพบ สภาพของอาคมดูจะเหนื่อยมากจริงๆ แต่เพราะค่าสถานะที่ผิดปรกติหรือคำสาปไม่มีผลอะไรกับเขาต่อให้อดกินข้าวหรือสู้จนล้าก็แค่เหนื่อยจนไม่มีแรงขยับเท่านั้น

          “หิวข้าว!!

          “นอกจากคำอื่นไม่มีเลยเหรอ”

          “หิวข้าวโว้ย”

          “เพิ่มมาหนึ่งคำความหมายก็ไม่ต่างจากเดิม”

          “อย่าให้พูดมากได้ไหมเนี่ยหิวจนไม่มีแรงแล้ว”

          “แต่เมื่อกี้พี่ชายกินซาลาเปาไปสิบลูกนี่คะ” อารินตอบเสียงใส เพราะคนที่ซื้อซาลาเปาให้เธอก็คือพี่ชายคนนี้นี่แหละ แล้วก็เดินกินมาตลอดทางจนหมด

          “แต่พี่ชายหิวนี่คะ หิวมากด้วย หิวจนไม่มีแรงขยับเลย โอ๊ย! เวียนหัวจะเป็นลม” ว่าแล้วเจ้าพี่ชายก็แกล้งทำเป็นล้มไปซบน้องสาวตัวเอง แต่เจ้านัคกี้กระโดดเตะใบหน้าเต็มแรง

          “ไอ้นัคกี้จะหาเรื่องหรือไงวะ”

          “พี่ชายอย่าแกล้งนัคกี้สิคะ” เด็กหญิงอุ้มกระต่ายตัวเองขึ้นมากอด แต่เจ้านัคกี้แอบแสยะยิ้มเยาะเย้ยใส่ ทำเอาเจ้าพี่ติดน้องหันไประบายใส่เสาไฟข้างทางแทน

          ยังเหลือเวลาออนไลน์พรุ่งนี้อีกหนึ่งวันการเตรียมการพรุ่งนี้ทั้งวันน่าจะเพียงพอ อารินมีความรู้ในเรื่องสมุนไพรและราคาของสมุนไพรหลายชนิด ยิ่งไปกว่านั้นอารินรู้วิธีหากำมะถันเพราะยาบางชนิดจำพวกยารักษาภายนอกมีส่วนประกอบของพวกนี้อยู่ด้วย ที่มีอยู่ในกระเป๋ามิติก็มีอยู่แต่มันน้อยมากไม่เพียงพอ สองพี่น้องจึงได้รับหน้าที่ให้ไปหากำมะถันมา ส่วนเขาก็จะไปเตรียมของสำหรับบรรจุวัตถุอันตรายเพื่อทำระเบิด

          ใช้เวลาจนถึงสี่โมงก็กลับมาเจอกันที่จุดนัดพบ มันจำเป็นต้องใช้เวลาในการทำดินประสิว พอดูแผนที่ก็พอจะเจอพื้นที่โล่งไม่มีคนเพ่นพ่าน เลยเลือกจะไปนั่นแทน บรรยากาศที่นี่ก็ดีแม้จะอยู่ห่างจากจุดที่เก็บเลเวลเพราะเป็นพื้นที่สำหรับพักผ่อน ทว่าคนมันเยอะเกินไปจึงเลือกที่จะเดินลึกเข้าไปอีกจนมั่นใจแล้วว่าจะไม่มีคนเดินเข้ามายกเว้นเป็นเรื่องบังเอิญ พวกเขาจึงตั้งเต็นท์กันเตรียมพักผ่อน มีแหล่งน้ำที่ลึกพอให้ลงไปว่ายเล่น แม่น้ำก็มีปลาแหวกว่ายอยู่ เป็นธรรมชาติที่สวยงามมากเหมาะจะพักผ่อนสุดๆ

          “พี่ไซเรนไปเล่นน้ำกันเถอะค่ะ”

          “เบ็ดตกปลาล่ะเบ็ดตกปลา คืนนี้ย่างปลากินกัน”

          “กี้!!!

          “เจี๊ยกๆๆๆ”

          “กิ้ว!!!

          “กี๊ซ!!!

          เอิ่ม...สี่ประโยคหลังฟังไม่รู้เรื่อง แต่ดูจากท่าทางพวกมันคงจะดีใจอยู่ล่ะมั้ง

          ราล์ฟมองดูแต่ละคนและแต่ละตัวที่แยกย้ายไปทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ หงอคงปีนต้นไม้เล่น นัคกี้ขี่หลังคิริแล้ววิ่งเล่นอยู่ข้างนอก บาร์กี้หลังจากที่ส่งเสียงน่ารำคาญก็ยืนหลับไม่สนใจอะไร อารินเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำแล้วก็เอาห่วงยางลายน่ารักๆออกมา ไซเรนแปลงเป็นเงือกแล้วกระโดดลงไปในน้ำ อาคมเอาคันเบ็ดออกมาและใช้การตกปลาแบบกระตุกเบ็ดโดยไม่ใช้เหยื่อ

          “ดูสบายกันจังเลยนะ อย่าลืมสิว่าพวกเรามาทำอะไร”

          “โอ๊ย! เรื่องนั้นฉันไม่ถนัดหรอก ถ้าเป็นอะไรที่ต้องใช้แรงบอกฉันล่ะกัน ขอเตือนไว้นะห้ามให้น้องฉันไปยุ่งกับของอันตรายเด็ดขาด” อาคมตอบกลับมา

          “สรุปว่าไม่มีใครคิดจะช่วยฉันสินะ”

          “แหงล่ะ”

          “คืนนี้หากินกันเองล่ะกัน”

          “เฮ้ย! ไหงงั้นล่ะ”

          แน่นอนว่าขู่แบบนี้มันได้ผลกว่ากันเยอะ เพราะเจ้าอาคมมันห่วงเรื่องนี้รองมาจากน้องสาวตัวเองมาก สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกต้องมาช่วยจนได้ เรื่องปลาเอาไว้จับทีหลังก็ได้แต่เรื่องนี้เท่านั้นที่อาจจะทำให้คืนนี้ไม่มีอะไรกิน ยิ่งราล์ฟเป็นพวกที่พูดจริงทำจริงด้วยแล้วล่ะนะ

          ราล์ฟอธิบายขั้นตอนให้ทีละขั้น เพราะไม่อยากให้มีความผิดพลาด ความจริงมันจะต้องใช้เวลาพอสมควรเพื่อเปลี่ยนมูลค้างคาวให้เป็นดินประสิว หลังจากที่เห็นราล์ฟใช้หม้อต้มมูลค้างคาวก็ทำหน้าสยอง

          “หวังว่าแกคงไม่ใช้หม้อนั่นมาทำอาหารให้พวกฉันหรอกนะ”

          “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ หม้อนี้ก็ซื้อมาใหม่เพื่อใช้ในงานนี้โดยเฉพาะ และเผื่อว่าฉันจะลืมก็เลยติดป้ายบอกเอาไว้ด้วย”

          “งั้นก็แล้วไป ว่าแต่แกไปเอาวิธีนี้มาจากไหนวะ หรือมีงานอดิเรกสร้างของแปลกๆแบบนี้”

          “อินเตอร์เน็ตมีออกเยอะแยะ โดยเฉพาะเว็บไซต์ของพวกหัวรุนแรงที่ไปเปิดเว็บไซต์อยู่ต่างประเทศทำให้ไม่สามารถใช้กฎหมายคอมพิวเตอร์ของประเทศไทยสั่งปิดได้ ฉันก็แค่เข้าไปอ่านดูเล่นๆแต่ไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสประดิษฐ์ขึ้นมาใช้จริงๆ” สีหน้าของราล์ฟดูเรียบเย็นมากเสียจนน่ากลัว

          ราล์ฟนั่งคำนวณปริมาณต่างๆเพื่อสร้างระเบิดที่รุนแรงที่สุดขึ้นมา งานนี้จะให้มีความผิดพลาดไม่ได้ ส่วนอาคมก็นั่งทำหน้าเซ็งมองดูของเหลวเละๆ ที่มีกลิ่นแรงมากจนแทบอ้วก จนเมื่อราล์ฟเห็นว่ามันน่าจะได้ที่ก็เริ่มขั้นตอนต่อไป อารินและไซเรนเล่นน้ำกันจนเหนื่อยทั้งสองก็เดินกลับมา อาคมรีบห้ามเพราะไม่อยากให้อารินจำอะไรแปลกๆไปใช้

          กว่าจะเริ่มต้นทำมื้อค่ำได้ก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม ป่านี้ก็มืดมากเสียจนมองอะไรไม่ค่อยเห็น อารินและไซเรนเป็นผู้ช่วยในการทำอาหารได้แล้วเพราะราล์ฟสอนทุกขั้นตอน ส่วนเจ้าคนที่ไม่ทำอะไรเลยกำลังนั่งมองดูน้องสาวตัวเองเจียวไข่ กับทำไข่ดาว มันเป็นภาพที่อยากจะเก็บรูปเอาไว้แล้วอัดภาพใหญ่ๆติดไว้ในห้องเลย ราล์ฟเดินมาพร้อมด้วยถาดที่มีเหล็กแหลมที่มีไม้จับเสียบอยู่ครึ่งร้อย สิ่งที่เสียบอยู่ก็มีผลไม้ ผัก และเนื้อ แค่เห็นก็รู้ว่าคืนนี้มาบาร์บีคิว

          “กินให้หมดด้วยล่ะ เสียดาย”

          “ระดับท่านอาคม ไม่มีทางจะเหลือเด็ดขาด”

          เมื่อตะแกรงเหล็กวางไว้ประหนึ่งเตา บาร์บีคิวก็ถูกวางย่างเอาไว้จนเต็ม จากนั้นราล์ฟก็เอาหม้อข้าวมาวางข้างๆเพื่อให้ทุกคนได้กินกับข้าวร้อนๆ ดูๆไปก็เป็นมื้อค่ำที่วุ่นวายนิดๆ อาคมกับบาร์กี้เถียงกันเรื่องจำนวนที่กินไปมากที่สุด ไม่รู้ว่าโง่หรือบ้ากันแต่ที่ไปเถียงกับนก ในขณะที่คนอื่นๆกินกันได้ไม่ถึงสิบไม้ด้วยซ้ำ

 

          เช้าวันต่อมาราล์ฟก็ตื่นขึ้นมาฝึกฝีมือตามปกติของตัวเองเพื่อให้ชินกับสภาพร่างกายในตอนนี้ ปลอกแขนถ่วงน้ำหนักยังใช้ได้ผลเหมือนเดิมเพราะมันทำให้ความเร็วของเขาลดลง เช่นเดียวกันกับอาคมที่ตื่นมาซ้อมดาบแต่เช้า สิ่งที่เขาใช้ก็คือท่อนไม้ที่ผูกเอาไว้เยอะแยะ และทุกไม้จะติดหมายเลขเอาไว้แบบสุ่ม เมื่อได้สัญญาณเริ่มก็จะวิ่งไปโจมตีตามหมายเลข มันเป็นการฝึกสายตา สมาธิ และความเร็ว

          “ฝึกแบบนั้นมันได้ผลแน่เหรอ” ราล์ฟถาม

          “อย่ามากวนตอนเช้าสิโว้ย คนกำลังใช้สมาธิอยู่”

          “ลองโคจรลมปราณด้วยสิ การเคลื่อนไหวของนายมันติดขัดเพราะไม่รู้จักโคจรลมปราณให้สัมพันธ์กับการเคลื่อนไหว แบบนี้อย่างไงล่ะ” ราล์ฟหลับตาอยู่ชั่วครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบไม้ขึ้นมาต่างดาบและเริ่มทำเลียนแบบอาคมบ้าง แต่ความแตกต่างก็คือการเคลื่อนไหวของราล์ฟนั้นลื่นไหลมาก ผิดกับของอาคมที่ต้องชะงักไปบางจังหวะ

          “และถ้าจำไม่ผิดวิธีการใช้ลมปราณที่แท้จริงมันสามารถทำแบบนี้ได้ด้วย” ราล์ฟแทงไม้ออกไปใส่หมายเลขสุดท้ายที่อยู่ไกลมา ก็มีบางอย่างคล้ายกับคลื่นพลังพุ่งออกไปเป็นเส้นตรง อาคมถึงกับอึ้งเริ่มสงสัยแล้วว่าหมอนี่มันเป็นมนุษย์แน่เหรอ ทั้งๆที่เรียนสายพลังมาแทบจะพร้อมๆกันแต่กลับใช้งานได้ดีกว่าอีก

          “ทำได้ยังไงวะ”

          “ก็แค่โคจรลมปราณพื้นฐานไปเรื่อยๆ ตอนนี้โคจรลมปราณของฉันอยู่ที่เลเวล 7 แล้วทุกๆ 1 เลเวลจะเพิ่มค่า HP 20 แล้วก็ค่าพลังปราณ 100 จุด”

          “เฮ้ย! มันไปได้ตอนไหนวะเนี่ย ฉันยังเลเวล 1 อยู่เลย”

          “ไม่ใช่แค่นั้น สายจิตของฉันก็อยู่ที่เลเวล 12 น่ะ ผลลัพธ์ก็เหมือนกันอีกด้วย”

          “ไม่ยุติธรรมเลยว่ะ”

          “ฉันว่าฉันบอกวิธีไปแล้วนะ เรื่องการโคจรลมปราณกับการทำสมาธิเพื่อรวมรวบจิต”

          “บอกฉันมาเลยแกทำไอ้ท่าโจมตีแบบนั้นยังไง ที่ปล่อยให้มีคลื่นพลังพุ่งออกไปนั่นน่ะ” อาคมถาม เพราะมันเป็นการโจมตีที่เขารู้สึกว่าจะช่วยให้ตัวเองเก่งขึ้นได้หากรู้วิธีใช้

          “โคจรลมปราณเรื่อยๆ ถ้าถึงเลเวล 5 นายจะเริ่มรับรู้ก้อนพลังในร่างกายก็ให้โคจรมันต่อไปจนรู้สึกว่าก้อนพลังที่ท้องน้อยมันคล้ายกับกำลังเดือด ก็อย่าไปกักมันไว้แต่ให้ปล่อยมันออกไปมันก็แค่นั้น” ราล์ฟอธิบายด้วยคำที่คิดว่าง่ายที่สุด อันที่จริงมันต้องมีการโคจรหมุนวน และโคจรแบบย้อนอีกตั้งมากมายเลยล่ะ แต่สำหรับอาคมนั้นแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว

          เพราะหมอนี่จะพัฒนาได้ในระหว่างต่อสู้จริงมากกว่า

         

         

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #10079 ~Friendship!~ (@damon38) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 21:32
    คุณนายวิลาวรรณเลี้ยงลูกอย่างไรคะ ทำไมฉลาดอย่างนี้
    #10079
    2
    • #10079-1 นักอ่านจากสายลม (@pattee2544) (จากตอนที่ 162)
      23 สิงหาคม 2558 / 20:36
      ก็สำหรับคุณเธอปราณเป็นเรื่องพื้นๆที่เข้าเกมมาก็ทำได้เลย
      #10079-1
    • #10079-2 Lucifer (@naphalai) (จากตอนที่ 162)
      18 ตุลาคม 2558 / 15:54
      นั่นสิเลี้ยงยังไง!! 5555
      #10079-2
  2. #7200 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 12:58
    อารินกับอาคมเป็นกองกำลังเสริมที่ดี นี่ถ้าเจอพวกกองกำลังเก่าของราร์ฟคงมันน่าดู
    #7200
    0
  3. #5079 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 11:35
    โถ้ๆ ไปหาว่าคนอื่นเป็นมนุษย์จริงๆหรือเปล่า ตัวเองก็ใช่ย่อยซะที่ไหน ฮะๆ
    #5079
    0
  4. #4467 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 13:15
    เจ้าเจนกับหนูน้อยอัจฉริยะนั่นใครเก่งกว่ากันหนอ
    #4467
    0
  5. #4466 AfterLifeRuk (@afterliferuk) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 11:54
    ไรท์ครับ ผมว่าราล์ฟฉายเดี่ยว ไม่ต้องมีกลุ่ม มันดูเข้ากับนิสัยเจ้าตัวมากกว่า เพราะรวมกลุ่มราล์ฟกากไปเลย มันดูเด่นน้อยลง

    ปล. แล้วแต่จะพิจารณานะครับ
    #4466
    0
  6. #4438 itself (@penumbra) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 17:06
    สุ้ๆน่ะค่ะ
    #4438
    0
  7. #4437 สมุดสีคราม (@oomsinly) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 16:18
    รู้สึกอาคมห่วงแต่กิน...แต่ก็สมแล้วอ่ะนะ สงสัยตอนอยู่กับลูฟ ลูฟเลี้ยงไม่ดี

    แต่ว่าในเกม...มีชุดว่ายน้ำขายด้วยเหรอคะ?
    #4437
    0
  8. #4434 serfiros (@serfiros) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 11:53
    ราฟจะทำระเบิดเว้ยเห้ย จะเหลืออะไรมั้ยเนี่ย 
    #4434
    0
  9. วันที่ 4 เมษายน 2557 / 11:38
    ระเบิดกับฝีมือที่กำลังเข้าขั้น ใครเป็นศัตรู ไม่ รอดดดด~
    #4433
    0
  10. #4431 ๏kurei๏ (@kittipat159) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 02:24
    ถ้าศัตรูเห็นระเบิด คงวิ่งป่าราบจนเรียบเลยมั้ง 555+
    #4431
    0
  11. #4429 FREEK (@hidefreek) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 00:11
    ทำระเบิดกับฝึกวิชา น่าสงสารคนที่คิดเป็นศัตรูน่ะเนี่ย
    #4429
    0
  12. #4426 kooneInWมSณ : (@lovearsit) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 22:40
    มันๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #4426
    0
  13. #4425 โอมมณี (@akkabong) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 22:03
    ความรู้คือพลัง
    #4425
    0
  14. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  15. #4422 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 21:38
    ตอนนี้เบาๆ
    #4422
    0
  16. #4420 phongphatr (@phongphatr) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 21:19
    อารินใส่ห่วงยาง  ต้องน่ารักแน่ๆเลย
    #4420
    0
  17. #4419 KurouNeko (@blackcat013) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 21:06
    ราล์ฟนี่สายวางแผนจริงๆ
    #4419
    0
  18. วันที่ 3 เมษายน 2557 / 20:31
    รอตอนต่อไป
    #4417
    0
  19. #4416 เมราส_เฟย์ (@maras_fay) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 20:23
    อย่าลืมฝึกอารินนะครับ
    #4416
    0
  20. #4415 1Bishop1 (@vbfip6db2010) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 20:18
    รออ่านมังกรอยู่นะครับ อย่าลืมเรื่องนั้นน๊า 
    #4415
    0